……Θυμόμουν μια ιστορία που μου είχε πει η Αμπάρο. Προτού ακόμα να έρθει στην Ιταλία είχε μείνει λίγους μήνες στη Νέα Υόρκη, και ζούσε σε μια συνοικία από κείνες όπου γυρίζονται τηλεταινίες με αστυνομικούς του τμήματος ανθρωποκτονιών. Γύριζε στο σπίτι μόνη στις δύο το βράδυ. Και όταν τη ρώτησα αν δε φοβόταν τους μανιακούς, μου περιέγραψε τη μέθοδό της. Μόλις ο μανιακός την πλησίαζε και καταλάβαινε το ποιόν του, τον έπαιρνε αγκαζέ και του έλεγε: «Έλα, πάμε στο κρεβάτι». Κι εκείνος το ’βάζε στα πόδια συγχυσμένος.Όταν είσαι μανιακός του σεξ δεν επιζητάς το σεξ, θέλεις να το ποθείς, στην καλύτερη περίπτωση να το κλέψεις, αλλά πρέπει να γίνει εν αγνοία του θύματός σου. Αν σε βάλουν μπροστά στο σεξ και σου πουν ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα, φυσικά θα το βάλεις στα πόδια, αλλιώς τι μανιακός θα ήσουν……**********Ουμπέρτο Έκο – Το εκκρεμές του Φουκώ
«Ο κόσμος διψάει για σχέδια, όταν του προσφέρεις ένα, ρίχνεται πάνω του σαν αγέλη λύκων. Εσύ επινοείς κι αυτοί πιστεύουν. Δε χρειάζεται να υποκινείς περισσότερες φαντασίες απ’ όσες υπάρχουν».
Ουμπέρτο Εκο ( το εκκρεμές του Φουκώ )
Μνήμες Λέλου απ’ την Κατοχή
Μνήμες του Λέλου (Λεωνίδα Πάνου) απ’ τη Γερμανική Κατοχή
Νίκος Δημητρίου Παπαδιονυσίου
Ο Νικόλας δεν λησμόνησε τις μνήμες του Λέλου από την Κατοχή, αυτές που ζήτησε και του διηγήθηκε το 1978-79. Πατέρας της συντρόφου του, παλιοκοκκινιώτης, αξιόπιστη μαρτυρία, θα ήταν κρίμα να ξεχαστούν καθώς έφυγε απ’ την ζωή. Άλλωστε του το είχε υποσχεθεί ότι θα προσπαθούσε να τις κρατήσει και κοινοποιήσει με οποιονδήποτε δυνατό του τρόπο καθώς αποτελούν κομμάτι της Ιστορίας από τον Πόλεμο και την Γερμανική Κατοχή, ειδικά της περιοχής της κοινής τους γειτονιάς, του Καραβά και της Παλιάς Κοκκινιάς. Γι΄ αυτό και κράτησε από το 1980 τις σημειώσεις του.. Τις ρετουσάρισε και τις διηγείται βάζοντας τον ίδιο αφηγητή, χωρίς να παραλείψει ή να προσθέσει τίποτε παραπάνω απ΄ όσα του είπε, εκτός από κάποιες σχετικές φωτογραφίες που βρήκε ψάχνοντας στο Internet:
Γερμανικά στούκας πάνω από την Αθήνα
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
«Με την εισβολή των Γερμανών και Ιταλών ήμουν στα 17.
Με τον πρώτο ήδη χρόνο της Κατοχής η πείνα ήταν φρικτή σ’ όλη την Ελλάδα, ειδικά στη Παλιά Κοκκινιά, εργατική προσφυγική συνοικία ανθρώπων, σμυρνιών, χωρίς συγγενείς σε αγροτικές περιοχές που κάτι θα μπορούσαν να προσφέρουν για τη διατροφή του, εκτός από τους Ποντίους που είχαν συγγενείς σε όλες τις αγροτικές περιοχές της Ελλάδας. Συνομήλικοί μου πέθαιναν από την πείνα. Κάποιοι, σε πρώτη φάση, έβγαζαν άσπρα χνούδια, σαν γένια, άλλοι έβγαζαν πολλά μεγάλα σπυριά από την αβιταμίνωση. Όταν τους βλέπαμε, καταλαβαίναμε ότι δεν θα ζούσαν για πολύ. Ακόμα κ’ η λαχανίδα ήταν δυσεύρετη. Πολλοί έψαχναν σε τενεκέδες σκουπιδιών να βρουν κάτι, έστω λεμονόκουπες.
Εγώ εξασφάλιζα λίγες θερμίδες από δυο μεγάλα κοφίνια μαύρη συμπιεσμένη σταφίδα που κάπου είχε ο θείος μου, ανακατεμένη με χώματα, μάλλον ήταν ζωοτροφή. Την καθαρίζαμε, όσο γινόταν, και την τρώγαμε».
Μεταφορά πτωμάτων στον μεγάλο λιμό του 1941- 42.
Φωτό παλιού αρχείου μου άγνωστου φωτογράφου
Ο «Μπακαλιάρος»
«Αυτό ήταν το παρατσούκλι ενός συνομήλικου φίλου μου. Από κανέναν δεν περίμενε να του δώσει να φάει κάτι. Απέμεναν μόνο οι σκουπιδοτενεκέδες.
Κάποια ημέρα, ψόφιος από τη πείνα, μου λέει:
– Έλα ρε Λέλο να πάμε στη Λεύκα. Κάτι θα βρούμε εκεί να φάμε.
Πήγαμε…
Στη Λεύκα του Πειραιά, γνωστή στους κατοίκους των συνοικιών, στο δεξί μέρος των γραμμών του τραίνου των τότε Σ.Ε.Κ, πηγαίνοντας για Πειραιά,
Ψάχνοντας σκουπιδοτενεκέδες για τροφή. Φωτό άγνωστου φωτογράφου από αρχείο μου
υπήρχε στην Κατοχή η αποθήκη ανεφοδιασμού των γερμανικών υποβρυχίων με τρόφιμα. Είχαν «του πουλιού το γάλα». Στα βαρέλια- σκουπιδοτενεκέδες, έξω από το κτήριο, πετούσαν αποφάγια και οτιδήποτε σάπιο.
Φθάνοντας, ο Μπακαλιάρος όρμησε στους σκουπιδοτενεκέδες τρελός από τη πείνα. Εγώ έμεινα πίσω. Σαν κάτι είχε αλλάξει με την αυστηρότητα της φύλαξης από την συνήθως ανεκτική Γερμανική φρουρά:
– Raus, raus !, του φωνάζει ο Γερμανός φρουρός.
Πού ν’ ακούσει ο Μπακαλιάρος!. Μισοβυθισμένος στον σκουπιδοτενεκέ, ευτυχισμένος απ’ τα ευρήματά του, δεν άκουγε τίποτε. Πάλευε να κορέσει την πείνα του .
-Raus, raus, του ξαναφωνάζει σκοπεύοντάς τον φρουρός.
Τίποτε ο Μπακαλιάρος!.
– Μπαμ, μπαμ, δυο πυροβολισμοί, και ο Μπακαλιάρος έμεινε ο μισός μέσα και ο μισός έξω από το βαρέλι.»
Η ομάδας επιβίωσης
«Η πείνα ώθησε παλιοκοκκινιωτάκια της ηλικίας μου πάνω- κάτω να οργανωθούμε σε μια ομάδα επιβίωσης. Αποστολή μας ήταν ν’ αρπάζουμε οποιοδήποτε υλικό με εμπορική αξία από τις κοντινές καλά φρουρούμενες εγκαταστάσεις των Σ.Ε.Κ στον Άη Γιάννη τον Ρέντη, που ήσαν υπό τον έλεγχο των Γερμανών. Κάτι λιγότερο από τους σαλταδόρους(1) που ακολουθούσαν τα γερμανικά καμιόνια. Πηδούσε ένας χωρίς να γίνει αντιληπτός στην καρότσα τους και άρπαζε ότι μπορούσε πετώντας το έξω για να το μαζέψουν οι υπόλοιποι που ακολουθούσαν. Όχι όμως τόσο σαν αυτούς ριψοκίνδυνοι.
Εκτός από μένα, συμμετείχαν:
Ο Μπαξεβάνης, πραγματικό επίθετο, είχε τον ηγετικό ρόλο. Εργαζόταν στις εγκαταστάσεις και γνώριζε από μέσα την κατάσταση.
Ο Νικολάκης το Κούτσουρο, παρατσούκλι. Δεν θυμάμαι επίθετο. Τα παρατσούκλια των μικρασιατικής καταγωγής ήσαν κάτι το συνηθισμένο. Τους έδιναν ένα παρατσούκλι ανάλογα με κάποιο ελάττωμά τους ή τη δουλειά τους. Τα περισσότερα επίθετα ειδικά των σμυρνιών προέρχονται από παρατσούκλια. Π.χ κάποιο θείο μου, μεγάλο τεμπέλη, αγράμματο, ανθρωπάκι του μεζέ, του ούζου και του καρσιλαμά, τον είχαν «βαφτίσει» ..Κολέτζιο, από τη λέξη κολέγιο, πριν ακόμα φύγει από τη Σμύρνη το 22, ευφημισμός λόγω της αγραμματοσύνης αλλά και των πραγματικά καλών του τρόπων, σαν να είχε δηλαδή τελειώσει ..το κολέγιο, ανθρωπάκι του Θεού όμως.
