Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
Σήμερα τα Φώτα κι ο φωτισμός
και χαρά μεγάλη κι ο αγιασμός.
Σήμερα τα φώτα φωτίζονται 
κι όλα τα νερά καθαρίζονται.
Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό
κάθετ’ η κυρά μας, η Παναγιά,
όργανο βαστάει, κερί κρατεί
και τον Άη Γιάννη παρακαλεί
– “Άη Γιάννη αφέντη και βαπτιστή,
βάπτισε κι εμένα Θεού παιδί”
– Πως να σε βαπτίσω Θεού παιδί,
πρέπει να ανεβώ επάνω στον ουρανό 
να μαζέψω ρόδα και λίβανο…
Καλημέρα, καλημέρα,
καλή σου μέρα αφέντη με την κυρά…
Και του χρόνου
Δημοσιεύτηκε στισ

Οι πωλήσεις θα πρέπει να είναι το πιο συναρπαστικό πράγμα που κάνεις με φορεμένα τα ρούχα σου !!!

ΤΖΟΝ ΦΕΝΤΟΝ 
Αμερικανός γκουρού των πωλήσεων 
Δημοσιεύτηκε στισ

Καζαμίας το 2017;

από sarant
Μου γράφει ένας φίλος χτες το πρωί: “Εψαξα το ιστολόγιο και δεν βρήκα να έχεις γράψει άρθρο για τον Καζαμία. Γιατί δεν γράφεις κάτι;”.Του απαντάω “Διαβάζεις τις σκέψεις μου;” διότι εκείνην ακριβώς τη στιγμή μάζευα υλικό για το σημερινό άρθρο! Τόσα χρόνια που ιστολογώ, σπάνια τυχαίνει τέτοια σύμπτωση, οπότε είπα να την αναφέρω.Βέβαια, τις πρώτες μέρες της καινούργιας χρονιάς ο Καζαμίας είναι κάτι επίκαιρο, οπότε η σύμπτωση δεν είναι τόσο εντυπωσιακή όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως.Αλλά να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Σύμφωνα με το λεξικό, ο Καζαμίας είναι “λαϊκό έντυπο με το ημερολόγιο της χρονιάς και με διάφορες πληροφορίες και προβλέψεις που στηρίζονται στην αστρολογία”.Ο ορισμός είναι ακριβής. Κι αν έχουμε συνδυάσει τον Καζαμία με το επαρχιακό και το παρωχημένο, Καζαμίες εκδίδονται και σήμερα, με ύλη αρκετά εκσυγχρονισμένη, και, σύμφωνα με σχετικά πρόσφατη συνέντευξη της εκπροσώπου ενός εκδοτικού οίκου, οι μεγάλοι Καζαμίες πουλάνε περί τις 150.000 αντίτυπα κάθε χρονιά, εξακολουθούν δηλαδή να έχουν μεγάλη απήχηση. Πρόκειται βέβαια για φτηνό έντυπο, με τιμή γύρω στα 2 ευρώ.casamiaΑπό πού όμως βγήκε η λέξη; Σύμφωνα με το λεξικό, Casamia ήταν όνομα φανταστικού αστρολόγου που έμπαινε σαν τίτλος σε τέτοια βιβλία που εκδίδονταν στα ιταλικά. Το ίδιο αναφέρει και το ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη γράφοντας (λαθεμένα;) Cazamia.Εδώ αριστερά βλέπετε το εξώφυλλο ενός τέτοιου βιβλίου που εκδόθηκε το 1827. Ο πλήρης τίτλος του είναι Il giro astronomico del celebre astronomo, fisico e cabalista Pietro G.P. Casamia, Veneziano. Αστρονόμικο λέει, αλλά την εποχή εκείνη η λέξη σήμαινε τον αστρολόγο περισσότερο. Σε άλλες εκδόσεις το όνομα είναι Τζανπέτρο Καζαμία, η καταγωγή πάντα από τη Βενετία. Κάπου διάβασα ότι τα πρώτα τέτοια βιβλία κυκλοφόρησαν στα τέλη του 18ου αιώνα στην Ιταλία πάντοτε.Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Δημοσιεύτηκε στισ

Ο ομογενής Τζορτζ Τζιτζίκος, αναπληρωτής βοηθός του Τραμπ στον Λευκό Οίκο

Στην θέση του αναπληρωτή βοηθού του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ διορίστηκε ο ομογενής Τζορτζ Τζιτζίκος, όπως ανακοίνωσε το βράδυ της Τετάρτης το γραφείο τύπου της ομάδας που έχει αναλάβει την μεταβίβαση των εξουσιών.    Ο ομογενής θα αναλάβει τα νέα καθήκοντά του στις 20 Ιανουαρίου, ημέρα κατά την οποία αναλαμβάνει τα καθήκοντά του στον Λευκό Οίκο ο Ντόναλντ Τραμπ.   O Τζορτζ Τζιτζίκος είχε αναλάβει τον ρόλο του διευθυντή επιχειρήσεων της εκστρατείας του Τραμπ και ήταν ένας από την αρχική πενταμελή ομάδα που χειριζόταν την πολυτάραχη και σκληρή προεκλογική εκστρατεία του υποψηφίου του ρεπουμπλικανικού κόμματος.  Αυτοδημιούργητος, έχει τη δική του εταιρεία, εμπνευσμένη από Ελλάδα με την ονομασία Telion που ειδικεύεται στη στρατηγική επικοινωνία, την διαχείριση κρίσεων και τις επιχειρήσεις πολιτικής. Είχε τον πρώτο λόγο επί της 8ετούς προεδρίας του George W. Bush στον Λευκό Οίκο (2001-2009), ανέλαβε την προεκλογική εκστρατεία ΜακΚέιν-Πέιλιν το 2008, την εκστρατεία του Μιτ Ρόμνεϊ (2012), ενώ είχε αναλάβει εκ μέρους της πετρελαϊκής BP την εκπροσώπηση στα μέσα ενημέρωσης, μετά το ατύχημα στην εξέδρα εξόρυξης πετρελαίου Deepwater Horizon στον Κόλπο του Μεξικού. «Ο κύριος Τραμπ έχει κινητοποιήσει τη χώρα με έναν τρόπο. Είναι συναρπαστικό να συμμετέχω σε όλο αυτό και να βλέπω τον ενθουσιασμό του πλήθους» είχε δηλώσει σε παλαιότερη συνέντευξή του ο Τζορτζ Τζιτζίκος.  Η ομάδα του Ντόιναλντ Τραμπ. Στα δεξιά του νέου προέδρου ο Τζορτζ Τζιτζίκος Η ομάδα του Ντόιναλντ Τραμπ. Στα δεξιά του νέου προέδρου ο Τζορτζ Τζιτζίκος  Τι ακριβώς περιελάμβαναν οι υπηρεσίες που προσέφερε ο Τζιτζίκος στον Ντόναλντ Τραμπ; Ο ελληνοαμερικανός είναι εκείνος που διαλέγει τον φωτισμό, τη μουσική και φροντίζει για όλες τις λεπτομέρειες της κάθε εμφάνισης του Τραμπ. Ήταν μάλιστα υπεύθυνος και για την ασφάλεια των εκδηλώσεων. Σε πολλές μάλιστα ομιλίες ήταν εκείνος που εντόπιζε αυτούς που θεωρούσε ότι μπορεί αν δημιουργήσουν φασαρία.    Ο Τζορτζ Τζιτζίκος δίπλα στον πρώην πρόεδρο Μπους Ο Τζορτζ Τζιτζίκος δίπλα στον πρώην πρόεδρο Μπους Ο Τζορτζ Τζιτζίκος σε ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδουΟ Τζορτζ Τζιτζίκος σε ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου Ο Τζιτζίκος κατά τη διάρκεια της καμπάνιας του Μιτ ΡόμνεϊΟ Τζιτζίκος κατά τη διάρκεια της καμπάνιας του Μιτ Ρόμνεϊ
Κέρδος online   5/1/2017 0:09
Δημοσιεύτηκε στισ

