Γιατί αγαπάμε να μαθαίνουμε για τη δυστυχία των άλλων;

160525-giati-agapame-na-mathainoume-apo-ti-distixia-on-allon

Όσοι έχουν μεγαλώσει σε χωριά ή έστω σε μικρές γειτονιές θα έχουν παρατηρήσει ότι τα καλύτερα, τα πιο επιτυχημένα…κουτσομπολιά είναι τα αρνητικά.

Όταν λέμε αρνητικά εννοούμε αυτά που εμπεριέχουν μια δυσάρεστη είδηση για τον άλλον. Κανείς δηλαδή δεν θα ενδιαφερθεί παραπάνω από 5 λεπτά αν κάποιος του μεταφέρει ότι ο τάδε παντρεύεται ή πέρασε σε πολύ καλή σχολή στο πανεπιστήμιο. Αντίθετα όμως αν η “είδηση” περιλαμβάνει ένα διαζύγιο, μια αρρώστια ή μια αποτυχία ταξιδεύει γρηγορότερα και από το φως.Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Είμαστε τόσο κακοί άνθρωποι που θέλουμε το κακό των άλλων; Θέλουμε να υποφέρουν οι άλλοι και να μην είναι ευτυχισμένοι; Ή είναι κάτι που κάνουμε υποσυνείδητα ώστε να αισθανόμαστε εμείς καλύτερα;Υπάρχει μία φράση, που χρεώνεται στον Τρούμαν Καπότε που λέει ότι η ευτυχία των άλλων μπορεί να μελαγχολήσει και τον πιο πρόσχαρο άνθρωπο. Αν το αναλογιστούμε αυτό, κρύβει πολύ μεγάλη αλήθεια μέσα του. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι πραγματικοί φίλοι είναι αυτοί που στέκονται δίπλα μας και χαίρονται με τις χαρές μας και όχι αυτοί που μας στηρίζουν στις λύπες και στις δυσκολίες μας.Γιατί το κάνουμε όμως αυτό; Γιατί θέλουμε να μαθαίνουμε ότι οι άλλοι δυσκολεύονται στη ζωή τους;surreal-self-portraits-noell-oszaid-1Μια άποψη είναι ότι το κάνουμε γιατί θέλουμε να νιώθουμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι σε αυτόν τον κόσμο που έχουμε δυσκολίες. Για κάποιο λόγο, το να πονάει και ο άλλος δίπλα μας απαλύνει και τον δικό μας πόνο, τον κάνει πιο υποφερτό γιατί αισθανόμαστε ότι τον μοιραζόμαστε. Επίσης, μας δίνει δύναμη το να ξέρουμε ότι ναι, υπάρχουν τελικά και χειρότερα. Μπορεί να περνάμε εμείς δύσκολα αλλά, κοίτα, ο Κώστας απέναντι είναι σε χειρότερη κατάσταση από εμάς. Άρα είμαστε σε καλύτερη κατάσταση έστω και από έναν.Όλη αυτή η συμπεριφορά μας δίνει μια αίσθηση μιζέριας, ότι έχουμε ένα κενό στη ζωή μας και ψάχνουμε να το καλύψουμε με τις ζωές των άλλων. Αν πιάσουμε τον εαυτό μας να νιώθουμε, να σκεφτόμαστε έτσι ίσως θα πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να αναλογιστούμε τι μας οδήγησε σε αυτό το μονοπάτι. Τι δεν μας αρέσει στη ζωή μας, τι μας κάνει δυστυχισμένους τόσο που έχουμε ανάγκη να βλέπουμε και τους άλλους ανάλογα ώστε να ανεβούμε ψυχολογικά;Τέτοια συναισθήματα μπορεί να συνδέονται άμεσα και με τη ζήλια αλλά και με την έλλειψη αυτοπεποίθησης. Μήπως αποζητούμε συνέχεια επιβεβαίωση και θέλουμε να την λαμβάνουμε μέσω της μείωσης των άλλων γύρω μας; Όποια και αν είναι η ρίζα τους, το μόνο που κάνουν είναι να δηλητηριάζουν τη ζωή μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους. Καλό θα ήταν να τα απομονώσουμε και να μην τα αφήνουμε να μας κυβερνούν γιατί ο μόνος που βγαίνει χαμένος στο τέλος είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.Στην τελική, μπορούμε να τα κάνουμε να λειτουργήσουν θετικά! Να μας ωθήσουν να γίνουμε καλύτεροι, όχι για να ανταγωνιστούμε τους άλλους αλλά για να αισθανθούμε εμείς πιο όμορφα. Οι δυσκολίες των άλλων μπορούν να μας κάνουν να εκτιμήσουμε περισσότερο τις ευκολίες και τις χαρές της δικής μας ζωής που υπό άλλες συνθήκες θα μας φαίνονταν λίγες. Και αν είμαστε εμείς καλά, θα θελήσουμε να κάνουμε και τους άλλους καλύτερα!

