Aγιος Νικήτας, Αχεντριάς – Αγνωστο φοινικόδασος: Η Πρέβελη και το Βάι είναι διάσημα για τα φοινικοδάση τους, όμως, εξίσου εντυπωσιακό και εκτεταμένο είναι το φοινικόδασος πλησίον του Αγίου Νικήτα, στην άνυδρη γη των ανατολικών Αστερουσίων. Ενα από τα πιο δύσβατα (και μη τουριστικά) κομμάτια του νότιου Ηρακλείου, είναι προσβάσιμο από χωματόδρομο μέσω του Αχεντριά και σε φέρνει αντιμέτωπο με το ανέγγιχτο από τα πλοκάμια του τουρισμού θέαμα. Ολοκλήρωσε την εκδρομή σου με μια επίσκεψη στο εν λόγω θαυματουργό σπηλαιοεκκλησάκι (χρονολογείται στο 1640) και γιατί όχι, κάνε μια βουτιά στην παραλία που ξεδιπλώνεται στα πόδια σου, στην οποία έχεις πρόσβαση μέσω της μονής.
Από τα Σκούρτα στην Γαλλία
26/9/2009 Παρίσι
Αγία Παρασκευή
1/11/2009
 Παρά το γεγονός ότι, στις μέρες μας, ξοδεύουμε πολύ χρόνο στο διαδίκτυο (ακούγοντας μουσική, βλέποντας βίντεο, κάνοντας χρήση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, διαβάζοντας ειδήσεις κλπ.) λίγοι από εμάς γνωρίζουμε τους μαθηματικούς αλγορίθμους που διαχειρίζονται τον τρόπο προβολής του περιεχομένου μας. Όμως η διαδικασία δρομολόγησης των πληροφοριών, με ασφαλείς και αποτελεσματικές μεθόδους, μέσα από ένα κατανεμημένο σύστημα, χωρίς κεντρική διαχείριση ήταν μια προτεραιότητα για τους ιδρυτές του Διαδικτύου.Read more of this post |
Ότι θέλεις μπορεί να το αποφύγεις , εκτός από την συνείδηση σου .
Ιερός Αυγουστίνος
Συμβουλές από έναν 26χρονο που έστησε μια εταιρεία 10 εκατ. δολαρίων
Σε αντίθεση με πολλούς άλλους επιχειρηματίες, ο Σαμ Όβενς κατάλαβε από νωρίς ότι το να χτυπάει κάρτα στο γραφείο δεν ήταν ο δικός του προορισμός σ’ αυτή τη ζωή. Ζητούσε περισσότερα, και έτσι ύστερα από τρεις μήνες στην πρώτη του δουλειά τα παράτησε όλα και πήγε στο γκαράζ των γονιών του για να ξεκινήσει τη δική του επιχείρηση.
Οι τρεις πρώτες του προσπάθειες απέτυχαν παταγωδώς, αλλά ο Όβενς δεν τα παράτησε. Αντίθετα, χρησιμοποίησε τις εμπειρίες του ως ευκαιρίες για μάθηση. Γιατί οι ιδέες του δεν «έκαναν κλικ» στους καταναλωτές; Τι είχε κάνει λάθος; Και τι απ’ όλα αυτά που είχε κάνει μπορούσε να κρατήσει για το μέλλον; Αυτή η διαδικασία αυτό-αξιολόγησης και η επιθυμία του να μάθει και να βελτιωθεί οδήγησαν τον Σαμ να δοκιμάσει ξανά τις δυνάμεις του στην επιχειρηματικότητα ξεκινώντας την τέταρτη εταιρεία του – μια εταιρεία συμβούλων για επιχειρήσεις. Αυτή τη φορά, οι προσπάθειές του απέδωσαν καρπούς. Και στα 26 του, ο Σαμ έχει βγάλει πάνω από 10 εκατομμύρια δολάρια. Ιδού τέσσερα tips που θα ήθελε ο ίδιος να μοιραστεί με τους αναγνώστες του Fortune: ΧΤΙΣΕ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΟΥ BRAND Η οικοδόμηση ενός προσωπικού brand είναι πολλαπλά ωφέλιμη για τους επιχειρηματίες. Καταρχήν, το να έχεις ένα αναγνωρισμένο personal brand συμβάλλει στην αξιοπιστία της νέας σου επιχείρησης. «Εάν οι άλλοι σε γνωρίζουν και σε εμπιστεύονται, είναι πιο πιθανό να εμπιστευθούν και τη νέα σου επιχείρηση» επισημαίνει ο Όβενς. Επιπλέον, όσο ευρύτερο είναι το προσωπικό σου κοινό, τόσο περισσότεροι είναι και οι εν δυνάμει πελάτες σου. Ο Όβενς συστήνει την οικοδόμηση ενός προσωπικού brand μέσω ομιλιών και έντονης δραστηριότητας στα κοινωνικά μέσα. ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΣΟΥ Σύμφωνα με τον Όβενς, οι περισσότεροι επιχειρηματίες διαθέτουν ένα πολύτιμο δίκτυο επαφών, αλλά συχνά αυτό δεν το λαμβάνουν υπόψη τους όταν ξεκινούν την πρώτη τους επιχείρηση. «Όταν ξεκινήσετε, μην ξεχάσετε το προσωπικό σας δίκτυο φίλων και συγγενών» λέει ο Όβενς. «Θα εκπλαγείτε όταν δείτε πόσοι εν δυνάμει πελάτες υπάρχουν ήδη εντός της άμεσης σφαίρας προσωπικών επαφών σας». ΜΗΝ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ Είναι δεδομένο ότι όταν ξεκινάς μια νέα επιχείρηση, καλείσαι να μάθεις νέα πράγματα. Ανεξάρτητα απ’ το πόσο νομίζεις ότι ξέρεις τον κλάδο σου, πάντα θα αντιμετωπίσεις νέες προκλήσεις, αλλαγές, ή εμπόδια που δεν είχες προβλέψει. «Χάρη στην τεράστια διαθεσιμότητα πληροφοριών σήμερα, κάθε επιχειρηματίας μπορεί να διδαχθεί τα πάντα» λέει ο Όβενς. «Διάβασα εκατοντάδες βιβλία και έμαθα όσα περισσότερα μπορούσα για το μάρκετινγκ, τις πωλήσεις και τη στρατηγική. Ήξερα ότι έπρεπε να τα κατανοήσω όλα αυτά για να πετύχει η επιχείρησή μου». ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΠΟΡΡΙΨΗ «Ο μεγάλος μου φόβος όταν ξεκίνησα ήταν η αντιμετώπιση της απόρριψης» λέει ο Όβενς. Επειδή ήταν εσωστρεφής από τη φύση του, ήταν εξαιρετικά δύσκολο γι’ αυτόν να βγει προς τα έξω και να απευθυνθεί σε εν δυνάμει πελάτες του. Όμως, στην πορεία κατάλαβε πόσο σημαντικό ήταν να εκτεθεί, και έμαθε πώς να διαχειρίζεται την απόρριψη. «Το κρίσιμο βήμα μου προς την επιτυχία ήταν να αναγκάσω τον εαυτό μου να μιλά σε άγνωστους ανθρώπους για την επιχείρησή μου. Εν τέλει κατάλαβα ότι μια επιχειρηματική απόρριψη δεν συνιστά και προσωπική απόρριψη» καταλήγει ο Όβενς.πηγή:news247.gr
Κέρδος online 13/2/2017 0:01
“Δεν υπάρχουν σαφείς διαχωριστικές διαφορές μεταξύ αυτού που είναι πραγματικό και αυτού που δεν είναι, ούτε του αληθούς και του αναληθούς. Δεν είναι απαραίτητο κάτι να είναι ή αλήθεια ή ψέμα. Μπορεί να είναι και τα δύο”.
Harold Pinter
Δια χειρός Καλατράβα το πιο εντυπωσιακό νέο έργο στο Λονδίνο, κόστους 1 δισ.ευρώ!
Ένα έργο του διάσημου Ισπανού αρχιτέκτονα Σαντιάγκο Καλατράβα, έργο ορόσημο, όπως γράφουν τα περιοδικά αρχιτεκτονικής με κόστος ένα δις δολάρια, έχει προγραμματιστεί για την πόλη του Λονδίνου, και θα μεταμορφώσει τη χερσόνησο του Γκρίνουιτς, μεταμορφώνοντας παράλληλα και όλο το Λονδίνο. Στο σχεδιασμό περιλαμβάνονται εκτός από κατοικίες, θέατρα, κινηματογράφοι και πλήθος εμπορικών καταστημάτων. Ο σχεδιασμός θα αναπτυχθεί σε 1,4 εκ. τετραγωνικά πόδια και μια υπέργεια πεζογέφυρα θα ενώνει την περιοχή με τον Τάμεση. 