Ο Λαιμουδιάρης, παρατσούκλι για τον ψηλό του λαιμό. Όνομα : Βαγγέλης.
Ο Χαρίσης ο Γρουσούζης, παρομοίως. Όνομα και πράμα. Δειλό παιδί που αποδείχθηκε και γρουσούζης, όπως ακριβώς τον είχαν βαφτίσει..
Χρησιμοποιούσαμε σαν μεταφορικό μέσο ένα ξύλινο καρότσι, δική μας κατασκευή, που το τραβούσαμε από τα τιμόνια μπροστά. Οι συνοδοί, αν υπήρχαν, πήγαιναν από πίσω και βοηθούσαν σπρώχνοντας, ειδικά αν το φορτίο ήταν βαρύ. Συνήθως ότι αρπάζαμε το είχε εντοπίσει ο Μπαξεβάνης την ώρα της δουλειάς του εκεί και το είχε μεταφέρει με τρόπο πολύ κοντά στη συρματοπλεγμένη περίφραξη, ώστε να το πάρουμε το βράδυ, μπαίνοντας μέσα με μεγάλο ρίσκο. Γύρω από την περίφραξη που φυλασσόταν από γερμανικά περίπολα, υπήρχαν καλαμιές, λάσπες και χωράφια με λαχανίδες. Αρπάζαμε παλιές ξύλινες τραβέρσες, κατάλληλες για ξυλοκατασκευές και τσόκαρα, έστω και σαν καύσιμη ύλη, καινούργιες τραβέρσες που το ξύλο τους ήταν κατάλληλο για κατασκευή αργαλειών και οτιδήποτε μέταλλο παλιό ή καινούργιο».
Κατοχικό καροτσάκι σε ρόλο ..ταξί σε μεταφορά γηραιάς κυρίας. Συνήθως δεν υπήρχε
μπροστινός τροχός.(Φωτό Βούλας Παπαϊωάννου). Τα δυο τιμόνια συνέδεε σχοινί ώστε
ο χειριστής ανάμενά τους να το τραβά με χέρια και σώμα όταν ήταν βαρυφορτωμένο
Ακούσιοι σαμποτέρ
«Κάποιο βράδυ πήγαμε χωρίς να έχουμε κάτι συγκεκριμένο ν’ αρπάξουμε. Σταματήσαμε μεσ’ τις λάσπες απ’ έξω. Ο Μπαξεβάνης μας λέει:
– Θα μπω και θα πάρω ότι βρω.
Σύρθηκε, μπήκε μέσα αποφεύγοντας προβολείς και περίπολα, και πλησιάζει μια σταθμευμένη Γερμανική αμαξοστοιχία, γεμάτη όπως μάθαμε την άλλη ημέρα, με τραυματίες από το Μέτωπο του Ρόμελ στην Αφρική.
Μη βρίσκοντας τι να κλέψει ο Μπαξεβάνης, καλυμμένος κάτω από την αμαξοστοιχία, σκέφτηκε τους λαστιχένιους σωλήνες που πάνε ατμό από την ατμομηχανή και από βαγόνι σε βαγόνι. Λάστιχα κατάλληλα για σόλες παπουτσιών. Θα έπιαναν καλή τιμή. Έκοψε όλα σχεδόν τα λάστιχα αγνοώντας ότι εκείνη την ώρα έκανε ένα από τα σοβαρότερα σαμποτάζ κατά του Γερμανικού Στρατού.
Τα συνδετήρια λάστιχα ατμού από βαγόνι σε βαγόνι
Η αμαξοστοιχία δεν μπορούσε να φύγει για Γερμανία. Το πληροφορηθήκαμε την άλλη ημέρα μαζί με την «είδηση» που κυκλοφόρησε ότι το σαμποτάζ έγινε από τον «Πολωνό», γνωστό Ελληνοπολωνό σαμποτέρ που δρούσε στην Ελλάδα. Τη δόξα τη πήρε εκείνος».
………………………………………..
Ο «Πολωνός» ήταν ο Ιβανώφ, ιστορικό πρόσωπο, σαμποτέρ, που έζησε κι΄ έδρασε σε όλη την Ελλάδα και ειδικά στη Σαλονίκη. Το Ιβανώφειο στάδιο της πόλης πήρε το δικό του όνομα για να τον τιμήσει.
Ο Γρουσούζης
«Όλοι με τη σειρά μας, σπάνια δυο μαζί, μπαίναμε μέσα ν’ αρπάξουν κάτι. Ο μόνος που δεν είχε μπει από φόβο ήταν ο Γρουσούζης. Κάποτε τον ζορίσαμε:
– Άντε κι εσύ μια φορά… Δεν μπορείς να τα περιμένεις όλα από μας πάντα!.
Ο καημένος ο Χαρίσης έκανε την ανάγκη φιλοτιμία, φοβήθηκε ταυτόχρονα μήπως τον διώξουμε από την ομάδα. Αποφάσισε κάποιο βράδυ να μπει.
Με το που περπάτησε μέσα στο χώρο μερικά μέτρα προσπαθώντας να κρύβεται, πέφτει πάνω στο περίπολο:
– Αλτ, αλτ!!.
Από τον φόβο του χέστηκε!. Κατεβάζει τα πανταλόνια του και άρχισε να τα κάνει ενώ ταυτόχρονα έπεσε πάνω του ο τεράστιος φακός της περιπόλου.
Κλαίγοντας εξηγούσε σε γερμανοϊταλοελληνικά, όπως τα’ χαν μάθει όλοι της πιάτσας τότε:
– Μalado καμαράντ, malado!!.
Αυτό τον έσωσε!.
Ο Γερμανός όμως σαν γερμανός, δεν μπορούσε να τον αφήσει να φύγει έτσι ..ατιμώρητος. Του κάνει νόημα να βγάλει τον μπερέ του, ο Χαρίσης φορούσε μπερέ, να τον γεμίσει με τα χέρια μ’ ότι είχε αφοδεύσει και να τον ξαναφορέσει μ’ όλο το περιεχόμενο!. Όπως και έγινε.
– Μας γύρισε βρωμοκοπώντας με τα σκατά να τρέχουν στα μούτρα του, αλλά ζωντανός!» τέλειωσε ο Λέλος.
Ο Μπαξεβάνης
«Οι μετακινήσεις μας με καρότσι φορτωμένο αργά βράδυ ήσαν επικίνδυνες, γι’ αυτό πηγαίναμε μόνο από δρομάκια κάνοντας ζιγκ- ζαγκ ώστε ν’ αποφεύγουμε τα μπλόκα. Το πιο επικίνδυνο μέρος ήταν όταν έπρεπε να διασχίσουμε κάθετα τη Θηβών, τμήμα της τότε Εθνικής Οδού.
Κάποιο βράδυ αντιληφθήκαμε το μπλόκο από Ιταλούς γιατί οι στρατιώτες κρυμμένοι στο σκοτάδι ..ψιλοτραγουδούσαν για να περάσει η ώρα. Μόλις τους ακούσαμε εξαφανιστήκαμε μαζί με το καρότσι μας.
Κάποιο άλλο βράδυ, με τις οδηγίες του Μπαξεβάνη, μπήκαμε στις εγκαταστάσεις του Ρουφ και πάλι και κλέψαμε τυποποιημένα κομμάτια από ικριώματα κατασκευής γεφυρών όπως αποδείχθηκε. Τα νομίσαμε απλά σίδερα. Τα φορτώσαμε, βαριά όπως ήσαν, στο καρότσι. Μπροστά στα τιμόνια ο Μπαξεβάνης. Οι άλλοι από πίσω σπρώχναμε το καρότσι, δυσκίνητο από το βάρος. Στη Θηβών, ξαφνικά το σκοτάδι γίνεται μέρα από τους προβολείς γερμανικού μπλόκου που παραμόνευε σε απόλυτη σιγή.
– Αλτ !!.
Με το αλτ, όλοι οι πίσω χωθήκαμε στα σοκάκια πανικόβλητοι. Εξαφανιστήκαμε. Γίναμε ένα με το σκοτάδι. Ο κακομοίρης Μπαξεβάνης, μπροστά με τα τιμόνια στα χέρια, φωτισμένος απ’ τους προβολείς, με τους πεταλάδες της Γκεστάπο να τον σκοπεύουν, έμεινε ακίνητος σηκώνοντας τα χέρια. Τον πλησιάζουν. Ο διερμηνέας τον ρωτά:
– Τι έχεις στο καρότσι;.