_________________   Πηγή: as-milisoume.grby Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Τα 10 ωραιότερα ορεινά χωριά της Πελοποννήσου

Παίρνουμε… τα βουνά της Πελοποννήσου, και διαλέγουμε με δυσκολία τα δέκα ωραιότερα χωριουδάκια τους.
Τα 10 ωραιότερα ορεινά χωριά της Πελοποννήσου

της Ηρώς Κουνάδη


Λιθόκτιστα καλντερίμια, κόκκινες κεραμιδοσκεπές, πέτρινα σπιτάκια με καμινάδες που αχνίζουν και χωμάτινα μονοπάτια που καταλήγουν σε μαγεμένα δάση. Οι βουνοπλαγιές της Πελοποννήσου έχουν τη δική τους, χειμωνιάτικη βερσιόν, μαγείας –σχεδόν τόσης όσο και οι παραλίες της. Την ανακαλύπτουμε, σε δέκα υπέροχες στάσεις.


Καρύταινα
Γορτυνία, Αρκαδία





Σκαρφαλωμένη σε υψόμετρο 582 μέτρων, στη σκιά ενός Κάστρου του 13ου αιώνα, με τα πέτρινα σπιτάκια της να στολίζονται με κόκκινες κεραμιδοσκεπές και τα λιθόκτιστα καλντερίμια της να ελίσσονται ανάμεσά τους και να σκαρφαλώνουν στο λόφο του κάστρου, ως το σημείο με την ωραιότερη πανοραμική θέα στο χωριό. Η Καρύταινα είναι και η ιδανική βάση για τους λάτρεις του rafting, καθώς βρίσκεται πολύ κοντά στο λιλιπούτειο χωριουδάκι Βλαχορράφτη, απ’ όπου ξεκινούν οι καταβάσεις.





Διαβάστε περισσότερα – Καρύταινα: Ένα χωριό που άξιζε για πέντε (χιλιάδες)


Στεμνίτσα
Μαίναλο, Αρκαδία





Είναι ένα από τα δημοφιλέστερα χωριά του Μαινάλου, και όχι άδικα: Η εξόχως πέτρινη Στεμνίτσα, φωλιασμένη στα 1.083 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, μισοκρύβεται πίσω από φουντωτά πλατάνια, καρυδιές και κερασιές. Έχει να υπερηφανεύεται για τα επιβλητικά πυργόσπιτά της, τα πέτρινα καλντερίμια της που ανηφορίζουν περνώντας κάτω από επίσης πέτρινες καμάρες, την ολοζώντανη πλατεία της, και μερικές από τις καλύτερες επιλογές για διαμονή και φαγητό στη δημοφιλέστατη Ορεινή Αρκαδία.





Διαβάστε περισσότερα – Best of… Ορεινή Αρκαδία


Καστάνιτσα
Πάρνωνας, Αρκαδία



Φωτό: Panos Mourlas | Panoramio 


Το ομορφότερο –κατά την ταπεινή μας άποψη, πάντα– από τα πανέμορφα χωριά του Πάρνωνα, η Καστάνιτσα είναι σκαρφαλωμένη σε μια από τις πιο απότομες πλαγιές του. Είναι, επίσης, η τέλεια βάση για ρομαντικά weekends για δύο, μακριά απ’ όλους και απ’ όλα. Προσφέρει, δε, μοναδικές ευκαιρίες για πεζοπορία στα μονοπάτια που την ενώνουν με τον επίσης πανέμορφο Πραστό, την παλιά πρωτεύουσα της Τσακωνιάς, αλλά και με την κορυφή του Πάρνωνα.