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Παράνομες χωματερές σε πορτοκαλεώνες και δάση

Η Πελοπόννησος είναι ένα “νησί” γεμάτο σκουπίδια, που δεν φαίνεται να προκαλούν ντροπή σε κανέναν. Αρκεί να μην τα γνωρίζουν οι Βρυξέλλες. Αν ισχύει ότι το επίπεδο ενός λαού κρίνεται από τον τρόπο που διαχειρίζεται τα απορρίμματά του, στην Ελλάδα παίρνουμε το χαμηλότερο βαθμό, καθώς δεκαετίες σχεδιασμών και διάθεσης κονδυλίων από την ΕΕ δεν έχουν φέρει κανένα αποτέλεσμα. Είμαστε ακόμα στο «θα». 
Χρόνος ανάγνωσης: 
9

‘

Πέμπτη 05 Ιανουαρίου 2017

Κείμενο

Τάσος Τέλλογλου

Φωτογραφίες

Δημήτρης Μιχαλάκης
Μερικά μέτρα μετά το νοσοκομείο της Τρίπολης αρχίζει να πυκνώνει το δάσος του Μαινάλου. Κάνει κρύο, δύο βαθμούς, παρόλα αυτά όσο πλησιάζει κανείς τον Άγιο Βλάση η μυρωδιά της βρεγμένης γης αντικαθίσταται από μια μυρωδιά σαπίλας. Επειδή ο χώρος φυλάσσεται, παρακάμπτουμε με τον Δημήτρη Μιχαλάκη την είσοδο της αυτοσχέδιας χωματερής, όπου υπάρχει ένας υπάλληλος, και μπαίνουμε από το δάσος. Πεταμένα στρώματα με φόντο την Τρίπολη και βουνά σκουπιδιών. Ο χειριστής της μπουλντόζας μας ρωτάει αν πήραμε άδεια από το δήμο για να μπούμε στο χώρο, εμείς αντιγυρίζουμε το ερώτημα: «Από ποιόν πήρε άδεια ο δήμος για να πετάει τα σκουπίδια εδώ;». Σηκώνει τους ώμους του. Σκουπιδιάρικα με την επιγραφή «Για μια καθαρή Τρίπολη» αδειάζουν την πραμάτεια τους παραμονές Χριστουγέννων σε μια επιχείρηση ρουτίνας.
Κρυφτούλι με τις Βρυξέλλες
Λίγο αργότερα ένας δημοτικός υπάλληλος της καθαριότητας του δήμου Τρίπολης λέει στο inside story ότι «θα μπορούσαν να συνεχίσουν να αδειάζουν τα σκουπίδια στον παλιό χώρο εναπόθεσης απορριμμάτων, που είναι 500 μέτρα πιο κάτω από το σημείο που είδατε, αλλά αυτός είναι χαρακτηρισμένος σαν παράνομη χωματερή, ενώ τον νέο χώρο δεν τον έχουν πάρει ακόμα χαμπάρι στις Βρυξέλλες…». Υπάρχουν άλλοι δύο τέτοιοι χώροι, που “εξυπηρετούν” τους κατοίκους και τον δήμο της Τρίπολης στο βουνό. Αλλά με βάση τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, «στην Τρίπολη δεν λειτουργεί κανένας ΧΑΔΑ».
Η Πελοπόννησος είναι ένα “νησί” γεμάτο σκουπίδια, που δεν γίνεται καν προσπάθεια να κρυφτούν. Αρκεί να μην τα γνωρίζουν οι Βρυξέλλες. Δύο χιλιόμετρα νότια του Άργους προς το Ναύπλιο, μέσα από τους πορτοκαλεώνες προβάλλει ένα βουνό, που εξασφαλίζει θέα τόσο προς τα κάστρα του Ναυπλίου όσο και προς το κάστρο του Άργους. Η εικόνα είναι φαντασμαγορική, αρκεί να μην κοιτάς δίπλα και κάτω σου. Διότι στέκεσαι σε σκουπίδια. Σκουπίδια που αναφλέγονται κάθε μέρα, με τη βοήθεια ενός βυτίου πετρελαίου. Για να μειώνεται ο όγκος τους. Η μυρωδιά τους, ακόμα και τις μέρες του χειμώνα, φτάνει ως τον ουρανό. Ο κάμπος του Άργους δεν έχει σχέση με το Μαίναλο, την ημέρα που στο βουνό πάνω από την Τρίπολη η θερμοκρασία είναι 2 βαθμοί, εδώ είναι 11.
Ούτε αυτή η χωματερή –πρόκειται για παράνομη χωματερή, χωρίς κανένα προστατευτικό μέτρο– φαίνεται στα χαρτιά των ευρωκρατών. Είναι κρυφή, άλλη μία απόδειξη όχι μόνο ότι το ελληνικό κράτος ψεύδεται ασύστολα σε περιφερειακό, κεντρικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά και ότι οι τύποι με τα κοστούμια στις Βρυξέλλες ζουν σε έναν πλανήτη και εμείς οι υπόλοιποι σε έναν άλλον.
Κι όμως, μέχρι τον Ιούνιο του 2011 η χώρα μας είχε πετύχει κάποια πρόοδο στη διαχείριση των απορριμμάτων. Χάρη σε αυτήν ανεστάλη η διαδικασία που επρόκειτο να κινηθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την επιβολή προστίμων στην Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή λόγω της διατήρησης Χώρων Ανεξέλεγκτης Διάθεσης Απορριμμάτων (ΧΑΔΑ). Ταυτόχρονα, προωθήθηκε το σχέδιο για την περιβαλλοντική αποκατάσταση των ΧΑΔΑ που είχαν ήδη κλείσει. Επιταχύνθηκε η ωρίμανση για τη δημοπράτηση νέων εργοστασίων διαχείρισης των απορριμμάτων της Αττικής, μέσα στο πλαίσιο του νομοθετημένου Περιφερειακού Σχεδιασμού, που προέβλεπε και τα έργα στο Γραμματικό και την Κερατέα.
Η ματαίωση του συγκεκριμένου έργου στην Κερατέα προκάλεσε το πρώτο σε μια σειρά από αδιέξοδα, με τα οποία ήρθε αντιμέτωπη στη συνέχεια η κυβέρνηση. Ακόμα, όπως θα αποδειχθεί μεσοπρόθεσμα, επέτεινε την αδυναμία να επιλυθούν τα περιβαλλοντικά προβλήματα στην Αττική.
Να σημειωθεί ότι ο Γιάννης Ραγκούσης, ως υπουργός Εσωτερικών, συγκρούσθηκε για το θέμα των σκουπιδιών της Αθήνας και της Κερατέας με τον πολιτικό του μέντορα Χρήστο Παπουτσή, που δεν ήθελε να τα βάλει με αυτούς που αντιδρούσαν στη χωροθέτηση νέων εγκαταστάσεων για την απόθεση και επεξεργασία των απορριμμάτων στην Κερατέα. Ο ίδιος ο πρώην υπουργός Εσωτερικών είχε χωροθετήσει το 2002 ως δήμαρχος Πάρου, παρά την αντίδραση των περιοίκων, τον τοπικό ΧΥΤΑ, έναν χώρο που είναι “σαλόνι” μπροστά σε εκείνα που αντικρίσαμε στο Mαίναλο και τον Αργολικό κόλπο. Μέχρι την απόφαση του Ραγκούση, η Πάρος πέταγε και έκαιγε τα σκουπίδια του καλοκαιριού, όπως γίνεται στα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων.
Η κυριότερη αλλαγή που επέβαλε ο Ραγκούσης ήταν να μην πληρώνουν οι φορολογούμενοι την ανικανότητα δημοτών και δημάρχων, καταβάλλοντας φόρους για να πληρωθούν τα πρόστιμα της ΕΕ για τις χωματερές στην Τρίπολη ή το Άργος. Αντίθετα, ο λογαριασμός στελνόταν στους δήμους που παρανομούσαν. Οι επόμενες κυβερνήσεις, υπό το βάρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων, ακύρωσαν το μέτρο και προτίμησαν να… εξαφανίσουν στα χαρτιά τις χωματερές που εξακολουθούσαν να λειτουργούν.