Ο Καλατράβα δήλωσε πως για το σχεδιασμό αυτού του έργου εμπνεύστηκε από την πλούσια αρχιτεκτονική κληρονομιά του Λονδίνου. Στόχος της ανάπλασης είναι να καθιερωθεί η περιοχή ως πολιτιστικό κέντρο και 15.720 νέα σπίτια σε επτά νέες γειτονιές. Ο Sadiq Khan, δήμαρχος του Λονδίνου, δήλωσε « το έργο αυτό δείχνει ότι το Λονδίνο παραμένει ανοικτό στις επενδύσεις, και πως η ανάπτυξη της περιοχής αυτής του Λονδίνου θα δημιουργήσει μια νέα πολιτιστική περιοχή για τους Λονδρέζους και τους επισκέπτες από όλο τον κόσμο. »
πηγή: thetoc.gr
Κέρδος online 11/2/2017 7:30
Ο Καλατράβα δήλωσε πως για το σχεδιασμό αυτού του έργου εμπνεύστηκε από την πλούσια αρχιτεκτονική κληρονομιά του Λονδίνου. Στόχος της ανάπλασης είναι να καθιερωθεί η περιοχή ως πολιτιστικό κέντρο και 15.720 νέα σπίτια σε επτά νέες γειτονιές. Ο Sadiq Khan, δήμαρχος του Λονδίνου, δήλωσε « το έργο αυτό δείχνει ότι το Λονδίνο παραμένει ανοικτό στις επενδύσεις, και πως η ανάπτυξη της περιοχής αυτής του Λονδίνου θα δημιουργήσει μια νέα πολιτιστική περιοχή για τους Λονδρέζους και τους επισκέπτες από όλο τον κόσμο. » πηγή: thetoc.grΚέρδος online 11/2/2017 7:30
Αγαπητέ συνταξιούχε!
Του Θάνου Τζήμερου
Αγαπητέ συνταξιούχε, έχεις δίκιο ό,τι κι αν πεις. Το κράτος σού έδωσε μια υπόσχεση που δεν την κράτησε. Προγραμμάτισες τη ζωή σου ανάλογα με την κρατική εγγύηση για το εισόδημα που θα είχες αποσυρόμενος από την αγορά εργασίας, και τώρα όλα τα σχέδιά σου πέφτουν έξω. Ακόμα κι αν είσαι κάτω από τα 67, ακόμα και αν άρχισες να συνταξιοδοτείσαι πριν τα 40, δεν ευθύνεσαι εσύ για την ευκαιρία που σου έδωσε το κράτος να βγεις πρόωρα στη σύνταξη. Και σε μένα αν την έδινε, θα την εκμεταλλευόμουν. Ούτε είσαι υποχρεωμένος να μελετάς τα δημοσιονομικά στοιχεία και να προβλέπεις αυτά που δεν μπόρεσαν να προβλέψουν όσοι πληρωνόντουσαν ηγεμονικά από τον φόρο σου για να κάνουν αυτή ακριβώς τη δουλειά. Έχεις δίκιο λοιπόν και είναι λογικό και να απελπίζεσαι και να εξοργίζεσαι, βλέποντας τη σύνταξή σου να μειώνεται. Όμως πρέπει να κοιτάξεις την αλήθεια κατάματα: με το να έχεις δίκιο δεν γεννιούνται λεφτά. Έχεις δει σπίτια να κατολισθαίνουν μαζί με την πλαγιά, εκεί που, λίγα λεπτά πριν, ήταν ολόκληρο χωριό; Σκέψου τους ιδιοκτήτες τους. Είχαν καμιά ευθύνη που ξαφνικά το βουνό κατέρρευσε; Όχι βέβαια! Όμως η πλαγιά δεν γυρίζει πίσω. Ούτε το σπίτι ξανακατοικείται.