Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Στη γωνία των οδών Σχολείου και Επιχάρμου, το χαρακτηριστικό τριώροφο πυργόσπιτο με την οχύρωση που το ξεχωρίζει από όλα τα κτίρια της Πλάκας, είναι ένα από τα ελάχιστα οθωμανικά κτίρια που επιβίωσαν μέχρι σήμερα. Κτισμένο τον 18ο αιώνα, χρησιμοποιήθηκε ως φυλάκιο από τους Οθωμανούς, πριν πωληθεί στον σκωτσέζο ιστορικό και φιλέλληνα Τζορτζ Φίνλεϋ το 1835. Εδώ έμεινε ο συμπολεμιστής του Φίνλεϋ, Richard Church, στρατηγός από την Ιρλανδία, πράγμα που έδωσε στο κτίριο το όνομα «πύργος του Τσωρτς». Με ένα άλλο όνομα, «Οικία Διαλισμά», το ιστορικό σπίτι έγινε ξανά διάσημο το 1928, ως θέμα του γνωστού ομώνυμου πίνακα του Γιάννη Τσαρούχη.
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
*Τα νησιά της Ελλάδας φτάνουν τις 3.100 σε αριθμό, αλλά μόνο τα 170 από αυτά κατοικούνται. Το μεγαλύτερο ελληνικό νησί, η Κρήτη, έχει έκταση 8.260 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Το Μέγαρο Ιλισίων
Το συγκρότημα που σήμερα στεγάζει το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο (Βασιλίσσης Σοφίας 22), σχεδιάστηκε από τον Σταμάτη Κλεάνθη και κατασκευάστηκε την περίοδο 1840-48, έξω από την πόλη, κοντά στις όχθες του ποταμού Ιλισσού. Ήταν η κατοικία της αριστοκράτισσας Σοφίας Ντε Μπαρμουά Λεμπρέν –κι αν το όνομα δε σας λέει κάτι, είναι γιατί την ξέρετε ως Δούκισσα της Πλακεντίας– εκείνης που τόσους αθηναϊκούς αστικούς θρύλους τροφοδότησε με την εκκεντρική ζωή της.
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Το ψυχογράφημα της ελληνικής κοινωνίας βάσει του μοντέλου Kubler Ross: Από την «επανάσταση» στην «αποδοχή»
Σε τι φάση βρίσκεται σήμερα η ελληνική κοινωνία; Ποιά είναι η ψυχολογία της «μάζας» και τι αποζητούν τελικά οι Ελληνες πολίτες από το πολιτικό σύστημα; Εκτός από τις ποσοτικές έρευνες, οι οποίες μετράνε με αριθμούς και ποσοστά κομμάτων την κοινή γνώμη, διεξάγονται παράλληλα και ποιοτικές έρευνες οι οποίες αποτυπώνουν την συλλογική ψυχολογία και απαντούν σε μερικά από τα ανωτέρω κομβικά ερωτήματα. Το μοντέλο της Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος που η αρχική του χρήση ήταν για να περιγράψει τις πέντε φάσεις, από τις οποίες περνάει ο ασθενής για να αποδεχτεί τελικά τον θάνατο, έχει επεκταθεί πλέον για να αποτυπώσει ευρύτερα τις αντιδράσεις των ανθρώπων όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με μεγάλες αλλαγές, σαν αυτές που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία τα τελευταία σχεδόν δέκα χρόνια που βρίσκεται σε οικονομική κρίση.Το μοντέλο βασίζεται στις ψυχολογικές φάσεις που είναι με την σειρά η άρνηση, ο θυμός, οι εναλλακτικές λύσεις, η κατάθλιψη και τελικά η αποδοχής μίας κατάστασης.Και πράγματι, αν δούμε τα προηγούμενα χρόνια η ελληνική κοινωνία πέρασε από την φάση να αρνείται την πραγματικότητα, ακολουθώντας ο «θυμός», όπως εκφράστηκε στις πλατείες. Οι «εναλλακτικές λύσεις» ήρθαν μετά με την ψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο «παλιό κατεστημένο». Η προσδοκώμενη όμως αλλαγή δεν ήρθε, καθώς τα μνημόνια δεν καταργήθηκαν όπως ευαγγελιζόταν η σημερινή κυβέρνηση. Και πλέον σε τι ψυχολογική φάση βρίσκεται η ελληνική κοινωνία;«Όχι στην επανάσταση»Ο Βασίλης Φεύγας, είναι πολιτικός επιστήμονας και σύμβουλος στρατηγικής επικοινωνίας. Του ζητήσαμε να μας πει την άποψη του, έχοντας «διαβάσει» και αναλύσει τα τελευταία χρόνια της κρίσης πολλές ποιοτικές έρευνες, οι οποίες αποτυπώνουν την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας.«Η μεγάλη πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας βρίσκεται σε φάση αποδοχής της υφιστάμενης κατάστασης. Έχει αποδεχθεί σε μεγάλο βαθμό ότι θα πρέπει να πορευθεί τον δύσκολο δρόμο. Δεν αρέσει αυτός ο δρόμος, αλλά γνωρίζει πλέον ότι δεν υπάρχει άλλος. Η ελληνική κοινωνία στην παρούσα φάση δεν αναζητεί επίδοξους σωτήρες, ούτε και εναλλακτικές λύσεις «επαναστατικού» χαρακτήρα. Αναζήτησε τέτοιου είδους λύσεις την περίοδο 2012-2015. Το μοντέλο της Kubler Ross είναι διαφωτιστικό» σημειώνει με νόημα.