Φωτό: Panos Mourlas | Panoramio 


Διαβάστε περισσότερα – Χωριά Πάρνωνα: On the road αποδράσεις για λίγους


Λεοντάρι
Ταΰγετος, Αρκαδία



Φωτό: MoriasNow.gr


Στα πιο βόρεια του Βόρειου Ταΰγετου, εκεί που η Λακωνία συναντά την Αρκαδία, το Λεοντάρι είναι ένα κουκλίστικο, ήσυχο χωριό με αρκετές επιλογές για διαμονή και φαγητό, και αξιοθέατα που περιλαμβάνουν τις πηγές του Ευρώτα, στην θέση Σκορτσινός, τη βυζαντινή εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, στην κεντρική πλατεία, και τον παλιό πέτρινο σιδηροδρομικό σταθμό που χρονολογείται από το 1899 και θεωρείται ένας από τους ομορφότερους της Πελοποννήσου.


Διαβάστε περισσότερα – Βόρειος Ταΰγετος: Παραμύθι στην πλαγιά


Γεωργίτσι
Ταΰγετος, Λακωνία



Φωτό: Periigites.gr 


Το λένε και «μπαλκόνι του Ταΰγετου», και όχι άδικα. Κτισμένο σε υψόμετρο που σχεδόν ακουμπά το χιλιόμετρο (970 μέτρα, για να ακριβολογούμε) αγναντεύει από ψηλά τις καταπράσινες πλαγιές του Ταΰγετου. Τα πέτρινα σπιτάκια με τις κόκκινες κεραμιδοσκεπές, η δροσερή πλατεία με τον αιωνόβιο πλάτανο, το υπέροχο κτίριο του σχολείου που κτίστηκε το 1933 και σήμερα στέκει σιωπηλό αξιοθέατο, το καστανοδάσος με τα χωμάτινα μονοπάτια του, και οι περίτεχνες εκκλησίες –κάθε γειτονιά και η δικιά της– κάνουν κάθε βόλτα στο χωριό ενδιαφέρουσα.


Διαβάστε περισσότερα – Βόρειος Ταΰγετος: Παραμύθι στην πλαγιά 


Ζαχλωρού
Βουραϊκός, Αχαΐα





Κρυμμένη στα βάθη του φαραγγιού του Βουραϊκού, από το όνομα του ποταμού που το διασχίζει –αν δε σας λέει κάτι θα είναι επειδή το ξέρετε ως φαράγγι του Οδοντωτού, από το όνομα του τραίνου που κάνει την ίδια διαδρομή. Είναι ένα πανέμορφο χωριό, με τα κόκκινα κεραμίδια του να ξεπροβάλλουν ανάμεσα σε φουντωτά πλατάνια, μηλιές και καρυδιές, και το κελάρυσμα του ποταμού ακριβώς δίπλα στον κεντρικό δρόμο να παρέχει το μόνιμο soundtrack. Η εντυπωσιακότερη εικόνα της, όμως, είναι τα επιβλητικά βράχια του φαραγγιού που υψώνονται γύρω της, δημιουργώντας την αίσθηση φυσικού καταφυγίου.





Διαβάστε περισσότερα – Ζαχλωρού: Ομορφιά στα βάθη του φαραγγιού


Κοντοβάζαινα
Λάδωνας, Αρκαδία





Εντυπωσιακή ήδη από την είσοδό της, με την παραμυθένια ρεματιά, το πέτρινο τοξωτό γεφύρι και τις κρήνες της, η Κοντοβάζαινα είναι αμφιθεατρικά κτισμένη σε μια κατάφυτη πλαγιά του Αφροδισίου όρους. Οι δύο γειτονιές της, τις οποίες χωρίζουν τα νερά του ποταμού που κυλά ανάμεσά τους, είναι ιδανικές για ατελείωτες περιπλανήσεις, ανάμεσα σε πέτρινα σπιτάκια και λουλουδιασμένες αυλές. Πιάστε τραπεζάκι στο café Νερόμυλος, για καφεδάκι, επιτραπέζια και γλυκό του κουταλιού με θέα στον παλιό νερόμυλο και το ποτάμι.