Ο Μπαξεβάνης πήρε το πιο κακομοίρικο ύφος του:
– Παλιοσίδερα, παλιοσίδερα. Παλιατζής είμαι καμαράντ!!.
Οι Γερμανοί ελέγχουν το υλικό διαπιστώνοντας το είδος. Τα ικριώματα είχαν χαραγμένο τον αγκυλωτό σταυρό και γερμανικά στοιχεία τυποποίησης. Δεν ήθελαν πολύ.
Τον συνέλαβαν, τον βασάνισαν, δεν πρόδωσε. Ανέλαβε όλη την ευθύνη.
Η δίκη του για σαμποτάζ έγινε στο κτίριο του «Παρνασσού». Κανείς δεν πήγε για μάρτυρας. Που να τολμήσουμε, σύντροφοι, συγγενείς και φίλοι!. Μόνη η χήρα μάνα του έκλαψε μπροστά στους Γερμανούς στρατοδίκες:
– Είναι ο μοναχογιός μου. Δεν έχω τίποτε και κανέναν στον κόσμο. Μωράκι τον έφερα από την Μικρά Ασία το εικοσιδυό. Λυπηθείτε με !.
Ό εισαγγελέας, Αυστριακός, κοίταξε τον Μπαξεβάνη, κοίταξε τη μάνα του και είπε:
– Είναι νεαρός και γερός. Νεκρός θα είναι άχρηστος. Το Ράιχ χρειάζεται χέρια.
Έτσι σώθηκε ο Μπαξεβάνης.
Τον έστειλαν σε αλατωρυχεία της Αλσατίας όπου δούλεψε σκληρά στα υπόγεια μέχρι το τέλος του Πολέμου. Όταν γύρισε, τον μόνο που βρήκε από την ομάδα ήμουν εγώ. Όλοι οι άλλοι είχαν πεθάνει από την πείνα».
Ο Γιώργος Οικονομίδης, η Ρένα Ντορ και «τα Κοκκινιωτάκια»
«Φλεβάρη του 1944, 21 χρόνων τότε, κάποιο απόγευμα, είχα ραντεβού με φίλους για να πάμε στο θέατρο να δούμε την παράσταση «Το Τζιώτικο ραβαΐσι» με τον Γιώργο Οικονομίδη και τη Ρένα Ντορ. Τόπος του ραντεβού ήταν ο Φυσιολατρικός Σύλλογος της Κοκκινιάς. Είχαν μαζευτεί οι φίλοι και ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε, όταν εισέβαλαν τα ΕΣ- ΕΣ, με την πληροφορία ότι ο σύλλογος ήταν κομμουνιστικός με έντονη αντιστασιακή δράση.
Μας συνέλαβαν όλους, μέλη και μη, και με κλωτσιές και κτυπήματα με τον υποκόπανο των όπλων μας φόρτωσαν σε φορτηγά και μας μετέφεραν στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν στην Αθήνα.
Μπαίνοντας μέσα με μισοσκόταδο ήταν ένας διάδρομος μεγάλος. Τρεις- τέσσερις είχαν γυρισμένοι τη πλάτη κοιτώντας προς τον τοίχο. Νομίσαμε ότι κατουρούσαν. Κατουριόμασταν από το φόβο και το κρύο, γι’ αυτό πλησιάσαμε δυο- τρεις και αρχίσαμε να κατουράμε. Με το που αρχίσαμε, το τι ξύλο φάγαμε ήταν το κάτι άλλο!.
Το block 15, τόπος μαρτυρίου, σήμερα. Φωτό από ιστοσελίδα του Δήμου Χαϊδαρίου
Βρεγμένοι και δαρμένοι ανεβήκαμε λίγα σκαλοπάτια. Μπήκαμε στα κρατητήρια. Μας έδεσαν από κάτι χειροπέδες από το τοίχο με χέρια ψηλά.
Πριν ξημερώσει μας φόρτωσαν και μας πήγαν στο Χαϊδάρι, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο κτήριο 15 (block 15), όπου γίνονταν και οι ανακρίσεις.
Τι να πούμε;. Εμείς δεν ξέραμε τίποτε για κομμουνιστικό σύλλογο με δράση.
Το ίδιο βράδυ έφεραν και τον Γιώργο Οικονομίδη με τη Ρένα Ντορ. Τα ΕΣ- ΕΣ είχαν εισβάλει στο θέατρό τους την ώρα της παράστασης, έδιωξαν κακήν- κακώς τον κόσμο και τους συνέλαβαν επειδή κάποιοι τους είχαν πληροφορήσει ότι τα κείμενα περιείχαν αντιφασισικά υπονοούμενα.
Ο Οικονομίδης που τον γνωρίσαμε, μας αποκαλούσε «τα Κοκκινιωτάκια».
Ο Λέλος το 1944 σε γιορτούλα στον Φυσιολατρικό Σύλλογο της Κοκκινιάς…
Μας άφησαν 45 ημέρες μετά, αφού κι’ εμείς κι’ οι συγγενείς μας είχαμε πανικοβληθεί. Οι δικοί μας «φίλησαν κατουρημένες ποδιές» και τα χέρια διαφόρων δεξιών για να μεσολαβήσουν να μας αφήσουν.
Το χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι όταν βγήκαμε μας αποφεύγανε όλοι!. Οι δεξιοί γιατί σκέφτονταν ότι για να μας συλλάβουν οι Γερμανοί ήμασταν αριστεροί. Οι αριστεροί γιατί σκέφτονταν ότι για να τη γλιτώσουμε αποδείχτηκε ότι ήμασταν δεξιοί ή ότι κάποιους καρφώσαμε για να μας βγάλουν!.
Εγώ ήμουν σίγουρος πως όλη η υπόθεση στήθηκε από αριστερούς σε μια από τις προσπάθειές τους να δημιουργήσουν θύματα, όχι από τους δικούς τους προς το παρόν, έγινε κι’ αυτό, αλλά από το χώρο των αδιάφορων ή συμπαθούντων ή και των δεξιών. Αυτό για να οξύνουν τα πάθη και να δημιουργήσουν μίση προς τη δεξιά.
Ο σύλλογος που προανέφερα αποδείχθηκε αργότερα πραγματικά αριστερός και μάλιστα βρέθηκαν σ’ αυτόν προκηρύξεις, ακόμη και οπλισμός.
Κάποτε σε μια ..αριστερή μου στροφή, που ήταν συχνές για όλους τότε και ειδικά τους νεώτερους, συνέβηκε κάποιος ινστρούχτορας που μας είχε μαζέψει, να μας δώσει εντολή να κάνουμε μια διαδήλωση- πορεία την άλλη ημέρα από κάποιο δρόμο όπου υπήρχε ιταλικό φυλάκιο. Εγώ, γνωρίζοντας καλά τη διαδρομή, ζήτησα το λόγο. Τους είπα ότι σίγουρα θα μας πιάνανε οι Ιταλοί, αν δεν συνέβαινε τίποτε χειρότερο.
Ο ινστρούχτορας με διέκοψε λέγοντας ότι «το Κόμμα ξέρει τι κάνει».
Όταν φεύγαμε με σταμάτησε να μείνω για λίγο. Μου είπε κοφτά:
– Εμείς δεν έχουμε καμιά πρωτοβουλία. Ακολουθούμε χωρίς κανένα σχόλιο τη γραμμή του Κόμματος.
Η διαδήλωση έγινε την άλλη ημέρα όπως σχεδιάστηκε. Οι Ιταλοί μας συνέλαβαν αλλά μας συμπεριφέρθηκαν πολύ καλά. Μάλιστα μας έδωσαν και κάτι γλυκίσματα. Κάποιοι έφεραν και ένα μαντολίνο και όλοι μαζί το ρίξαμε στο τραγούδι. Την άλλη ημέρα μας άφησαν ελεύθερους αφού πληρώσαμε ..πρόστιμο».
Οι Εβραίοι κρατούμενοι στο Χαϊδάρι
«Στο Χαϊδάρι μας δίνανε και τρώγαμε μια πολύ αραιή σούπα με λίγες πατάτες και κάτι ζυμαρικά. Για την εποχή αυτή της πείνας ήταν ένα υπέροχο φαγητό!. Στεκόμασταν στην ουρά και περνάγαμε από το καζάνι, όπου μας γέμιζαν την καστανιά.
Δίπλα μας ήταν μια δεύτερη ουρά. Ήσαν όλοι εβραίοι. Περίμεναν και αυτοί υπομονετικά, φοβισμένοι, πεινασμένοι, σκυμμένοι, μήπως πάρουν λίγη σούπα, μετά από μας τους .. χριστιανούς!.