Η εξέλιξη της συλλογικής ψυχολογίας Ο κ. Φεύγας βάσει του συγκεκριμένου μοντέλου, αναλύει τις ψυχολογικές «μεταπτώσεις» της ελληνικής κοινωνίας τα χρόνια της κρίσης, εντοπίζοντας τις φάσεις που πέρασε και φτάνοντας στο σημείο το οποίο βρισκόμαστε σήμερα, που δεν θα έλεγε κανείς ότι είναι ιδιαίτερα αισιόδοξο.«Η αρχική άρνηση της πραγματικότητας το 2010 (περίοδος του πρώτου μνημονίου και των αρχικών μέτρων λιτότητας), την διαδέχθηκε ο θυμός απέναντι στο πολιτικό σύστημα (περίοδος αγανακτισμένων), η αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων (άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, της Χρυσής Αυγής, Ανεξαρτήτων Ελλήνων, η εμφάνιση πολλών πολιτικών κινήσεων δεξιά και αριστερά του πολιτικού συστήματος). Έπειτα από μια περίοδο κατάθλιψης, σήμερα έχουμε περάσει στην φάση της αποδοχής» τονίζει και προσθέτει πως «όλο και περισσότεροι Ελληνες αισθάνονται ότι δεν έχουν τη δύναμη να αντιδράσουν. Άλλωστε η πρότερη αντίδρασή τους με την υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015, αλλά και στο δημοψήφισμα του Ιουλίου της ίδιας χρονιάς δεν είχαν τα προσδοκόμενα αποτελέσματα. Για την ακρίβεια οι όποιες προσδοκίες δημιούργησε η «εναλλακτική» πρόταση του Αλέξη Τσίπρα διαψεύστηκαν, όπως διαψεύστηκαν και ακόμη πιο «δυναμικές και εναλλακτικές» επιλογές όπως της Χρυσής Αυγής. Σήμερα, όχι μόνο δεν έχουν τη διάθεση να αντιδράσουν δυναμικά, αλλά υπάρχει σημαντική μερίδα πολιτών που νοιώθουν ενοχές και για τον τρόπο που τοποθετήθηκαν την περίοδο 2011-2015».Και τώρα τι;Το ερώτημα που κυριαρχεί είναι τι γίνεται από δω και στο εξής; Εχει μετατραπεί η ελληνική κοινωνία σε μία απαθή μάζα που δείχνει ανήμπορη να «μαζέψει τα κομμάτια της» και να στήσει ξανά όρθια την χώρα; Τι προσδοκούν και σε τι ελπίζουν πλέον οι Ελληνες πολίτες; Υπάρχει άραγε φως στην άκρη του τούνελ; Η άποψη του κ. Φεύγα είναι πως «οι πολίτες σήμερα αναζητούν πλάνο εξόδου από την κρίση, το οποίο θα περιλαμβάνει σαφές χρονοδιάγραμμα και συγκεκριμένες πολιτικές που θα αφορούν τη ζωή τους» και προσθέτει πως αυτή η εξέλιξη στην συλλογική ψυχολογία, πηγάζει από την έντονη ανασφάλεια σε προσωπικό επίπεδο.«Οι Ελληνες πολίτες δεν γνωρίζουν πλέον τι τους ξημερώνει την επόμενη ημέρα τόσο στη δουλειά τους, όσο και εξαιτίας των συνεχών αλλαγών στο φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα, αλλά και στις εργασιακές τους σχέσεις, όπου τίποτα δεν είναι σταθερό ακόμη και στον δημόσιο τομέα».Το βέβαιο είναι πως η βίαιη μετάβαση από τις προηγούμενες δεκαετίες από όπου ως ευτυχία οριζόταν η προσωπική επιτυχία και η κοινωνική καταξίωση, η ελληνική κοινωνία φαίνεται πλέον πως έχει αλλάξει προτεραιότητες και βιώνει την αποδοχή μίας κατάστασης κάτι που εστιάζεται στην φράση «έτσι είναι η κατάσταση και έτσι θα πορευτούμε»._______________________ Πηγή: kathimerini.grby Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Αγνωστοι αποπειράθηκαν, τα ξημερώματα, να διαρρήξουν και να ληστέψουν βιομηχανία παραγωγής αερίων, στα Δερβενοχώρια Βοιωτίας. Λίγη ώρα αργότερα, πυροβόλησαν αστυνομικούς της ΟΠΚΕ, όταν εκείνοι τους εντόπισαν στα Άνω Λιόσια. Ειδικότερα, οι τρεις δράστες εισέβαλαν στις 03:00, στα γραφεία της βιομηχανίας και αφού ακινητοποίησαν τον φύλακα προσπάθησαν να σηκώσουν το χρηματοκιβώτιο. Παρά τις επίμονες προσπάθειές τους, όμως, δεν τα κατάφεραν και έτσι έφυγαν με το αυτοκίνητο του φύλακα της βιομηχανίας. Αστυνομικοί της ΟΠΚΕ, που είχαν ενημερωθεί για τη ληστεία, μόλις είδαν τους δράστες, στις 04:30, στην περιοχή Μόρνος των Ανω Λιοσίων, τους έκαναν σήμα για να σταματήσουν. Εκείνοι τότε πυροβόλησαν εναντίον των αστυνομικών, οι οποίοι ανταπέδωσαν τα πυρά. Στη συνέχεια, οι δράστες εγκατέλειψαν το αυτοκίνητο και κατάφεραν να διαφύγουν, ενώ η αστυνομία πραγματοποιεί ελέγχους για
Χρόνης Μίσσιος: “Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Αγαπηθείτε, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.