Έπεσες θύμα απάτης, αγαπητέ συνταξιούχε. Όπως έπεσαν θύματα απάτης όλοι οι Έλληνες, από πολιτικούς που τους έλεγαν συνεχώς ψέματα, για να τους ψηφίζουν. Μόνο που αυτή η απάτη είναι κάπως ιδιότυπη. Δεν σου έκλεβαν λεφτά αλλά σου έδιναν! Έτσι νόμιζες, βέβαια… Σαν κάτι απατηλά συμβόλαια αεριτζήδων, έτσι και το δικό σου έγραφε με τεράστια γράμματα: ΕΧΕΙΣ 2000 ΕΥΡΩ ΔΩΡΟ! Με πολύ ψιλά γράμματα όμως, τόσο ψιλά που ήταν αδύνατον να τα δεις, όσο κι αν πρόσεχες, έγραφε: σε μερικά χρόνια εσύ ή το παιδί σου θα πληρώσετε 2.500 ευρώ – συν τους τόκους. Τα άλλα 500 είναι αυτά που έβαλε στην τσέπη το πολιτικό σύστημα που σου έκανε την… εξυπηρέτηση. Τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Και οι πολιτικοί σού είπαν ένα ακόμα ψέμα, μεγαλύτερο από τα προηγούμενα: ότι θα προστατέψουν τη σύνταξή σου. Δεν σου είπαν ότι για να συνεχίσεις να πληρώνεσαι χωρίς να εργάζεσαι, κάποιοι άλλοι θα εργάζονται χωρίς να πληρώνονται. Την ίδια “προστασία” πούλησαν και σε κείνους. Θα προστατέψουν, είπαν, τα εισοδήματά τους μειώνοντας τους φόρους. Ναι, αλλά από τους φόρους τους πληρώνεται η δική σου σύνταξη. Καταλαβαίνεις ότι και τα δύο μαζί δεν γίνονται. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή το πολιτικό σύστημα φάνηκε να προτιμάει εσένα. Αύξησε τους φόρους σε όσους συνεχίζουν να εργάζονται, για να σου κόψει όσο το δυνατόν λιγότερα. Το έκανε επειδή σε… αγαπάει; Όχι βέβαια! Το έκανε επειδή είσαι οργανωμένος, συνταξιούχε, και ψηφίζεις μονοκούκι όποιον σου τάξει τα περισσότερα. Το έκανε για να συνεχίσει να σε κοροϊδεύει και να εκμεταλλεύεται την ψήφο σου. Όμως σε λίγο ο ιδιωτικός τομέας, αυτός που χρηματοδοτεί τη σύνταξή σου, θα έχει καταρρεύσει εντελώς από την υπερφορολόγηση. Και τότε ποιος θα σε πληρώνει; Ο εργαζόμενος, έστω και φεύγοντας από τη χώρα, έστω και κάνοντας δουλειές του ποδαριού με μαύρα, κουτσά στραβά θα επιβιώσει. Εσύ πώς θα επιβιώσεις;Σε ξανακορόιδεψε λοιπόν, αγαπητέ συνταξιούχε, το πολιτικό σύστημα, μόνο που τώρα τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά: το ζήτημα δεν είναι πόσο τοις εκατό θα μειωθεί η σύνταξή σου, αλλά αν θα έχεις καν σύνταξη! Ακόμα χειρότερα θα είναι αν θα πάμε σε εθνικό νόμισμα. Θα παίρνεις ένα τσουβάλι λεφτά, αλλά δεν θα μπορείς να αγοράσεις ούτε ένα καρβέλι ψωμί. Πονάει η αλήθεια, αγαπητέ συνταξιούχε, όμως πρέπει να την ακούσεις: δεν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε πολλά και σε λίγα. Στην πραγματικότητα δεν σου προσφέρεται καμία επιλογή. Η σύνταξή σου, όσο η φοροδοτική ικανότητα του ιδιωτικού τομέα καταρρέει, θα συνεχίσει να μειώνεται. Όλο και περισσότεροι θα μπαίνουν στην ομάδα των συνταξιούχων και όλο και λιγότεροι θα απομένουν στην ομάδα των εργαζόμενων, με όλο και μικρότερο εισόδημα. Η πίτα μικραίνει και οι δικαιούχοι αυξάνονται. Πού φαντάζεσαι ότι θα οδηγήσει αυτό; Σε μια σύνταξη – χαρτζιλίκι. Θα το πίστευες αλήθεια, αν το 2009 σού έλεγε κάποιος ότι το 2017 η σύνταξή σου θα έχει μειωθεί τόσο πολύ; Ακόμα δεν έχεις