Το πρώτο βάρος φωτό Κ Τλούπας
Φωτό Τ Τλούπας οι κουτσομπόλες
Η δραστηριότητα του Taxibeat στο Περού και οι δυνατότητες επέκτασης στη Λατινική Αμερική ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που η πιο δημοφιλής ελληνική εφαρμογή για την κλήση ταξί βρέθηκε στο στόχαστρο θυγατρικής του γερμανικού ομίλου Daimler, ο οποίος ελέγχει, μεταξύ άλλων, τη Mercedes Benz και τη Smart. Όπως ανακοινώθηκε χθες, το mytaxi, το οποίο αποτελεί θυγατρική της Daimler Mobility Services προχωρεί στην εξαγορά του 100% τoυ Taxibeat, με την Ελλάδα να γίνεται η 10η χώρα στην οποία θα δραστηριοποιείται το mytaxi, το οποίο αποτελεί έναν από τους κορυφαίους «παίκτες» στον χώρο των εφαρμογών για την κλήση ταξί. Το τίμημα και οι λεπτομέρειες της εξαγοράς δεν ανακοινώθηκαν, αν και οι υπάρχουσες πληροφορίες κάνουν λόγο για ένα τίμημα της τάξεως των 40 εκατ. ευρώ. Σημειωτέον πως το Taxibeat δημιουργήθηκε το 2011 και η συνολική χρηματοδότηση που έχει λάβει ανέρχεται στα 8 εκατ. ευρώ. Ένας από τους βασικούς λόγους που το mytaxi εξαγόρασε το Taxibeat είναι η παρουσία του στο Περού, όπου αξίζει να σημειωθεί ότι συνεργάζεται τόσο με επαγγελματίες οδηγούς όσο και με ιδιώτες οδηγούς, ακολουθώντας το ίδιο μοντέλο με το Uber. Όπως έγινε γνωστό, η επιχειρηματική δραστηριότητα του Taxibeat στη Λίμα και στην Λατινική Αμερική θα συνεχίσει να λειτουργεί ανεξάρτητα από την ευρωπαϊκή μονάδα με την ομάδα ανάπτυξης να παραμένει στην Αθήνα. Μάλιστα, το ελληνικό τμήμα του Taxibeat, το οποίο αυτή τη στιγμή απασχολεί 56 εργαζόμενους πρόκειται να διπλασιαστεί μέσα στους επόμενους 10-12 μήνες, όπως ανέφερε στο post του στο Facebook ο ιδρυτής της εταιρείας, Νίκος Δρανδάκης. Η εταιρεία πρόκειται μάλιστα να μετονομαστεί σε Beat και ο στόχος είναι να εξελιχθεί στην κορυφαία εφαρμογή μεταφορών που θα είναι διαθέσιμη στη Λατινική Αμερική.
Στην Ελλάδα, το Τaxibeat πρόκειται να ενσωματωθεί με την πλατφόρμα του mytaxi και να μετονομαστεί σε mytaxi. Το υπάρχον πλάνο αναφέρει ότι η διαδικασία αυτή θα έχει ολοκληρωθεί εντός του 2017. Σημειωτέον πως αυτή τη στιγμή το Taxibeat διαθέτει μια βάση 8.000 εγγεγραμμένων οδηγών ταξί, ενώ χρησιμοποιείται από περίπου 540.000 πελάτες και είναι διαθέσιμη σε δύο πόλεις (Αθήνα και Θεσσαλονίκη). Η ενσωμάτωση στην πλατφόρμα του mytaxi αναμένεται πάντως να έχει οφέλη τόσο για τους οδηγούς ταξί όσο και για τους Έλληνες καταναλωτές. Για τους πρώτους, επειδή αναμένεται να ενισχύσει τον αριθμό μεταφορών που πραγματοποιούν δεδομένου ότι το mytaxi είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ευρώπη, οπότε εκτιμάται ότι θα υπάρχουν αρκετοί τουρίστες που θα το χρησιμοποιούν. Για τους Έλληνες καταναλωτές, το όφελος θα είναι πώς θα μπορούν να χρησιμοποιούν την ίδια εφαρμογή όταν ταξιδεύουν στην Ευρώπη, δεδομένου ότι το mytaxi έχει πάνω από 100.000 εγγεγραμμένους οδηγούς σε περισσότερες από 50 πόλεις σε 9 χώρες.
Κέρδος online 17/2/2017 9:41
Δημοσιεύθηκε από τον/την Δανάη Ρωμανού Δημοσιεύθηκε : 16 Φεβρουαρίου 2017
Κατά καιρούς, όλο και κάποιο φρούτο ή λαχανικό κερδίζει τον τίτλο του superfood. Τι είναι όμως οι υπερτροφές; Είναι τροφές με υψηλή συγκέντρωση –πολύ πιο υψηλή σε σχέση με τα παραδοσιακά τρόφιμα- πολλών και υψηλής ποιότητας θρεπτικών συστατικών (όπως π.χ. βιταμινών, αντιοξειδωτικών, μετάλλων, πρωτεΐνης, ω-3 και μονοακόρεστων λιπαρών οξέων) και υψηλή διατροφική αξία. Με λίγα λόγια, συγκεντρώνουν μέσα τους πολλά από τα θρεπτικά συστατικά της φύσης και σας τα προσφέρουν όλα συμπυκνωμένα, σε μια μπουκιά!Σήμερα, πιο σημαντικές υπερτροφές θεωρούνται oρισμένα φρούτα (ρόδι, μούρα, μπλε βατόμουρα, σμέουρα, φράουλες, goji, κράνμπερι, αβοκάντο, καρύδα, σταφύλι, acai, ιπποφαές), κάποιοι ξηροί καρποί ( τα καρύδια, τα αμύγδαλα και τα κάσιους, κάποιοι σπόροι και δημητριακά (λιναρόσπορος, ζέα, κινόα), όσπρια όπως τα κόκκινα φασόλια, το κακάο, οι γλυκοπατάτες, η μαστίχα, κάποια λαχανικά (μπρόκολο, σπανάκι), μερικά φύκια (σπιρουλίνα, χλωρέλλα), το κεφίρ, βότανα όπως το τζίντζερ και το ginkgo biloba και τα προϊόντα μέλισσας (μέλι, βασιλικός πολτός, κερί).
Τον τίτλο της υπερτροφής αποκτούν, στη βάση νέων μελετών, ωστόσο και τροφές που αποτελούν ήδη «σταθερές αξίες» στη διατροφή μας, όπως για παράδειγμα τα αβγά, η μαύρη σοκολάτα, το γιαούρτι και το ελαιόλαδο.
Η αντιοξειδωτική ικανότητα των υπερ-τροφών αποτελεί την πιο σημαντική τους ιδιότητα. Οι φυσιολογικές βιολογικές διαδικασίες οξείδωσης στον οργανισμό δημιουργούν τις ελεύθερες ρίζες, που καταστρέφουν τα υγιή κύτταρα. Αν αυτή η διαδικασία δεν αντιστραφεί, η γήρανση επιταχύνεται, ενώ αυξάνονται σημαντικά οι πιθανότητες εμφάνισης διαφόρων ασθενειών. Οι αντιοξειδωτικές ουσίες έρχονται να σταματήσουν αυτή τη διαδικασία. Δεσμεύουν τις ελεύθερες ρίζες και προλαμβάνουν ή περιορίζουν την καταστροφή των υγιών κυττάρων.
Οι σούπερ τροφές παρέχουν στον οργανισμό υψηλές δόσεις θρεπτικών συστατικών, χωρίς να τον φορτώνουν με θερμίδες, του δίνουν ενέργεια, ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα, και βελτιώνουν την αντοχή και τη διάθεση, προστατεύουν από τον καρκίνο, ενώ βοηθούν το σώμα να αποβάλει τις τοξίνες (αποτοξινωτική δράση). Πολλές από αυτές τις τροφές συμβάλλουν επίσης στην αντιμετώπιση του άγχους, της υπερκόπωσης, ενώ λειτουργούν και σαν φυσικά αφροδισιακά.
ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ»… του Zonars
Μία φορά και έναν καιρό στην Βουκουρεστίου 9 υπήρχε ένα μαγαζί που χαρακτήριζε επιτυχώς μία ολόκληρη εποχή. Μία εποχή ρομαντική, δύσκολη αλλά με μία αγνή ομορφιά, μία διάφανη καλοσύνη και ένα κρυστάλλινο χαμόγελο στα πρόσωπα των ανθρώπων. Μία φορά και έναν καιρό υπήρχε το Zonars.