Το νόημα της ελευθερίας
Πιστεύω πως το πρόβλημα της ελευθερίας του ανθρώπου ξεκινάει από το σώμα του. Άμα δεν έχεις το δικαίωμα να χρησιμοποιήσεις το σώμα σου όπως σου γουστάρει, τότε μπορεί να αρνείσαι ένα ανελεύθερο σύστημα, αλλά ταυτόχρονα να αναπαραγάγεις ένα νέο σύστημα καταπίεσης.
Και η ευτυχία του ανθρώπου δε μπορεί να νοηθεί διαφορετικά, παρά μονάχα μες από την ελευθερία του σώματός του, μες από την ελευθερία της συμπεριφοράς του.
Νομίζω πως το πιο κρίσιμο πρόβλημα, για την εποχή μας τουλάχιστον, σχετικά με την ευτυχία του ανθρώπου είναι το πρόβλημα της ελευθερίας του, η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, χωρίς εξαρτήσεις, όρους ή περιορισμούς. Η απελευθέρωσή του από κάθε μορφή εξουσίας, ιεραρχίας και αυθεντίας.Οι άνθρωποι δε θα δουλεύουν από ανάγκη για να ζήσουν, αλλά από την ανάγκη της χαράς, της δημιουργίας. Ο καθένας στο παιχνίδι του, στο άθλημά του.
Το νόημα του συστήματος
Είναι πάρα πολύ εύκολο να φτιάξεις μια ιδεολογία ή μια θεωρία για την κοινωνία και να καλέσεις τους ανθρώπους να την εφαρμόσουν. Είναι όμως τρομερά δύσκολο, ως ανυπέρβλητο, να ξεπεράσεις το εμπόδιο του εαυτού σου και της κουλτούρας που σου πότισαν από τα γεννοφάσκια σου και τα δεσμά που έχει δέσει γύρω σου το σύστημα.
Δεν υπάρχει παιδεία, σήμερα. Μη γελιόμαστε. Υπάρχει εκπαίδευση. Άλλο πράγμα η παιδεία κι άλλο πράγμα η εκπαίδευση. Σήμερα, λοιπόν, τα παιδιά εκπαιδεύονται. Γιατί; Για να βρούνε τη μηχανή του κέρδους! Να εξασφαλίσουν κάποια θέση σε κάποιο επάγγελμα.
Τη μηχανή του κέρδους! Αυτό είναι το πρόβλημα. Όσο στην κοινωνία μας η κυρίαρχη αξία του συστήματος είναι το κέρδος, από κει και πέρα μην ψάχνεις να βρεις… αυτό διαποτίζει όλες τις ανθρώπινες σχέσεις και διαποτίζει όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες όπως είναι η παιδεία και όλα τα πράγματα.
Τώρα, αν σκεφτεί κάποιος, πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος και μάλιστα ιδιοφυής, ένα εξαιρετικό μυαλό, που μετέχει της παιδείας του εικοστού πρώτου αιώνα, αφού αποφοιτήσει να πάει σε μια πολυεθνική και να κάνει έρευνα για μικροβιολογικούς, χημικούς ή άλλους πολέμους; Αυτό είναι ακατανόητο!
Χρειάζεται κανένα άλλο επιχείρημα για να αποδείξει ότι αυτό που συντελείται σήμερα, στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία; Διότι αν αυτός ο ιδιοφυής άνθρωπος είχε αποκτήσει πραγματικά κάποια παιδεία, δεν θα πήγαινε να διαθέσει τις γνώσεις του για να κάνει έρευνες για χημικούς πολέμους ή για το πώς η εξουσία θα υποδουλώσει π.χ. στην Αφρική για μια ακόμη φορά αυτούς τους λαούς, μέσα από τους οποίους πέρασε η πρωταρχική συσσώρευση του κεφαλαίου και τους κατάπνιξε!
Η “κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι”
Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ’ αυτή την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξανα-υπάρξουμε ποτέ. Και μείς τι την κάνουμε ρε, αντί να τη ζήσουμε; Τι την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την.
Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις; Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα.
Έτσι, μ’ αυτή την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες; Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’ την αρχή.
Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”.
Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας.
Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ… Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και εμείς οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε.
Η κορυφαία πολιτική μάχη
Όταν συνειδητοποίησα ότι δε μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μη με αλλάξει αυτό.
Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα.
Η ζωή είναι ένα δώρο που μας δίνεται μία φορά. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξημερώνει λένε “άντε να τελειώσει κι αυτή η κωλομέρα”. Και δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν άλλο ένα βήμα προς το θάνατο.
“Τολμάτε ρε!”
Τολμάτε ρε, τολμάτε! Γράψτε αυτό που θέλετε, αυτό που σκέφτεστε. Απορρίψτε τις σκοπιμότητες.
