Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Το άρθρο Παπαχρήστου

«Αλλο το ’77, άλλο το 2017»

Πρέπει να ομολογήσω ότι όταν χθες νωρίς το βράδυ έγραφα για να καθησυχάσω συνάδελφό μου της «Αυγής», η οποία ανησύχησε περί της τύχης μου στα «ΝΕΑ», το ακόλουθο: «Παραμένω εδώ, σε αυτή τη σελίδα. Και θα παραμείνω όσο έχω την ευχέρεια να διατυπώνω ελεύθερα και χωρίς παρεμβάσεις, άποψη. Οταν αυτό πάψει για κάποιο λόγο να ισχύει (λ.χ., στην απίθανη περίπτωση να μεταβληθούν «ΤΑ ΝΕΑ” στη μεσημεριανή εκδοχή της “Αυγής”) είναι προφανές οι θα εκλείψουν και οι λόγοι ύπαρξης του «”Στίγματος”», αγνοούσα παντελώς τις εξελίξεις περί την ανάληψη των τυχών του ΔΟΛ από τον κύριο Βασίλη Μουλόπουλο.

Οχι πως θα άλλαζα κάτι σε σχέση με ό,τι έγραψα, αν το είχα πληροφορηθεί νωρίτερα, αλλά είναι ευκαιρία νομίζω να ξεκαθαρίσω κάτι που φαίνεται πως παραβλέπουν, εκουσίως ή ακουσίως, όσοι εκ του παρασκηνίου προχώρησαν σε αυτή την περίεργη έως και ύποπτη μεθόδευση:
Τα μέσα ενημέρωσης, και κυρίως οι εφημερίδες, δεν είναι απλώς ένας τίτλος, ένα όνομα σε μια μαρκίζα. Είναι πάνω απ’ όλα οι άνθρωποι που τις στελεχώνουν. Αυτοί που κάτω από μύριες δυσκολίες αγωνίζονται καθημερινά να παραδώσουν στον αναγνώστη της επομένης, που είναι και ο πραγματικός τους εργοδότης, ένα άρτιο από κάθε άποψη προϊόν που να δικαιολογεί το 1,5 ευρώ που εκείνος κατέβαλε για να αγοράσει την εφημερίδα.

Χωρίς αυτούς ή κάποιους από αυτούς, μια εφημερίδα όσο βαρύ και να είναι το όνομά της, δεν είναι παρά ένα «αδειανό πουκάμισο»…

Και είναι μεγάλο λάθος να προσπαθείς σήμερα να ερμηνεύσεις τα πράγματα με κάτι που έχει συμβεί στο παρελθόν. Το 2017 δεν είναι ούτε το 1977 ούτε καν το 2007.

Εμπιστοσύνη

ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΤΥΧΑΙΑ σε αυτές τις ημερομηνίες. Σε μια συζήτηση που είχαμε με τον Σταύρο Ψυχάρη προ καιρού στο Da Capo στην σκιά της «ιερής κολόνας», μου είχε υπενθυμίσει το γεγονός της μεταπήδησης του κορυφαίου χρονογράφου των «ΝΕΩΝ» Δημήτρη Ψαθά από τα «ΝΕΑ» στην «Ελευθεροτυπία» του Κίτσου Τεγόπουλου, εκεί περί το 1977. Τον σάλο που είχε προκαλέσει και τον φόβο για την επίπτωση που θα είχε στην κυκλοφορία των «ΝΕΩΝ». Αποδείχθηκε ότι δεν είχε την παρά ελάχιστη. Και έμεινε στην ιστορία του Τύπου ως κορυφαίο παράδειγμα ότι τελικά το «μοναστήρι να ‘ναι καλά, κι από καλόγερους…»
Αλλά όπως προανέφερα, το 1977 δεν είναι το 2017. Τότε μπορεί να έφυγε ο Ψαθάς και να μην άνοιξε μύτη, επειδή της θέση του χρονογράφου της εφημερίδας την κατέλαβε ο Παύλος Παλαιολόγος, άλλος κολοσσός της δημοσιογραφίας. Σήμερα 40 χρόνια μετά ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι θα ισχύσει το ίδιο;Εγώ δεν θα στοιχημάτιζα. Μην κάνουν το λάθος οι εκ του παρασκηνίου δρώντες. Γιατί όπως προανέφερα, μια εφημερίδα είναι κυρίως και πρωτίστως οι άνθρωποί της. Αυτούς ξέρουν, αυτούς εμπιστεύονται οι αναγνώστες των «ΝΕΩΝ». Αλλιώς θα αγόραζαν «Αυγή», να διαβάζουν Καρτερό και Κατσάκο…

Δημοσιεύτηκε στισ

Το Αρχοντικό των Μπενιζέλων
Τα 10 παλαιότερα σπίτια της Αθήνας: Χρονολογούνται από τον 17ο αιώνα και συνοδεύονται από μύθους και ιστορίες

Το παλαιότερο σωζόμενο σπίτι της Αθήνας βρίσκεται στο 96 της οδού Αδριανού, στην Πλάκα, και ανήκε στην αριστοκρατική οικογένεια του Αθηναίου άρχοντα Άγγελου Μπενιζέλου –κόρη του οποίου ήταν κάποια που αργότερα θα γινόταν γνωστή ως Αγία Φιλοθέη. Το σπίτι χρονολογείται από τον 16ο αιώνα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος απ’ ό,τι βλέπουμε σήμερα είναι από τα τέλη του 17ου και τις αρχές του 18ου. Χαρακτηριστικό δείγμα οθωμανικής αρχιτεκτονικής, με χαγιάτι, εσωτερική αυλή και πηγάδι, το σπίτι αναστηλώνεται τα τελευταία χρόνια για να γίνει μουσείο.

Δημοσιεύτηκε στισ

Σκηνικό πολέμου στο Αιγαίο – Στο φως τα συγκλονιστικά στοιχεία της απόρρητης έκθεσης της CIA