Εμείς όμως, πολύ μαγκάκια, πιτσιρικάδες όπως ήμασταν, αφού παίρναμε την πρώτη φορά και τρώγαμε στα γρήγορα, ξαναμπαίναμε στην ουρά και παίρναμε και για δεύτερη, κάποτε και για τρίτη φορά. Μας έδιναν παρόλο που μας έβλεπαν, σίγουρα για να βασανίσουν τους εβραίους, που έβλεπαν το καζάνι να τελειώνει, τη σειρά τους να μην έρχεται και την αδικία που τους γινόταν, μη γνωρίζοντας τι άλλο τους περιμένει σύντομα..
Αυτό το έκανα μια- δυο μέρες. Την τρίτη ημέρα πήρα πάλι για δεύτερη φορά, παρόλο φαγωμένος. Φεύγοντας να πάω πιο πέρα να ξαναφάω, το μάτι μου πέφτει σ’ ένα γεροντάκι εβραίο. Χωμένος σ’ ένα παλτό μ’ ανεβασμένους τους γιακάδες, τουρτουρίζοντας, αδύνατος, χλωμός, σκυμμένος, κοντούλης, έτοιμος να πέσει από πείνα και ταλαιπωρία, περίμενε καρτερικά στο τέρμα της ουράς τους κρατώντας τη καστανιά του. Μου κόπηκε η όρεξη.
Τον πλησίασα, σήκωσα το χεράκι του με την καστανιά του και του άδειασα μέσα τη γεμάτη δικιά μου.
Έχουν περάσει 55 χρόνια!. Αυτό το βλέμμα του, όταν σήκωσε τα μάτια του να με κοιτάξει, δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ!. Δεν ήταν ευγνωμοσύνη για τη τροφή. Ήταν περισσότερο για το ότι κάποιος νέος άνθρωπος τον συμπόνεσε και δε δίστασε παρά τα κακόβουλα μάτια που παρακολουθούσαν, να δείξει άφοβα τα αισθήματά του, αισθήματα και για όλους τους ομόθρησκούς του.»
Το …«Τσατσωλό» στο Μπλόκο της Κοκκινιάς!
«Μεταξύ αυτών στο Μπλόκο της Κοκκινιάς που οδήγησαν στη Μάντρα της Οσίας Ξένης για εκτέλεση ήταν και «το Τσατσωλό». Παρόλο που εγώ τον ..βάφτισα μ’ αυτό το παρατσούκλι, πράγμα συνηθισμένο για τους σμυρνιούς, δεν θυμάμαι γιατί τον είπα έτσι και τι σημαίνει.
Η υπόδειξή του από τον κουκουλοφόρο σαν κομμουνιστή, ήταν ψεύτικη. Δεν ήταν αριστερός. Ήταν θύμα του Μπατράνη πρώην μεγαλαριστερού που έκανε πλήρη μεταστροφή. Για να φανεί αρεστός στους Γερμανούς, ανάλαβε να υποδείξει ανθρώπους για εκτέλεση.
Την ώρα που οι όμηροι έμπαιναν στην Μάντρα, το Τσατσωλό, άνθρωπος της πιάτσας, γυρνά και λέει με τρόπο στον φρουρό ταγματασφαλίτη που τον έπιασε να βλέπει θαμπωμένος το τεράστιο χρυσό δακτυλίδι που φορούσε:
– Άμα με γλιτώσεις, το δακτυλίδι δικό σου και πενήντα χρυσές.
Όταν άκουσε την προσφορά ο ταγματασφαλίτης, χωρίς να πει λέξη, άρχισε να δέρνει αλύπητα τον κακομοίρη Τσατσωλό. Ξύλο φοβερό. Ταυτόχρονα με κάθε μπουνιά ή κλωτσιά που του έριχνε, τον έσπρωχνε και λίγο πιο πέρα, και πιο πέρα, μακριά από τους για εκτέλεση, βρίζοντάς τον με ότι χειρότερο.
Χτυπώντας, βρίζοντας και σπρώχνοντας, τον πήγε στο σπίτι του, στη Παλιά Κοκκινιά. Μπαίνοντας μέσα, το Τσατσωλό έβγαλε και του έδωσε το δακτυλίδι και αμέσως μετά, σηκώνει ένα στρώμα, παίρνει και του δίνει το κομπόδεμά του: πενήντα χρυσές λίρες Αγγλίας».
Ο Νικόλας γνώρισε το Τσατσωλό το 1976-77, γέροντα, στο σπίτι του Λέλου.
Ιστορικός πίνακας από το Μπλόκο τς Κοκκινιάς. Οι υποδείξεις από κουκουλοφόρους και ταγματασφαλίτες στην πλατεία της Οσίας Ξένης. Φωτό σε πολλά άρθρα στο Internet της οποίας δεν μπόρεσα να βρώ τον ζωγράφο…
…………………………………………………………….
Ο Νικόλας αναφέρεται εδώ σε ιστορία του Λέλου που δεν την άκουσε απ΄ τον ίδιο. Την άκουσε από την κόρη του Λέλου και την εγγόνα του που δεν θυμούνταν ονόματα.
Φίλο του Παλιοκοκκινιώτη, μικρασιάτη, στέλεχος της Ε. Α, συνέλαβαν οι Γερμανοί για άγνωστη, μικρής σπουδαιότητας ενέργειά του για την οποία μετά την ανάκρισή του θα αφηνόταν ελεύθερος. Όταν τον συνέλαβαν παρουσίασε ψεύτικο ονοματεπώνυμο. Με το δικό του ήταν καταζητούμενος από την Γκεστάπο.
Ημέρες μετά πήγε να τον δει η μάνα του. Όταν ρώτησαν οι φρουροί ποιον θέλει, η αφελής γυναίκα έδωσε το πραγματικό του όνομα. Σε μερικές ημέρες τον εκτέλεσαν.
«Φανταστείτε την κακομοίρα μάνα που τρελάθηκε από τον πόνο», τέλειωσε ο Λέλος.
Οι σαλταδόροι
Όλοι έχουμε ακούσει για τους ηρωικούς σαλταδόρους, παιδιά, έφηβους και νέους της Κατοχής και της Πείνας που αποτολμούσαν με κίνδυνο της ζωής τους και θύματα τα πλέον ριψοκίνδυνα για ν΄ αρπάξουν κάτι από τ΄ αυτοκίνητα των Γερμανών και συνοδοιπόρων τους. Παιδιά της πιάτσας από τις φτωχότερες συνοικίες Αθήνας, Πειραιά, Σαλονίκης, μηχανεύονταν τρόπους πως ν΄ αρπάξουν από εχθρικά. Επωφελούνταν την όποια ελάττωση της προσοχής των φρουρών, την ελάττωση της ταχύτητας των αυτοκινήτων σε κλειστές στροφές των δρόμων, απασχολούσαν τους φρουρούς με σκηνοθετημένα επεισόδια.
Στην ταινία του 1953 του Γκρεγκ Τάλλας (Γρηγόρη Θαλασσινού)Το Ξυπόλητο Τάγμα που βασίζεται σε αληθινή ιστορία, μεγάλη βραβευμένη παγκόσμια επιτυχία, με σενάριο του Νίκου Κατσιώτη, βασισμένο σε ιδέα των Γκρεγκ Τάλλας και Νίκου Κατσιώτη, μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, εκτέλεση μουσικής από την Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών υπό τον συνθέτη, οπερατέρ τον Μιχαήλ Γαζιάδη, παραγωγή του Πέτρου Μπουντούρη, ερμηνείες των Νίκου Φέρμα, Μαρίας Κωστή και Αντώνη Βούλγαρη αλλά ουσιαστικούς ηθοποιούς περίπου 60 παιδιά ορφανοτροφείου, εικονίζεται η δράση σαλταδόρων.
Σκηνή από το Ξυπόλητο Τάγμα του Γκρεγκ Τάλλας
Πολλά λαϊκά τραγούδια γι΄ αυτούς γράφτηκαν και τραγουδήθηκαν στην εποχή τους και αμέσως μετά. Σπουδαιότερο αυτό του Μιχάλη Γενίτσαρη, ο σαλταδόρος, https://youtu.be/6q80akU9F-g :
Ζηλεύουνε δε θέλουνε ντυμένο να με δούνε
μπατίρη θέλουν να με δούν για να φχαριστηθούνε
Θα σαλτάρω θα σαλτάρω, τη ρεζέρβα να τους πάρω
Μα εγώ πάντα βολεύομαι γιατί την εσαλτάρω
σε κανα αμάξι Γερμανού και πάντα τη ρεφάρω
Θα σαλτάρω θα σαλτάρω, τη ρεζέρβα να τους πάρω
Βενζίνες και πετρέλαια εμείς τα κυνηγάμε
γιατί έχουνε πολλά λεφτά και μόρτικα γλεντάμε
Σάλτα ρίξε τη ρεζέρβα γίνε ντου και σήκω φεύγα
Οι Γερμανοί μας κυνηγούν μα εμείς δεν τους ακούμε
εμείς θα τη σαλτάρουμε ώσπου να σκοτωθούμε
Θα σαλτάρω θα σαλτάρω, τη ρεζέρβα να τους πάρω
Αντίθετα, οι αισχροί και στυγνοί μαυραγορίτες
και οι λαδάδες άρπαξαν περιουσίες για ένα μπουκάλι λάδι,
αλλά κοίτα πως γίνεται, αυτοί βρέθηκαν φτιαγμένοι μετά το πόλεμο.