Εγώ έγραφα, κι έγραφα με την ψυχή, κι όταν με είπαν συγγραφέα πρώτη φορά τα ‘χασα! Μα, σοβαρά μιλάτε ρε παιδιά, συγγραφέας; Δεν είχα καμία τέτοια πρόθεση απλά στις παρέες, στον κήπο, τους έλεγα ιστορίες και μου έλεγαν, ρε Χρόνη γιατί δεν τα γράφεις αυτά τα πράγματα; Κι έτσι βγήκε.
Γιατί τα βιώματα ήταν ουσιαστικά. Κατάλαβες; Ζούσαμε. Είχε συνέχεια η ζωή μας, δεν ήταν αυτή η γκρίζα καθημερινότητα, αλλά ήταν μεγάλο κατόρθωμα να παραμείνεις άνθρωπος.
Ήταν πολύ σημαντικό να μπορείς να κοιτάξεις τη μάπα σου το πρωί στον καθρέφτη και να πεις, “είμαστε εντάξει ρε μάγκα, πάμε”.
Ο μόνος δρόμος
Εκείνο που μπορώ να υποστηρίξω το υποστηρίζω: ότι ο μόνος δρόμος, ο οποίος δεν μας οδηγεί σε κανένα λάκκο, σε καμιά λακκούβα, σε κανένα κακό συναπάντημα, είναι ο δρόμος της αγάπης, είναι ο δρόμος της τρυφερότητας, είναι ο δρόμος της κατανόησης, είναι ο δρόμος της υπεράσπισης της διαφορετικότητας του άλλου! Αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Αν τον ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο δεν κινδυνεύουμε. Ούτε εμείς ούτε οι συνάνθρωποί μας.
Να ‘σαι άνθρωπος δημιουργικός και ευαίσθητος. Και να αγαπάς. Να αγαπάς! Να μπορείς να μετατρέπεις κάθε μέρα την αγάπη σε αγαπημένο. Η φρέζα μου που είναι εκεί φυτεμένη την αγαπάω, την βλέπω κάθε πρωί, καταλαβαίνεις; Ή έναν συγκεκριμένο άνθρωπο… Όλα τα άλλα… Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.
Οι περισσότεροι αγωνιστές τού 1821,δεν γνώριζαν γραφή και ανάγνωση, ή, ήσαν ολιγογράμματοι, αφού η Παιδεία, δεν ήταν στην καθημερινότητα, τα σχολεία διάσπαρτα, στην απέραντη επικράτεια και οι ιερείς και μοναχοί, οι μόνοι, πού εδίδασκαν, τα “κολυβογράμματα”. Ο καλόγερος Σαμουήλ, τού έμαθε τα βασικά, τα βελτίωσε περισσότερο στη Μονή Σέλτσου και στο Βουλγαρέλι, όπου υπάρχει και ιδιόγραφο τεκμήριο (…ανάρτηση στο fb τής 29ης Νοεμβρίου 2016 με τίτλο, Μάρκος Μπότσαρης …κανο θιμισι… Πρόκειται για κείμενο, εξόχου σημασίας, από κάθε άποψη και ενδιαφέροντος, γραμμένο από το χέρι τού Μάρκου, πού πιστοποιεί πρώιμα, την ελληνομάθεια του Μάρκου Βλ. Φωτό 2).
φωτό 2
Από τους λίγους αγωνιστές, τής Ελληνικής Επαναστάσεως τού 1821, πού γνώριζαν τα Ελληνικά Γράμματα, ήταν ο ευγενικός Μάρκος, τών Μποτσαραίων Σουλιωτών, το άνθος αυτό, τής ανδρείας και ανιδιοτέλειας, πού έδωσε σκληρό μάθημα στούς Τουρκαλβανούς, στην Μάχη τού Κεφαλόβρυσου, όπου εύρε τον ένδοξο θάνατο, βυθίζοντας στο πένθος, όχι μόνο την αγωνιζόμενη Ελλάδα, αλλά και τους Φιλέλληνες τής Ευρώπης. Όμως εκτός αυτών, ο Μάρκος είναι κάτι παραπάνω, είναι και ο συντάκτης Λεξικού τής… Ρομαικοις και Αρβανητηκοις Απλής, όπως το επιγράφει ο ίδιος, γραμμένο δια τής χειρός του, εν Κερκύρα το 1809, όπως βεβαιώνει ενυπογράφως και ο F.Pouqueville, ο γνωστός περιηγητής, ιστοριογράφος και ιατρός τού Αλη-πασά στα Γιάννενα (φωτο 1).
Οι δύο Πακιστανοί δράστες φέρονται να είναι μέλη οργανωμένης σπείρας.
0
Μέλη οργανωμένης σπείρας «κυνηγών» χαλκού που από τον Ιούνιο είχε ρημάξει τους μετασχηματιστές της Δ.Ε.Η. σε περιοχές της Βοιωτίας, θεωρούνται οι δυο Πακιστανοί ηλικίας 28 και 23 χρόνων που συνελήφθησαν στις Πλαταιές από αστυνομικούς της Ασφαλείας, της Τροχαίας και του αστυνομικού τμήματος Θηβών.