Συγκλονιστικά στοιχεία για τις δραματικές εξελίξεις στο Αιγαίο τα προηγούμενα χρόνια και για την απειλή πολέμου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, δίνει η απόρρητη έκθεση της CIA που βλέπει το φως της δημοσιότητας. Φρούρια χαρακτήριζε η CIA τα νησιά, αλλά και την περιοχή της Θράκης, προβλέποντας ότι οι Τούρκοι αν τολμήσουν επέμβαση θα “φάνε τα μούτρα” τους, όμως οι Αμερικανοί πράκτορες στα απόρρητα έγγραφά τους “έβλεπαν” βαριά ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο καθώς ήδη από τη δεκαετία του ’80 έβλεπαν απόλυτη κυριαρχία των Τούρκων στο νησί σε βάθος χρόνου… Τα απόρρητα έγγραφα που βλέπουν πλέον τη δημοσιότητας δείχνουν ότι οι Αμερικανοί περίμεναν μια σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Μετρούσαν με ακρίβεια τις δυνάμεις των δύο χωρών και έβλεπαν ισορροπία του τρόμου στο Αιγαίο μιλώντας για μια σύγκρουση με βαρύτατες απώλειες και για τις δύο πλευρές σε Αιγαίο και Θράκη, ακόμη και εάν η σύγκρουση αυτή ήταν σύντομη. Αυτό καθώς τα οπλικά συστήματα και των δύο πλευρών είναι ικανά, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 να προκαλέσουν τεράστιες καταστροφές όχι μόνο σε στρατιωτικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο υποδομών. Στην ανάλυση των Αμερικανών αναφέρεται σε συγκεκριμένο στόχο, που αφορά στο Καστελόριζο, στη λογική ότι η Τουρκία θα επιλέξει ένα μικρό νησί το οποίο δεν έχει “βάθος” στον αμυντικό του χώρο και βρίσκεται σε ικανή απόσταση από τις υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις, αλλά και πολύ κοντά στην Τουρκία.
Σήμερα το ίδιο νησί αποτελεί “σφήνα” στα πλευρά των συμφερόντων της Τουρκίας σε ό,τι αφορά στην ΑΟΖ και την απειλεί με ενοποίηση των ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου, ειδικά σε μια περίοδο που επίκειται και συμφωνία της Ελλάδας με την Αίγυπτο.  Το έγγραφο είναι 37 σελίδες και σ΄ αυτό αναφέρονται τα εξής σημαντικά: •Προέβλεπαν από το 1984, ότι η ισορροπία στο Αιγαίο θα διατηρηθεί μέχρι το 1992 και μετά η “ψαλίδα” θ΄αρχίσει ν΄ ανοίγει υπέρ της Τουρκίας. Οι αιτίες που επικαλούνται είναι αυτονόητες γνωρίζοντας προφανώς καλύτερα από εμάς ποιοι πολιτικοί πιθανότατα θα κυβερνούσαν τη χώρα. •Οι Αμερικανοί πίστευαν το 1984 ότι ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος θα είχε μεγάλες απώλειες και για τις δύο πλευρές. Η ισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων που υπήρχε τότε και την οποία προέβλεπαν ότι θα διατηρούνταν μέχρι τις αρχές του 1990,ήταν κατά τη γνώμη τους ο πιο αξιόπιστος αποτρεπτικός παράγοντας για έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο. •Οι επιπτώσεις μιας στρατιωτικής ελληνοτουρκικής σύγκρουσης για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ θα ήταν σοβαρές, αφού η άμυνα της Συμμαχίας στο νοτιοανατολικό της άκρο θα αποδυναμωνόταν τελείως. •Επισήμαιναν ότι η Τουρκία έχει πολύ μεγαλύτερο στρατό αλλά ένας μεγάλος αριθμός των δυνάμεών της είναι απασχολημένο με εσωτερικές απειλές και μέτωπα. Οι Τούρκοι έγραφαν ,δεν νιώθουν να απειλούνται από τους Έλληνες. Αντιθέτως επεσήμαιναν ότι οι Έλληνες ειδικά μετά από το 1974 και τον Αττίλα στην Κύπρο, έχουν επικεντρώσει την άμυνα και την ασφάλειά τους στην Τουρκία και μόνο. •Οι κινήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου ο οποίος είχε βελτιώσει τις σχέσεις της Ελλάδας με τη Βουλγαρία δεν είχαν περάσει απαρατήρητες από τους Αμερικανούς. •Οι Αμερικανοί της CIA αναφερόμενοι στην κυπριακή τραγωδία ρίχνουν όλη την ευθύνη στους …υπάλλήλους τους χουντικούς! •Στο έγγραφο του 1984 επισημαίνεται ότι η Ελλάδα τη δεκαετία 1970-80 αναπτύχθηκε οικονομικά πιο γρήγορα από τη Τουρκία και γι΄ αυτό μπόρεσε να εξοπλιστεί καλύτερα παραλαμβάνοντας άρματα μάχης, τεθωρακισμένα, μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία. •Με την ισορροπία του 7 προς 10 γράφουν οι Αμερικανοί ,η Ελλάδα μπόρεσε όπως γράφουν να προχωρήσει στην αγορά των πρώτων 40 μαχητικών αεροσκαφών F-16. •Την ίδια στιγμή επισήμαιναν την μεγάλη προσπάθεια που έχει ξεκινήσει στην Τουρκία για τον εκσυγχρονισμό των δικών της ΕΔ. Ο οποίος από τότε γινόταν με σημαντικές συμπαραγωγές κι όχι μόνο με αγορές. •Η Θράκη κατά το έγγραφο της CIA ήταν -και είναι- απροσπέλαστη. •Για την ελληνική ΠΑ οι Αμερικανοί έγραφαν ότι μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80  είχε το απόλυτο πλεονέκτημα όχι μόνο λόγω εξοπλισμού, αλλά κυρίως λόγω της ανωτερότητας του προσωπικού της. Σε περίπτωση πολέμου, εκείνη την εποχή, έγραφαν οι Αμερικανοί της CIA , “οι Τούρκοι θα πλήρωναν πολύ υψηλό τίμημα απωλειών. Όχι μόνο με καταρρίψεις αεροσκαφών. Οι Αμερικανοί εκτιμώντας ότι η αντιαεροποτική άμυνα της Τουρκίας ήταν απαρχαιωμένη, έγραφαν ότι δεν θα μπορούσαν να προστατεύσουν τις βάσεις τους από ελληνικές αεροπορικές επιδρομές. Ωστόσο το 1984 εκτιμούσαν ότι η αντιαεροπορική άμυνα της Τουρκίας θα έκανε πιο δύσκολη τη ζωή των Ελλήνων χειριστών. Νησιά Φρούρια •Στο έγγραφο της CIA γίνεται αναφορά στα ελληνικά νησιά Ρόδος,Κως, Σάμος,Χίος, Λέσβος και Λήμνος. Η άμυνά τους εθεωρείτο επαρκής στην αντιμετώπιση της 4ης Τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου. Οι συγκρίσεις που κάνουν σε χερσαίες δυνάμεις, αεροπορία και ναυτικό μετέδιδαν πάντα την εικόνα μιας πολύ αμφίρροπης στρατιωτικής σύγκρουσης. Το συμπέρασμα που προκύπτει από το έγγραφο είναι ότι ο χρόνος θα λειτουργούσε εις βάρος της Ελλάδας. Οι Αμερικανοί έκαναν αυτή την εκτίμηση στηριζόμενοι στα οικονομικά μεγέθη των δύο χωρών, που έδειχναν ότι η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αντέξει την κούρσα των εξοπλισμών.Τουλάχιστον με τον τρόπο που αντιμετώπισε η χώρα τον εξοπλισμό των ΕΔ. Είναι γνωστό τι ακολούθησε. Από τα όσα γράφουν οι Αμερικανοί, δικαιώνονται όσοι υποστηρίζουν ότι κάθε ελληνοτουρική κρίση μας βρίσκει και θα μας βρίσκει σε χειρότερη κατάσταση.  