Σήμερα, το μαγαζί σημείο αναφοράς και κόσμημα για το κέντρο της Αθήνας δεν υπάρχει πια. Ή πιο σωστά καλύτερα να μην υπήρχε πια. Όποιος περάσει από το σημείο θα δει το Zonars αλλά δεν είναι «Zonars». Το στολισμένο κουφάρι που έμεινε στην θέση του δεν φωτοδοτεί το βασανισμένο κέντρο της Αθήνας ενώ πολύ περισσότερο δεν εμπνέει. Κοιτάς στα μάτια των ανθρώπων που πίνουν ηδονικά τον κρύο καφέ τους και δεν βλέπεις παρά βλακεία, βέβαια η αλήθεια είναι πως το τελευταίο αφορά λίγους (αντίθετα ο κρύος καφές τους περισσότερους). «Βλαχιά« και «βλακεία» πασπαλισμένα με κόμπλεξ και πατσουλί, επαναλαμβάνω σε λίγους.
Πόσοι από αυτούς που φουσκώνουν τα γεμάτα τατουάζ μπράτσα τους, που συνοφρυώνονται στο πέρασμα των καθημερινών ανθρώπων που παλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί θα μπορούσαν να ανταλλάξουν ακόμα και μία καλημέρα με τους κανονικούς πελάτες του κανονικού Zonars;
Θα μπορούσε να μιλήσει για ποίηση, για λογοτεχνία, για πολιτική, για τέχνη ο περιοδεύων θίασος των μαϊντανών που μάζεψε ο εκ Βουλιαγμένης κ. Πανάς στο άλλοτε κόσμημα της Αθήνας; Ένα μπουλούκι κοσμικών, πολιτευτών, πολιτικάντηδων και μαϊντανών σε πλουμιστές γλάστρες αγορασμένες με τα λεφτά του μπαμπά τους.
Θα ήθελα να ήξερα με τι κριτήριο ο μάνατζερ που ανέλαβε να αξιοποιήσει την περιουσία της Τράπεζας Πειραιώς έβαλε την υπογραφή του να πάρει το Zonars ο κάτοχος του Island. Με ποια δικαιοδοσία βρε μπαγάσα χαρτογιακά μετακόμισες την ιδρωτίλα της παραλιακής στο κέντρο της Αθήνας; Με ποια εμπειρία σε ιστορικά μαγαζιά και σημεία αναφοράς στο κέντρο της Αθήνας έγινε η ανάθεση σε έναν νέο αλλά άπειρο και χωρίς γνώση ιστορίας επιχειρηματία;
Δεν καταλαβαίνω ή μάλλον καταλαβαίνω αλλά θα γράψω γι αυτό μία άλλη φορά πώς 50-100 «κοσμικοί βλάχοι» έκαναν κατάληψη στο στολίδι της Αθήνας. Πόσοι από αυτούς που λερώνουν τις «ιερές» καρέκλες του Zonars έχουν σηκώσει ποτέ τα μανίκια για κάτι άλλο εκτός από το να δείξουν τα αποτριχωμένα, γεμάτα τατουάζ μπράτσα τους, ανίκανα να σηκώσουν ένα καφάσι μπύρες;
Ποιος είσαι εσύ ρε που κρατάς τραπέζι για τους φίλους σου και δεν αφήνεις τον κοσμάκη να πιει τον καφέ του; Αλλά αυτή η τακτική του ρεζερβέ ανήκει στον γενικότερο σχεδιασμό. Στο «αμερικανικό όνειρο» δεν έχει δικαίωμα κανείς πια. Παλαιότερα περνούσες από το Zonars και μπορούσες να ονειρευτείς ότι κάποτε θα πάρεις το κορίτσι σου, το φτωχό σου ταίρι και θα το κεράσεις μια πορτοκαλάδα στου Zonars. Τώρα αυτό απαγορεύεται. Μόνο ο βλαχομπαρόκ μαμμόθρεφτος μπορεί να το κάνει. Εσύ απαγορεύεται.
Δεν πρέπει να έχει πια ο κοσμάκης δικαίωμα στο όνειρο. Οι θύρες του Zonars και του Salon de Bricolage, επίσης του κ. Πανά, θα παραμένουν ερμητικά κλειστές για τον κοσμάκη. Και όταν ανοίγουν, χαριστικά, για να χαζέψουν οι πλούσιοι πελάτες κανέναν κανονικό πισινό και όχι αποτέλεσμα χειρουργείου, τότε θα σε στείλουν στο μπαρ για να πιεις τον καφέ σου. Θα σε βάλουν τιμωρία που δεν είσαι ένας από αυτούς. Όμως ουσιαστικά σου κάνουν χάρη. Γιατί θα σε λερώσουν με την «βρωμιά» που βγάζει το βλέμμα τους και να ξέρεις πως η βλακεία είναι κολλητική, όπως το χασμουρητό όταν αρχίζουν να μιλάνε οι βουτυρομπεμπέδες και οι βλάχες που κουβαλάν μαζί τους. Φυσικά και δεν μιλάω για όλους.
Το ευρώ, το δημοψήφισμα και μια σχεδόν αληθινή ιστορία
Protagon Team 14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017, 20:52 
Η υπόθεση έχει τη δραματική πλοκή που ταιριάζει σε μια χώρα που παραπαίει
εντός μιας νομισματικής ένωσης. Και έχει τους φαιδρούς ήρωες ενός πολιτικού διηγήματος σαν τα «contes immoraux» των Γάλλων του 18ου αιώνα, ανήθικες
ιστορίες.
Οι ήρωες:
- Ενας νεαρός Πρωθυπουργός που έχει πρότυπο έναν κομμουνιστή
- ηγέτη του Εμφυλίου. Που όμως δεν μπορεί να ερμηνευτεί μονοδιάστατα
- ως πρόεδρος ενός αριστερού κυβερνητικού κόμματος, αλλά ως επικεφαλής
- της εθνικοπατριωτικής και αντιδυτικής παράταξης. Ενας πολιτικός που
- δεν σκοπεύει να αντιμετωπίσει την κρίση, διότι η όξυνσή της είναι η
- προϋπόθεση για την υλοποίηση των σχεδίων του.
- Ενας υπουργός που χαρακτηρίζεται από τα αστραφτερά του κοστούμια
- και τη γαλλική κόμη και επιμένει κυνικά ότι «ο συμβιβασμός που κάναμε
- δεν θυμίζει τον συμβιβασμό στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου γιατί
- τότε παρέδωσαν τα όπλα, ενώ σήμερα δεν παραδώσαμε τα όπλα γιατί
- τα όπλα είναι η εξουσία».
- Ενας άτολμος Πρόεδρος της Δημοκρατίας που «δεν ξέρει να λέει όχι»
- αλλά ονειρεύεται έναν ρόλο ως «Θησέας του Προεδρικού Μεγάρου».
- Ενας άφωνος πρώην Πρωθυπουργός που συνομιλεί με τον νυν ο
- οποίος τον παραπλάνησε. Χαρακτηριστικό ένα τηλεφώνημα που δέχτηκε
- από τον συνεταίρο του νεαρού Πρωθυπουργού για ένα άλλο δημοψήφισμα
- μια καλοκαιρινή νύχτα. Αλλά παρά την αφωνία και την αβελτηρία του
- περιμένει να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
- Ενας διστακτικός Αρχιεπίσκοπος που ομολογεί κατ’ ιδίαν ότι θυμάται
- τον Εμφύλιο και φοβάται την Αριστερά, αλλά για όσο καιρό δεν θίγονται
- τα συμφέροντα της Εκκλησίας δεν συγκρούεται – αντιθέτως υπακούει στα
- οπισθοδρομικά ένστικτα του ποιμνίου του που χαρακτηρίζεται από
- βαθύτατα αντιδυτικές και αντιευρωπαϊκές απόψεις. Αλλοι φαύλο
- ι ιεράρχες που είναι Δεξιοί αλλά κρυφοί λάτρεις του Πρωθυπουργού,
- διάγουν διπλό βίο και εκμεταλλεύονται νέους ανθρώπους και ηλικιωμένους
- με παχυλές περιουσίες.
- Ενας αριστερός δημοσκόπος που έχει αναβαθμιστεί σε μυστικοσύμβουλο
- του Πρωθυπουργού.
- Ενα ζευγάρι υποστηρικτών του εθνικού νομίσματος που όμως έχουν
- αναλάβει νευραλγικές θέσεις για την οικονομική ανάπτυξη και την
- αντιμετώπιση (;) της κρίσης.