Η σπείρα, στην οποία μετείχαν τουλάχιστον δύο ακόμη ομοεθνείς τους οι οποίοι έχουν απασχολήσει και στο παρελθόν τις αρχές, είχε «χτυπήσει» στις περιοχές Λεύκτρα, Μελισσοχώρι, Καπαρέλλι και Πλαταιές Βοιωτίας και στις Ερυθρές Αττικής, καταστρέφοντας συνολικά 55 μετασχηματιστές και προκαλώντας συνολική ζημιά ύψους 249.000 ευρώ στην Επιχείρηση.
Οι αστυνομικοί κατέσχεσαν δύο Ι.Χ. αυτοκίνητα των δραστών που βρέθηκαν το Μάιο του 2015 και το Μάιο του 2016 εγκαταλελειμμένα και φορτωμένα με κλεμμένα πηνία μετασχηματιστών στο Σχηματάρι και το Καπαρέλλι Βοιωτίας.
Ακόμη, κατασχέθηκαν διάφορα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν για την διευκόλυνση της εγκληματικής τους δράσης, κλειδιά ένα εκ των οποίων τυλιγμένο με μονωτική ταινία, μία κουκούλα full face, δύο κινητά, ιδιόχειρες σημειώσεις και ένα ναρκωτικό χάπι που είχε πάνω του ο 28χρονος.
Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα Πρωτοδικών Θηβών που άσκησε σε βάρος τους δίωξη για σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, διακεκριμένες κλοπές και φθορές και παρακώλυση της λειτουργίας κοινωφελών εγκαταστάσεων.
Για να ετοιμάσετε έναν πραγματικά απολαυστικό καφέ, πρέπει να γνωρίζετε μερικά μυστικά, τα οποία γενναιόδωρα μοιραζόμαστε μαζί σας.
1. Αναμείξτε μισό κουταλάκι του γλυκού καστανή ζάχαρη με καφέ, για λίγη ώρα ζεστάνετε σε μέτρια φωτιά και αργότερα προσθέστε νερό. Η ζάχαρη καραμελώνει και θα χαρίσει στον καφέ ανεπανάληπτο άρωμα και γεύση.
2. Για να πιείτε καφέ χωρίς κατακάθι, προσθέστε ένα κουταλάκι του γλυκού κρύο νερό στο μπρίκι με τον καφέ και περιμένετε μισό λεπτό. Το κατακάθι θα πέσει στον πάτο και μπορείτε να πιείτε άνετα τον καφέ σας.
3. Τι καλύτερο από ένα παγωμένο καφέ σε μια ζεστή μέρα; Αλλά αντί να ρίξετε παγάκια, που αλλοιώνουν τη γεύση του καφέ, προτιμήστε να φτιάξετε παγάκια ειδικά για καφέ. Βράστε μερικά φλιτζάνια καφέ και προσθέστε όση ζάχαρη θέλετε. Αφήστε τον καφέ να κρυώσει σε θερμοκρασία δωματίου, γεμίστε τις παγοκυψέλες και βάλτε τις στην κατάψυξη. Προσθέστε μερικά τέτοια παγάκια σε κρύο γάλα και απολαύστε έναν διαφορετικό καφέ!
4. Προσθέστε μπαχαρικά στον καφέ για ξεχωριστή γεύση! Προσθέστε την ώρα που βράζετε τον καφέ λίγο κάρδαμο, τζίντζερ, μοσχοκάρυδο, κανέλα ή γαρύφαλλο και αφήστε να βράσει σε μικρή φωτιά.
5. Αν πασπαλίσετε μερικούς κρυστάλλους θαλασσινό αλάτι στον καφέ, θα ενισχύσει το άρωμα του και τη γεύση του.
6. Εκτός από το να πίνουμε τον καφέ, μπορούμε και να τον φάμε! Για παράδειγμα, σε μορφή παγωτού, που θα σας δροσίσει μια ζεστή μέρα και είναι εύκολο να το προετοιμάσετε.
7. Για έξτρα καϊμάκι στον ελληνικό καφέ, μόλις φτάσει σε σημείο βρασμού αφαιρέστε το καϊμάκι με ένα κουταλάκι και ρίξτε το μέσα στο φλιτζάνι. Ξαναβάλτε τον καφέ στη φωτιά και επαναλάβετε τη διαδικασία τρεις φορές.
8. Για να αποκτήσει ο καφές πιο πλούσια γεύση, προσθέστε την ώρα που βράζει ένα κουταλάκι του γλυκού βούτυρο.
9. Αν σας αρέσει να πίνετε καφέ χωρίς καφεΐνη, προσθέστε την ώρα που βράζει ο καφές 2-3 σπόρους κάρδαμο. Αυτό το μπαχαρικό διαλύει την καφεΐνη, χωρίς να αλλοιώνει την ποιότητα του καφέ και θα χαρίζει ένα ιδιαίτερο άρωμα στον καφέ.
10. Για να προσδώσουν μεγαλύτερη γεύση και άρωμα οι αλεσμένοι κόκκοι του καφέ, ζεστάνετε τον καφέ στο μπρίκι για μισό λεπτό, πριν προσθέσετε το νερό.
Πηγή: entypwsiako.com/ |
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Η ελληνική γλώσσα ομιλείται εδώ και 3.000 χρόνια περίπου, κάτι που την καθιστά μία από τις αρχαιότερες γλώσσες στον κόσμο. *Την δεκαετία του ’50, μόλις το 30% των Ελλήνων γνώριζε γραφή και ανάγνωση.