δει τίποτε! Αν το κράτος δεν αλλάξει σενάριο, για να σου πληρώνει την όλο και μικρότερη σύνταξη, θα σου δημεύσει το σπίτι. “Μα έτσι δεν θα μπορώ να συντηρώ τα άνεργα παιδιά μου” θα πεις. Αγαπητέ συνταξιούχε, λυπάμαι που θα σε στεναχωρήσω, όμως αυτή είναι η πιο σκληρή αλήθεια που πρέπει να ακούσεις: ο κυριότερος λόγος που τα παιδιά σου είναι άνεργα είναι η δική σου σύνταξη. Για να συνεχίσει να σου καταβάλλεται αυτά τα χρόνια της κρίσης, το φαύλο πολιτικό σύστημα, μπλε, πράσινο ή κόκκινο, ρήμαξε και ρημάζει οποιονδήποτε θα μπορούσε να δώσει δουλειά στα παιδιά σου. Εμποδίζει τα ίδια τα παιδιά σου από το να κάνουν μια δουλειά δική τους, γιατί πριν καν ξεκινήσουν να εισπράττουν το πρώτο τους ευρώ, τα γδέρνει με φόρους, προκαταβολές φόρων και ασφαλιστικές εισφορές που μόνο τυχεροί του τζόκερ μπορούν να πληρώνουν πια. “Μα έχω πληρώσει έναν σκασμό λεφτά”, θα πεις. Δεν το αμφισβητώ, μολονότι κανένας ασφαλισμένος δεν μπορεί να πει σε ποιο ακριβώς ποσό αντιστοιχεί αυτός ο “σκασμός”. Πόσες ήταν οι εισφορές σου ακριβώς στο σύνολο του εργασιακού σου βίου; Πώς ανατοκιζόντουσαν; Ποιες αντιστοιχούν σε παροχές υγείας και ποιες σε συνταξιοδοτικό πρόγραμμα; Τι έχεις εισπράξει μέχρι σήμερα; Και τι προβλέπεται να εισπράξεις μέχρι τα 81,4 που είναι το προσδόκιμο ζωής του Έλληνα; Αρκούν τα μεν για τα δε; Μη νοιώθεις άσχημα που δεν ξέρεις την απάντηση. Κανένας δεν την ξέρει. Αλλά δεν έχει καμία σημασία. Διότι το ασφαλιστικό μας σύστημα δεν είναι ανταποδοτικό – είναι αναδιανεμητικό. Μπορεί αυτοί οι όροι να μην σε απασχόλησαν ποτέ μέχρι τώρα. Έλα όμως όμως που απ’ αυτούς εξαρτάται η ίδια σου η επιβίωση! Να σου τους εξηγήσω με δυο λόγια. Ανταποδοτικό είναι το σύστημα στο οποίο κάθε ασφαλισμένος έχει έναν προσωπικό ασφαλιστικό κουμπαρά. Εκεί μπαίνουν οι εισφορές, οι δικές του και του εργοδότη του. Κι όταν έρθει η ώρα της σύνταξης, παίρνει ανάλογα με αυτά που έδωσε. Δίκαιο και λογικό το βρίσκεις, έτσι δεν είναι; Τι σύμπτωση όμως! Το πολιτικό σύστημα δεν το προτίμησε. Προτίμησε το άλλο, που σου το πούλησε ως “αλληλεγγύη των γενεών”. Στην πραγματικότητα ήταν ένας άλλος μηχανισμός κλοπής. Πυραμίδα. Αεροπλανάκι. Σχήμα Πόντσι, αν έχεις ακουστά. Δηλαδή οι νεότεροι πληρώνουν τους παλιότερους. Μόνο που για να λειτουργήσει σωστά πρέπει να υπάρχουν 7 νεότεροι για 1 παλιότερο. Σήμερα η αναλογία είναι 1,2 εργαζόμενος για 1 συνταξιούχο. Ο εργαζόμενος παίρνει 700 ευρώ μέσο μισθό και ο συνταξιούχος 900 ευρώ μέση σύνταξη. Κι όλα να του τα ’δινε ο εργαζόμενος, πάλι τα νούμερα δεν βγαίνουν. Ξέρω, σου έκανα την καρδιά περιβόλι. Αλλά δεν θα κερδίσεις τίποτε αν ακούσεις ακόμα ένα πακέτο ψέματα. Διότι σήμερα