Όσοι πουλάνε ακριβά, οι παλιομασκαράδες,
θα τους κρεμάσουνε κι αυτούς, όπως τους δυο λαδάδες.
Που τους κρέμασαν και τους δυο ψηλά σε μια κολόνα
κι όσοι πέρναγαν από κει τους έφτυναν το πτώμα.
Προσέχτε οι υπόλοιποι, μην το περνάτ’ αστεία,
γιατί θα σας κρεμάσουνε στην ίδια την πλατεία»
γιατί θα σας κρεμάσουνε στην ίδια την πλατεία»
Λαϊκός πίνακας ενδεικτικός της δράσης των σαλταδόρων. Ένας απασχολεί τον μοτοσικλετιστή Γερμανό προσποιούμενος ότι ανάβει τσιγάρο από τον προβολέα ενώ οι άλλοι αρπάζουν λάστιχα. Φωτό από Ιντερνετ, ο ζωγράφος, άγνωστός μου, υπογράφει κάτω δεξιά
Νίκος Δημητρίου Παπαδιονυσίου
10 Σεπτέμβρη 2016
Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου
|
|
|
Εσοδα
60 εκατ. έχασε το Δημόσιο σε ένα δίμηνο από τους ιδιοκτήτες Ι.Χ. |
|
|
|
Σε
περίπου122.000 ανήλθαν οι κάτοχοι αυτοκινήτων που κατέθεσαν πινακίδες από τον Νοέμβριο του 2016 έως και τις 9 Ιανουαρίου –ημερομηνία που έληξε η σχετική προθεσμία– αδυνατώντας να ανταποκριθούν στο κόστος συντήρησης των οχημάτων τους. Η μαζική κατάθεση πινακίδων για άλλη μια χρονιά συνεπάγεται σημαντική απώλεια εσόδων για το Δημόσιο, που υπολογίζεται στα 50-60 εκατ. ευρώ, εάν σκεφθεί κανείς ότι πρόκειται για αυτοκίνητα υψηλού κυβισμού με υψηλά τέλη κυκλοφορίας. |
Νυχτερινό πικ νικ στις όχθες της λίμνης
Δεν ξέρω αν το έχετε πάρει χαμπάρι, αλλά όλοι θα πεθάνουμε
Το μεσημεριανό μου φαγητό. Τα κείμενα που έχω να γράψω στη δουλειά. Τι θα κάνω το βράδυ. Πόσο πίσω έχω μείνει στις σειρές που βλέπω. Η μπάκα μου που συνεχώς μεγαλώνει. Ο τραπεζικός μου λογαριασμός. Οι τραυματισμοί του μπασκετικού Ολυμπιακού.
Τις περισσότερες στιγμές της ημέρας, όταν δεν έχω τσακωθεί με το κορίτσι μου ή δεν βήχω σαν θαλασσόλυκος, τα παραπάνω είναι τα συνηθισμένα μου προβλήματα. Ή τουλάχιστον αυτά θα ήθελα να είναι τα προβλήματά μου.Γιατί υπάρχουν κι εκείνες οι καταραμένες στιγμές, στις οποίες σκέφτομαι ότι μια μέρα, αργά ή γρήγορα, θα πεθάνω και τίποτα πια δεν θα έχει νόημα. Θα ήθελα πάρα πολύ να πιστεύω σε παραδείσους, μετά θάνατον ζωές και μετενσαρκώσεις, όμως πολύ φοβάμαι πως αυτό που μας περιμένει όταν φύγουμε απ’ αυτή τη ζωή, είναι ένας αιώνιος ύπνος χωρίς όνειρα. Ένα μόνιμο σκοτάδι.Καλά κατάλαβες. Το κείμενο που ακολουθεί είναι όσο μαύρο και σκοτεινό προμηνύει ο τίτλος του. Βλέπεις, όλο και πιο συχνά τελευταία, τα πάντα γύρω μου και μέσα μου παγώνουν και μόνο στη σκέψη ότι στο καλύτερο σενάριο, έχω μπροστά μου 50 με 60 χρόνια ζωής ακόμα και μετά με περιμένει το απόλυτο τίποτα. Ούτε σκέψεις, ούτε συναισθήματα, ούτε ελπίδες, ούτε όνειρα. Μόνο κενό. Το απόλυτο κενό.Σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι φυσικά να σου εξηγήσω ότι φοβάμαι το θάνατο, ούτε να σε τρομοκρατήσω. Όποιος δεν τον φοβάται άλλωστε, είτε είναι τρομερός ψεύτης είτε δεν τα περνάει και πολύ καλά στη ζωή του.(Παρένθεση για fun fact: Έρευνα του Journal of Sport and Exercise Psychologyέδειξε ότι αθλητές οι οποίοι παρακολούθησαν ομιλία σχετική με τη βεβαιότητα του θανάτου, είχαν στη συνέχεια καλύτερη απόδοση σε σχέση με αυτούς που την απέφυγαν. Χα, σε βοηθάω τώρα).
Θέλω απλά να βγάλω από μέσα μου την παραδοχή, πως όσο μεγαλώνω, τα προβλήματά μου γίνονται πολύ πιο υπαρξιακά
Πατώντας τα 30, η γαστρεντερίτιδα του Λοτζέσκι, η αναζήτηση ενός ωραίου θέματος για το Oneman, η πληρωμή της ΔΕΗ και οι επόμενες διακοπές μου, μπλέκουν γλυκά (ή και όχι τόσο γλυκά), με το φόβο ότι θα πεθάνω ή θα χάσω κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο.Φυσικά, ο θάνατος δεν είναι ο μόνος βραχνάς που ξαφνικά φορτώθηκε στις πλάτες μου. Μέσα στην ημέρα, όλο και κάτι θα μου φανεί τρομερά μάταιο. Το γεγονός ότι περνάω 9 με 10 ώρες την ημέρα στη δουλειά, πολλές φορές με κάνει να αισθάνομαι ότι έχω τυλίξει τη ζωή μου και την έχω κάνει δώρο σε κάποιον άλλο. Και σκέψου ότι περνάω κι ωραία στη δουλειά μου.Βλέπω γύρω μου ανθρώπους να δουλεύουν μέχρι το βράδυ, να σιχτιρίζουν, να περνάνε άσχημα, να περιμένουν πώς και πώς το Σαββατοκύριακο, και θέλω να τους πιάσω απ’ τους ώμους, να αρχίσω να τους ταρακουνάω και να ουρλιάζω “Κάντε κάτι, δεν γίνεται να ξοδεύετε έτσι τη ζωή σας”.Βλέπω φίλους και γνωστούς να παντρεύονται και να κάνουν παιδιά επειδή απλά έχουν φτάσει σε ηλικία που συνηθίζεται να παντρεύεσαι κι επειδή όλα στο κεφάλι τους είναι ταξινομημένα σε κουτάκια.“Είμαι πάνω από 30, έχω μεγάλη σχέση, θα παντρευτώ και θα κάνω παιδιά γιατί εντάξει, μπορεί να μην είναι ο έρωτας της ζωής μου, όμως περνάμε καλά και στην ηλικία μου δεν ξέρω αν θα βρω άλλη”.Ζευγάρια που ξέρεις από πριν ότι θα χωρίσουν, ζευγάρια που παντρεύονται και κάνουν παιδιά και βλέπεις ότι δεν είναι ευτυχισμένα, απλά εκπλήρωσαν την αποστολή που ήταν εγγεγραμμένη στο τσιπάκι τους: τη δημιουργία της οικογένειας.Παιδιά, να το πάρουμε απ’ την αρχή γιατί μεγαλώνουμε και τα πράγματα σοβαρεύουν. Σε αυτόν τον κόσμο, μας χαρίζονται περίπου 80 χρόνια ζωής. Αυτό είναι. Δεν έχεις δεύτερες ευκαιρίες, δεν θα σε στείλει κανείς πίσω να δοκιμάσεις απ’ την αρχή.Σε περίπτωση που κάνεις για 30 χρόνια τη λάθος δουλειά απλά επειδή “εντάξει μωρέ, πληρώνει αξιοπρεπή λεφτά”, παντρευτείς το κορίτσι που έτυχε να γνωρίσεις σε ηλικία γάμου και παρατήσεις κάπου στη γωνία τα παιδικά σου όνειρα και ταλέντα, τότε πολύ απλά θα έχεις καταφέρει να πετάξεις τη ζωή σου στα σκουπίδια.