Το “φαραωνικό” εργοστάσιο απορριμμάτων που τελικά δεν είναι τόσο κακό
Το αστείο στην περίπτωση της Πελοποννήσου είναι πως το πρόβλημα θα μπορούσε να είχε λυθεί με την κατασκευή ενός έργου ΣΔΙΤ με τρία παρακλάδια (σύμπραξης δημοσίου και ιδιωτικού τομέα), που στην αρχή η σημερινή κυβέρνηση δεν ήθελε –το θεωρούσε φαραωνικό– αλλά τώρα φαίνεται να αποδέχεται (όπως πολλά άλλα). Ακόμα και ο δήμαρχος Καλαμάτας Παναγιώτης Νίκας (ο πιο πετυχημένος δήμαρχος της περιοχής), που μέχρι πριν δύο χρόνια πίστευε ότι η κάθε πόλη θα έπρεπε να διαχειρίζεται μόνη τα σκουπίδια της, δέχεται σήμερα την κατασκευή του εργοστασίου. Απογοητευμένος από την έλλειψη πρωτοβουλιών για τοπικές χωροθετήσεις (που πρέπει να κάνουν οι δήμαρχοι), σήμερα πια πιστεύει ότι «η μόνη λύση είναι η κεντρική διαχείριση». Να σημειωθεί ότι ο κ. Νίκας είναι ο μοναδικός δήμαρχος που επιχειρεί να κάνει τοπική διαχείριση των απορριμμάτων, με διαχωρισμό και διαχείριση των οργανικών και ανακυκλώσιμων επί τόπου, έχει ωστόσο δυσκολίες να βρει διέξοδο για τις μεγάλες ποσότητες πλαστικού που περιέχονται στα σκουπίδια. Στο ερώτημα γιατί τώρα προσχώρησε σε εκείνους που υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να ολοκληρωθεί το έργο αφού ήταν πολέμιος του εργοστασίου, απαντά μάλλον αφοπλιστικά: «Είναι προτιμότερο να γίνει κάτι κακό από το να μην γίνει τίποτα».
Παρόλα αυτά, από την εμπειρία του ο κ. Νίκας λέει στο inside story ότι «ενώ η κυβέρνηση προωθεί πλέον την κεντρική διαχείριση, τα τοπικά στελέχη της προωθούν την τοπική διαχείριση». Ο δήμαρχος Καλαμάτας επισημαίνει ότι η σημερινή κυβέρνηση «έχει διανείμει για τοπική διαχείριση στην περιοχή 11 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να έχει γίνει ούτε ένα βήμα προόδου».
Το έργο των τριών εργοστασίων είχε ενταχθεί στην προηγούμενη προγραμματική περίοδο του ΕΣΠΑ ως ΣΔΙΤ ήδη από το 2005! Όμως μόλις το 2011 εκδηλώθηκε η πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος –απόδειξη ότι δεν ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ αποκλειστικά για την αβελτηρία– ενώ ο έλεγχος του ελεγκτικού συνεδρίου (προσυμβατικός) ολοκληρώθηκε το 2015. Νικητής του διαγωνισμού ανακηρύχθηκε η εταιρεία ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή και η σχετική σύμβαση εγκρίθηκε τον Αύγουστο του 2016.
Στο σχέδιο του έργου προβλέπεται ότι η Περιφέρεια Πελοποννήσου διακρίνεται σε τρεις υποενότητες και συγκεκριμένα:
Υποενότητα 1: Αποτελείται από τις Περιφερειακές Ενότητες Κορινθίας, Αργολίδας και τους Δήμους Τρίπολης, Β. Κυνουρίας και Ν. Κυνουρίας της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας.
Υποενότητα 2: Αποτελείται από την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και τους Δήμους Μεγαλόπολης και Γορτυνίας της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας.
Υποενότητα 3: Αποτελείται από την Περιφερειακή Ενότητα Λακωνίας.
Στις τρεις υποενότητες θα κατασκευασθούν τρεις Μονάδες Επεξεργασίας Απορριμμάτων (ΜΕΑ), μία σε κάθε Υποενότητα, συνολικής δυναμικότητας 200.000 tn/έτος. Κάθε ΜΕΑ θα περιλαμβάνει:
  • Μονάδα Μηχανικής Επεξεργασίας (ΜΜΕ).
  • Μονάδα Βιολογικής Επεξεργασίας (ΜΒΕ) ξηρής αναερόβιας χώνευσης και αερόβιας κομποστοποίησης.
  • Μονάδα Μηχανικής Επεξεργασίας Κομπόστ.
  • Τρεις Χώρους Υγειονομικής Ταφής (ΧΥΤΥ) για τη διάθεση των υπολειμμάτων, έναν σε κάθε υποενότητα, συνολικής ωφέλιμης χωρητικότητας 3.780.000m3 περίπου.
  • Δύο Σταθμούς Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων (ΣΜΑ), στη μεγαλύτερη σε έκταση και πληθυσμό Υποενότητα 1.
  • Τρεις Σταθμούς Μεταβατικής Διαχείρισης, έναν σε κάθε υποενότητα, για την εξυπηρέτηση των λειτουργικών αναγκών της περιοχής, μέχρι την ολοκληρωμένη διαχείριση απορριμμάτων και την ολοκλήρωση των εγκαταστάσεων.
Το κατασκευαστικό κόστος ανέρχεται στα 77,2 εκατ. ευρώ για τις τρεις ΜΕΑ, στα 11 εκατ. ευρώ για τους τρεις ΧΥΤΥ και στα 4,2 εκατ. ευρώ για τους δύο ΣΜΑ για τη δυναμικότητα των 200.000 τόνων ανά έτος. Το κόστος αυτό θεωρείται εύλογο για την “οικογένεια” τεχνολογιών Μηχανικής Βιολογικής Επεξεργασίας με αναερόβια χώνευση, στην οποίαν εντάσσεται το έργο.
Αντιδράσεις και συμβιβασμοί για τα ακριβότερα σκουπίδια
Σε ένα άλλο σημείο της κουβέντας με το inside story, ο δήμαρχος Καλαμάτας επισημαίνει ότι σε πολλές περιοχές της χώρας «εκλεγμένοι και δημότες προτιμούν τη χωματερή για να μην πληρώνουν». Σήμερα υπολογίζει ότι ενώ ο ίδιος χρεώνει με το (ανολοκλήρωτο λόγω πλαστικού) σύστημα τοπικής διαχείρισης 48 ευρώ τον τόνο, το εργοστάσιο θα χρεώνει «30 ευρώ παραπάνω για κάθε τόνο». Όμως θα πρέπει να πούμε ότι τα 48 ευρώ/τόνο που είναι η τιμή για την Καλαμάτα αφορούν το 1/3 του όγκου των σκουπιδιών, καθώς ούτε η Καλαμάτα έχει λύσει το πρόβλημα του τι κάνει με το υπόλειμμα (κυρίως πλαστικά), κάτι που θα λυθεί με το εργοστάσιο διαχείρισης, που θα το μετατρέπει σε RDF και θα το πουλάει σε βιομηχανίες για καύσιμη ύλη.
Το έργο της επεξεργασίας των σκουπιδιών της Πελοποννήσου θα χρηματοδοτείται με ένα κόστος για τους δημότες που θα ενσωματώνεται στον λογαριασμό της ΔΕΗ (ως τους 150.000 τόνους) των 80,5 ευρώ/τόνο (λιγότερο από 10 λεπτά το κιλό σκουπιδιών). Με τα χρήματα αυτά θα βγαίνει η απόσβεση του έργου (σ.σ. αποπληρώνεται δάνειο και κεφάλαιο). Από εκεί και πάνω ο τόνος θα στοιχίζει 35 ευρώ (δηλαδή 3 λεπτά το κιλό), για να καλύπτεται το κόστος λειτουργίας και το κέρδος του κατασκευαστή, που θα είναι ταυτόχρονα ο λειτουργός του έργου.