το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Λέω “σήμερα” γιατί εδώ και 40 χρόνια είχε πόδια καμηλοπάρδαλης. Όσο το πολιτικό σύστημα μπορούσε να δανείζεται, σού πετούσε όποιο δόλωμα ήθελε κι εσύ το κατάπινες. Το απόλυτο δόλωμα ονομαζόταν “κοινωνική ευαισθησία”. Τι ωραίες λέξεις, ε; Όλες λοιπόν οι ψηφοθηρικές παροχές των κομμάτων στους πελάτες τους περιχύνονταν με το σιρόπι της κοινωνικής ευαισθησίας. Μη μου πεις ότι δεν βρήκες κοινωνικά ευαίσθητη τη θέσπιση σύνταξης για μητέρες ανηλίκου με 15 (και αν…) χρόνια εργασίας; Ή τη σύνταξη σε αντιστασιακούς; Σκέφτηκε τότε ότι μια γυναίκα 40 ή 35 χρονών (και στα 32 έχουν συνταξιοδοτηθεί κάποιες) δεν πρόφτασε να πληρώσει εισφορές ικανές να της προσφέρουν σύνταξη και παροχές υγείας μέχρι τα γεράματα, ζωή να ’χει; Σκέφτηκες ότι οι 260.000 “αντιστασιακοί” (πολλοί από αυτούς γεννηθέντες το… 1933!) στους οποίους μοίρασε αβέρτα συντάξεις ο Ανδρέας δεν πλήρωσαν ούτε μία κατοχική δραχμή ως εισφορά; Ποιος πλήρωνε και συνεχίζει να πληρώνει τις συντάξεις τους; Το κράτος με δανεικά. Δανεικά που το σύστημα έκανε τώρα πάσα στα παιδιά σου και στα εγγόνια σου, συνταξιούχε. Στα χέρια τους έρχονται οι λογαριασμοί. Και θα συνεχίσουν να έρχονται για έναν αιώνα ακόμα.
Τι κάνουμε λοιπόν, αγαπητέ συνταξιούχε; Υπάρχει λύση; Φυσικά υπάρχει και ονομάζεται ανάπτυξη! Την έχεις ακούσει, γιατί σου την έχουν πει χιλιάδες φορές οι πολιτικοί που ψηφίζεις. Αλλά σου κρύβουν το σημαντικότερο: τις προϋποθέσεις της ανάπτυξης. Τη σειρά με την οποία γίνονται τα πράγματα σ΄ αυτόν τον μάταιο κόσμο. Δηλαδή, για να έρθει ανάπτυξη, πρέπει να γίνουν επενδύσεις. Για να γίνουν επενδύσεις πρέπει να μειωθούν οι φόροι. Για να μειωθούν οι φόροι, πρέπει να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες. Για να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες πρέπει να μειωθεί ανάμεσα σε άλλα και η δική σου σύνταξη!
Μα δεν γίνεται να μειωθούν μόνο τα άλλα; Λυπάμαι, δεν γίνεται! Η συνταξιοδοτική δαπάνη είναι το μεγαλύτερο έξοδο του κράτους σήμερα και η μεγαλύτερη αιτία της ληστρικής φορολόγησης. Θυμήσου μόνο τρία νούμερα. Ετήσια έσοδα από ΕΝΦΙΑ: 2,6 δισ. Κι άλλα τόσα τα ετήσια έσοδα από φόρο νομικών προσώπων. Σύνολο: 5,2 δισ. Ετήσιες δαπάνες μόνο για πρόωρες συντάξεις, κάτω των 65 ετών: 9 δισ.! Δηλαδή δύο φόροι που τσάκισαν την οικονομία, απαξίωσαν το σύνολο της περιουσίας των Ελλήνων κατά 1 τρισ. ευρώ, εξαφάνισαν 200 επαγγέλματα που σχετίζονται με την οικοδομή και έδιωξαν στο εξωτερικό ή οδήγησαν σε λουκέτο δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και εκατοντάδες χιλιάδες επιστήμονες, δίνουν έσοδα που δεν φτάνουν ούτε για 7 μήνες πρόωρων συντάξεων (χωρίς τις προνοιακές!).