Διαβάστε περισσότερα – Λάδωνας: Παραμύθι στο νερό


Λαγκάδια
Γορτυνία, Αρκαδία





Ένα από τα λιγότερο δημοφιλή χωριά της Αρκαδίας, είναι σαφώς και ένα από τα ομορφότερα. Χτισμένα σε υψόμετρο 1.100 μέτρων, τα Λαγκάδια είναι ένα εντελώς πέτρινο χωριό –η ιστορία λέει πως κάποια στιγμή τον 13ο αιώνα ηπειρώτες μάστορες ήρθαν και έχτισαν τα πέτρινα αρχοντικά τους εδώ– με φαντασμαγορική θέα στις καταπράσινες βουνοπλαγιές γύρω του. Χωρίζονται σε δύο γειτονιές, τον πάνω και τον κάτω μαχαλά, τους οποίους ενώνουν ιλιγγιώδεις ανηφόρες. Στη ρεματιά του κάτω μαχαλά κυλά το λαγκαδινό ποτάμι, ένας από τους παραπόταμους του Λάδωνα.





Διαβάστε περισσότερα – Λαγκάδια: Η Αρκαδία… πάει στα βουνά


Ανδρίτσαινα
Λύκαιο, Ηλεία





Παραδοσιακά αρχοντικά και πλακόστρωτα δρομάκια συνθέτουν το ωραιότερο πιθανότατα χωριό της Ορεινής Ηλείας –και ένα από τα πιο ανεπτυγμένα, από άποψη τουριστικών υποδομών. Στα αγαπημένα μας σημεία, συγκαταλέγονται η πετρόχτιστη πλατεία της με τα πανήψυλα πλατάνια και τη μαγευτική θέα στον κάμπο της Ηλείας, και η περίτεχνη Τρανή Βρύση, που, κτισμένη το 1724, είναι η παλαιότερη ολόκληρης της Πελοποννήσου.





Διαβάστε περισσότερα – Ηλεία: Διαδρομές στην άγνωστη Πελοπόννησο


Τρίκαλα
Ζήρεια, Κορινθία





Παραδοσιακά πέτρινα αρχοντικά και εκκλησάκια που χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα, λιθόστρωτες πλατείες με αιωνόβια πλατάνια και πέτρινες κρήνες που αναβλύζουν κρυστάλλινο νερό στολίζουν τις τρεις γειτονιές των Τρικάλων, που αγναντεύουν από ψηλά τον κορινθιακό κόλπο. Από εδώ ξεκινούν και μερικές από τις εντυπωσιακότερες διαδρομές που μπορείτε να κάνετε με τα πόδια αλλά και με 4×4 οχήματα, προς τις κορυφές της Ζήρειας.
Γαμήλιος χορός στα Παραπούγγια Βοιωτίας το 1924
 Η αυστηρή ποίηση μιας παλιάς Ελλάδας  
 Από τον ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ
Η φωτογραφία αυτή ανήκει στην Dorothy Burr Thompson και είναι από τα αρχεία της Αμερικανικής Αρχαιολογικής Σχολής. 
Είναι τραβηγμένη στα Παραπούγγια Βοιωτίας, που σήμερα ονομάζονται Λεύκτρα, σε ένα αγροτικό γάμο του 1924. 
Το χαμηλωμένο βλέμμα της νύφης, ο τρόπος που ανεμίζει το φόρεμά της, η μετέωρη φιγούρα του άντρα που σέρνει το χορό, οι σιλουέτες στο βάθος, συνθέτουν μια εικόνα μεγάλης ποιητικής δύναμης. 
Η Βurr (1900 –  2001), εξέχουσα αρχαιολόγος στην μελέτη των ελληνιστικών πήλινων ειδωλίων και η πρώτη γυναίκα που συμμετείχε στις ανασκαφές της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας, ήταν μια σπουδαία προσωπικότητα που αγάπησε βαθιά την Ελλάδα. 
Γράφει στο προσωπικό της Ημερολόγιο, στις 9 Νοεμβρίου του 1924: 
  Μόνη μου σε ένα χωριό της Βοιωτίας, με τη βουή του ανέμου και τις κραυγές των μεθυσμένων αντρών στα αυτιά μου! Μ’ αρέσει αυτός ο τόπος! Είναι τόσο γεμάτος ενδιαφέρον και την αίσθηση ότι εδώ συμβαίνει η αληθινή ζωή ― βλέποντας γάμους κάθε λίγο και λιγάκι… διαβαίνοντας αργά τους πορφυρούς αγρούς, κυματιστά, στο πανδαιμόνιο από καμπάνες, γνωρίζοντας τους χωρικούς… Ω, είναι τόσο γεμάτος ζωή! 

Πηγή: www.lifo.gr