Μεγαλώνοντας, θα δεις ότι κάθε σου απόφαση αποκτά άλλη βαρύτητα και τα προβλήματά σου γίνονται ξαφνικά πολύ πιο σκοτεινά και αποπνικτικά απ’ αυτά που είχες τα χρόνια της αθωότητας. Το κύμα νοσταλγίας που έχει κατακλύσει τους πάντες άλλωστε, δεν νομίζω ότι έχει να κάνει με την ποιότητα εκείνων των χρόνων, ούτε περνούσαμε πια και τόσο τέλεια.Σε όλους λείπουν απλά τα χρόνια που ένιωθαν ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα, να γίνουν τα πάντα, τα χρόνια όπου γελούσαν κοροϊδευτικά στο θάνατο. Τα χρόνια όπου όλα έμοιαζαν δυνατά.Όταν βλέπεις κάποιον να κάθεται μέχρι αργά σε μια δουλειά στην οποία δεν περνάει καλά, απλά και μόνο επειδή δεν θέλει να γυρίσει σπίτι του, στη γυναίκα την οποία έχει βαρεθεί και στο παιδί που του χαλάει την ηρεμία, βλέπεις έναν άνθρωπο δυστυχισμένο.
Και καταλαβαίνεις ότι κάθε σημαντική απόφαση ζωής, θα πρέπει να την ζυγίσεις 3 και 4 φορές πριν την πάρεις
Βλέποντας γύρω μου δυστυχισμένους ανθρώπους, βιώνοντας απώλειες στο κοντινό μου περιβάλλον και νιώθοντας το χρόνο να περνάει, μπορώ να βγάλω με ασφάλεια μερικά συμπεράσματα.Αρχικά, τα άγχη όσο μεγαλώνεις γίνονται πολύ πιο σοβαρά και πολύ πιο αληθινά. Τόσο αληθινά που κάνουν τα παλιά σου άγχη να μοιάζουν με οργασμό χαράς. Οι υπαρξιακοί προβληματισμοί μοιάζουν ίσως με προβλήματα πολυτελείας για κάποιους, όμως μπορούν να λειτουργήσουν σαν καμπανάκι αφύπνισης, όταν έχεις πάρει λάθος πορεία στη ζωή σου.Η ζωή είναι πολύ μικρή και περνάει ασφυκτικά γρήγορα για να κάνεις συνέχεια συμβιβασμούς και υποχωρήσεις. Προσωπικά, εκτός απ’ το θάνατο, φοβάμαι τρομερά και τη στιγμή που θα είναι πολύ αργά πια για να διορθώσω τις λάθος αποφάσεις που πήρα στη ζωή μου.Για να κερδίσεις το θάνατο, δυστυχώς δεν μπορείς να κάνεις και πάρα πολλά, πέρα ίσως απ’ το να μην μπαίνεις σε αυτοκίνητα ανθρώπων που δεν ξέρουν να οδηγούν. Το να μην είσαι δυστυχισμένος όμως, είναι σε μεγάλο βαθμό στο δικό σου χέρι και καλό θα είναι να κάνεις κάτι γι’ αυτό, πριν να είναι αργά.Αρκετά με τα υπαρξιακά μου όμως, τι θα γίνει, θα παίξει ο Σπανούλης με την Φενέρ;
~ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΜΠΑΤΖΗΣ Πηγή : oneman.grby Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Τι υποσχέθηκε ο Α/ΓΕΑ στους Τούρκους αλλά και στους Έλληνες πολίτες!
“Είμαστε απλά καλύτεροι από τους Τούρκους. Η ποιότητα δεν κρίνεται μόνο από τα μέσα Κρίνεται κυρίως από τους ανθρώπους. Αυτοί είναι πολλαπλασιαστές ισχύος. Και στο ανθρώπινο δυναμικό είμαστε πάντα καλύτεροι”. Ο Α/ΓΕΑ Χ.Χριστοδούλου απάντησε μ΄ αυτό το τρόπο σε ερώτηση δημοσιογράφου, αν ανησυχεί για τη διατάραξη ισορροπίας στο Αιγαίο.Ο Α/ΓΕΑ έδωσε και μια υπόσχεση προς τους πολίτες: “Πρέπει να ξέρουν ότι δεν θα υπάρξει ποτέ πτήση αεροσκάφους με “κόκκινα φτερά” χωρίς να “συνοδεύεται” από αεροσκάφος με “γαλάζια”. Αυτό είναι υπόσχεση”.
ΣΕΒ: Τι θα σημάνει για την Ελλάδα η έξοδος από το ευρώ
«Έξοδος από το ευρώ: Αναποτελεσματική, ανεπιθύμητη, ανέφικτη» γράφει στο οικονομικό δελτίο ο ΣΕΒ – «Το χρέος είναι απαιτητό σε Ευρώ και αν δεν εξυπηρετείται κανονικά, τότε η χώρα μας θα απομονωθεί στη διεθνή κοινότητα» εξηγούν Τις συνέπειες ενός κακού σεναρίου – η χώρα εκτός Ευρωζώνης και με εθνικό νόμισμα – καταγράφει και παραθέτει η νέα έκδοση του Εβδομαδιαίου Δελτίου για την Ελληνική Οικονομία του ΣΕΒ. Οι συντάκτες του κύριου θέματος του Δελτίου – με τίτλο Η έξοδος από το Ευρώ: Αναποτελεσματική, Ανεπιθύμητη, Ανέφικτη! – επισημαίνουν μεταξύ άλλων μερικές σκληρές αλήθειες όπως για παράδειγμα ότι “η μετατροπή του Ευρώ σε ένα ασθενέστερο εθνικό νόμισμα θα οδηγήσει στη μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδήματος και αποταμιεύσεων από τα χαμηλότερα στα υψηλότερα στρώματα, που καμία πολιτική δύναμη δεν πρόκειται να επιχειρήσει αν έχει σώας τας φρένας”. Οπως τονίζεται: “Τον τελευταίο καιρό γίνεται πάλι μια ανώφελη συζήτηση για την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη ως μία λύση στην υποτιθέμενη «αδυναμία» μας να θέσουμε υπό έλεγχο τα δημοσιονομικά μας και τη βιωσιμότητα του χρέους. Η λύση αυτή είναι το ίδιο εξωφρενική με την πρόταση που κυκλοφορεί ότι κάποιος πολύ πλούσιος θα αποπληρώσει το ελληνικό χρέος! Και στις δύο περιπτώσεις, αφελώς ορισμένοι πιστεύουν ότι κάποιος τρίτος πληρώνει το χρέος ή μας το χαρίζει. Δεν υπάρχει κανείς που θα αναλάβει τα χρέη μας και κανείς δεν θα μας διευκολύνει να ζούμε σε βάρος άλλων. Ας το πούμε λοιπόν για άλλη μια φορά: Μία έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη, με μονομερή διαγραφή του χρέους από την πλευρά μας, δεν θα λύσει το πρόβλημα του χρέους. Το χρέος είναι απαιτητό σε Ευρώ και αν δεν εξυπηρετείται κανονικά, τότε η χώρα μας θα απομονωθεί στη διεθνή κοινότητα, διακινδυνεύοντας το σύνολο των οικονομικών και κοινωνικών της επιτευγμάτων.Όσον αφορά, για παράδειγμα, τις εμπορικές της συναλλαγές η χώρα μας δεν θα μπορεί σε μεγάλο βαθμό να καλύψει τις εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών (€53 δισ.) και η παραγωγική δομή της θα καταρρεύσει. Όχι μόνο γιατί τα συναλλαγματικά της διαθέσιμα (€6,5 δισ.), κυρίως σε χρυσό, είναι περιορισμένα, αλλά και τα ισόποσα περίπου με τις εισαγωγές έσοδα εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών, κυρίως από τουρισμό και μεταφορές, θα εξασθενήσουν σημαντικά λόγω του εξοστρακισμού της χώρας από τη διεθνή νομιμότητα. Το 70% των καθαρών εισαγωγών μας σε αγαθά είναι εισροές στην παραγωγική διαδικασία, το 25% των εισαγωγών μας επανεξάγεται, ενώ το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγών μας γίνεται με την ΕΕ-28. Οι αναταράξεις στις εμπορικές συναλλαγές της χώρας θα συμπέσουν κατά πάσα πιθανότητα με μία επέκταση του προστατευτισμού στο διεθνές εμπόριο. Κάτι τέτοιο θα είναι ιδιαίτερα οδυνηρό για την Ελλάδα που θα μείνει εκτός νυμφώνος, χωρίς την προστασία της συμμετοχής της σε ένα μεγάλο εμπορικό μπλοκ. Τέλος, η μετατροπή του Ευρώ σε ένα ασθενέστερο εθνικό νόμισμα θα οδηγήσει στη μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδήματος και αποταμιεύσεων από τα χαμηλότερα στα υψηλότερα στρώματα, που καμία πολιτική δύναμη δεν πρόκειται να επιχειρήσει αν έχει σώας τας φρένας. Η έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη είναι, λοιπόν, αναποτελεσματική, ανεπιθύμητη και ανέφικτη. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τους βαρβάρους για να λύσουμε τα προβλήματά μας. Παραφράζοντας τον Καβάφη: «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους»….. η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη δεν είναι «μία κάποια λύσις»!