Μα δεν λήστεψαν τόσα χρόνια τα λεφτά των ταμείων οι πολιτικοί με τα δομημένα ομόλογα, με τις άτοκες καταθέσεις, με τις συντάξεις στους πελάτες τους; Δεν τα κούρεψε το PSI;
Ξανά έχεις δίκιο, μολονότι με το δίκιο, είπαμε, δεν γεννιούνται λεφτά. Όμως τα αποθεματικά των ταμείων τα διαχειρίστηκαν οι συνδικαλιστές και οι πολιτικοί που εσύ όρισες να σε εκπροσωπούν. Αυτοί τα κατέθεταν, για παράδειγμα, στην Τράπεζα Κρήτης του Κοσκωτά χωρίς τόκο, όταν το επιτόκιο τότε ήταν πάνω από 20%. Σε έκλεψαν, αλλά τους βοήθησες κι εσύ, ε; Αλλά κι εδώ πρέπει να έχεις αίσθηση των μεγεθών. Τα αποθεματικά δεν ήταν ένα μεγάλο θησαυροφυλάκιο που θα άνοιγε κάποια στιγμή για να σου δώσει σύνταξη. Ήταν τα ψιλά για τα “καθημερινά” έξοδα των Ταμείων. Αρκεί να σκεφτείς ότι τα αποθεματικά ΟΛΩΝ των ταμείων πριν το κούρεμα ήταν 22 δισ. ευρώ και οι ετήσιες ανάγκες για συντάξεις 32 δισ.! Αν υπολογίσουμε και τις δαπάνες για υγεία, τα αποθεματικά δεν έφταναν ούτε για ένα 6μηνο! Με το κούρεμα πήγαν στα 10 δισ. Αλλά τη διαφορά, και τότε και τώρα, την πληρώνει ο φορολογούμενος. 200 δισ. ευρώ περισσότερα έδωσαν τα ταμεία από αυτά που εισέπραξαν, την περίοδο 2000 – 2014. Τα 2/3 περίπου του χρέους. Από πού ήρθαν αυτά τα λεφτά; Από τα δανεικά. Κι από το 2009 και μετά, από τους φόρους. Τις εισφορές των σημερινών εργαζομένων, που δεν φτάνουν για τη σύνταξή σου, τις συμπληρώνει, καταρρέοντας επαγγελματικά, αυτός που θα μπορούσε να δώσει δουλειά στο παιδί σου και τώρα δεν μπορεί ούτε ο ίδιος να επιβιώσει με τέτοια φορολαίλαπα.
Για να έρθει η ανάπτυξη, αγαπητέ συνταξιούχε, λυπάμαι αλλά πρέπει να περικοπούν δραστικά τουλάχιστον οι πρόωρες συντάξεις. Δεν το θέλω, δεν είναι ευχάριστο να ανατρέπεται ο οικονομικός προγραμματισμός κανενός, ειδικά όταν δεν βρίσκεται στην πρώτη του νεότητα, αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος. 5,2 δισ. δεν εξοικονομούνται από αναλώσιμα. Και για να μην αδικηθεί κανένας, ένα κριτήριο υπάρχει: ο ατομικός υπολογισμός κάθε σύνταξης. Μολονότι ο ασφαλιστικός σου κουμπαράς δεν έχει δεκάρα τσακιστή, διότι, είπαμε, το σύστημα φρόντισε να τον αδειάσει για παλιότερους πελάτες του, δεν είναι λογικό και δίκαιο να δούμε τι έχεις δώσει εσύ συνολικά και να επαναπροσδιοριστεί η σύνταξή σου με βάση τις ατομικές σου εισφορές; Κι αν όλοι πρέπει να βάλουμε πλάτη για να βγει η χώρα από το πηγάδι που την έριξαν οι… κοινωνικά ευαίσθητοι (με τα λεφτά των άλλων) πολιτικοί της, το βάρος να μοιραστεί αναλογικά. Διαφωνείς;
Βγες λοιπόν στον δρόμο και διεκδίκησε τη μείωση των φόρων. Την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ που το πιθανότερο είναι να βουτάει λεφτά κι από τη δική σου τσέπη. Την θέσπιση ενός λογικού γραμμικού φόρου 12% για πρόσωπα και επιχειρήσεις για να μπορέσει ένας επενδυτής να δώσει δουλειά στα παιδιά σου ή για να μπορέσουν να φτιάξουν μια δουλειά τα ίδια. Και ζήτα, εσύ ο ίδιος, η σύνταξή σου να υπολογιστεί αναλογιστικά. Έδωσες πολλά; Θα πάρεις πολλά. Έδωσες λίγα; Θα πάρεις λίγα. Είναι ο μόνος τρόπος για να τη σώσεις. Να σώσεις και το παιδί σου από την ανεργία και την κατάθλιψη. Και τη χώρα από τη δημοσιονομική συντριβή. Τόλμησέ το. Και ζήτα κι από άλλους προνομιούχους να το τολμήσουν. Γιατί κάθε προνόμιο είναι χρήματα που παίρνουμε από την τσέπη των άλλων χωρίς να τα δικαιούμαστε. Είναι ένα έγκλημα στο οποίο μας ενέπλεξε το πολιτικό σύστημα, εν αγνοία μας, με θύματα τα ίδια μας τα παιδιά, αγαπητέ συνταξιούχε.