- Αλλα μέλη μιας κλειστής λέσχης εντός της κυβέρνησης που δεν
- προετοιμάζει εκλογές, αλλά ένα δημοψήφισμα με καθαρό ερώτημα την
- έναρξη διαπραγμάτευσης για την αποχώρηση από την Ευρωζώνη,
- στο πρότυπο του Brexit.
- Και κάποιοι άλλοι με μικρότερους αλλά σημαντικούς ρόλους.
Σας θυμίζει κάτι; Είναι ένα διήγημα που δημοσιεύει tovima.gr, ένα πολιτικό παραμύθι χωρίς όνομα. Στο οποίο, όμως, αν κάποιος έχει ελάχιστη υπομονή και δεν εθελοτυφλεί μπορεί να αναγνώσει την τρέχουσα ελληνική πραγματικότητα και το πώς κάποιοι στην κυβέρνηση, υπό την ανοχή κάποιων άλλων παραγόντων, και παρά εκφρασμένες ανησυχίες κάποιων άλλων, σχεδιάζουν την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη μέσω μάλιστα μιας λαϊκής εντολής.
Τίτλος του αφηγήματος που υπογράφει ο δημοσιογράφος Παύλος Παπαδόπουλος –είχε γράψει στο «Βήμα της Κυριακής» και την περίφημη «γάτα Ιμαλαΐων»– είναι:
Η σκευωρία του εθνικού νομίσματος και το σαμποτάζ στη Δημοκρατία
Αργά το μεσημέρι ο Πρωθυπουργός μιας χώρας της ευρωζώνης που έχει υποστεί τις συνέπειες μιας πολυετούς οικονομικής κρίσης είναι μόνος του στο γραφείο του. Λίγος χειμωνιάτικος ήλιος μπαίνει από ένα από τα λευκά παράθυρα της βόρειας πλευράς με θέα στην πολυκατοικία με ιδιοκτήτες βαθύπλουτους απογόνους πλοιοκτητών. Στο χώρο του γραφείου κυριαρχεί το γλυκό κίτρινο φως που αντανακλάται στις ξύλινες επιφάνειες και στα έπιπλα αντίκες. Άδεια είναι η καινούρια γωνιά των συναντήσεων με τους επιφανείς, δηλαδή οι δύο καρέκλες δίπλα από ένα στρογγυλό τραπέζι με λεπτά σιδερένια πόδια που θυμίζει τραπεζάκι κήπου.
Είναι η γωνιά του πρωθυπουργικού γραφείου που διαμορφώθηκε μέσα στις πρώτες εβδομάδες της ανάληψης της εξουσίας από τον συγκεκριμένο πολιτικό. Πρόκειται εμφανώς για απομίμηση μιας παραδοσιακής γωνιάς του Οβάλ Γραφείου του Λευκού Οίκου και συγκεκριμένα το σαλονάκι με τις πολυθρόνες με τις φαρδιές μπλε και μπεζ ρίγες μπροστά στο μαρμάρινο τζάκι που βρίσκεται κάτω από το πορτρέτο του Τζορτζ Ουάσιγκτον με τη χρυσή κορνίζα.
Στο φτωχικό πρωθυπουργικό σαλονάκι δεν υπάρχει εκείνη την ώρα κάποιος υψηλός προσκεκλημένος, ούτε στρογγυλοκάθονται υπουργοί που ανταλλάσσουν γραπτά μηνύματα με δημοσιογράφους όπως συμβαίνει στο περιθώριο πολύωρων συσκέψεων που αφιερώνονται στην εθνική προσπάθεια για την καταπολέμηση της λογικής. Δεν είναι μόνο οι απόρρητες εκθέσεις για το Κλαμπ του Παρισιού που κάποιοι κακεντρεχείς επιμένουν ότι υπάρχουν μέσα στα πρωθυπουργικά «X – files» (και για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω…).
Όπως βεβαιώνουν άνθρωποι που γνωρίζουν, ο πρόεδρος συχνά βυθίζεται στη μελέτη των δημοσκοπήσεων, όπως άλλωστε έκανε πάντοτε. Ο πρωθυπουργός, εκτός από επικεφαλής της κυβέρνησης, είναι ένας από τους πιο προσεκτικούς και εύστοχους αναλυτές δημοσκοπήσεων στη χώρα αυτή.
1. «Το κόμμα δεν είναι αυτοσκοπός»
«Ο πρόεδρος αντιλαμβάνεται την ποιοτική διάσταση των ποσοτικών δεδομένων», αποκαλύπτει πρόσωπο που εργάστηκε μαζί του στο παρελθόν, «όπως επίσης διακρίνεται από μια διαισθητική αντίληψη για τον τρόπο με τον οποίο τα δεδομένα μιας μέτρησης αλληλοεξαρτώνται και αλληλοεπηρεάζονται». Αυτός ο πρώην συνεργάτης εννοεί ότι ο πρωθυπουργός, συχνά με μια ματιά στα διαγράμματα, μπορεί να αναγνωρίσει τους άρρητους συσχετισμούς ανάμεσα σε φαινομενικά «αθώα» και ουδέτερα ευρήματα.
Η αντίληψη των συσχετισμών και των αλληλεπιδράσεων είναι εκείνη που του προσφέρει ένα χρήσιμο συγκριτικό πλεονέκτημα. Ως εκ τούτου, μάλλον πλανώνται όσοι φαντάζονται έναν πρωθυπουργό σε απόγνωση να διαβάζει έντρομος τα υπό κατάρρευση ποσοστά πρόθεσης ψήφου του κόμματός του – ενός αριστερού συνασπισμού πολιτικών ομάδων, ορισμένες από τις οποίες είναι κομμουνιστικές και αναρχικές και έχουν διακριθεί στη συστηματική δολιοφθορά της αστικής δημοκρατίας μέσα από την υποδαύλιση της αγανάκτησης και τις επιθέσεις σε κτίρια – σύμβολα. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρωτεύουσα της χώρας αυτής διανύει την πιο ήρεμη περίοδο αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από το κόμμα αυτό, σαν η αύξηση της φτώχειας να ήταν αυτό που ήθελαν οι «κατσαρόλες» για να πάψουν να βράζουν από θυμό.
Ήταν όλα αποτέλεσμα, όχι ακριβώς ενός «σχεδίου», αλλά κάτι βαθύτερου από «σχέδιο», μιας κουλτούρας δολιοφθοράς, μιας τεχνογνωσίας ανατροπής βγαλμένης μέσα από τα λενινιστικά εγχειρίδια της εξαπάτησης των μαζών, μιας μεθόδου και με τα χρόνια, από γενιά σε γενιά, έγινε τρόπος σκέψης. Γιατί το καλύτερο σχέδιο είναι να γίνεις εσύ το σχέδιο…
Το κόμμα αυτό, λοιπόν, έχει σχεδόν εκπληρώσει την αποστολή του και δεν είναι πια ο σκοπός, είναι απλώς ένα από τα μέσα, το κυριότερο μέσο, για την επίτευξη του μεγαλύτερου, του ιστορικού σκοπού.
Διότι εκείνο που κυρίως ενδιαφέρει σήμερα τον πρωθυπουργό δεν είναι το ποσοστό του κόμματός του, αλλά η πολιτική συμπεριφορά του μεγάλου μπλοκ του «ΟΧΙ στην Ευρώπη», όλων εκείνων οι οποίοι στο πρόσφατο παρελθόν αποδοκίμασαν την Ευρώπη χωρίς να υποψιάζονται ότι κάποιοι τους οδήγησαν χαιρέκακα ως εκεί υπονομεύοντας κάθε οικονομική θεραπεία και σαμποτάροντας συνειδητά και συστηματικά την εφαρμογή του σχεδίου σταθεροποίησης, που θα έφερνε την επιστροφή στην ομαλότητα, όπως αποδείχθηκε ότι συνέβη σε άλλες χώρες που χτυπήθηκαν από την κρίση. Υπονόμευσαν τη θεραπεία για να δυναμώσουν την ασθένεια που τώρα είναι έτοιμη να πνίξει τη Δημοκρατία.