ΟΛΟ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ


Κέρδος online   19/1/2017 11:58

Δημοσιεύτηκε στισ

Η Oργή του Θεού Νίκος Παππάς που ό,τι αγγίξει γίνεται στάχτη και μπούρμπερη

Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2017, 

Του Αντώνη Πανούτσου


Αν ο Νίκος Παππάς είναι the master of the dirty trick campaign του ΣΥΡΙΖΑ, η eminence grise του Τσίπρα, τρίζουν τα κόκαλα του Ρισελιέ. Από την δημοπρασία ελέγχου της τηλεόρασης μέχρι την αρπαγή του ΔΟΛ, οι κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν την σφραγίδα του Νίκου Παππά. Κινήσεις της αρπαχτής που ακόμα και εάν πετύχουν το θήραμα θα είναι σε τέτοιο χάλι που το κυνήγι δεν άξιζε τον κόπο. Στη δημοπρασία με το δάνειο με εγγύηση βοσκοτόπια σε τιμές Μανχάταν κάηκε ο Καλογρίτσας. Στο takeover του ΔΟΛ η φωτιά συνεχίζεται καίγοντας όποιον έχει ανακατευτεί.
Από τον Σταύρο Ψυχάρη δεν είχε και πολλά για να καούν. Είχε αυτοπυρποληθεί με τα δημοσιεύματα για τη γάτα των Ιμαλαΐων. Με τα δημοσιεύματα ο κύριος Σταύρος είχε δείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι υπεράνω νταραβεριού αλλά ταυτόχρονα έδειξε και ότι ο ίδιος δεν είναι υπεράνω του να μετέχει στο νταραβέρι. Ζημιά για τη σχέση με το αναγνωστικό κοινό που όπως και να το κάνουμε το πρωτοσέλιδο προτιμάει να το φτιάχνει η επικαιρότητα ή τα πολιτικά πιστεύω του διευθυντή παρά το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης του εκδότη με τον πρωθυπουργό. Ειδικά όταν ήταν φανερό ότι στη συμφωνία Ψυχάρη – Τσίπρα ο πρώτος είχε να δίνει τον οργανισμό ή τη γραμμή του οργανισμού και ο δεύτερος ένα ωραίο πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής και μια θετική αντιμετώπιση στα δικαστικά προβλήματα του κυρίου Σταύρου.
Από τον Αλέξη Τσίπρα υπήρχαν αρκετά ήδη καμένα. Ένας πολιτικός που έχει πει ότι θα σκίσει τα μνημόνια και υπογράφει τα μνημόνια και με τα δύο δεν έχει πολλά να φοβηθεί για την αξιοπιστία του.  Άιντε να χρειαστεί να κάνει μία κωλοτούμπα παραπάνω λέγοντας ότι ο ΔΟΛ πρέπει να σωθεί επειδή είναι έγκυρος και ιστορικός, όταν πριν είχε πει ότι είναι το άντρο της διαπλοκής. Για τον Τσίπρα η διαπραγμάτευση ήταν απλά επιβεβαίωση ότι έχει γίνει άτυπο γραφείο απολύσεων και εύρεσης δημοσιογραφικής εργασία. Από τον περασμένο χρόνο που ο κύριος Σταύρος είχε πει ότι ο Τσίπρας ζήτησε την απομάκρυνση του «βασικού σχολιαστή του σταθμού» και «την αναβάθμιση συγκεκριμένου πολιτικού συντάκτη στο Mega καθώς και την πρόσληψη στο δελτίο του σταθμού κεντρικού αρθρογράφου της “Αυγής”» φάνηκε ότι στα Μέσα που έχουν πρόβλημα η διαφορά ανάμεσα σε δουλειά και ανεργία είναι πως κάποιος τα λέει για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Βασίλης Μουλόπουλος έπαθε ζημιά στην αξιοπιστία. Η διάψευση της χριστουγεννιάτικης επίσκεψής του στον «ενωμοτάρχη» Κικίλια ήταν ότι πήγε «για να ευχηθώ “Καλή Χρονιά” στους παλιούς μου συναδέλφους και πάντα φίλους, διευθυντές, δημοσιογράφους και κλητήρες». Τώρα με την επεξήγηση ότι το πονάει το μαγαζί ότι στην επίσκεψη το μόνο που μπορεί να πει είναι «όπως λοιπόν πήγα, ένας κλητήρας μου λέει κύριε Βασίλη έχουμε κάποια προβλήματα». Και του απάντησε «άσε να περάσουν τα Φώτα και θα δω αν μπορώ να κάνω κάτι». Το ίδιο αξιόπιστο όπως όλα όσα έχουν ακουστεί.
Η αξιοπιστία του Ιβάν Σαββίδη χάθηκε τον περασμένο Οκτώβριο. Στη δημοπρασία των αδειών, όταν έμειναν υπόνοιες ότι έπαιξε τον ρόλο του λαγού για να ανέβουν οι προσφορές. Υποθέτω ότι κανείς δεν πρόκειται να σοκαριστεί εάν πάρει τον ΔΟΛ με τη βοήθεια της κυβέρνησης. Παρά του ότι είναι δύσκολο λόγω του μικρού ποσού που προσφέρει, δυσκολότερο λόγω του μεγάλου τραπεζικού κουρέματος που ζητάει και με τεράστιο ρίσκο για τον τραπεζίτη που θα το υπογράψει.
Η μεγάλη ζημιά γίνεται στους δημοσιογράφους του ΔΟΛ. Όχι ότι ο Μουλόπουλος θα επιβάλει η λογοκρισία. Ο Μουλόπουλος είναι αρκετά πεπειραμένος για να ξέρει ότι η πιο αποτελεσματική λογοκρισία είναι η αυτολογοκρισία. Τους έβαλε όμως σε μια κατάσταση που ό,τι και να τους πει θα μαντεύουν τις επιθυμίες του. Άλλοι θα πηγαίνουν κόντρα αφού αν κάνουν κωλοτούμπα θα ξεφτιλιστούν και μια ηρωική διέξοδος είναι η μόνη λύση. Άλλοι με τα νερά του για να τα έχουν καλά με τη νέα κατάσταση. Και άλλοι προσέχοντας τι λένε και τι γράφουν, αφού στις εποχές που ζούμε δεν είναι να ψάχνεσαι για δουλειά. Το μόνο απίθανο είναι με τέτοια αλλαγή και να μην επηρεαστούν καθόλου.
Η μεγαλύτερη όλων ζημιά στο ΔΟΛ θα γίνει από τον κόσμο. Ο οποίος θα αναλύει κάθε λέξη προσπαθώντας να ανακαλύψει ποιος αντέχει και ποιος υπέκυψε στον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι άδικο αφού όταν κάποιος ψάχνει οπωσδήποτε να βρει πού έπεσε «σπάτουλα» θα την ανακαλύψει και στην ατέλεια του τοίχου.
Δημοσιεύτηκε στισ