* Ο κ. Θάνος Τζήμερος είναι πρόεδρος του κόμματος “Δημιουργία, ξανά!” και περιφερειακός σύμβουλος Αττικής
Στο σύντομο αφήγημα του Τσέχωφ «Ένας αριθμός» η δεσποινίς Ιουλία αντιπροσωπεύει τον άβουλο ανθρώπινο τύπο• δεν τολμά να διεκδικήσει τα δικαιώματά της και συχνά πέφτει θύμα οικονομικής και κοινωνικής εκμετάλλευσης. O Τσέχωφ σκιαγραφεί με απλό και ευτράπελο τρόπο την παθητική ψυχολογία, η οποία χαρακτήριζε σε μεγάλο βαθμό τη γυναικεία συμπεριφορά τα παλαιότερα χρόνια.Tις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.
– Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα ‘χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου… Λοιπόν… Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα…
– Για σαράντα.
– Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες… Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ…
– Δύο μήνες και πέντε μέρες…
– Δύο μήνες ακριβώς… Το ‘χω σημειώσει… Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές… δε δουλεύετε τις Κυριακές. Πηγαίνετε περίπατο μετα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές…Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.
– Τρεις γιορτές… μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα… Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα… Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες… Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό… Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν… Χμ! σαράντα ένα ρούβλια… Σωστά;Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακκόκινο και νότισε. Άρχισε να τρέμει το σαγόνι της. Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη της, μα δεν έβγαλε άχνα.
– Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το πιατάκι του… Βγάζουμε δύο ρούβλια… Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει… Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του… Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια… Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να ‘χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι’ αυτό σε πληρώνουμε… Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια…
– Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα. μουρμούρισε η Ιουλία.
– Το ‘χω σημειώσει!
– Καλά…
– Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα.Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη της. Κακόμοιρο κορίτσι!
– Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Μονάχα τρία ρούβλια, από την κυρία, μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε… Αυτά είναι όλα όλα που δανείστηκα.
– Μπα; Και γω δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας μένουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου! Τρία… τρία, τρία… ένα και ένα… Πάρ’ τα…
Και της έδωσα έντεκα ρούβλια. Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της.
– Ευχαριστώ, ψιθύρισε.
Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα δαιμόνια μου.
– Και γιατί με ευχαριστείς;
– Για τα χρήματα.
– Μα, διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;
– Οι άλλοι δε μου ‘διναν τίποτα!…
– Δε σου ‘διναν τίποτα. Φυσικά! Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει σκληρό μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο! Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή; Μπορείς να ζήσεις σ’ αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου; Γιατί είσαι άβουλη;Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.
Ά. Τσέχωφ,Διηγήματα,
μτφρ. Κ. Σιμόπουλος, Θεμέλιο