Οι κατασκευαστές υπολογίζουν ότι με βάση τον πληθυσμό, τα εργοστάσια θα μπορούν να απορροφούν με τις συνοδές εγκαταστάσεις 250.000 τόνους ετησίως, δηλαδή όλα τα σκουπίδια της περιοχής.
Η ιστορία του έργου της Πελοποννήσου είναι ενδεικτική αυτού που γίνεται σε ολόκληρη την Ελλάδα. Για να μην χωροθετήσουν οι δήμοι, που φοβούνται το πολιτικό κόστος, χωροθέτησε ο ιδιώτης κατασκευαστής του εργοστασίου με βάση τις δικές του μελέτες.
Και το κράτος όμως καθυστέρησε, καθώς η πολιτική ηγεσία προσπαθούσε να κάνει αρεστή τη λύση της κεντρικής διαχείρισης στα τοπικά της στελέχη που τόσα χρόνια είχαν μάθει αλλιώς. Αν και το ελεγκτικό συνέδριο είχε εγκρίνει το έργο πριν από 14 μήνες, η ηγεσία του υπουργείου Ανάπτυξης (Γ. Σταθάκης) το καθυστερούσε.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, για να έχει άλλοθι απέναντι στους ψηφοφόρους της, ζήτησε τα τρία εργοστάσια να μειωθούν σε δύο (σ.σ. άρα το έργο είναι λιγότερο φαραωνικό) και ζήτησε, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, να μην επανεπενδυθούν τα κέρδη, όπως προβλεπόταν στη συμφωνία. Τελικά, στην απόφαση που ελήφθη λίγο πριν από την Πρωτοχρονιά, όλοι συμφώνησαν ότι τα τρία εργοστάσια χρειάζονται.
Σήμερα οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της ΝΔ που δεν συμπαθούν τον περιφερειάρχη Πελοποννήσου Πέτρο Τατούλη αντιδρούν, κυρίως μέσω των δημάρχων Τρίπολης και Άργους –ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αντίστοιχα– που δουλεύουν με τις άθλιες χωματερές στο Μαίναλο και τον Αργολικό κάμπο.
“Πληγή” σε όλη την Ελλάδα τα σκουπίδια
Η Πελοπόννησος είναι ένα από τα μνημεία της παροιμιώδους ανικανότητας του ελληνικού πολιτικού προσωπικού να λύσει ένα σχετικά απλό ζήτημα. Μόνο στην Ήπειρο, την Κοζάνη και τις Σέρρες έχουν προχωρήσει έργα με τα οποία τα απορρίμματα δεν θάβονται αλλά τυχαίνουν της κατάλληλης επεξεργασίας. Η Μακεδονία ακολουθεί την Πελοπόννησο, τα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου με ελάχιστες εξαιρέσεις επίσης. Η Δυτική Ελλάδα, όπου περιλαμβάνονται οι νομοί Αχαΐας και Ηλείας, αποφάσισε να χωροθετήσει τη δική της εγκατάσταση, στο σημείο όπου θα έπρεπε να είχε χωροθετηθεί εδώ και 20 χρόνια, αν δεν διαφωνούσαν οι δήμοι Πύργου και Αμαλιάδας. Όμως προσοχή, ακόμα και αν γίνει αυτό το εργοστάσιο, για το οποίο τα κονδύλια θα πρέπει να μεταφερθούν στην επόμενη διαχειριστική περίοδο του ΕΣΠΑ, δεν θα καλύπτει την Αχαΐα και την Αιτωλοακαρνανία αλλά μόνο την Ηλεία, έναν από τους πιο βρώμικους νομούς της χώρας με μακρά παράδοση ευλαβικής τήρησης της συνταγής «όχι στη δική μου αυλή» (δήμαρχοί της είχαν φτάσει να στέλνουν τα σκουπίδια στην Αθήνα, το Μεσολόγγι ή να τα θάβουν σε γειτονικά δάση και ρέματα). Ο περιφερειακός σχεδιασμός της Ηλείας έχει εγκριθεί, δεν έχει δημοσιευθεί ακόμα αλλά το πρόβλημα φαίνεται να πηγαίνει προς τη λύση του.
Στην Αττική η περιφερειάρχης Ρένα Δούρου φαίνεται ότι τελικά, παρά την αρχική διαφωνία, θα συμφωνήσει να γίνουν τρία κέντρα στο Γραμματικό, το Σχιστό και τα Άνω Λιόσια, εγκαταλείποντας τις ιδέες της για τοπική διαχείριση (σ.σ. που όπως και στην Πελοπόννησο είναι εκτός πραγματικότητας). Όμως αυτός ο σχεδιασμός θα απορροφά τις μισές ποσότητες από εκείνες που “παράγει” η Αττική (1,2 εκατ. τόνοι σκουπίδια). Πού θα καταλήξουν οι υπόλοιποι; Μία εκδοχή είναι ο Ελαιώνας, όπου ο δήμος Αθηναίων σχεδιάζει έναν σταθμό μεταφόρτωσης για τις δικές του ανάγκες. Μια άλλη λύση είναι να “πάνε” στα Λιόσια, στην περιοχή του αποτεφρωτήρα, όπου θα γίνει ΧΥΤΑ. Αν υιοθετηθεί η τελευταία λύση, η Αττική θα στέλνει όλα της τα σκουπίδια στη δυτική πλευρά της, σε αντίθεση με όσα είχαν αποφασισθεί με τον περιφερειακό σχεδιασμό αμέσως μετά την είσοδο της χώρας στο ευρώ πριν από μία 12ετία, με τον διαμοιρασμό των απορριμμάτων της Αττικής ανάμεσα στη δυτική και την ανατολική Αττική.
Φυσικά, ένας σχεδιασμός με τόσο χρόνια καθυστέρηση –αν δεν ήταν η κρίση που “φρενάρισε” την παραγωγή των σκουπιδιών– δεν αξίζει καν το χαρτί που είναι γραμμένος. Αλλά είναι καλύτερος από το σχεδιασμό που γίνεται στη βάση του συλλογισμού «ποιος αντιστέκεται λιγότερο». Αν αυτό νομίζετε ότι είναι υπερβολικό, ακούστε και αυτό: Ο βασικός λόγος για τον οποίον ο σταθμός μεταφόρτωσης του δήμου Αθηναίων δεν έχει δημιουργηθεί ακόμα στον Ελαιώνα, είναι η αντίσταση μετόχου γνωστής βιομηχανίας μπισκότων που επιθυμεί έξω από τη μάνδρα του εργοστασίου να σφραγίζεται η όσφρηση των περαστικών με τη μυρωδιά του βουτύρου. Μέχρι σήμερα τα κατάφερε.
Τάσος Τέλλογλου
Παρουσιάζει εκπομπή έρευνας στο Star Channel από το 2013. Μετά από 7 χρόνια ως ανταποκριτής για ελληνικά μέσα ενημέρωσης στη Γερμανία, συνεργάστηκε με την εκπομπή Μαύρο Κουτί και από το 2004 ως το 2007 ήταν αρχισυντάκτης της εκπομπής Φάκελοι, στην οποία εργάστηκε μέχρι το 2013. 
Δημήτρης Μιχαλάκης
Γεννήθηκε (1977) στην Ελευσίνα. Σπούδασε φωτογραφία στη Focus. Οι φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικές και διεθνείς εκδόσεις (Spiegel, Die Zeit, Rolling Stones Magazine, Le Monde, Washington Post, International NY Times). Έχει κάνει αποστολές σε πολλές χώρες. 
Δημοσιεύτηκε στισ