Μια διδακτική παρεξήγηση για την εποχή των social media όπου αλήθεια θεωρείται συνήθως αυτό που φαίνεται και όχι αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα.
Πρόκειται για μια εικόνα με πολλά επίπεδα: παιδιά του σχολείου προσηλωμένα στα κινητά τους ενώ βρίσκονται μπροστά στο αριστούργημα του Ρέμπραντ «Νυχτερινή Περίπολος». Είναι όμως στην πραγματικότητα αυτό που φαίνεται;
Η εικόνα έχει γίνει viral στο Διαδίκτυο. Και λογικά. Οχι μόνο γιατί ο συμβολισμός της εκ πρώτης όψεως είναι προφανής. Αλλά και γιατί προσφέρεται για άμεσο σχολιασμό και απαξιώσεις: Η νέα γενιά αδιαφορεί για τα υψηλά επιτεύγματα και στρέφεται στο εφήμερο και το εύκολο.
Πράγματι, από την πρώτη στιγμή που η φωτογραφία του Gijsbert van der Wal από το Μουσείο του Αμστερνταμ είδε το φως της δημοσιότητας αντιμετωπίστηκε σαν ένας ξεκάθαρος συμβολισμός των σύγχρονων μεταμοντέρνων κοινωνιών την εποχή των smartphones, του Διαδικτύου και των social media που διασπούν την προσοχή μας.
Και μια ακόμα διαδικτυακή δίκη, ξεκίνησε με το twitter να πρωτοστατεί
«Δεν υπάρχει λόγος να αναρωτιόμαστε γιατί αυτή η φωτογραφία έγινε viral. Η τέλεια απεικόνιση της εποχής μας», γράφει κάποιος Κρίς Γκίνες, εκπρόσωπος της Υπηρεσίας Αρωγής και Έργων του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους μαζεύοντας 308 likes και 443 retweets.
Ο Μπράιαν Ριες, που εργάζεται στα social media του CNN πρόλαβε κι έφτιαξε μια εικόνα παρωδίας βάζοντας τα παιδιά στον πίνακα και την περίπολο έξω.
Ο «πού πάμε βρε… πού πάμε». Ή αλλιώς ο ηθικολόγος του twitter που στο προφίλ του δηλώνει εναντίον της πολιτικής ορθότητας, υπερασπιστής της παράδοσης, έτοιμος να υπερασπιστεί τον δυτικό πολιτισμό και εναντίον της παγκοσμιοποίησης έχει βρει και το δίδαγμα: «Υπέροχη εκδοχή! Η διασπασμένη κοινωνία. Δεν χρειάζεται να αναρωτιόμαστε γιατί είμαστε σε αυτή την κατάσταση σήμερα. Διδάξτε τα παιδιά μας!»
«Πιστεύει κανείς ότι γκουγκλάρουν τον Ρέμπραντ; Όχι, ούτε εγώ» γράφει κάποιος Γκέιλ Β. ακολουθώντας την κλασσική προσέγγιση όπου κάποιος βασίζεται σε αυτό που πιστεύει και όχι σε αυτά που ξέρει.
Τι συνέβαινε λοιπόν στην πραγματικότητα; Ήταν όντως όπως πίστευε ο Γκέιλ Β. ή συνέβαινε κάτι άλλο; Κάποιοι χρήστες άρχισαν να αναρωτιούνται αν τα παιδιά δεν είναι προσηλωμένα στο facebook αλλά απλώς ψάχνουν τον πίνακα στα κινητά τους.
«Μαθητές ψάχνουν στοιχεία για μια σχολική εργασία με τα κινητά τους;»αναρωτιέται κάποιος (με μόνο 11 likes πάντως).
«Μου αρέσει να φαντάζομαι ότι κάνουν έρευνα για τον πίνακα» γράφει κάποιος άλλος, δείχνοντας μια άλλη σχολή προσέγγισης της πραγματικότητας από τους χρήστες των social media που συνοψίζονται στη φράση «μου αρέσει να φαντάζομαι…».
«Προφανές ότι πρόκειται για σχολική επίσκεψη – και φαίνεται ότι οι μαθητές δουλεύουν στα σοβαρά ψάχνοντας στοιχεία. Ναι;» γράφει κάποιος άλλος οπαδός των φαινομένων.
Τέλος κάποιος προχωράει σε ακόμα πιο ριζοσπαστικές θέσεις, αμφισβητώντας το σύνολο των έργων της Αναγέννησης. «Δεν σας βάζει σε σκέψεις ότι μάλλον θα έπρεπε να αναρωτηθούμε κατά πόσο ενδιαφέρουν πια αυτοί οι παλιοί καφετί πίνακες;» αναρωτιέται. Γιατί; Μα γιατί μπορεί! Ετσι είναι τα social media.
Τελικά τι είχε συμβεί στ’ αλήθεια;
Οπως αποδείχθηκε τα παιδιά ήταν προσηλωμένα στα κινητά τους γιατί όντως έψαχναν στοιχεία για μια εργασία. Το επιβεβαίωσε η δασκάλα που τους συνόδευε εκείνη τη μέρα. Την οποία κανείς δεν είχε σκεφτεί να ρωτήσει ή να βρει. Γιατί πράγματι στην εποχή των social media το να «πιστεύεις» αυτό που σε βολεύει είναι πιο εύκολο και γρήγορο από το να «γνωρίζεις».
«Πραγματικά» απαντάει κάποιος σε εκείνον που αναρωτιόταν μήπως πρόκειται για σχολική εργασία. «Μου το επιβεβαίωσε η δασκάλα τους. Οπως και να ‘χει, πρόκειται για μια ομιλητική φωτογραφία»
Στη συνέχεια πήρε τον λόγο ο φωτογράφος Gijsbert van der Wall: «Μια μικρή ομάδα μαθητών καθόταν στα παγκάκια μπροστά από την ‘Περίπολο’. Ολοι τους κοιτούσαν είτε τα κινητά τους είτε των διπλανών τους. Μου φάνηκε παράξενο και τράβηξα μια φωτογραφία».
Οταν το ίδιο απόγευμα ανέβασε την φωτογραφία στο facebook προς μεγάλη του έκπληξη την είδε να φτάνει τα 9.500 shares μέσα σε λίγες ημέρες. Και από εκεί πέρασε στο twitter, στο Reddit και στο Tumblr, γνωστές πλατφόρμες όπου οι χρήστες μοιράζονται και σχολιάζουν καθημερινά ειδήσεις, φωτογραφίες και άλλα «παράξενα». Με άλλα λόγια, έγινε viral.
«Από την άλλη πλευρά» συνεχίζει ο Van der Wal «κάποιοι προειδοποιούσαν τους χρήστες να μην φτάνουν σε βιαστικά συμπεράσματα. Θεώρησαν ότι οι μαθητές στην πραγματικότητα ήταν προσηλωμένοι στα έργα τέχνης μέσω μιας εφαρμογής του Μουσείου για ξενάγηση με πολυμέσα».
Για να υποστηρίξει μάλιστα τα λεγόμενά του, δημοσίευσε κι άλλη μια φωτογραφία από εκείνη την ημέρα όπου οι μαθητές κοιτάζουν εκστατικοί μια σειρά πορτρέτων του Ρέμπραντ.
Οπως και να ‘χει όμως, η ιστορία της παρεξηγημένης φωτογραφίας είναι χαρακτηριστική του τρόπου που συμπεριφέρεται η κοινή γνώμη την εποχή των social media. Οπου μια εντύπωση ή μια λάθος ερμηνεία μπορεί με μεγάλη ευκολία να δημιουργήσει μια τελείως άλλη «πραγματικότητα» για χιλιάδες χρήστες.
Αλλά πάλι αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της εποχής των social media. Ο καθένας να διαλέγει την πραγματικότητα που τον βολεύει.
____________________
    Πηγή: protagon.gr
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Δημοσιεύτηκε στισ

η γέφυρα του ποταμού Κόκκινου στην ορεινή Δωρίδα , που είχε κατασκευαστεί το 1932 και ήταν ένα έργο υψηλής τεχνικής για την εποχή εκείνη , σκεπάστηκε από τα νερά της τεχνιτής λίμνης του Μόρνου το 1978

Δημοσιεύτηκε στισ

Ο νέος πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου μιλά αρχαία ελληνικά

  • Ο νέος πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου μιλά αρχαία ελληνικά
    Ο νέος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Αντόνιο Ταγιάνι (φωτ.: EPA / Patrick Seeger)
Άρωμα… Ιταλίας (και εμμέσως άρωμα Ελλάδας) φέρνει στην προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ο Αντόνιο Ταγιάνι. Ο πολιτικός που διαδέχεται τον Μάρτιν Σουλτς θεωρείται ισχυρή προσωπικότητα, καλός γνώστης της μικροπολιτικής των Βρυξελλών και του Στρασβούργου, ενώ οι εχθροί του τονίζουν ότι «κατέχει την τέχνη να μιλάει πολύ, χωρίς να λέει τίποτα».