- Η πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού σε επίπεδο γενικής κυβέρνησης για το σύνολο του 2016 επιβεβαιώνει την επίτευξη του μεγάλου πρωτογενούς πλεονάσματος, εκλογικευμένο ως προς την αύξηση των πληρωμών στο τέλος του έτους καθώς η επίτευξη των στόχων επέτρεψε μια χαλάρωση της συντηρητικής στάσης που επικρατούσε από την αρχή του έτους. Παρά την καλή πορεία των εσόδων, ειδικά στο τέλος του έτους τα έσοδα από φόρους και εισφορές επέδειξαν μειωμένο δυναμισμό, όπως και οι εξαγωγές το Δεκέμβριο χωρίς όμως να ανατρέπεται η συνολικά καλή πορεία τους για όλο το 2016.
Κέρδος online 9/2/2017 16:00
Η πιο παλιά εξώπορτα, που σώζεται σε χωριό της Θεσπρωτίας, έχει κλείσει 177 χρόνια (από το 1840)!
Πολλές παλαιές καμαρωτές εξώπορτες σώζονται σε χωριά της Θεπσρωτίας. Άλλες εγκαταλελειμμένες (οι περισσότερες) και άλλες συντηρημένες (οι λιγότερες). Η πιο παλιά εξώπορτα, που σώζεται σε χωριό της Θεσπρωτίας, συγκεκριμένα στο Φοινίκη Φιλιατών,έχει συμπληρώσει 177 χρόνια (από το 1840)! Οι εξώπορτες, απομεινάρια μιας διαφορετικής εποχής στα χωριά της Θεσπρωτίας, σε άλλες περιπτώσεις
Ανάλυση Δημοσκοπήσεων: Τελείωσε η «καραμέλα Ν.Δ.–ΠΑΣΟΚ» – Η «νίκη» του Μητσοτάκη απέναντι στον… κανέναν! – Η βαθιά πληγή του ΣΥΡΙΖΑ που τον τελειώνει!
Με τα «μούτρα» έχουν πέσει τα επιτελεία των κομμάτων αναλύοντας τα τελευταία ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Ιδιαίτερα, τόσο το Μαξίμου όσο και η Πειραιώς, προσπαθούν να «αποκωδικοποιήσουν» τα νέα στοιχεία που φέρνουν οι τελευταίες μετρήσεις για το πως διαμορφώνεται η πολιτική κατάσταση στη χώρα μας…
Ορισμένα, όμως, ευρήματα, αποτυπώνουν το κλίμα που εισπράττουν από τα «θέλω» των Ελλήνων, σε μια εύθραυστη εποχή που πολλά αλλάζουν με δραματικό τρόπο.
Ας δούμε ορισμένες «παραμέτρους», όπως αυτές προκύπτουν από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις:
· Περίπου οι μισοί Έλληνες δεν λένε όχι σε μια οικουμενική κυβέρνηση. Τα ονόματα που ακούγονται, πολλά, ωστόσο έχει «ξεχωρίσει» το όνομα του Γιάννη Στουρνάρα. Ο ίδιος, πάντως, κρατά κλειστά τα χαρτιά του, αν και το τελευταίο καιρό είναι ιδιαίτερα «ενεργός»…
· Τελειώνει η «καραμέλα» ότι για όλα όσα έχουν συμβεί φταίνε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μόλις σε δύο χρόνια, έχει αρχίσει να «καρπώνεται» την έντονη δυσαρέσκεια του κόσμου, ο οποίος με τη σειρά του έχει ξεκινήσει να κάνει «συγκρίσεις».
· Σε πολύ μεγάλο ποσοστό (7 στους 10) λένε ΟΧΙ στον… Νίκο Ξυδάκη περί συζήτησης επιστροφής στη δραχμή, καθώς επιλέγεται η οδός του ευρώ.
· Οι μισοί περίπου τάσσονται υπέρ της πρόωρης προσφυγής στην κάλπη ενώ λένε όχι στο δημοψήφισμα. Μάλιστα, πιστεύουν ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να εξαντλήσει την τετραετία.
· Η Δημοκρατική Συμπαράταξη, εμφανίζεται πλέον ως τρίτη δύναμη (και κύριος εκφραστής του χώρου της Κεντροαριστεράς, πολύ πιο πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ), έστω και οριακά απέναντι στην Χρυσή Αυγή. Το παράδοξο είναι πως αύξησε τα ποσοστά της, παρά το γεγονός πως οι Έλληνες θεωρούν πως η προσχώρηση του Γιώργου Παπανδρέου θα τη «βλάψει»!
· Το δυνατό χαρτί του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Όσο «πέφτει» σε δημοτικότητα, τόσο περισσότερο θα «πέφτει» και το κόμμα…
· Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, καταφέρνει να κερδίσει τον… κανέναν!
· Ένωση Κεντρώων, ΑΝΕΛ, Ποτάμι και Πλεύση Ελευθερίας δίνουν τη μάχη της ουράς. Ο Βασίλης Λεβέντης προς το παρόν «σώνεται», ο Πάνος Καμμένος ελπίζει, ο Σταύρος Θεοχωράκης χάνεται και χάνει βουλευτές ενώ η Ζωή Κωνσταντοπούλου ελπίζει σε «θαύμα»…
Είναι ευκολότερο να πολεμάς για τις αρχές σου παρά να ζεις σύμφωνα μ’ αυτές.
Είδαμε χθες το κείμενο του Τζήμερου εναντίον της δραχμής και υπέρ του ευρώ με επιχειρήματα που ακούγονται λογικά και ισχυρά , σήμερα αναρτούμε ενα κείμενο υπέρ της δραχμής .
Στην κρίση σας και οι δυο απόψεις.
Αιχμηρός
Την άποψη ότι διαμορφώνεται μια νέα κοινωνική πραγματικότητα, που τείνει να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό σκηνικό και το οποίο εκφράζει η Λαϊκή Ενότητα, διατύπωσε ο επικεφαλής της ΛΑΕ, Παναγιώτης Λαφαζάνης, παρουσιάζοντας σε σημερινή συνέντευξη Τύπου, τις θέσεις του κόμματός του για την μετάβαση από το ευρώ στο εθνικό νόμισμα.Το πραγματικό διακύβευμα, ευρώ ή εθνικό νόμισμα, αποσιωπάται, είπε ο κ. Λαφαζάνης, επικρίνοντας έντονα τη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ, γιατί η πολιτική ζωή της χώρας κινείται “εκτός τόπου και χρόνου” με ανούσιους διαπληκτισμούς, τονίζοντας ότι Τσίπρας και Μητσοτάκης είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Οι πολίτες, σύμφωνα με τον γραμματέα της ΛΑΕ, γυρίζει την πλάτη του στο νέο και πιο παρακμιακό δικομματισμό και τόνισε την ανάγκη δημιουργίας ενός μετώπου για την ανατροπή αυτής της κατάστασης.
“Δεν είμαστε δραχμόπληκτοι”, είπε ο κ. Λαφαζάνης, “ούτε έχουμε φετίχ με το εθνικό νόμισμα, άλλοι έχουν δόγμα το ευρώ”, επισημαίνοντας ότι η ΛΑΕ θέλει εθνικό νόμισμα για να απαλλαγεί η χώρα από τα μνημόνια, την λιτότητα, για να μπει σε πορεία διαγραφής του χρέους, για την εθνικοποίηση των τραπεζών και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.Τα βήματα της μετάβασης στο εθνικό νόμισμα είναι:1. Η Τράπεζα της Ελλάδας, περιέρχεται σε δημόσια ιδιοκτησία, τελεί υπό εθνικό και κοινωνικό έλεγχο, αποκτά πλήρη και κατ’ αποκλειστικότητα το προνόμιο να εκδίδει εθνικό νόμισμα και η πολιτική της κινείται στο πλαίσιο που χαράσσει η κυβέρνηση. Ο κ. Στουρνάρας θα χάσει τη δουλειά του, είπε χαρακτηριστικά ο κ. Λαφαζάνης, προσθέτοντας ότι κανονικά θα έπρεπε να είχε παραπεμφθεί για τα μεγάλα σκάνδαλα στον τραπεζικό τομέα.2. Η χώρα αποκαθιστά τη νομισματική της κυριαρχία, η οποία, εκ των πραγμάτων αποτελεί θεμέλιο και ένα μεγάλο βήμα για την κατάκτηση της εθνικής κυριαρχίας.3. Θεσμική ρύθμιση αυξημένης ισχύος κατοχυρώνει ότι η νομισματική πολιτική της χώρας ασκείται με κύρια κριτήρια την ανάπτυξη, την ενίσχυση της κοινωνικής δικαιοσύνης και την διεύρυνση των θέσεων εργασίας.4. Η κυβέρνηση, μετά από γνώμη της Τράπεζας της Ελλάδας, καθορίζει την ισοτιμία μετατροπής του ευρώ στο νέο εθνικό νόμισμα.5. Με νομοθετική διάταξη το ευρώ αποσύρεται και το νέο εθνικό νόμισμα τίθεται σε υποχρεωτική κυκλοφορία.Η ΛΑΕ υποστηρίζει ότι η Ελλάδα, όχι μόνο δεν μπορεί να σταθεί οικονομικά και κοινωνικά όρθια, αλλά χάνει ακατάπαυστα έδαφος από ισχυρότερες και πιο ανταγωνιστικές οικονομίες και πρώτα απ’ όλα από τη Γερμανία. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, σημείωσε ο κ. Λαφαζάνης, η εισαγωγή του εθνικού νομίσματος θα βοηθήσει την ελληνική οικονομία να απεμπλακεί από τον άνισο και εξουθενωτικό ανταγωνισμό που υφίσταται εντός της ευρωζώνης. Επίσης, το εθνικό νόμισμα γίνεται απαραίτητο για να μπορέσει η χώρα να σταθεί στα πόδια της χωρίς πιστώσεις της ΕΕ και του ΔΝΤ.Παράλληλα, θα επιτρέψει στο δημόσιο να προχωρήσει στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τόσο για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στο νέο ρόλο τους χωρίς την ρευστότητα της ΕΚΤ, όσο και για να μπορέσουν να προχωρήσουν σε μια ριζοσπαστική πολιτική που θα αντιμετωπίζει προς όφελος των δανειοληπτών, το άγος των δυσβάστακτων ιδιωτικών χρεών που στραγγαλίζουν την οικονομία.