Συνομιλία με την ψυχή του λαού
Ο πρωθυπουργός ρωτά: Τι λένε σήμερα οι οπαδοί του ΟΧΙ στην Ευρώπη; Είναι έτοιμοι να αλλάξουν καθεστώς νομίζοντας ότι αποκαθιστούν τη Δημοκρατία; Τι πιστεύουν όσοι δεν καταγράφονται πουθενά, σε καμία δημοσκόπηση, αλλά εκδηλώνονται μόνο στην κάλπη; Πώς οι άνθρωποι γίνονται υποχείρια των ψευδών ειδήσεων, των υστερόβουλων αναλύσεων και της συναισθηματικής εκμετάλλευσης;
Στο πλαίσιο αυτών των ανώτερων αναζητήσεων τα ποσοστά του κύριου κυβερνητικού κόμματος είναι μια μικρή, σχεδόν δευτερεύουσα παράμετρος της «μεγάλης εικόνας».Και η «μεγάλη εικόνα» θυμίζει την αλληγορία ενός παζλ που όταν κάποιος ολοκληρώνει επάνω στο τραπέζι σχηματίζεται η εικόνα του δωματίου όπου βρίσκεται με τον ίδιο να έχει μόλις ολοκληρώσει το παζλ και να διακρίνει μέσα στο παζλ μια επικίνδυνη παρουσία πίσω από την πλάτη του.
Κατ’ αναλογία, οι πολιτικοί αντίπαλοι του πρωθυπουργού κινδυνεύουν να συνειδητοποιήσουν μόνο όταν θα είναι πολύ αργά ότι η κύρια πολιτική μέριμνα του αντιπάλου τους δεν είναι η προκήρυξη εκλογών για να τους χαρίσει την εξουσία, αλλά να αυξάνει το ποσοστό των ψηφοφόρων του ΟΧΙ στην Ευρώπη. Να εξασφαλίζει ότι το μεγάλο αυτό «μπλοκ», όσο κι αν τον κατακρίνει, όσο κι αν έχει θυμώσει μαζί του, δεν έχει φτάσει ακόμα στο οριακό σημείο ώστε να τον απορρίψει.
Η κυβέρνηση επιδιώκει να δημιουργήσει «μηδενικό ισοζύγιο» στις διαπραγματεύσεις για να μη φανεί η πλήρης υποχώρηση – Ο πρωθυπουργός ζητά και νέο δάνειο για κοινωνικές παροχές
Και στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές ο κ. Τσίπρας διεκδικεί τη λεγόμενη διαχειρίσιμη ήττα.
Όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση δίνει αφορολόγητο και συντάξεις και παίρνει ελαφρύνσεις σε εργασιακά, ΕΝΦΙΑ και ΦΠΑ. Διεκδικεί δηλαδή «μηδενικό ισοζύγιο» για να μπορέσει να περάσει στο λαό και στους βουλευτές της τα νέα σκληρά μέτρα.Ενώ οι διαβουλεύσεις μεταξύ της κυβέρνησης με τους δανειστές βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης και η προσδοκία είναι ότι στο Eurogroup της Δευτέρας θα επιτευχθεί κάποια πολιτική συμφωνία που θα ανοίξει την πόρτα της τελικής ευθείας, όλα δείχνουν πως στο Μαξίμου είναι προετοιμασμένοι για το εύρος του συμβιβασμού.Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Newsbomb.gr το επιτελείο του πρωθυπουργού σε αλλεπάλληλες συσκέψεις όλων των αρμοδίων έχει καταλήξει σε ένα πλαίσιο συμβιβασμού.Κατά τις ίδιες πληροφορίες, αυτό το πλαίσιο συζητήθηκε και μεταξύ Τσίπρα και Μοσκοβισί στη συνάντησή τους την Τετάρτη, παρά τη σχετική διάψευση.Ο πρωθυπουργός εκτιμά, ότι η συμφωνία που θα επιτευχθεί περιέχει το λεγόμενο «μηδενικό ισοζύγιο». Δηλαδή τα όσα θα δοθούν στους δανειστές θα ισοσκελίζονται απ’ τα όσα θα κερδηθούν.Γι’ αυτό πρωθυπουργός και κυβερνητικά στελέχη κάνουν τις τελευταίες μέρες συνεχώς λόγο για «ούτε ένα ευρώ επιβάρυνση».Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα (και το τονίζουμε αυτό, διότι η ρευστότητα του κλίματος αλλάζει ορισμένα στοιχεία από μέρα σε μέρα) τα σημεία στα οποία ή έχει επιτευχθεί σύγκληση ή υπάρχει ακόμα διαπραγμάτευση αλλά σε ευνοϊκό κλίμα είναι τα εξής:1. Όλα δείχνουν, πως στο αφορολόγητο θα υπάρξει συμβιβασμός. Δηλαδή η κυβέρνηση θα δεχτεί τη μείωσή του. Και αυτό είναι ένα σημείο το οποίο αναμένεται να νομοθετηθεί από τώρα. Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται το να ισχύσει η μείωση απ’ το 2018.2. Θα γίνει επίσης αποδεκτή η σταδιακή κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς» στις συντάξεις, που θα οδηγήσει σε περαιτέρω μείωσή τους, εφόσον δεν επιτευχθούν τα πλεονάσματα μετά το 2018. Κατά τις τελευταίες πληροφορίες, αυτή η κατάργηση θα γίνει κλιμακωτά, απ’ το 2020 μέχρι το 2025.3. Οι δανειστές, σε αντιστάθμισμα, θα δεχτούν ότι εφόσον οι στόχοι για τα πλεονάσματα επιτευχθούν, η υπεραπόδοση θα δίνεται για κοινωνικές παροχές.4. Επίσης και με την προϋπόθεση υπέρβασης των πλεονασμάτων μετά το 2018 θα μπορεί να μειωθεί ο ΕΝΦΙΑ (για τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα), ο ΦΠΑ (γίνεται συζήτηση για μια μονάδα) και να γίνει μείωση και των φορολογικών συντελεστών.5. Η κυβέρνηση διεκδικεί μέχρι την τελευταία στιγμή κέρδη στα εργασιακά. Δηλαδή να μην αυξηθεί το όριο για τις ομαδικές απολύσεις και να επανέλθουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις.6. Γίνεται επίσης διαπραγμάτευση για ένα δάνειο (ίσως ύψους 2.5 δις ευρώ) απ’ την Παγκόσμια Τράπεζα, το οποίο θα κατευθυνθεί σε κοινωνικές πολιτικές και δεν θα υπολογίζεται στο χρέος.7. Θα δοθεί ακόμα οδικός χάρτης για μεσοπρόθεσμα μέτρα αναδιάρθρωσης του χρέους.8. Γίνεται ακόμα διαπραγμάτευση για το πόσο θα πρέπει να είναι το ποσοστό απόκλισης απ’ τα πλεονάσματα προκειμένου να ενεργοποιούνται τα σκληρά μέτρα ή –αντίθετα- ο «δότης», δηλαδή να ισχύουν οι ευνοϊκές ρυθμίσεις. Το ποσοστό που συζητείται είναι το 0.5%.
Read more: http://www.newsbomb.gr/politikh/
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Την τελευταία του πνοή άφησε την Πέμπτη σε ηλικία 83 ετών ο Δημήτρης Μυταράς, ένας εκ των σπουδαιότερων σύγχρονων Ελλήνων ζωγράφων.Παράλληλα με το εκπαιδευτικό του έργο στην ΑΣΚΤ, το 1978 και με την αρωγή του Δήμου Χαλκιδέων, ίδρυσε στη γενέτειρά του την Χαλκίδα, το Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, το οποίο, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της συζύγου του Χαρίκλειας Μυταρά, αναπτύσσει σημαντική διδακτική και πολιτιστική δραστηριότητα.