Είναι ο πρώτος Ιταλός που αναλαμβάνει την προεδρία του Σώματος από το 1979, έπειτα από μια διαδικασία που περιλάμβανε ίντριγκες, παρασκήνιο και συμμαχίες. Προσωπικότητα άκρως αντίθετη από τον Μάρτιν Σουλτς, ο νέος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα είναι στη θέση του για δυόμισι χρόνια.Λάτρης της αρχαίας ελληνικής Γραμματείας, και ιδίως της Οδύσσειας (η μητέρα του ήταν καθηγήτρια Κλασσικών Σπουδών), ο Αντόνιο Ταγιάνι –σύμφωνα με το protothema.gr– μιλά και αρχαία ελληνικά, εκτός από ιταλικά, αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά.

Η Ελλάδα τον θυμάται από την επίσκεψή του το 2013, τότε με την ιδιότητα του Επιτρόπου Βιομηχανίας και Επιχειρηματικότητας.

Σε συνέδριο για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που είχε γίνει στην Αθήνα είχε δηλώσει ότι «αν δεν υπήρχε η Ελλάδα θα ήμασταν βάρβαροι ή ειδωλολάτρες», ενώ κλείνοντας την ομιλία του είχε αναφωνήσει «ζήτω η Ελλάς», δηλώνοντας τρεις φορές «είμαστε όλοι Έλληνες».

Δημοσιεύτηκε στισ
Ξυπνήστε !!!
Αιχμηρός 

Μεγάλο Αδελφό έστησε στους σταθμούς του μετρό η κυβέρνηση!

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2017, 
Κάτω από τη μύτη της αντιπολίτευσης που κοιμάται και των πολιτών που είναι ανυποψίαστοι, η κυβέρνηση έστησε από τη Δευτέρα στους σταθμούς του μετρό έναν Μεγάλο Αδελφό, μεταδίδοντας από οθόνες τηλεόρασης ειδήσεις μέσω του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, που είναι ο φορέας της κυβερνητικής προπαγάνδας! Μ αυτό τον τρόπο τα εκατομμύρια των επιβατών που χρησιμοποιούν το μετρό υφίστανται υπόγεια, θέλουν- δε θέλουν την πλύση εγκεφάλου που επιδιώκει η κυβέρνηση έτσι όπως τη σερβίρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο που αξιολογεί, τιτλοφορεί, κειμενογραφεί τις ειδήσεις που εμφανίζονται στις οθόνες όλη μέρα! Με ποιο κριτήριο;! Δηλαδή οι ανυποψίαστοι πολίτες παρακολουθούν αυτά που η κυβέρνηση θεωρεί ως σημαντικές ειδήσεις, παρουσιασμένα με τον τρόπο που η κυβέρνηση θέλει να τα δείξει! Φυσικά, κανείς δεν ρώτησε τους πολίτες, που έχουν άλλη αξιολόγηση για το τι είναι κάθε μέρα σημαντική είδηση, αν δέχονται να υφίστανται τον Μεγάλο Αδελφό των Συριζανελ όταν χρησιμοποιούν ένα δημόσιο μέσο μεταφοράς και μάλιστα σε δημόσιο χώρο! Επειδή, δικαίωμα των πολιτών είναι να μη δέχονται την υπόγεια πλύση και δεν είναι δικαίωμα καμιάς κυβέρνησης να χρησιμοποιεί δημόσιους χώρους και δημόσια μέσα για να κάνει την τηλεοπτική ή ιντερνετική προπαγάνδα της. Το κόλπο έχει στηθεί καλά, με τους συριζανθρώπους να δίνουν την έμφαση στον καιρό, σε χρηστικές πληροφορίες (!) και σε καλλιτεχνικά γεγονότα (με ποιο κριτήριο θα επιλέγονται ενώ άλλα θα αποκλείονται;), ενώ «η κύρια δουλειά», που είναι οι φωτογραφίες από «γεγονότα της επικαιρότητας» (λέγε με ειδήσεις) υποβαθμίστηκαν στην παρουσίαση για να μην ψυλιάσουν τους κοιμισμένους και τους ανυποψίαστους. Και εδώ εγείρονται πολύ σοβαρά ερωτηματικά: 

  1. Στα εγκαίνια του Μεγάλου Αδελφού τη Δευτέρα ήταν παρόντες ο υπουργός προπαγάνδας κ Παππάς, ο Διευθύνων της δημόσιας Αττικό Μετρό, ο εγκατεστημένος από την κυβέρνηση διευθυντής του Αθηναϊκού Πρακτορείου και η συριζαία Περιφερειάρχις κ Δούρου. Κανείς από κανένα κόμμα ή κίνημα της αντιπολίτευσης! 
  1. Τι συμβαίνει; Έχει γνώση η αντιπολίτευση; Υπήρξε προσυνεννόηση της κυβέρνησης με τα άλλα κόμματα ή κινήματα για μια τέτοια εκπομπή ειδήσεων σε δημόσιους χώρους; Με ποια κριτήρια επιλέγεται το τι είναι είδηση, τι σοβαρή είδηση και πώς παρουσιάζεται στους πολίτες;

Για παράδειγμα, πρωταγωνιστούν στις ειδήσεις από τις οθόνες του μετρό οι θέσεις εργασίας που χάνονται, οι διαδηλώσεις εργαζόμενων και συνταξιούχων, οι επιπλέον φορολογικές επιβαρύνσεις, οι εργασιακές και ασφαλιστικές υποχωρήσεις σε βάρος του λαού, οι πλειστηριασμοί σπιτιών, το βατερλώ με τους πρόσφυγες και τον χιονιά; 

  1. Με ποιο κριτήριο ανατέθηκε από την Αττικό Μετρό στο Αθηναϊκό Πρακτορείο η δουλειά από τη στιγμή που και τα δύο είναι δημόσιες υπηρεσίες; Προηγήθηκε διαγωνισμός; Γιατί επελέγη το κυβερνητικό Αθηναϊκό Πρακτορείο και όχι το Newsbomb ή το The Pressproject ή το Star ή το Euronews ή οποιοδήποτε άλλο ειδησεογραφικό πρακτορείο ή οργανισμός; 
  1. Έγινε διαγωνισμός για την προμήθεια όλου του εξοπλισμού και της τεχνογνωσίας που απαιτεί ή εγκατάσταση και λειτουργία του Μεγάλου Αδελφού στους σταθμούς του μετρό; Ανέβηκαν στη Διαύγεια όλα αυτά τα έξοδα και ποιος τα επωμίστηκε; 

Οι πολίτες οφείλουν να ξέρουν ότι σε δημόσιους  χώρους και Μέσα δεν επιτρέπεται η μονοφωνία. Μόνο σε δικτατορίες. Και πρέπει να ξέρουν ότι ό,τι φαίνεται αγαθό σε σχέση με την πληροφόρηση δεν είναι. Ιδίως όταν πρωταγωνιστεί ο υπουργός προπαγάνδας μιας κυβέρνησης. Επίσης, πρέπει να ξέρουν ότι το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων είναι μία δημόσια υπηρεσία που μεταδίδει τις ειδήσεις έτσι όπως τις θέλει η εκάστοτε κυβέρνηση. Είναι καθοδηγούμενο Μέσο προπαγάνδας, με διορισμένο πάντα από την κυβέρνηση διευθυντή. Ταυτόχρονα, είναι σαν την παλιά Ολυμπιακή, τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, τον ΟΛΠ και τους άλλους δημόσιους οργανισμούς: Χοάνη διορισμών κομματικών και συχνά αμφίβολης προθυμίας υπαλλήλων. Η εγκατάσταση του Μεγάλου Αδελφού στο μετρό δεν θα μπορούσε να γίνει κάτω από τη μύτη του υπόλοιπου πολιτικού κόσμου αν ο υπόλοιπος πολιτικός κόσμος είχε ευαίσθητα αντανακλαστικά Δημοκρατίας. Εκτός αν έχει γίνει με τη συναίνεσή του! Δεν έχει παρά να μας το πει. Γιατί εμείς προπαγάνδα της κυβέρνησης στο μετρό δεν θέλουμε. Και είναι δικαίωμά μας. Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