Σήμερα, το ποσοστό του αναλφαβητισμού μόλις που φτάνει το 5%
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Η Οικία Κλεάνθη-Σάουμπερτ
Γνωστό και ως Παλιό Πανεπιστήμιο, το καταπληκτικό κτίριο που στεγάζει σήμερα το Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην οδό Θόλου στην Πλάκα, ήταν κάποτε το σπίτι των αρχιτεκτόνων Σταμάτη Κλεάνθη και Έντουαρντ Σάουμπερτ. Οι δύο αρχιτέκτονες που έφτιαξαν το πρώτο σχέδιο πόλης της νεοσύστατης τότε πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους, αναστήλωσαν το σπίτι «από τα οθωμανικά του χαλάσματα» το 1831 και έμειναν εκεί ως το 1837. Η προηγούμενη ιστορία του σπιτιού δεν είναι γνωστή –το μόνο που ξέρουμε είναι πως οι δύο τους το αγόρασαν ερειπωμένο από την Τουρκάλα Σαντέ Χανούμ, ενώ η επικρατέστερη άποψη για τη χρονολόγησή του το ανάγει στον 17ο αιώνα, ίσως και παλαιότερα. Ο Κλεάνθης και ο Σάουμπερτ το νοίκιασαν στο ελληνικό δημόσιο το 1837, για να στεγαστεί εκεί το πρώτο ελληνικό πανεπιστήμιο, που λειτούργησε εδώ ως το 1842.
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Περπατώντας στην περιοχή που περικλείεται στο τετράγωνο που σχηματίζουν η Ιερά οδός, η οδός Μαρκόνι, η Κωνσταντινουπόλεως και η Οδός Ευκαλύπτων, πολύ κοντά στο σταθμό του μετρό «Ελαιώνας», βρίσκεσαι ξαφνικά σε μια γειτονιά που έρχεται από άλλη εποχή.
Μια συνοικία φτωχική, που θυμίζει χωριό, με μονοκατοικίες με κήπους και αυλές με λουλούδια, ανοιχτά παράθυρα για να μπαίνει ο ήλιος και οδούς που ονομάζονται Χαράς και Ανοίξεως.
Είναι η περιοχή Μαρκόνι δίπλα στη ναυτική βάση που κάποτε ήταν το σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της, κοντά στο σημείο που κάποτε ήταν ο Μπίθουλας της μαντάμ Σουσούς, και στο «ρέμα του Αθανασόπουλου», εκεί που είχε βρεθεί το πτώμα του Δ. Αθανασόπουλου -τον οποίο σκότωσαν η πεθερά του και η γυναίκα του και στη συνέχεια έγινε τραγούδι («Καημένε Αθανασόπουλε τι σου ‘μελε να πάθεις, από κακούργα πεθερά τα νιάτα σου να χάσεις»).
Είναι ένας οικισμός που άρχισε να δημιουργείται άναρχα τη δεκαετία του ’50 από ανθρώπους που δούλευαν στα εργοστάσια της περιοχής και ολοκληρώθηκε την δεκαετία του ’70, εκτός σχεδίου πόλεως.
Σήμερα είναι μια ήσυχη περιοχή, με χαμηλές κατοικίες που θυμίζουν νησί μέσα στο κέντρο της πόλης, με πλατείες, πράσινο και με πολλούς συνταξιούχους που κινούνται στους δικούς τους χαλαρούς ρυθμούς.
Τα προβλήματα που αναφέρουν οι κάτοικοί του είναι πολλά, σήμερα είναι μια υποβαθμισμένη περιοχή, χωρίς μαγαζιά, κυκλωμένη από εργοστάσια, παρατημένα κτίρια και αποθήκες, χωρίς αποχετευτικό σύστημα. Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι που ζουν εκεί είναι φιλόξενοι και ευγενικοί, μας καλημέριζαν και μας άνοιγαν το σπίτι τους και δέχτηκαν να μιλήσουν για τη ζωή τους, τα προβλήματά τους, τις συμπάθειες και τις αντιπάθειές τους, με ειλικρίνεια και χιούμορ.
«Μέναμε χρόνια στην Ιερά Οδό, ο άντρας μου δούλευε στον Πανόπουλο στην Ιερά Ελιά, έφτιαχναν χασαπόχαρτο. Μετά το εργοστάσιο το έδωσαν στους Γερμανούς, μεταφέρθηκαν στην Πάτρα και ερήμωσε η Ιερά Οδός.
Εδώ χτίσαμε το 1973, δεν θέλαμε να φύγουμε μακριά. Ήταν μια περιοχή έρημη, χωρίς τίποτα, ήταν μόνο εργοστάσια που έβγαζαν τσιμέντα και τσιμεντόλιθους.
Ζήσαμε καλές μέρες που έδιναν δουλειά, φτιάξαμε το βιος μας και νοικοκυρευτήκαμε. Μετά τα εργοστάσια άρχισαν να κλείνουν ένα-ένα, χάθηκαν οι δουλειές και τώρα όλοι εδώ είναι συνταξιούχοι.
Ο σύζυγός μου πέθανε και ετοιμάζομαι να πάω κι εγώ να τον βρω. Όλα έρχονται στον άνθρωπο, τα πάντα είναι καθοδόν.