Γεννήθηκε το 1934 στη Χαλκίδα. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1953-1957) με τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. (1961-1964, σκηνογραφία και εσωτερική διακόσμηση, École Nationale des Arts Decoratifs και École des Arts et Métiers).Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε στην Αθήνα (1961, Ζυγός). Η στροφή του προς τον κριτικό ρεαλισμό με χρήση φωτογραφικών ντοκουμέντων, περιορισμένη χρωματικότητα και πολιτικό περιεχόμενο, ήταν μια χαρακτηριστική φάση πρώιμης ζωγραφικής του, στα χρόνια της δικτατορίας. Ωστόσο στη συνέχεια της πορείας του κυριάρχησαν τα εξπρεσιονιστικά στοιχεία και το έντονο χρώμα. Στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του τα θέματα είναι ανθρωποκεντρικά και συχνά προσωπογραφικά. Η αφαιρετική διάθεση, η ελευθερία της γραμμής και οι χρωματικές εντάσεις συνυπάρχουν με την οξύτητα της παρατήρησης, είτε πρόκειται για απεικονίσεις προσώπων είτε άλλων θεμάτων. Σε όλο του το έργο, η έμφαση στις εικαστικές ποιότητες φανερώνει τη βαθύτερη σχέση του με τις παραδοσιακές αξίες της ζωγραφικής.Ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος επιμελήθηκε δεκάδες θεατρικές παραστάσεις, συνεργαζόμενος με σημαντικά ελληνικά θέατρα (Εθνικό, ΚΘΒΕ, Θέατρο Τέχνης, Ελληνικό Χορόδραμα, κ.ά.). Επίσης ασχολήθηκε με την εικονογράφηση και με διάφορες εικαστικές εφαρμογές. Έχει διακοσμήσει με τοιχογραφίες πολλά δημόσια και ιδιωτικά κτίρια (ξενοδοχεία, τράπεζες, κλπ). Το έργο του Δεξίλεως τοποθετήθηκε πρόσφατα στο σταθμό «Δάφνη» του αθηναϊκού μετρό. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει θεωρητικά κείμενα και μελέτες για την τέχνη που έχουν εκδοθεί και σε βιβλία, αρθρογραφία στον Τύπο για διάφορα θέματα, καθώς και ποίηση.Δίδαξε εσωτερική διακόσμηση στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο (1964-72) και από το 1969 άρχισε να διδάσκει στην ΑΣΚΤ της Αθήνας, όπου εξελέγη καθηγητής το 1977 και διετέλεσε Πρύτανης από το 1982 έως το 1985. Το 1978, με την αρωγή του Δήμου Χαλκιδέων, ίδρυσε στη γενέτειρά του το Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, το οποίο, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της συζύγου του Χαρίκλειας Μυταρά, αναπτύσσει σημαντική διδακτική και πολιτιστική δραστηριότητα έως σήμερα.Το έργο του παρουσιάστηκε σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Βραβεύτηκε για τη συμμετοχή του στην Έκθεση Νέων Ζωγράφων (Ζυγός, 1958) και στην Πανελλαδική Έκθεση Νέων (1961). Συμμετείχε στις Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1958, 1966), Μπιενάλε Νέων (Παρίσι, 1960), Μπιενάλε Sao Paulo (1966) και Μπιενάλε Βενετίας (1972). Αρκετές είναι και οι αναδρομικές του εκθέσεις: 1989 (Πινακοθήκη Πιερίδη και Βελλίδειο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης), 1992 (Château de Chenonceau, Loire, Γαλλία), 1993 (Expo 93, Τόκυο, Ιαπωνία), 1995 (Εθνική Πινακοθήκη, Αθήνα), 1998 (Millesgarden Museum, Στοκχόλμη), 2001 (Palazzo Vecchio, Φλωρεντία,) και 2006 (Δημοτική Πινακοθήκη, Θεσσαλονίκη).Το 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα. Την ίδια χρονιά, ο Δήμος Χαλκιδέων του απένειμε το χρυσό μετάλλιο της πόλης.«Έφυγε απόψε από κοντά μας ένας σπουδαίος εκπρόσωπος της ελληνικής ζωγραφικής. Αντίο, Δημήτρη Μυταρά», ανέφερε σε μήνυμα του ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, ενώ ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, τόνισε:«Η Ελλάδα έχασε σήμερα έναν από τους πιο λαμπρούς καλλιτέχνες της. Έναν άνθρωπο προικισμένο, έναν ακαδημαϊκό διεθνούς εμβέλειας, έναν δάσκαλο της ζωγραφικής. Ο Δημήτρης Μυταράς με τη στάση ζωής και τις δημιουργίες του τίμησε όσο λίγοι την πατρίδα μας. Αφήνει πίσω του δυσαναπλήρωτο κενό. Αφήνει, όμως, και πολύτιμη κληρονομιά το αξεπέραστο έργο του. Στους οικείους του εκφράζω τα πιο θερμά μου συλλυπητήρια».«Ο Δημήτρης Μυταράς ήταν ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους και ένας σπουδαίος ακαδημαϊκός. Εύχομαι οι επερχόμενες γενεές ζωγράφων να εμπνευσθούν από την συνέπεια με την οποία υπηρέτησε την Τέχνη του και από το μεγάλο έργο που μας αφήνει. Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του», σημείωσε, από την πλευρά της, η Τομεάρχης Πολιτισμού και Αθλητισμού της ΝΔ, Ολγα Κεφαλογιάννη.(με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)
Online
Απο[email protected]
Μπορεί στο εσωτερικό να φωνάζει κάθε τόσο και μέσω του Facebook, αλλά με τους Γερμανούς τα βρήκε σκούρα… Μετά από αίτημα των θεσμών και παρέμβαση του Ανδρέα Ξανθού, ο Παύλος Πολάκης υποχρεώνεται να αλλάξει τον νόμο που μήνες τώρα ετοιμάζει για τις προμήθειες των νοσοκομείων και να εφαρμόσει ένα σύστημα, που ετοίμασαν οι Γερμανοί για τη χρηματοδότηση των ελληνικών νοσοκομείων…Βέβαια, κάποιοι θα έκαναν χρήση πιο πικάντικων σχολίων, όπως «στα τέσσερα», αλλά δεν μου το επιτρέπει η ανατροφή μου και θα ήταν άδικο και απρεπές για τον αναπληρωτή υπουργό. Έχει σημασία όμως να κάνουμε μία εισαγωγή και να δούμε αναλυτικά τι έχει συμβεί, πώς χρειάστηκε να παρέμβει ο Α. Ξανθός για να αναγκαστεί ο Π. Πολάκης και με βαριά καρδιά να αφήσει τους συνήθεις παληκαρισμούς.Βέβαια, κάποιοι θα έκαναν χρήση πιο πικάντικων σχολίων, όπως «στα τέσσερα», αλλά δεν μου το επιτρέπει η ανατροφή μου και θα ήταν άδικο και απρεπές για τον αναπληρωτή υπουργό. Έχει σημασία όμως να κάνουμε μία εισαγωγή και να δούμε αναλυτικά τι έχει συμβεί, πώς χρειάστηκε να παρέμβει ο Α. Ξανθός για να αναγκαστεί ο Π. Πολάκης και με βαριά καρδιά να αφήσει τους συνήθεις παληκαρισμούς.Στο Μνημόνιο, που έχει υπογράψει και ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει ρητή δέσμευση της χώρας να εφαρμόσει ένα νέο, ενιαίο σύστημα με το οποίο πρέπει ο ΕΟΠΥΥ να αποζημιώνει τόσο τα νοσοκομεία του ΕΣΥ όσο και του ιδιωτικού τομέα. Μάλιστα, μετά από συνεχείς αναβολές και παρατάσεις, έχουμε δεσμευτεί ότι θα το εφαρμόσουμε από την 1-1-2018.