Δημοσιεύτηκε στισ

Ντράγκι, Στουρνάρας, Βάιντμαν: Τα «περιστέρια» και τα «γεράκια» της ΕΚΤ

 Τα στρατόπεδα και τις διαφορετικές αντιλήψεις στο εσωτερικό της ΕΚΤ χαρτογραφεί η γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt σε δημοσίευμα με τίτλο «Περιστέρια εναντίον γερακιών».  Ως περιστέρια νοούνται «οι υποστηρικτές μιας χαλαρής νομισματικής πολιτικής. Τάσσονται υπέρ της τόνωσης της οικονομίας μέσω χαμηλών επιτοκίων αλλά και της αγοράς ομολόγων».  Σε αυτήν την κατηγορία συγκαταλέγονται ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, ο Πέτερ Πράετ, μέλος του διευθυντηρίου της ΕΚΤ από το Βέλγιο αλλά και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας καθώς και η επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου Χρυστάλλα Γιωρκάτζη.  Δίπλα στον κ. Στουρνάρα και την κ. Γιωρκάτζη βρίσκονται επίσης οι κεντρικοί τραπεζίτες της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας και του Βελγίου.  Φιλικά προσκείμενοι προς τα «περιστέρια» παρουσιάζονται επίσης ο Πορτογάλος αντιπρόεδρος της ΕΚΤ Βίτορ Κονστάντσιο, ο Μπενουά Κερέ, επίσης μέλος του διευθυντηρίου, καθώς και οι κεντρικοί τραπεζίτες της Γαλλίας, της Ιρλανδίας και της Αυστρίας.  Από την άλλη πλευρά «τα γεράκια είναι οι υπέρμαχοι μιας πιο αυστηρής τροχιάς στη νομισματική πολιτική. Τάσσονται υπέρ του γρήγορου τέλους στην αγορά ομολόγων και της επιστροφής των υψηλών επιτοκίων».  Αυτή την τάση εκφράζουν δύο γερμανικές μεν, φανερά μειοψηφικές δε φωνές.  Από τη μια η Ζ. Λαουτενσλέγκερ, μέλος του διευθυντηρίου και ο επικεφαλής της Μπούντσεσμπανκ Γενς Βάιντμαν, ενώ φίλα προσκείμενοι σε αυτούς είναι μόλις o Υβ Μερς από το Λουξεμβούργο και οι κεντρικοί τραπεζίτες της Ολλανδίας, της Λετονίας και της Εσθονίας.   Η πλειοψηφική τάση εντός της ΕΚΤ είναι μάλλον προφανής.
Κέρδος online   18/1/2017 0:01
Δημοσιεύτηκε στισ

Πάρνηθα, 12ος αιώνας και κάποιος η κάποιοι ρισκάρουν την ζωή τους και κτίζουν στο πιο απίθανο και επικίνδυνο σημείο του βράχου ( βαθιά μέσα στην Πάρνηθα) την μικρή Αγία Μαρίνα – 800 χρόνια μετά οι κάτοικοι του Αυλώνα θα επαναλάβουν το ίδιο εγχείρημα. 

Μέχρι την Αγία Τριάδα πηγαίνει αυτοκίνητο, μέχρι τον Προφήτη Ηλία αγροτικό σε χωματόδρομο και ως την Αγία Μαρίνα μόνο άνθρωπος και με δυσκολία εφόσον ο ήλιος ειναι ψηλά. Μετά ξεχάστε το . 50% Αγιο Ορος και 50% δάσος στην Ιρλανδία. Μέρος άγριο και μυστηριώδες. Εκεί στο πιο απρόσιτο και πανέμορφο συνάμα σημείο του δάσους 800 χρόνια πρίν, ο Ανθρωπος έβαλε την σφραγίδα του Χριστού με το όνομα της Αγίας Μαρίνας.
Σε τούτα τα μέρη της Αττικής την νύχτα , χορεύουν ακόμα οι Νεράιδες , Αερικά και Ξωτικά.
Δημοσιεύτηκε στισ

Μπορούμε να γυρίσουμε στη δραχμή;

Ας πούμε ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ξημερώνει η Δευτέρα που τα ευρώ μετατρέπονται σε δραχμές. Ομως μπορεί στην πραγματικότητα να συμβεί κάτι τέτοιο;

Κώστας ΓιαννακίδηςΚώστας Γιαννακίδης 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017, 07:50
Δεν μου το είπε το στόμα της, αλλά το φώναζε το βλέμμα της. Με θεωρούσε δωσίλογο, ξενόδουλο. Και ήταν λίγες ημέρες πριν από το δημοψήφισμα του Ιουλίου. Ο τόνος της έγινε αυστηρός. «Εγώ κύριε ξέρω ότι ψηφίζουμε “Οχι” και τη Δευτέρα αρχίζουν να διαγράφονται τα χρέη και να αυξάνονται οι μισθοί. Και ας είναι με δραχμή. Ασχημα περάσαμε με τη δραχμή;»Θα τα θεωρούσα γραφικά. Δεν ήταν άλλωστε και λίγα όσα ακούσαμε εκείνες τις ημέρες. Όμως τα έλεγε δικαστική λειτουργός, δηλαδή ένας άνθρωπος που κατά τεκμήριο θεωρείται –και οφείλει να είναι- σοβαρός, με ορθή κρίση.