Ο χειμώνας γύρω από τη σόμπα

by Αντικλείδι
sompa1

Για δεκάδες χρόνια η ξυλόσομπα είχε χαθεί από το προσκήνιο. Επανήλθε τελευταία λόγω οικονομικής κρίσης. Υπήρχαν εποχές που η ξυλόσομπα ήταν μεγάλο απόχτημα. Προσπαθούσε να ζεστάνει τα σπίτια, που στα περισσότερα, από τις χαραμάδες στις πόρτες και στα παράθυρα άκουγες μέσα τον αέρα να σφυρίζει τα χειμωνιάτικα βράδια. Εκτός από ζεστασιά δημιουργούσε θαλπωρή αφού όλη η οικογένεια ήταν συγκεντρωμένη τριγύρω της.

Read more of this post

Δημοσιεύτηκε στισ

Η Αγαπώ του Παντελή Μπουκάλα

από sarant
“Περάστε τις γιορτές συντροφιά μ’ ένα βιβλίο” έλεγε κάποιο παλιό διαφημιστικό σύνθημα των εκδοτών ή βιβλιοπωλών. Εγώ τις φετινές γιορτές τις πέρασα, κατά μεγάλο μέρος, με απολαυστική συντροφιά, με το καινούργιο βιβλίο του Παντελή Μπουκάλα, 
Ο Μπουκάλας εξετάζει αναλυτικά τον μετασχηματισμό του ρήματος σε όνομα που, όπως είπαμε, κλίνεται και, επειδή γράφει σε εκδοτικόν οίκο που κρατάει το πολυτονικό, αναφέρεται επιτροχάδην και σε ένα πρόβλημα που εμάς δεν θα μας απασχολούσε, δηλαδή τι τόνο πρέπει να πάρει το ουσιαστικό “η αγαπώ”, και προκρίνει την οξεία (λέει και γιατί), αν και βέβαια στη γενική πτώση βάζει περισπωμένη. Παραδείγματα στίχων:Ζωγράφε που ζωγράφιζες τον άγιο στην Αττάλεια
ζωγράφισε την αγαπώ μες στα δικά μου αγκάλια.Ο νιος τον άρρωστο έκανε στης αγαπώς την πόρτα.Άγρια περιστεράκια μου εις στο σκολειό να μπείτε,
και πέμπω χαιρετίσματα της ααπώς να πείτε (Καρπάθικο, όπου το γ πέφτει ανάμεσα σε δυο φωνήεντα).Τον αγαπώ παντρεύουνε κι εμέ παρηγορούνε
κι όση παρηγοριά έχω γω τόσο καλό να δούνε.Κάθε Σαββατοκύριακο που’ν’όμορφο το φόρος,
σκολάζουν οι γραμματικοί, σκολάζουν κι οι νοδάροι,
σκολάζει κι ο πολυαγαπώ ‘που το χρυσό κοντύλι,
κι απού την πόρτα μας περνά για να τ’ ανατρανίσω,
κι εγώ δεν αναντράνισα για να τον τυραννήσω
[Κρητικό -για τα λεξιλογικά αυτού του πεντάστιχου μπορεί να γραφτεί αρθράκι
Δημοσιεύτηκε στισ

Πολιτική για Γέλια

laughable-politics2

Μετά τον θάνατο του Περικλή, στην πολιτική σκηνή της Αθήνας επικρατεί ένας βυρσοδέψης που εμφανιζόταν ατημέλητος στην Εκκλησία του Δήμου, ούρλιαζε, έβριζε και καυγάδιζε με το παραμικρό. Τα δημαγωγικά του τερτίπια τα σατιρίζει συχνά ο Αριστοφάνης στα έργα του και φαίνεται πως οι Αθηναίοι, όπως κι εμείς σήμερα, διασκέδαζαν πολύ με τη διακωμώδηση εκείνου που οι ίδιοι είχαν ψηφίσει στρατηγό.
Ο φιλοπόλεμος Κλέων, ο πιο διάσημος δημαγωγός της αρχαιότητας, παριστάνεται ως Παφλαγών, δούλος του Δήμου στην κωμωδία «Ιππής», που διδάχτηκε το 424 π.Χ (τον έβδομο χρόνο του Πελοποννησιακού Πολέμου) και πήρε το πρώτο βραβείο στα Λήναια. Ο Δήμος φυσικά αναπαριστά το σώμα της Εκκλησίας του Δήμου, της λαϊκής συνέλευσης της αρχαία Αθήνας.
Δύο δούλοι (αναπαραστάσεις του Δημοσθένη και του Νικία) θέλουν να ξεφορτωθούν τον Παφλαγόνα – Κλέωνα, ώστε να τον αντικαταστήσουν με κάποιον καταλληλότερο, καθώς ήταν χαρισματικός κόλακας και είχε στρέψει τον Δήμο εναντίον τους. Αλλά ποιος μπορεί να τον ανταγωνιστεί σε λαϊκισμό και να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Δήμου;
Πώς γίνεται κάποιος λαοφιλής
Επιλέγουν στην τύχη έναν φτωχό κι αγράμματο αλλαντοπώλη, τον Αγοράκριτο, τον οποίο προσπαθούν να πείσουν ότι είναι κατάλληλος να κυβερνήσει.
«Μα, πώς θα μπορούσα, εγώ ο ταπεινός αλλαντοπώλης;» ψελλίζει αυτός.
«Σπουδαίος θα γίνεις ακριβώς επειδή είσαι άνθρωπος της αγοράς, θρασύς και πονηρός», του λένε. «Δημαγωγός δεν γίνεται ούτε ο μορφωμένος ούτε ο έντιμος, αλλά ο άτιμος και αγράμματος». Μα εκείνος διστάζει.
«Και πώς θα καταφέρω να εξουσιάσω τον λαό;»
«Χαρά στο πράγμα! Κάνε ό,τι κάνεις και τώρα· ανακάτευε και συντάραζε όλες τις υποθέσεις της πόλης, όπως κάνεις με τ’  αλλαντικά σου, και να παίρνεις πάντα με το μέρος σου τον λαό γλυκαίνοντάς τον με λόγια καλά μαγειρεμένα.  Εξάλλου έχεις και άλλα προσόντα για δημαγωγός: φωνή βρώμικη, ταπεινή καταγωγή και αγοραία συμπεριφορά. Έχεις όλα όσα χρειάζεται ένας δημαγωγός: βρώμικη φωνή, ταπεινή καταγωγή και αγοραία συμπεριφορά.  Βάλε τώρα στεφάνι στο κεφάλι σου και κάνε σπονδή στον Κοάλεμο, τον θεό των ηλιθίων».
Έχοντας έτοιμο τον διάδοχο, οι δύο δούλοι με τη συμπαράσταση των Ιππέων (αξιωματικοί της ανώτερης τάξης) και των νοικοκυραίων της μεσαίας τάξης, επιτίθενται στον Παφλαγόνα, τον «πανούργο, τον φορομπήχτη τον αχόρταγο, τη Χάρυβδη της αρπαγής».
Ο Παφλαγών προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του κι ακολουθεί μία εντυπωσιακή πολιτική αντιπαράθεση, η οποία, αν και επινόηση σατιρικού συγγραφέα, μοιάζει τόσο πολύ με όσα παρακολουθούμε στο σύγχρονο πολιτικό σκηνικό.
laughable-politics