Το νέο σύστημα θα βασιστεί στην μεθοδολογία του συστήματος DRG (Diagnosis Related Groups – Ομοειδείς Διαγνωστικές Ομάδες). Τέτοια συστήματα έχουν ξεκινήσει από τις ΗΠΑ και έχουν πλέον εφαρμοστεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και στην Αυστραλία. Ακόμη και σε χώρες όπως Σκόπια, Βουλγαρία, Κύπρος, Σερβία, Βοσνία, Σλοβενία και Κροατία. Εμείς όπως πάντα ουραγοί…Τι έκαναν ΠΑΣΟΚ – ΝΔΗ μοναδική σοβαρή προσπάθεια για την εισαγωγή ενός τέτοιου συστήματος έγινε την περίοδο 2010-2012 και φτιάχτηκαν τα λεγόμενα «Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια»(ΚΕΝ), επί υπουργίας Α. Λοβέρδου χάρη στις ενέργειες του τότε γ.γ. Νίκου Πολύζου. Στη συνέχεια μετονομάστηκαν σε Κλειστά Ελληνικά Νοσήλια. Όμως, πρακτικά ήταν πρωτόλεια με σοβαρές μεθοδολογικές αδυναμίες και ουσιαστικά από το 2012 δεν έχουν εξελιχθεί ή ανανεωθεί.Την περίοδο 2013-2014, δηλαδή, επί κυβέρνησης Σαμαρά έγινε ένα σημαντικό βήμα για να προχωρήσουμε πιο συντεταγμένα. Στα πλαίσια της συμφωνίας με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για την υποστήριξη της μεταρρύθμισης του συστήματος υγείας (τη σύμβαση υπέγραψε ο Άδωνις Γεωργιάδης και έχει κατηγορηθεί γι’ αυτό), ξεκίνησε συνεργασία με τη γερμανική εταιρεία GIZ.Αυτή λοιπόν η εταιρεία ανέλαβε να υποστηρίξει τον ΕΟΠΥΥ και τα νοσοκομεία έναντι περίπου 9 εκατ. ευρώ. Στα πλαίσια αυτά λοιπόν οι Γερμανοί ανέλαβαν να φτιάξουν το πυρήνα ενός νέου συστήματος αποζημίωσης των νοσοκομείων, που τεχνικά αποκαλείται grouper. Με απλά λόγια, είναι ένας πολύπλοκος αλγόριθμος, ο οποίος με βάση συγκεκριμένα δεδομένα κατατάσσει ένα περιστατικό σε συγκριμένη διαγνωστική κατηγορία, ώστε ο ΕΟΠΥΥ να αποζημιώσει το νοσοκομείο.Αυτό άλλωστε ήταν και το μείζον πρόβλημα με τα ΚΕΝ, που είχαν φτιαχτεί το 2011. Δεν είχε φτιαχτεί τέτοιος αλγόριθμος και το περιστατικό κατατάσσονταν σε διαγνωστική κατηγορία χειρωνακτικά από τις υπηρεσίες των ίδιων των νοσοκομείων. Αυτό όμως έχει το εξής σοβαρό πρόβλημα: Οι υπηρεσίες των νοσοκομείων, γνωρίζοντας ποιο ΚΕΝ είχε πιο υψηλή τιμή, μπορούσαν να «μαγειρέψουν» τα δεδομένα, ώστε το περιστατικό να καταχωρηθεί σε ακριβό ΚΕΝ.Φημολογείται, δε, ότι χρόνια τώρα εφαρμόζεται αυτή η δόλια τακτική και έτσι τα νοσοκομεία εμφανίζουν ισοσκελισμένα έσοδα – έξοδα. Άλλωστε, ουδείς ελέγχει τα οικονομικά τους και ελάχιστα στέλνουν νοσήλια στον ΕΟΠΥΥ. Επίσης και ο ΕΟΠΥΥ από την πλευρά του δεν πληρώνει το ΕΣΥ. Ενώ κάθε χρόνο τα νοσήλια εκτιμώνται σε περίπου 2 δις, ο ΕΟΠΥΥ είναι ζήτημα αν δίνει 300 εκατ. ευρώ. Τα υπόλοιπα τα καλύπτει ο κρατικός προϋπολογισμός. Επί της ουσίας, λοιπόν, η υφιστάμενη κατάσταση είναι ο ορισμός της αδιαφάνειας, αναποτελεσματικότητας και μπάχαλου.ΣΥΡΙΖΑΜε το πού ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής άρχισε να μιλά για συμφωνία σκάνδαλο, που υπέγραψε ο Άδωνις. Βέβαια, αργότερα, τα μάζεψε και βέβαια μετά τη συμφωνία του καλοκαιριού του 2015, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν διέκοψε τη συνεργασία με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, αλλά την επέκτεινε δίνοντας άλλα 2 εκατ. ευρώ. Πρακτικά, ο ΠΟΥ έχει αναλάβει επίσημος σύμβουλος της κυβέρνησης στην υλοποίηση της μεταρρύθμισης της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Και καλώς έπραξε η κυβέρνηση…Ανοίγω εδώ μία παρένθεση για να επισημάνω ότι είναι πολύ θολό το τοπίο για το τι έχει συμβεί με τη γερμανική εταιρεία GIZ. Πληροφορίες μου θέλουν ότι έχει πληρωθεί μέχρι και το τελευταίο ευρώ, αλλά ουδείς γνωρίζει τι ακριβώς έχει παραδώσει. Εικάζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «έκανε το θέμα γαργάρα» μετά τη συμφωνία και την υπογραφή του Μνημονίου κατόπιν απαίτησης της γερμανικής κυβέρνησης. Άλλωστε η GIZ είναι κρατική εταιρεία!Κλείνω την παρένθεση και έρχομαι στον Πολάκη. Είναι κοινό μυστικό ότι πρακτικά είναι εκείνος που πολιτικά διοικεί το ΕΣΥ και ουσιαστικά έχει παραγκωνίσει τον Ανδρέα Ξανθό. Ακόμη και Δελτία Τύπου βγάζει εν αγνοία του υπουργού Υγείας. Ενώ λοιπόν είναι στη θέση του εδώ και ενάμιση χρόνο δεν έχει κάνει απολύτως τίποτε για το χρηματοδοτικό μπάχαλο στα νοσοκομεία, ούτε έχει γίνει καμία προετοιμασία για να εφαρμοστεί το νέο σύστημα από 1-1-2018 – όπως προβλέπει το Μνημόνιο.Το εξοργιστικότερο όλων, δε, είναι ότι αντί να απολογείται, πανηγυρίζει για το γεγονός ότι ταμειακά τα νοσοκομεία εμφάνισαν «πλεόνασμα», συγκρίνοντας στοιχεία Δεκεμβρίου 2015 – Δεκεμβρίου 2016. Όμως, δείχνει να ξεχνά ότι τα στοιχεία του Δεκεμβρίου του 2015 αποτυπώνουν την παταγώδη αποτυχία των 11 μηνών διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, όταν πρακτικά το δημόσιο είχε κηρύξει στάση πληρωμών για να στηριχτεί η περήφανη διαπραγμάτευση Βαρουφάκη.Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, ο κ. Πολάκης εδώ και μήνες μας παραμυθιάζει ότι προετοιμάζει – λέει – έναν νέο νόμο για τις προμήθειες στο χώρο της υγείας, που θα πατάξει τη διαφθορά και τη σπατάλη. Το νομοσχέδιο ήταν να κατατεθεί φθινόπωρο του 2016, μετά πήγε για τέλη της χρονιάς και αργότερα για τις αρχές του 2017. Όπως θα δείτε παρακάτω, θα έχουμε νέα καθυστέρηση…Στο μεταξύ, δεν έγινε καμία προετοιμασία στα νοσοκομεία για να εφαρμοστεί ο νέος νόμος για τις δημόσιες συμβάσεις, που τέθηκε σε ισχύ τον Αύγουστο του 2016. Επίσης, η Επιτροπή Προμηθειών Υγείας, που διόρισε ο Π. Κουρουμπλής τέθηκε στο περιθώριο από τον κ. Πολάκη. Στην πράξη, η ΕΠΥ αποδείχθηκε όχι μόνο ανίκανη να βάλει τάξη, αλλά προκάλεσε απανωτά προβλήματα με παράλογες αποφάσεις. Φταίει η ίδια ή ότι παραγκωνίστηκε ή και τα δύο;Όπως πληροφορούμαι, το σχετικό νομοσχέδιο περιέχει «ενδιαφέροντα» πράγματα, όπως π.χ. πλήρη κατάργηση και συγχώνευση φορέων, ασχέτων μεταξύ τους, όπως η Επιτροπή Προμηθειών Υγείας, το ΕΚΑΠΤΥ (Εθνικό Κέντρο Αξιολόγησης Ποιότητας και Τεχνολογιών Υγείας) και η ΕΣΑΝ ΑΕ (Εταιρεία Συστήματος Αμοιβών Νοσοκομείων). Η τελευταία ιδρύθηκε από τον Μάκη Βορίδη στα τέλη του 2014, με σκοπό να αναλάβει την υλοποίηση του νέου συστήματος DRG στην Ελλάδα.