«Με δραχμή αμέσως καλύτερα» γράφει η αφίσα του ΑΚΕΠ που εμφανίζεται σε πολλά σημεία της πρωτεύουσας. Ο Λαφαζάνης και ο Λαπαβίτσας μπορούν να της βάλουν και επιχειρήματα από δίπλα. Υπάρχει επίσης μία εφημερίδα, η Kontra News, που συχνά-πυκνά κάνει πρωτοσέλιδα επιστροφής στη δραχμή. Κρέμεται μετά στα περίπτερα της χώρας, η ιδέα περνάει μπροστά από τα μάτια των αναγνωστών που ίσως την πάρουν μαζί τους, σπίτι ή στο καφενείο. Η τελευταία έρευνα του Ευρωβαρόμετρου έδειξε ότι το 37% των ερωτηθέντων Ελλήνων βλέπει θετικά όχι μόνο την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αλλά και την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Το ποσοστό δεν πρέπει να εκπλήσσει. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν να χάσουν απολύτως τίποτα από το σενάριο της καταστροφής. Ανάμεσα τους και πολλοί αφελείς που νομίζουν ότι, απλώς, το ρολόι θα γυρίσει πίσω, θα πάρουν πίσω την παλιά καλή ζωή, δυστυχώς όχι και τα χρόνια τους. Επίσης οι νέοι άνθρωποι δεν έχουν ζητήσει βίζα και συνάλλαγμα για να βγουν από τα σύνορα της χώρας. Αν μη τι άλλο, αν το 37% είναι αληθές και με αντίκρισμα στο σύνολο της κοινωνίας, η επιστροφή στη δραχμή δεν έχει μόνο βάση, διαθέτει ισχυρό ρεύμα. Ούτως ή άλλως, σε δραχμές πληρώνει το εσχατολογικό σενάριο για την πορεία της χώρας: μία κοινωνία που δεν αντέχει άλλο τη λιτότητα, εξαντλημένη από το χρόνο και παραδομένη στο λαϊκισμό, θα καταφύγει στο εθνικό νόμισμα πιστεύοντας ότι έτσι θα ανακτήσει την ανεξαρτησία της, χτίζοντας την οικονομία από την αρχή.Και κάπου εκεί, εκτός από την πατροπαράδοτη ελληνική λεβεντιά που θα χρησιμοποιηθεί ως asset, προβάλλεται η εκρηκτική αύξηση του τουρισμού, η αξιοποίηση (επιτέλους) των υδρογονανθράκων και η προοπτική διμερούς δανεισμού από την Κίνα και τη Ρωσία. Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, λένε, θα φέρει ξένες επενδύσεις που θα τροφοδοτήσουν τη χώρα με συνάλλαγμα. Εισαγωγές τροφίμων δεν χρειάζονται, έχουμε αυτάρκεια. Ε, και τα φάρμακα που χρειαζόμαστε παρασκευάζονται εδώ σε ποσοστό 50%. Με τρία τσίπουρα παραπάνω στο καφενείο βλέπεις και τα λεφτά του Σώρρα. Δεν αποκλείεται όλα αυτά στο μέλλον να τα ακούσουμε και από κανένα προεκλογικό μπαλκόνι, πάνω από μεγάλο ακροατήριο. Και ο Σόιμπλε θα είναι εκεί, δίπλα, να σαλιώνει το δάχτυλο και να μετράει ανθρωπιστική βοήθεια. Ενα αυταρχικό εθνολαϊκό καθεστώς τύπου Τσάβες μπορεί να αγοράσει την ύπαρξη του μόνο με δραχμές και μακριά από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Διότι αν πραγματικά θέλεις να κυβερνήσεις αυτή τη χώρα όπως θέλεις εσύ και όχι οι άλλοι, τότε χρειάζεσαι το νόμισμα που θα γεννήσει τους άθλιους για τον στρατό σου. Μισό λεπτό. Γίνονται αυτά τα πράγματα στα αλήθεια;Οι φτωχότερες χώρες της Ευρώπης διαθέτουν εθνικό νόμισμα. Ας υποθέσουμε ότι αποφασίζουμε να τις ακολουθήσουμε. Με δημοψήφισμα. Επιστροφή σε εθνικό νόμισμα με κυβερνητική απόφαση, πιθανότατα θα οδηγούσε αν όχι σε εμφύλιο, τότε σίγουρα σε αιματοχυσία έξω από τις τράπεζες και τα λεηλατημένα σούπερ μάρκετ. Όμως και το δημοψήφισμα θα πρέπει να γίνει με κλειστές τράπεζες. Πώς θα αντιδράσουν οι καταθέτες, γνωρίζοντας ότι μετά από λίγο τα χρήματά τους θα αντιστοιχούν σε δραχμές; Η κοινωνική ένταση μπορεί να πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις.Ομως ας πούμε ότι η κυβέρνηση ελέγχει τη λαϊκή βούληση και την κοινωνική ένταση. Ξημερώνει η Δευτέρα και στις τράπεζες θα πατήσουν το κουμπί και θα αλλάξει το σύμβολο δίπλα στον αριθμό που θα αποτυπώνει τις καταθέσεις μας. Είχες ευρώ, θα έχεις δραχμές. Την πρώτη μέρα η ισοτιμία θα είναι, φυσικά ένα προς ένα. Οι τράπεζες θα αλλάζουν ένα ευρώ για μία δραχμή. Αυτό δεν θα το κάνει ούτε ο υπουργός Οικονομικών. Η νέα δραχμή θα υποτιμηθεί δραματικά. Πόσο; Εδώ γίνονται εικασίες. Οι περισσότερες οδηγούν κοντά στο 40%. Αλλες οδηγούν την αξία της δραχμής ακόμα πιο κάτω. Το βέβαιον είναι ότι θα διαμορφωθούν δύο τιμές και δύο αγορές. Άλλη τιμή για ευρώ και άλλη για δραχμή. Και, φυσικά, θα γεννηθεί η μαύρη αγορά του ξένου (πια) νομίσματος, όπως ακριβώς λειτουργούσε και στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Οσοι κρατούν ευρώ στα χέρια θα αγοράσουν τη χώρα κοψοχρονιά.Ελλείψεις θα έχουμε; Φυσικά και θα έχουμε. Τεράστιες. Μία χώρα με αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο δεν θα διαθέτει τα συναλλαγματικά αποθέματα για να κάνει εισαγωγές. Θα γίνουν, βέβαια, πιο ανταγωνιστικές οι εξαγωγές. Ναι, αλλά αν αυτά τα προϊόντα κατασκευάζονται με εισαγόμενες πρώτες ύλες, θα σταματήσουν οι αλυσίδες παραγωγής. Ποιος θα μας πουλήσει πετρέλαιο ή φάρμακα αν δεν πάρει προκαταβολές μπροστά και σε σκληρό συνάλλαγμα; Είναι βέβαια και ο τουρισμός που θα αυξηθεί. Θα έρχονται πλέον να μας χαζεύουν με χαμηλές τιμές, αρκεί, φυσικά, να αισθάνονται ασφαλείς. Τώρα ξέρουν ότι επισκέπτονται μία ευρωπαϊκή χώρα.Ας σοβαρευτούμε. Στην πραγματικότητα το σενάριο για επιστροφή στη δραχμή αντιστοιχεί σε εγχείρημα αντίστοιχο σοσιαλιστικής επανάστασης. Και όσο και αν συζητείται στο πλαίσιο επαναστατικών φαντασιώσεων (ονειρώξεων, καλύτερα), όταν μπουν τα πράγματα πάνω στο χαρτί, οι φωτιές στην Αθήνα θα φαίνονται και από τα παράθυρα του Μαξίμου. Το κατάλαβαν όταν ο Γιάνης ήθελε να τυπώσει παράλληλο νόμισμα και ο Παναγιώτης να μπει στο Νομισματοκοπείο. Ακόμα και όσοι το προτείνουν ως σχέδιο, το κάνουν για να πουλήσουν επανάσταση στο ακροατήριό τους. Η κατάσταση είναι πιο απλή από όσο δείχνει. Δεν υπάρχει δυνατότητα επιστροφής σε εθνικό νόμισμα.

Δημοσιεύτηκε στισ

Οράματα και Θάματα

17 Ιανουαρίου 2017, 09:03

Από τον καιρό που έγραψα το άρθρο με τίτλο «Ιστορία και Όνειρα» είχα να ονειρευτώ. Κάμποσος καιρός πέρασε χωρίς όνειρο. Κρίμα… γιατί τα όνειρα και δωρεάν είναι και περιορισμούς δεν έχουν. Αλλά να που χτες το βράδυ –επιτέλους!– είδα ένα ακόμα. Ολωσδιόλου περίεργο κι αυτό, σαν το προηγούμενο.