Πρώτος γύρος: Συκοφαντία και απειλές

Παφλαγών (ουρλιάζοντας): «Αποκαλύπτω αυτόν τον αλλαντοπώλη και ισχυρίζομαι πως τροφοδοτεί παράνομα τα πλοία των Πελοποννησίων με σούπες».
Αλλαντοπώλης: «Κι εγώ θα πω πως έμπαινε με άδεια την κοιλιά στο πρυτανείο κι έβγαινε φουσκωμένος» (υπονοεί πως έκλεβε τις προμήθειες).
Π: «Τρεις φορές πιο δυνατά από σένα θα φωνάζω»
Αλλ: «Θα σε διαβάλω, αν σε ψηφίσουν στρατηγό»
Π: «Αν πεις κιχ, θα σε κομματιάσω… Στις απάτες των άλλων χώνεις τη μύτη σου; Εγώ θα σε καταγγείλω στους πρυτάνεις πως οι κοιλιές που έχεις και πουλάς για τις θυσίες είναι αφορολόγητες»
relief_with_menander_and_new_comedy_masks_-_princeton_art_museum

Δεύτερος γύρος: Παροχές

Το μαλλιοτράβηγμα συνεχίζεται στο βουλευτήριο. Ο πονηρός αλλαντοπώλης αποκαλύπτει τάχα ένα σπουδαίο μυστικό και εντυπωσιάζει τους βουλευτές, οι οποίοι τον στεφανώνουν για την καλή είδηση:
«Από την αρχή του πολέμου ποτέ δεν κυκλοφορούσε τόσο φτηνή σαρδέλα στην αγορά. Πάρτε όσα αγγεία βρείτε και τρέξτε να τα γεμίσετε, να επωφεληθείτε από τις χαμηλές τιμές».
Ο Παφλαγών αντεπιτίθεται άμεσα προτείνοντας: «Θα πρέπει για την καλή είδηση που λάβαμε να σφάξουμε εκατό βόδια στη θεά». Το πλήθος επιδοκιμάζει το δωρεάν φαγοπότι που συνόδευε τις γιορτές, οπότε ο αλλαντοπώλης πλειοδοτεί με θυσία διακοσίων βοδιών στην Αθηνά και χίλια ερίφια στη θεά Άρτεμη, κερδίζοντας και πάλι την εύνοια των βουλευτών.
Ο Παφλαγών παίζει τότε το τελευταίο του χαρτί, ενώ ήδη τον τραβούν να τον πετάξουν έξω απ’ το βουλευτήριο: Τους ικετεύει να ακούσουν πρώτα τον κήρυκα που ήρθε από τη Σπάρτη να διαπραγματευτεί ειρήνη.
Αυτή ήταν πράγματι μια εντυπωσιακή κίνηση, εφόσον ο Κλέων έως τώρα ήταν φανατικός οπαδός του πολέμου και είχε επανειλημμένως κατηγορήσει τον Περικλή, επειδή επεδίωκε μία ειρηνική λύση! Αλίμονο, όμως· ήταν πια αργά. Οι βουλευτές δεν νοιάζονται πια.
«Τώρα ειρήνη; Τώρα, βρε κακομοίρη, που έχουμε φτηνές σαρδέλες, δεν μας χρειάζεται η ειρήνη. Ας σούρνεται ο πόλεμος». 
Και έτρεξαν όλοι στην αγορά να προλάβουν τις φτηνές σαρδέλες.
Ο Αγοράκριτος δεν χάνει ευκαιρία και μοιράζει δωρεάν χορταρικά για να τις συνοδεύσουν, καυχώμενος πως κέρδισε ολόκληρη τη βουλή με έναν οβολό. Όσο του κόστισαν τα χορταρικά!
Τρίτος γύρος: Κολακεία
Ο Κλέων- Παφλαγών βράζει πλέον από τον θυμό του, που χάνει από έναν τυχάρπαστο και ζητά να κριθούν απευθείας από τον λαό.
«Ο λαός εσένα δεν σε ακούει. Εγώ τον κοροϊδεύω όπως μου αρέσει… Γιατί εγώ έχω την ικανότητα να τον κάνω να απλώνει και να μαζεύεται».
«Ὦ Δημίδιον, φίλτατον!» αναφωνεί ο Παφλαγών προς τον γέρο – Δήμο (που παριστάνει τον λαό). «Αγαπημένε μου Δημούλη, έλα έξω να δεις τι τραβάω για σένα. Με χτυπούν, επειδή σ’ αγαπώ κι είμαι μαζί σου ερωτευμένος, Δήμε μου».
«Κι εγώ σ’ αγαπώ, λαέ μου», πετάγεται ο άλλος, «και θέλω να σε ωφελήσω, αλλά αυτός εδώ δεν με αφήνει».
«Ποιος θα σ’ αγαπήσει πιο πολύ από μένα, λαέ μου; Εγώ, όταν έγινα βουλευτής, μάζεψα τόσα χρήματα για σένα, αδιαφορώντας που άλλους τους έπνιξα, άλλους τους κρέμασα και από άλλους πήρα δανεικά, γιατί ήξερα πως αυτό σου αρέσει».
Ο αλλαντοπώλης ξεσπαθώνει: «Χαρά στο πράγμα! Αυτό θα το κάνω κι εγώ, λαέ μου. Θ’ αρπάξω τα ξένα ψωμιά και θα τ’ αραδιάσω μπροστά σου. Αλλά, θα σου αποδείξω πως αυτός καθόλου δεν σε αγαπά και δεν θέλει το καλό σου, παρά μόνο να απολαμβάνει τη θαλπωρή σου. Βλέπεις, καθόλου δεν τον νοιάζει που έχει εσένα, που πολέμησες γενναία στον Μαραθώνα για την πατρίδα σου, να κάθεσαι πάνω στα σκληρά βράχια. Εγώ, όμως; Κοίτα τι σου φέρνω! Έλα, σήκω να κάτσεις στο μαξιλάρι που σου’ ραψα, μην τυχόν χαλάσεις ό, τι είχες στη Σαλαμίνα».