Η Ιερά μονή του Οσίου Λουκά είναι το σπουδαιότερο βυζαντινό μνημείο της Ελλάδας του 11ου αιώνα.
Είναι χτισμένη στους δυτικούς πρόποδες του Ελικώνα, κοντά στην αρχαία Στειρίδα στη Βοιωτία. Το μοναστήρι έχει δύο μεγάλες εκκλησίες (το ναό της Παναγίας και το Καθολικό).
Βασική πηγή των πληροφοριών μας για το μοναστήρι και τον Όσιο Λουκά είναι ο Βίος του, που συνέταξε ανώνυμος μαθητής του το 962, λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Οσίου το 953.Δύο χρόνια μετά το θάνατο του Οσίου Λουκά οι μαθητές του τελειοποίησαν και κόσμησαν την εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας, μετέβαλλαν το κελί όπου τάφηκε ο Όσιος σε «ιερό ευκτήριο» με σχήμα σταυρικό και ανοικοδόμησαν νέα κελιά και ξενώνες. Επομένως, το έτος 955 υπήρχε μια πρώτη μοναστική κοινότητα. Σύμφωνα με τον Ε. Στίκα ο ναός της Αγίας Βαρβάρας ταυτίζεται με τον ναό της Παναγίας και ο ευκτήριος οίκος με την Κρύπτη.
Η οικοδομή του Καθολικού, που τοποθετείται χρονολογικά στις δεκαετίες του 11ου αιώνα, αποδίδεται, σύμφωνα με την παράδοση σε τρείς αυτοκράτορες του Βυζαντίου: Τον Ρωμανού Β΄ (959-963), τον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο(976-1028) και τον Κωνσταντίνο Θ΄ τον Μονομάχο(1042-1056)Ο Όσιος Λουκάς είχε προφητέψει το 941 ότι «Ρωμανός Κρήτηνχειρούται» θα ελευθερώσει δηλαδή την Κρήτη από τους Σαρακηνούς. Όταν ρωτήθηκε αν επρόκειτο για τον αυτοκράτορα Ρωμανό Α’ που βασίλευε την εποχή εκείνη, απάντησε «ουχ ούτος άλλ’ έτερος». Έτσι η ανέγερση του Καθολικού, συνδυάστηκε με την προφητεία αυτή, γιατί ήταν επόμενο ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ρωμανός Β’, να θέλησε να ανεγείρει έναν μεγαλοπρεπή ναό από ευγνωμοσύνη στον Όσιο για την απελευθέρωση της Κρήτης(961), όπως είχε προφητέψει είκοσι χρόνια νωρίτερα.Η προσωνυμία «βασιλομονάστηρο» αποδίδει την αυτοκρατορική καταγωγή της Μονής, καθώς και την αίσθηση του πλούτου και της τελειότητας του μνημείου από τους μεταγενέστερους.
Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος σημειώνει ότι η ίδρυση μεγαλόπρεπων μονών κατά την εποχή αυτή ομοίαζε με θρησκευτική αντεπίθεση μετά την περίοδο της Εικονομαχίας και με επιτακτική εθνική ανάγκη για την ενότητα του πληθυσμού, μετά τις αλλεπάλληλες επιδρομές βαρβαρικών φύλων. Σύμφωνα με τον καθηγητή Άγγελο Προκόπιο η Μονή του Οσίου Λουκά ήταν ένα κέντρο για την αναζωπύρωση της Ορθοδοξίας, ένα δοξαστικό μνημείο για την νίκη της Κρήτης αλλά και ο εκθαμβωτικός μαγνήτης για τον εξελληνισμό των βαρβάρων λαών που ήλθαν να κατοικήσουν στον ελλαδικό χώρο.)
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η παρακάτω ανάρτηση
Τα λάθη στη χρήση φαρμάκων.. στην πρώτη πεντάδα των βασικών αιτιών θανάτου
Τετάρτη 08 Φεβ 2017
Με γεωμετρική πρόοδο αυξάνουν οι θάνατοι ανά τον κόσμο από κακή χρήση των φαρμακευτικών σκευασμάτων, ενώ ειδικότερα στην Αμερική συγκαταλέγεται στην πρώτη πεντάδα των βασικών αιτιών θανάτου!
Τον κώδωνα του κινδύνου έχει κτυπήσει ο ΟΟΣΑ για το κόστος των λαθών που γίνονται από τη χρήση φαρμάκων, το οποίο μπορεί να φθάνει έως και το ύψος της παγκόσμιας δαπάνης για το φάρμακο.
Γεγονός που επιβεβαίωσε και ο Κωνσταντίνος Λουράντος, πρόεδρος του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου σε πρόσφατη ομιλία του τονίζοντας τον πρωταρχικό ρόλο που πρέπει να διαδραματίσει ο κάθε φαρμακοποιός ως ο πρώτος πυλώνας της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας στην άριστη διαχείριση της φαρμακοθεραπείας.
Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία που παρουσίασε ο πρόεδρος το ετήσιο κόστος από τα λάθη που γίνονται στη χρήση των φαρμάκων στην Ευρωπαϊκή Ενωση, προκαλώντας 194.500 θανάτους υπολογίζεται στα 125 δις. Ευρώ. Αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση της Αγγλίας όπου το κόστος αυτό ξεπερνά τα 470 εκατ. λίρες.
Την ίδια στιγμή, στις ΗΠΑ η λανθασμένη φαρμακευτική αγωγή ή οι παρενέργειες από τη θεραπεία είναι η 5η κύρια αιτία θανάτου και εκτιμάται ότι κοστίζει μέχρι και 130 δις. δολ. ετησίως.
Χώρες, όπως η Φιλανδία που έχουν αναδείξει το φαρμακείο ως ουσιαστικό σημείο παροχής υπηρεσιών πρωτοβάθμιας περίθαλψης έχουν καταφέρει να εξοικονομήσουν τεράστια ποσά, επιβεβαιώνει μελέτη της PricewaterhouseCoopers and The Association of Finnish Pharmacies.
Τα οικονομικά αποτελέσματα των υπηρεσιών από τα φαρμακεία υπολογίστηκαν σε 565 εκατ. ευρώ λόγω του ελέγχου συμμόρφωσης των ασθενών, της αντιμετώπισης ελαφρών περιστατικών, της ελάττωσης αναγκών συνταγογράφησης κ.λπ.
Επίσης, σύμφωνα με την ίδια μελέτη εξοικονομήθηκαν 6,2 εκατ. επισκέψεις στον γενικό ιατρό, 750.000 επισκέψεις, ελαττώθηκαν οι ανάγκες συνταγογράφηση κατά 2,6 εκατ. συνταγές το χρόνο.
Άλλη έρευνα στην οποία στην οποία μετείχαν τα περισσότερα φαρμακεία στην Πορτογαλία απέδειξε ότι χάρη στις παρεμβάσεις του φαρμακοποιού σε χρόνιες ασθένειες (υπέρταση, διαβήτης, δυσλιπιδαιμία, άσθμα) το κράτος εξοικονόμησε περί τα 236,9 εκατ. ευρώ. Την ίδια στιγμή, οι παρεμβάσεις του φαρμακοποιού για τη συμμόρφωση του ασθενή στη λήψη σκευασμάτων ωφέλησαν το κράτος με 237,6 εκατ. ευρώ.
Πηγή: iatronet.gr