Χτύπησε, λέει, η πόρτα μου, κι άνοιξα. Και νά σου μπροστά μου ο σοφός ηγέτης μας από το «Ιστορία και Όνειρα». Αυτός που θα μας βγάλει από τον βρομερό βάλτο, στον οποίο βουλιάζουμε όλο και πιο βαθιά μέρα τη μέρα.

Τρόμαξα! Εχπαράγα, να πω καλύτερα, που ακούγεται πιο παραστατικό. Γεια και χαρά σου… Ω, σπουδαίε επιστήμονα κι άνθρωπε… Ω, μεγάλη μπαλαδόφατσα, μου λέει!Είδες η ματαιοδοξία πώς βγαίνει στα όνειρα; Ύμνους θέλουμε να μας κάνουν οι άλλοι. Και καλά το επιστήμονας και το άνθρωπος… κλάιν, που λένε… Αλλά το μπαλαδόφατσα πού το πας; Αυτό είναι το σοβαρό κομπλιμάν. Δεν είναι καθόλου μικρή φιλοφρόνηση αυτό… Ο εξαποδώ, είπα από μέσα μου, είναι∙ ήρθε να με παρασύρει μασκαρεμένος σε άγγελο φωτός.Στη σαστιμάρα μου ευτυχώς που μου ’κοψε κι έκανα κι εγώ ακριβώς ότι κι ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, όπως μας το περιγράφει στο έργο του Οράματα και Θάματα. Είπα κι εγώ ακριβώς αυτά που είπε κι αυτός στον δικό του μυστήριο, υπερκόσμιο επισκέπτη.«Τι άξιος είμαι εγώ δι’ αυτά οπού μου λες! σήκω να πάμε μέσα, εις τις εικόνες. Πήγαμεν εκεί, λέγω τρεις φορές: Κύριε, Κύριε, Κύριε, ετούτος ο άνθρωπος ήρθε εις το σπίτι μου και μου λέγει λόγια όπου εγώ είμαι ανάξιος. Και αν είναι αληθινός, να είναι η ευχή και η ευλογία της παντοδυναμίας σου και της βασιλείας σου, ειδέ και είναι επίβουλος, να γένει στάχτη, έξω από το σπίτι μου!».

Αλλά ο ηγέτης μας και το σταυρό του έκαμε μπρος στα εικονίσματα, αλλά και τρεις μετάνοιες. Και μάλιστα στρωτές, τις καλογερίστικες που λένε.

Ύστερα, γύρισε προς το μέρος μου. «Προφήτεψες με το άρθρο σου στο pontos-news.gr τον ερχομό μας για τη σωτηρία της πατρίδας», είπε. «Γι’ αυτό, θα σου κάνουμε μια μεγάλη χάρη. Ζήτα την και θα γίνει πραγματικότητα, όταν θα κυβερνήσουμε. Θα κάνουμε ένα μεγάλο δημόσιο ίδρυμα. Ό,τι ζητήσεις, διάλεξε!».Κι όλοι εσείς που διαβάζετε τα άρθρα μου τι λέτε πως ζήτησα; Με το δίκιο σας θα πείτε πως ζήτησα να γίνει ένα μεγάλο, σπουδαίο πανεπιστήμιο. Στελεχωμένο με τους καλύτερους επιστήμονες. Το Σωκράτειο Πανεπιστήμιο. Μέσα στα δέκα καλύτερα του κόσμου.Ή μήπως ένα μεγάλο μοναστήρι με μια σπουδαία Ιερατική Σχολή; Να βγαίνουν από κει μέσα Άγιοι Ιερείς να μας ξεστραβώνουν. Σαν κι αυτόν τον Πατέρα Ιωάννη που πήγε μέσα στο καφενείο που ήταν γεμάτο με μπερδεμένους ανθρώπους. Πήγε για να σώσει όποιον μπορεί από το ποίμνιο του που κινδυνεύει από λύκους βαρείς και άνδρες λαλούντες διεστραμμένα.

Εύγε Πατέρα Ιωάννη! Γιά δες! Ιωάννη λέγανε και τον μυστήριο επισκέπτη του Στρατηγού Μακρυγιάννη. «Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, εσύ είσαι ο επίτροπος της βασιλείας μου, και καθώς φέρνεσαι να μην αλλάξεις τρίχα…».

Μήπως όμως ζήτησα τελικά κάτι άλλο; Ένα μεγάλο νοσοκομείο κι ερευνητικό κέντρο για τον καρκίνο; Ax… Θεέ μου… τι αρρώστια κι αυτή; Tι φονιάς της ανθρωπότητας! Πώς είναι δυνατό να πολεμάνε οι άνθρωποι αναμεταξύ τους σαν θηρία αχόρταγα και αφηνιασμένα; Γιατί βλέπει ο ένας τον άλλον για εχθρό; Νά ο εχθρός μας! Γιατί ξοδεύουμε λεφτά για όπλα; Ό,τι λεφτά περισσεύουν, εκεί να τα ρίξουμε. Να πολεμήσουμε τον καρκίνο και τις άλλες αρρώστιες που κάνουν τους ανθρώπους να λιώνουν σαν το κερί. Και να τελειώνουν με αφόρητους πόνους και μαρτύρια, κιτρινισμένοι και στεγνοί – σκιές του αλλοτινού τους εαυτού.Μπορεί πάλι να υποθέσετε πως ζήτησα τελικά κάτι άλλο. Ένα μεγάλο ειδικό σχολείο για τις μικρές μας ιδιοφυΐες. Ελληνόπουλα που βαριούνται και ασφυκτιούν μέσα στις τάξεις του δημόσιου σχολείου. Απελπίζονται, βαριούνται… Και αρκετά από αυτά χάνουν το δρόμο τους. Αυτά τα παιδιά θέλουν ειδική μεταχείριση. Θησαυρός είναι για την πατρίδα και τα πετάμε στα αζήτητα…Μπα… μάλλον θα ζήτησα ένα ίδρυμα που θα χρηματοδοτεί με αξιοκρατία (εκεί είναι που πάσχουμε) όσους εφευρέτες ή ερευνητές έχουν μια καλή ιδέα, για να την προχωρήσουν. Κάποιες από αυτές τις ιδέες ίσως πιάσουν. Και μία στις πενήντα να πιάσει, αξίζει τον κόπο. Θα γίνει επιχείρηση που θα φέρει κέρδη για το κράτος και δουλειές για τους νέους επιστήμονες. Να μην ξενιτεύονται και αιμορραγούμε σαν κοινωνία.

Καλό θα ήταν κι ένα μεγάλο αθλητικό σχολείο για μικρά ταλέντα του ποδοσφαίρου. Μισά-μισά τα λεφτά με τον Πόντιο πρόεδρο του ΠΑΟΚ. Για να γεμίσει η ομάδα με παικταράδες μετά από μερικά χρόνια.

Έτσι… για να βρεθεί μια ελληνική ομάδα στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, χωρίς μεταγραφές.Μπερδεύτηκα… δεν ήξερα τι να πρωτοζητήσω. Πείσμωσα στην αρχή σαν τον Μακρυγιάννη…Τίποτε δεν θέλω… «αν δεν ιδώ η θρησκεία μου να μην τσαλοπατιέται, και η πατρίδα μου, από την παραλυσία και κακία και απιστία.»Αλλά ύστερα, μου ’ρθε επιφοίτηση. Μια φυλακή θέλω! Ήξερα πώς την ήθελα ακριβώς. Θα σας τα πω με λεπτομέρεια στο επόμενο άρθρο