Η περιοχή ονομάζεται Μαρκόνι, πήρε το όνομά της από τον ασύρματο της ναυτικής βάσης που είναι εδώ παραδίπλα. Έχει μόνο μονοκατοικίες και είναι ωραία γειτονιά, με ανθρώπους λογιών-λογιών, καλούς και κακούς.
Η κακία δεν σβήνει, την κουβαλάς μαζί σου κι εδώ και στον άλλο κόσμο, δεν σβήνει ποτέ.
Μια ζωή έχω δουλέψει και μέχρι πρόσφατα δούλευα, αλλά έπαθα ένα ατύχημα και σέρνομαι. Έδερναν οι χρυσαυγίτες τους Πακιστανούς και βγήκα εγώ η ηλίθια να αναλάβω, να τους υπερασπιστώ. Μου έσπασαν το αμάξι και δεν είχα να πάω στη δουλειά, έτσι μπήκα στο αμάξι της φίλης μου να με πάει, γιατί φοβόμουν να μην χάσω το μεροκάματο.
Στο δρόμο δεν πρόσεξε, δεν ήξερε να οδηγήσει, πήγε απότομα από αριστερά στα δεξιά για να πάρει τη στροφή, ντεραπάρησε το αμάξι και έσπασα την κλείδα μου, την ωμοπλάτη. Από τότε έγινα άχρηστη. Μετά με έσυρε κι ένας γύφτος να μου πάρει την τσάντα, κι έγινα ακόμα χειρότερα. 35 χρόνια οδηγούσα, από το 1978.
Το 1976 είχε κάνει μια πλημμύρα, καταστροφή, και δεν μπορούσα να έρθω με μέσο από τον Πειραιά στην Αθήνα, όλη τη διαδρομή την περπάτησα. “Έτσι είσαι;” λέω, “θα βγάλω κι εγώ ένα ΙΧ!”. Και το έβγαλα. Πήρα το δίπλωμα το 1978 και με φάγανε λάχανο το 2013. Ακριβώς 35 χρόνια, να ’μουνα επαγγελματίας οδηγός θα είχα πάρει σύνταξη! Κάθομαι εδώ και λιάζομαι και περιμένω να έρθει η ώρα μου, καμιά φορά έρχεται και ο γείτονας απέναντι και καθόμαστε, γιατί δεν δουλεύει ο καημένος. Ήταν ο Κότζακ. Δούλευε ως ηθοποιός στη Λάμψη, έκανε τον προστάτη του Γιάγκου».
«Είμαι εξήντα χρόνια εδώ. Δεν είναι καλή η γειτονιά. Γιατί; Για ρώτα, μιλάει ο ένας με τον άλλο; Και ένας από τα “φερτούδια” (αυτούς που ήρθαν αφού ήμασταν εδώ είκοσι χρόνια), είναι ο χειρότερος άνθρωπος που υπάρχει.
Τέρας. Δεν μένει εδώ, αλλά έχει φέρει το δήμο 100 φορές να κόψει τη συκιά γιατί καθόμαστε στον ίσκιο και τον ενοχλούμε».
«Κοντεύω 60 χρόνια στη γειτονιά, ήρθαμε το 1959 από τη Δράμα. Είμαι συνταξιούχος. Αρχικά δούλευα σε αλευρόμυλο, μετά που ήρθα εδώ πιάστηκα με τα τούβλα. Από δουλειά έχουμε χορτάσει, από δώδεκα χρονών δούλευα. Όταν ήρθαμε εδώ υπήρχαν 7-8 σπίτια στη γειτονιά, πήραμε δυο οικόπεδα εγώ και ο αδερφός μου και σιγά-σιγά γέμισε σπίτια.
Ήταν εκτός σχεδίου, μας κυνήγησαν, περάσαμε πολλά μέχρι να νομιμοποιηθούμε. Τώρα κάποιοι έχουν φύγει και τα δικά τους τα νοικιάζουν, αλλά οι περισσότεροι είναι εδώ.
Εδώ ζουν και τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. Το 1959 που ήρθαμε δεν είχε ούτε νερό, ούτε ρεύμα, ούτε δρόμους. Χώμα και σκόνη. Το νερό το αγοράζαμε στην αρχή, μετά μας έφερνε ο Δήμος, ας είναι καλά ο Μπέης που μας φρόντισε.
Τι; Πέθανε; Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει, ήταν πολύ καλός άνθρωπος. Όλοι οι άλλοι δήμαρχοι πριν από αυτόν δεν έκαναν τίποτα για μας, μάς έλεγαν είστε εκτός σχεδίου, παράνομοι. Φέραμε τον Μπέη εδώ, του είπαμε τα καθέκαστα και μας είπε “ό,τι κάνω θα το κάνω παράνομα, γιατί είσαστε εκτός σχεδίου”.
Την άλλη μέρα έφερε τα μηχανήματα. Έφτιαξε δρόμους, μάς έβαλε νερό, μας έβαλε στο σχέδιο, μόνο αποχέτευση δεν πρόλαβε να μας κάνει. Ακόμα και σήμερα είμαστε χωρίς αποχέτευση, τον βόθρο τον έχω μέσα στο δωμάτιο που κοιμάμαι. Και όχι μονάχα εγώ, οι περισσότεροι τους έχουν μέσα στα σπίτια τους γιατί είναι τα οικόπεδα μικρά. Δηλαδή, τον βόθρο τον έκανες στην αυλή, αλλά μετά ήθελες να αυγατίσεις λίγο το σπίτι, έλεγες να κάνω ένα ακόμα δωμάτιο, και τον έκλεινες μέσα.