Μάλιστα, ο νέος, ενιαίος φορέας θα αναλάβει όλες τις προμήθειες και τη χρηματοδότηση της Υγείας, δηλαδή, όχι μόνο των νοσοκομείων αλλά και του ΕΟΠΥΥ! Όπως λέγεται, καθοριστικό ρόλο στην όλη υπόθεση παίζει ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΕΚΑΠΤΥ, κ. Χάρης Παπαδάκης, (alter ego του κ. Πολάκη), ο οποίος προφανώς φιλοδοξεί να αναλάβει τον νέο, ενιαίο φορέα.Μαθαίνω, δε, ότι ο κ. Παπαδάκης ο οποίος έχει διατελέσει υπεύθυνος οικονομικών του τομέα ναυτιλίας του ΣΥΡΙΖΑ, ισχυρίζεται ότι θα βάλει τάξη μέσα σε λίγους μήνες, προβάλλοντας αριστερά δεξιά την πολύτιμη εμπειρία, που απέκτησε δίπλα στον Αγούδημο.Σημείωση: Ο Αγούδημος χρεωκόπησε και έφυγε μαζί με την οικογένειά του στην Ελβετία! Με αυτά τα διαπιστευτήρια, θα μπει τάξη στα οικονομικά της υγείας; Φοβάμαι ότι οδηγούμαστε σε τραγικό ναυάγιο… Ουδείς όμως δείχνει να χολοσκά. Όλοι ασχολούνται με τη Novartis. Αν υπάρχει θέμα διαφθοράς καλά κάνουν. Όμως, πρέπει να λύνουμε και τα προβλήματα…Οι ΓερμανοίΈγκυρες πληροφορίες μου αναφέρουν ότι μήνες τώρα οι Γερμανοί έχουν ενημερώσει τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Υγείας ότι έχουν έτοιμο το λεγόμενο grouper, ο οποίος όπως σας εξήγησα είναι το κλειδί για να εφαρμοστεί το νέο σύστημα αποζημίωσης νοσοκομείων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Όμως, από το υπουργείο Υγείας και το συνήθως φωνακλά κ. Πολάκη ούτε φωνή ούτε ακρόαση…Όπως ήταν επόμενο, οι Γερμανοί ενημέρωσαν τους «θεσμούς» για το γεγονός ότι το υπουργείο Υγείας κωλυσιεργεί και οι θεσμοί ζήτησαν εξηγήσεις. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, η ελληνική πλευρά ενημέρωσε τους θεσμούς ότι ετοιμάζει νέο νόμο για τις προμήθειες και τη χρηματοδότηση των νοσοκομείων.Όταν λοιπόν οι θεσμοί ζήτησαν ενημέρωση για το νόμο και είδαν ότι ο κ. Πολάκης σχεδιάζει να καταργήσει την ΕΣΑΝ ΑΕ, τότε έκαναν παρέμβαση σε ανώτατο επίπεδο, ζητώντας από την κυβέρνηση να αλλάξει πλήρως το νομοσχέδιο!Μάλιστα, μαθαίνω ότι ενώ ο κ. Πολάκης ήταν ανένδοτος και δεν έκανε πίσω, παρενέβη ο ίδιος ο κ. Ξανθός, ο οποίος δεσμεύτηκε ότι δεν θα καταργηθεί η ΕΣΑΝ ΑΕ και πως θα προχωρήσει η εφαρμογή του νέου συστήματος. Πληροφορίες μου αναφέρουν ότι οι «θεσμοί» δέχθηκαν τελικά να δοθεί νέα παράταση ενός επιπλέον χρόνου, αρκεί να ξεκινήσει μέχρι τον Απρίλιο η πιλοτική εφαρμογή του. Δηλαδή, η πλήρης εφαρμογή να ξεκινήσει 1-1-2019.Έτσι, τώρα ο κ. Πολάκης και ο κ. Παπαδάκης τρέχουν και δεν φτάνουν, προκειμένου να κάνουν τις αναγκαίες παρεμβάσεις και να αλλάξουν το νομοσχέδιο. Επίσης, ανατέθηκε σε 4 υψηλόβαθμους παράγοντες του υπουργείου Υγείας να μεταβούν στη Γερμανία, προκειμένου να ενημερωθούν και να συνεργαστούν με τους Γερμανούς για να δουν από κοντά πώς λειτουργεί το grouper.Η ουσία είναι ότι, με αυτά και με τα άλλα καμώματα του κ. Πολάκη, η χώρα έχει χάσει πολύτιμο χρόνο για να υλοποιήσει μία σημαντική αλλαγή για τη λειτουργία του συστήματος υγείας. Είναι σαφές ότι ευθύνη φέρουν κατά πρώτο λόγο τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ.Φέρουν όμως και οι κ. Ξανθός και κ. Πολάκης διότι ως συνδικαλιστές αντιστρατεύονταν την εφαρμογή τέτοιων εκσυγχρονιστικών εργαλείων. Και φυσικά τόσους μήνες στην κυβέρνηση κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες. Τέρμα τα ψέματα όμως…Υ.Γ. Τι θα σημάνει πρακτικά η εφαρμογή ενός τέτοιου συστήματος και γιατί δεν το θέλουν οι συνδικαλιστές; Κάθε νοσοκομείο, κάθε κλινική και κάθε τμήμα θα λαμβάνει τόση αποζημίωση όση αρμόζει στον αριθμό των περιστατικών, που εξυπηρετούν και τη βαρύτητά τους. Μάλιστα, αυτό θα ισχύει τόσο για το δημόσιο όσο και τον ιδιωτικό τομέα.Ποιες συνέπειες θα έχει αυτό; Για πρώτη φορά στα χρονικά θα δούμε ποιο τμήμα, ποια κλινική, ποιο νοσοκομείο απορροφά εύλογα ή παράλογα υψηλότερο ή χαμηλότερο κόστος από όσο πρέπει! Φυσικά, η εφαρμογή ενός τέτοιου συστήματος θα δείξει με τον πλέον αδιαμφησβήτητο τρόπο ποιες υπηρεσίες χρειάζεται να συγχωνευτούν, ώστε τα χρήματα των Ελλήνων να πιάνουν πράγματι τόπο.Θα μάθουμε ποιοι γιατροί κάνουν 3 χειρουργεία το δίμηνο και ποιοι 3 την ημέρα! Ποιο τμήμα πρέπει να ενισχύσουμε γιατί θα μας βοηθήσει να αυξήσουμε τα έσοδα και ποιο όχι, γιατί απλώς δεν υπάρχουν τόσα περιστατικά. Σε ποια τμήματα θα πρέπει να προσθέσουμε κλίνες και από ποια πρέπει να αφαιρέσουμε!Δηλαδή, κανονικά θα έπρεπε να παρακαλούμε τους ξένους να μας βοηθήσουν να εφαρμόσουμε εδώ και χρόνια ένα τέτοιο σύστημα. Όμως, έτσι, η πολιτική (αριστερή, δεξιά και κεντροαριστερή) εξουσία θα χάσει από τις προμήθειες, τις προσλήψεις και τις «μικροεξυπηρετήσεις» του ΕΣΥ!Για μια μονάδα αίματος… για μια ακτινοθεραπεία… για ένα κρεβάτι εντατικής… για μια βεβαίωση… για μια άδεια ασθενείας… για μια μετεγγραφή σε πανεπιστήμιο άλλης πόλης… για μια μετάταξη… για μία μετακίνηση στη διοικητική υπηρεσία… για μία ακόμη εικονική υπερωρία…
Οι φωτογραφίες μας από τα 80s σε μια μοναδική έκθεση στη Στέγη του Ιδρύματος ΩνάσηΣτο πλαίσιο της έκθεσης GR80s, το ανοιχτό κάλεσμα του Σπύρου Στάβερη στο κοινό να μοιραστεί στιγμές του «τότε» σε φιλμ, γίνεται το υλικό της φωτογραφικής έκθεσης που ξεκινά την Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου: ο ίδιος γράφει το χρονικό αυτής της εμπειρίας στο Lifo.gr 16.2.2017 | 09:40 Από τον ΣΠΥΡΟ ΣΤΑΒΕΡΗ Η χαμογελαστή Ελλάδα των φωτογραφικών άλμπουμ του ’80 συμπληρώνει τη μεγάλη, παράλληλη έκθεση για την «Ελλάδα του ’80», προσθέτοντας στιγμιότυπα ιδιωτικής ζωής σε μια συνολική και πλήρη ακτινογραφία της δεκαετίας. Ταυτόχρονα, αναδεικνύει έναν άλλο χρόνο, έναν χρόνο που κυλάει πιο αργά, πιο βαθιά, επειδή αφορά τις συνήθειες και τις νοοτροπίες και κατά συνέπεια επηρεάζεται πιο έμμεσα από τον πολιτικό αναβρασμό και τις ιδεολογικές μετατοπίσεις, όσο καταλυτικές κι αν υπήρξαν εκείνη την εποχή. Οι φωτογραφίες δείχνουν ακριβώς αυτήν τη διάρκεια κι αυτό το στέρεο, ανθεκτικό έδαφος του τρόπου ζωής και της καθημερινότητας ενός λαού που ασφαλώς μεταβλήθηκαν από την εισβολή των νέων τεχνολογιών, αλλά με έναν