Ο λαός εκστασιάζεται με τη φιλολαϊκή αυτή πράξη του αγνώστου, αλλά ο Παφλαγών του υπενθυμίζει πως κάθε θυσία αξίζει προκειμένου να γίνει ο Δήμος κυρίαρχος όλης της Ελλάδας. Έως τότε «εγώ θα τον συντηρώ μέχρι να’ ρθει εκείνη η μέρα, εγώ θα τους παρέχω μισθό με θεμιτούς κι αθέμιτους τρόπους», ξεφωνίζει, αλλά ο Αγοράκριτος επιχειρηματολογεί εναντίον του:
«Αυτά είναι ψέματα και καθόλου δεν σε νοιάζει αν γίνει κυρίαρχος ο Δήμος! Αυτό που σε νοιάζει είναι να αρπάζεις και να δωροδοκείσαι από τους συμμάχους, ενώ αυτός (ο Δήμος, δηλαδή οι Αθηναίοι, για να μην ξεχνιόμαστε), δεν θα παίρνει χαμπάρι τις βρωμιές σου τυλιγμένος στο νέφος του πολέμου, και καταπονημένος από τις ανάγκες της ζωής καθώς θα είναι θα είναι εξαρτημένος από εσένα να του εξασφαλίσεις τα προς το ζην. Αλλά, αν επικρατήσει ειρήνη και επιστρέψει ευτυχής στη γη του, και παρηγορηθεί απολαμβάνοντας μια πίτα από τα σιτηρά του, και βρει τα λογικά του πίνοντας λίγο τσίπουρο, τότε θα καταλάβει πόσα και ποια του στέρησες για να του δίνεις αυτόν τον πενιχρό μισθό. Τότε θα σου’ ρθει με τους χωριάτικους τρόπους του και θα ψηφίσει εναντίον σου. Αλλά αυτά τα γνωρίζεις και γι΄αυτό τους ξεγελάς με όνειρα».
Ο αλλαντοπώλης συγκινεί και πάλι τον Δήμο προσφέροντας τα σανδάλια και τον χιτώνα του. Ο Παφλαγών, φοβούμενος πως κοντεύει να ηττηθεί υπόσχεται πως θα δώσει στον λαό μισθό, χωρίς να χρειάζεται καν να δουλεύει.
Οι προσφορές συνεχίζονται, η μία γελοιότερη από την άλλη με αποκορύφωμα την υπόσχεση του Κλέωνα να τους αφαιρέσει τις άσπρες τρίχες, για να τους ξανακάνει νέους.
Ο σοφός λαός
Όταν ο χορός των ιππέων κατηγορεί τον Δήμο πως παρασύρεται εύκολα και χάφτει ό, τι του σερβίρει ο καθένας με ωραία λόγια, αλλά ο Δήμος δίνει μία απρόσμενη απάντηση:
«Δεν έχετε ίχνος μυαλού κάτω απ’ τα μαλλιά σας, αν νομίζεται ότι εγώ είμαι απερίσκεπτος. Θέλω και κάνω τον χαζό, γιατί μου αρέσει κλαψουρίζω και να ζητιανεύω νερό όλη μέρα, και μου αρέσει να έχω κλέφτη για προστάτη. Κι όταν αυτός σκάσει απ’ τη μάσα, τον εξοντώνω… Δείτε αν σοφά τους διαχειρίζομαι, αυτούς εδώ που καμαρώνουν πως είναι ξύπνιοι τάχα και με δουλεύουν. Γιατί, ενώ κάνω τα στραβά μάτια όταν κλέβουν, προσεκτικά τους παρατηρώ κι έπειτα τους αναγκάζω να ξεράσουν όσα έκλεψαν, με τη δύναμη της ψήφου μου στο δικαστήριο»
Οι δύο αντίπαλοι διαμαρτύρονται, αλλά ο Δήμος δεν τους αντέχει πια:
«Πολύ – πολύ και τους δυο σας σιχάθηκα!»
Κι εκείνοι συνεχίζουν να μοιράζουν τα καλούδια που έχουν στο καλάθι τους…
Ο νικητής
Παρ’ όλα αυτά, ο Δήμος θα επιλέξει έναν από τους δύο. Ποιον; Μα αυτόν που του πρόσφερε όλα όσα είχε στο καλάθι του και δεν κράτησε τίποτα για τον εαυτό του. Και ο Δήμος γνωρίζει πια πως ο Παφλαγών δεν υπήρξε τίμιος στο παρελθόν κι ούτε έχει αλλάξει τώρα.
«Α, ρε βρωμιάρη! Ώστε έτσι με κατάκλεβες ενώ εγώ σε χειροκροτούσα και σε στεφάνωνα! κι εσύ κρατούσες το μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα, δίνοντάς μου ψίχουλα!»,
λέει ο αγανακτισμένος  Δήμος στον Παφλαγόνα και δίνει το στεφάνι της εξουσίας στον αλλαντοπώλη.
«Ντρέπομαι», λέει ο Δήμος, «για τα λάθη που έκανα ως τώρα».
Αλλά ο νέος του προστάτης σπεύδει να τον καλοπιάσει:
«Όχι δα», τον χαϊδολογά ο νέος ηγέτης. «Δεν φταις, βέβαια, εσύ, αλλά εκείνοι που σε ξεγελούσαν».
Με αυτόν τον τρόπο ένας δημαγωγός ηττήθηκε και ανέτρεψε έναν άλλον, όμως ούτε οι Αθηναίοι έζησαν καλά ούτε εμείς καλύτερα.