Δεν πειράζει. Σιγά-σιγά φτιαχτήκαμε. Στρώσαμε και τους δρόμους με πίσσα και μετά με πλάκες, στην αρχή ήταν με χαλίκι. Τώρα περιμένουμε για αποχέτευση, αλλά δεν το βλέπω. Είναι καλή γειτονιά. Όπου και να πας, όπου και να γυρίσεις, υπάρχουν και καλοί, υπάρχουν και κακοί. Εδώ δεν ταιριάζουν τα δάχτυλα από το δικό σου χέρι…».
«Είμαι 50 χρόνια εδώ, σε αυτή τη γειτονιά. Φτιάξαμε το σπίτι στην άκρη για να έχουμε την ησυχία μας και αέρα και τώρα βρεθήκαμε δίπλα στα εργοστάσια. Έχω έρθει από Κέρκυρα, παντρεύτηκα και μένω εδώ, τι να κάνω; Τι προκοπή έχει αυτή η γειτονιά; Άστα, μην τα ψάχνεις. Έχουν περάσει υπουργοί, από τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου, τον γιο του όταν έγινε πρωθυπουργός, μέχρι την Μπακογιάννη, έχουν περάσει άπειροι από εδώ τα τελευταία τριάντα χρόνια και ο μόνος που έκανε κάτι ήταν ο Μπέης. Να ’ναι καλά εκεί που τον έχει πάει ο Θεούλης. Που μας έδωσε και νερό και ρεύμα. Μας φέρνανε νερό με βυτία που ήταν γεμάτο με μαύρα σκουλήκια με κόκκινο κεφάλι και με αυτά πλέναμε τα ρούχα των παιδιών μας.
Ούτε βόρεια προάστια ούτε νότια, δίπλα στην Αθήνα, αλλά δεν υπάρχουμε για το κράτος. Η κατάσταση στη γειτονιά είναι απελπιστική, μας έπνιξαν τα εργοστάσια και οι στράτες και όλο δίνουνε άδειες. Κάνουν εκρήξεις με ασετόν και τραντάζεται όλο το σπίτι μας».
«Βλέπεις προκοπή σε αυτή τη γειτονιά; Είμαστε χειρότερα και από την Ουγκάντα. Μα το Χριστό. Προσπαθούμε με τις ψείρες που μας έχουν αφήσει να τα βγάλουμε πέρα, η σύνταξή μου είναι 623 ευρώ, μόλις μου έκοψαν κι άλλα. Ήμουν πλακάς, μετά δούλευα σε εργοστάσιο με είδη πλαστικών, σακούλες και τέτοια. Ένα κομμάτι καλύβι φτιάξαμε, αυτό που βλέπεις και άλλο τόσο μέσα, αλλά μακάρι να το είχε όλος ο κόσμος…». Φ
«Η καταγωγή μας είναι από Σκόπελο και Νάξο, αλλά έχω γεννηθεί στο Μαρκόνι. Σήμερα ζουν εδώ περίπου 60 οικογένειες, αλλά κάποτε ήταν μεγαλύτερη η γειτονιά, είχε τρία-τέσσερα παιδιά η κάθε οικογένεια που μόλις μεγάλωσαν τα πιο πολλά έφευγαν για αλλού. Τώρα κάποια ξαναγυρίζουν στους δικούς τους, γιατί εδώ δεν έχουν να πληρώνουν ενοίκια, ξαναγυρίσαμε στα σπίτια μας. Είναι ήσυχη γειτονιά. Ο πατέρας μου ο συχωρεμένος ήταν αντιπρόεδρος εδώ, και ο κύριος Κοτοπούλης απέναντι ήταν ο πρόεδρος της γειτονιάς μας, για χρόνια. Δεν καταφέραμε να την αναβαθμίσουμε, δυστυχώς, είναι μια γειτονιά υποβαθμισμένη. Ο Δήμος καθαρίζει, αλλά είναι βιομηχανική περιοχή, δεν έχουμε ένα σουπερμάρκετ, ένα φαρμακείο, δεν έχουμε τίποτα».
«Κάποτε έβρισκες στη γειτονιά μαγαζιά, εδώ δίπλα ήταν ένα ψιλικατζίδικο, εγώ είχα το καφενείο. Μετά από ένα διάστημα πούλαγα και ψωμί. Δίπλα μου είχε ένα μπακάλικο, στην άλλη γωνία είχε μια ταβέρνα, τα οποία δούλευαν με το προσωπικό από το εργοστάσιο και από τους κατοίκους. Τώρα δεν έχει τίποτα και δεν φτάνει αυτό, δίπλα στο Ναυτικό ετοιμάζονται να μας κάνουν το τζαμί. Δεν μας πειράζουν οι άνθρωποι, αλλά εδώ δεν έχουμε τα βασικά, το τζαμί μας μάρανε;».
στο γκέτο της Αθήνας όπου ακόμα και τα σκουπιδιάρικα πάνε με συνοδεία της αστυνομίας Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν /
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Είπαν για το κρασί:
το κρασί ξυπνάει τον πόθο , αλλά ματαιώνει την πραγμάτωση .