***************

Πηγή: grethexis
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Δημοσιεύτηκε στισ
«Θρηνητική ειλικρίνεια» Το άρθρο κόλαφος του Χρήστου Γιανναρά για την κατάσταση μας..
Στάλθηκε από τον Φίλο Γιάννη Αναγνωστάκη 
«Θρηνητική ειλικρίνεια» 
Eυχές για την καινούργια χρονιά, σε ποιους και με ποιο αντίκρισμα πραγματικότητας;Nα ευχηθείς τι στις νεκρές ψυχές των παραλογιασμένων από την απόγνωση ανέργων, εκατοντάδες χιλιάδων, που ξεκινάνε σήμερα την τρίτη, τέταρτη, πέμπτη χρονιά ανέλπιδης επιβίωσης, δίχως ίχνος από φως στο οποιοδήποτε βάθος του τούνελ.Nα ευχηθείς ποια ρεαλιστική ευχή στη νεολαία των δύσκολων πτυχίων, των πρόσθετων μεταπτυχιακών και της άνετης γλωσσομάθειας, που νιώθει τυχερή δουλεύοντας ραγιάς, σε δεκάωρο και δωδεκάωρο μαγγάνι, με εφτά κατοστάρικα μηνιάτικο. O κάθε χυδαίος, ευνοημένος τυχάρπαστος «επενδυτής» μπορεί να καταλύει κάθε ίχνος «κοινωνικού κράτους» επιβάλλοντας εργασιακό μεσαίωνα απανθρωπίας, αποκλείοντας όνειρα προσωπικής ζωής στις ψυχές που εν ψυχρώ καταρρακώνει.Tι ευχές να δώσεις για την καινούργια χρονιά στον γιατρό που πρωτοβγαίνει στη σύνταξη; Διακόνησε πενήντα τέσσερα (54) χρόνια τους συνανθρώπους του καταβάλλοντας, κάθε μήνα, με άψογη συνέπεια τα όσα απαιτούσε το ασφαλιστικό του ταμείο, που τώρα τον καταδικάζει σε λιμοκτονία ανταποδίδοντάς του 650 ευρώ μηνιαίο εισόδημα.Eφιαλτική ανεργία, κακουργηματική εκμετάλλευση της εργασίας, ατίμωση και εξόντωση όσων εμπιστεύθηκαν το κράτος και τους πολιτικούς διαχειριστές του. Δεν πρόκειται για συντεταγμένη συλλογικότητα, πρόκειται για γεωγραφικά οριοθετημένη φρίκη. Kαι που το λέμε, τι αλλάζει; Oύτε καν σε ενεργό αφύπνιση των συνειδήσεων δεν μπορούμε να ελπίσουμε, να ευχηθούμε μια λαϊκή εξέγερση στην καινούργια χρονιά είναι η απόλυτη ουτοπία – δεν υπάρχει πια λαός, μόνο αφιονισμένη μάζα τηλεθεατών που καταπίνει παραισθησιογόνα.Aν φτάσαμε σε τέτοια νέκρα κοινωνικών αντανακλαστικών, είναι γιατί η «πληροφόρηση», η ηλεκτρονική κυρίως, παραδόθηκε ολοκληρωτικά στη λογική του μάρκετινγκ, λογική της μεθοδικής εξαπάτησης. Eυνουχίστηκε ηδονικά ο Eλλαδίτης, σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια, αντάλλαξε βιωματικά θησαυρίσματα αιώνων, ποιότητα καλλιέργειας και χαρά της ζωής, με χάντρες και καθρεφτάκια «προοδευτικής» ξιπασιάς και απολυτοποιημένη την ηδονή της καταναλωτικής μονομανίας.Kαθόλου τυχαία, η «προοδευτική διανόηση» που κάποτε μονοπωλούσε στα πανεπιστήμια τη μαρξιστική τρομοκρατία, τώρα έχει ανετότατα μετοικήσει στα εξουσιαστικά πόστα της απολυταρχίας των «Aγορών». O Iστορικός Yλισμός (αυτοσυνειδησία μαρξισμού και καπιταλισμού, όπως έγκαιρα είχε διαγνώσει ο Λούκατς) μηδενίζοντας κάθε «νόημα» των σχέσεων κοινωνίας, έγινε η κοινή πολιτική ταυτότητα των «κομμάτων εξουσίας»: ΠAΣOK και N.Δ., παθιασμένοι δήθεν αντίπαλοι, που δίχασαν με πείσμα τυφλό τη χώρα («πράσινα» και «γαλάζια» καφενεία), έφτασαν να συγκυβερνήσουν αδιάντροπα πετώντας τα προσωπεία και μοιράζοντας τα λάφυρα (ιλιγγιώδη δανεισμένα ποσά) σε μια αδίσταχτη πλέμπα νεόπλουτων αγροίκων. Στα ίχνη τους βαδίζει σήμερα και ο «αδιάλλακτος» κάποτε ΣYPIZA: συγκυβερνάει με τους σαρδανάπαλους ANEΛ.Tα πρόσωπα που έχουν την ευθύνη της σημερινής καταστροφής και της εφιαλτικής ανελπιστίας είναι συγκεκριμένα, επώνυμα, σε όλους γνωστά, καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να τα αμνηστεύσει. Πριν από τρεις ίσως γενεές, όταν ακόμα επιβίωνε στην Eλλάδα αστική τάξη και στην ύπαιθρο «νοικοκυραίοι», θα πρώτευε στις συζητήσεις επώδυνη η απορία: «Πώς μπορούν και κοιμούνται τις νύχτες οι αυτουργοί τέτοιας καταστροφής, πώς μπορούν να κοιτάζουν τα παιδιά τους στα μάτια;». Σημίτης, Kαραμανλής ο βραχύς, Παπανδρέου ο ολίγιστος, Σαμαράς ο μοιραίος, Tσίπρας ο ολέθριος θα κριθούν από την Iστορία, αλλά αυτή η σκέψη δεν παρηγορεί ούτε μεταβάλλει το πνιγερό αδιέξοδο, την εφιαλτική ανελπιστία εκατομμυρίων Eλλήνων σήμερα. Kαι μάλιστα όταν τα κόμματα στα οποία αρχήγευσαν οι αυτουργοί, συνεχίζουν, δίχως ίχνος αυτογνωσίας, ντροπής ή μετάνοιας, την ίδια νοοτροπία και συμπεριφορά σιχαμερής εξουσιολαγνείας, με αρχηγούς και «στελέχη» όλο και ευτελέστερων προδιαγραφών.Tο τερατωδέστερο αποκύημα των εγκλημάτων της κομματοκρατίας δεν είναι η ανεργία, ο εργασιακός μεσαίωνας, η απάνθρωπη κοινωνική αδικία ούτε η εξευτελιστική επιτρόπευση, ο διεθνής διασυρμός του ελληνικού ονόματος, οι απειλές να κατατεμαχιστεί η χώρα για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις των γειτόνων μας. Tο εφιαλτικότερο από όλα τα δεινά είναι η τέλεια νέκρωση των αντανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας. Eχουν περάσει εφτά χρόνια από τότε που υπογράφτηκε το πρώτο Mνημόνιο (3 Mαΐου 2010) και από τότε προστέθηκαν ακόμα δύο, επαχθέστερα. Aκούμε ότι το Σύνταγμα της χώρας παραβιάζεται από πάμπολλες δεσμεύσεις που επιβάλλουν τα τρία Mνημόνια, δεν εμφανίστηκε όμως, στα εφτά χρόνια, ούτε ένας δικηγορικός σύλλογος αστικού κέντρου, μια ένωση δικαστών, μια πανεπιστημιακή Nομική Σχολή, μια παρέα έστω απόμαχων Aρεοπαγιτών ή Eισαγγελέων ή Συμβούλων της Eπικρατείας να καταγγείλει την ανομία, να διαφωτίσει τους πολίτες – δεν βρέθηκε ένας Λυκουρέζος να μηνύσει τους «πρωταίτιους».Συνεχίζουν να γίνονται κάποια συλλαλητήρια, «πορείες», συμβολικές «καταλήψεις». Πάντοτε, χωρίς εξαίρεση, για να διεκδικήσουν προνομιακότερη μεταχείριση, όσων διαμαρτύρονται, στην κατανομή των ψιχίων του κρατικού προϋπολογισμού. Ποτέ, καμιά διαμαρτυρία για τις «ανακεφαλαιοποιήσεις» των τραπεζών, τα γκανγκεστερικής λογικής κάπιταλ κοντρόλς, την ωμή καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, τις αμείωτες εξωφρενικές προνομίες των κομμάτων, των βουλευτών, των υπαλλήλων της Bουλής. Ποτέ, κανένα συλλαλητήριο για τον εργασιακό μεσαίωνα.Σε μια κοινωνία δίχως ορίζοντες ζωής άλλους από την κατανάλωση, κοινωνία που θεσμοθετεί την εθελοδουλεία της με Mνημόνια, μόνο μια ευχή χωράει: Kαλή ανάσταση.πηγή άρθρουkathimerini.gr  ]