μεσογειακό, πιο ήπιο τρόπο. Από την άλλη, το μεσοδιάστημα που μας χωρίζει από τη δεκαετία του ’80 μοιάζει πολύ πιο συμπαγές και «γραμμικό» σε σχέση με την περίοδο με τις βαθιές μεταβολές που γνώρισε η ελληνική κοινωνία σε ισάριθμες δεκαετίες από τη λήξη του πολέμου ως τη Μεταπολίτευση. Εξαιτίας αυτού, οι φωτογραφίες των παλιών μας άλμπουμ προβάλλουν ως μια χαλκομανία, λίγο θολή έστω, της σημερινής μας ζωής. Κάθε άλλο παρά προσποιητές και ναρκισσιστικές, οι ιδιωτικές φωτογραφίες της παρέας και της οικογένειας του ’80 αποπνέουν ανεμελιά και χαρά της ζωής, αντικαθρεφτίζοντας όχι μόνο τη δεδομένη ανάγκη για διαφύλαξη των ευτυχισμένων μας στιγμών αλλά και τις γενικότερες προσδοκίες, την «αόρατη» αισιοδοξία που γέννησε η εποχή. Παρ’ ότι προήλθε από τυχαίες πηγές –ένα ανοιχτό κάλεσμα, φιλικές συνεισφορές και ευρήματα από παζάρια–, το φωτογραφικό υλικό παρουσιάζει στην ευρύτητά του έναν αναμφισβήτητο κοινωνιολογικό πλούτο. Δεν είναι όμως η μόνη του αρετή, καθώς σκοπός της έκθεσης είναι να δώσει συγχρόνως έμφαση στον «εικαστικό» πλούτο που κρύβεται στις ανώνυμες και οικογενειακές φωτογραφίες, να ανασύρει μέσα από τις σελίδες των άλμπουμ τις λησμονημένες ή και πεταμένες φωτογραφίες, αληθινούς θησαυρούς. Κι υπάρχουν πολλοί τέτοιοι που δημιουργούνται από τον αυθορμητισμό, την όμορφη διάθεση της στιγμής ή τα καπρίτσια των φωτογραφικών μηχανών. Όσοι έζησαν τη δεκαετία αυτή ως παιδιά, ως έφηβοι, ως νέοι γονείς, θα νοσταλγήσουν τη νιότη τους. Μπροστά στον ίλιγγο της περασμένης ζωής ίσως αναζητήσουν κι ένα χαμένο κλειδί, το κλειδί μιας ανολοκλήρωτης ή κερδισμένης υπόσχεσης. Η ανώνυμη και η ιδιωτική φωτογραφία φέρουν το μαγικό άγγιγμα του τυχαίου. Αποτελούν σε κάθε περίπτωση σημαντικά ιστορικά τεκμήρια αλλά και γόνιμα πεδία όπου ανακαλύπτεις απροσδόκητες όψεις της ζωής ή μικρά έργα τέχνης που έγιναν ερήμην του δημιουργού τους. Το εξώφυλλο του τεύχους που κυκλοφορεί Ήδη από το περασμένο καλοκαίρι αρχίσαμε να συζητάμε την πρόταση-έκπληξη του Παναγή Παναγιωτόπουλου, συνδιοργανωτή με τον Βασίλη Βαμβακά της έκθεσης «Η Ελλάδα του ’80» στην Τεχνόπολη, για μια παράλληλη έκθεση με τα φωτογραφικά άλμπουμ της ίδιας δεκαετίας. Η μικρή ομάδα που συγκροτήθηκε κάτω από τη διπλή αιγίδα της Στέγης και της «Ελλάδας του ’80» ξεκίνησε να ανταλλάσσει ιδέες γύρω από το περίγραμμα και το περιεχόμενο της έκθεσης πολύ πριν από την παραλαβή των πρώτων φωτογραφιών. Αν και δεν έχω να επικαλεστώ ιδιαίτερη εμπειρία από επιμέλεια εκθέσεων, ενώ είναι γνωστό πως όταν πρόκειται για τις δικές μου φωτογραφίες εύκολα κάνω αμφίβολες επιλογές, η αξιολόγηση του υλικού μού ανατέθηκε εν λευκώ. Δεν πρόκειται για κάτι δύσκολο, αν αφεθείς στη γοητεία του. Η ανώνυμη και η ιδιωτική φωτογραφία φέρουν το μαγικό άγγιγμα του τυχαίου. Αποτελούν σε κάθε περίπτωση σημαντικά ιστορικά τεκμήρια αλλά και γόνιμα πεδία όπου ανακαλύπτεις απροσδόκητες όψεις της ζωής ή μικρά έργα τέχνης που έγιναν ερήμην του δημιουργού τους. Στις στήλες μου στη LifΟ διαφαίνεται το ενδιαφέρον μου για μια φωτογραφία πιο αυθόρμητη και πιο ζωντανή από τις περισπούδαστες, γι’ αυτό συχνά πληκτικές συνθέσεις γνωστών φωτογράφων. Για παράδειγμα, το 2011 στο «Magic Circus» είχα αναφερθεί στον Erik Kessels, τον Ολλανδό καλλιτέχνη και συλλέκτη, ο οποίος, μαζί με τον Άγγλο φωτογράφο Martin Parr, πρωτοστατεί στην Ευρώπη (τα αμερικανικά μουσεία είναι πολύ πιο μπροστά), με εκδόσεις και εκθέσεις, στη διάδοση και στην επανεκτίμηση συλλογών της λεγόμενης vernacular photography (από τη λατινική λέξη vernaculus, που σημαίνει «παράγεται στο σπίτι»). Και πιο πρόσφατα, στο Α/λ/μ/α/ν/α/κ (2016) μοιράστηκα την ανακάλυψη ενός βιβλίου του Γάλλου Thomas Sauvin, που περιλαμβάνει εικόνες από ένα τεράστιο ιδιωτικό αρχείο 500.000 αρνητικών αγορασμένων στην Κίνα με το κιλό από παράνομα εργαστήρια ανακύκλωσης νιτρικού αργύρου. 25.5.2016 Beijing Silvermine. Η συλλογή του Thomas Sauvin. Δείτε το slideshow Υπάρχουν και στην Ελλάδα αρκετοί ιδιωτικοί συλλέκτες παλιών φωτογραφιών, αλλά η έκθεση στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση είναι κατά πάσα πιθανότητα η πρώτη που επιχειρεί να συγκεντρώσει και να καταγράψει τις πιο ποικίλες όψεις της οικογενειακής φωτογραφίας. Αυτό έγινε εφικτό μέσα από την ευρεία ανταπόκριση που είχε το ανοιχτό κάλεσμα που απευθύναμε τον Σεπτέμβρη, αλλά και χάρη στις συνεισφορές φίλων. Μη γνωρίζοντας όμως εκ των προτέρων την προέλευση και την αξία των «δανεικών» φωτογραφιών και αγωνιώντας για την ποιότητα του υλικού, στράφηκα αρχικά και στα παζάρια. Η πρώτη επίσκεψη στον Ελαιώνα ήταν και η πιο «προσοδοφόρα». Σε μια στοίβα σκονισμένα παλιόχαρτα, που τα πατούσε ο κόσμος, ξεχώριζε το γνωστό κίτρινο χρώμα αρκετών φακέλων της Kodak, με όλα τους τα αρνητικά μέσα, καθώς και διάφορα άλλα φιλμ σε ρολό, όλα από το… ’80. Κάποιο φωτογραφικό κατάστημα είχε εκποιήσει την περιουσία του… Έκτοτε, μερικές επισκέψεις ακόμη σ’ αυτό το μεγάλο παζάρι, όπως και στο πιο μικρό του Πειραιά, εμπλούτισαν ένα υλικό που, καθώς συνέρρεαν οι «δωρεές», αποκτούσε όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Το άλλο μεγάλο στοίχημα ήταν η διαμόρφωση του ευρύτατου χώρου που μας διέθεσε η Στέγη. Με την Έλλη Παπαγεωργακοπούλου, τη φίλη σκηνογράφο, αποφασίσαμε να μην προχωρήσουμε σε μια κλασική φωτογραφική έκθεση. Όπως την εμπνεύστηκε και τη σχεδίασε τελικά η Έλλη, η διαδρομή που προτείνεται δένει με έναν πολύ πρωτότυπο και «ελληνικό» τρόπο με το όλο κλίμα της δεκαετίας, χωρίς να θυμίζει στο ελάχιστο αντίστοιχες εκθέσεις στο εξωτερικό. Η τελευταία αγωνία ήταν για την εκτύπωση των ίδιων των φωτογραφιών. Έπρεπε να σκαναριστούν όλες, με βάση το πρωτότυπο και συχνά… κακέκτυπό τους, όπως και να ρετουσαριστούν, το πιο επίπονο έργο της «επιμέλειας». Ευτυχώς, η Στέγη ενέκρινε τη συνεργασία με το εργαστήρι του Γιώργου Μαρίνου, του φίλου και άριστου γνώστη της εκτύπωσης φωτογραφιών. Με μια διαρκή ενδοσυνεννόηση, δώσαμε, νομίζω, από κάθε φωτογραφία την καλύτερή της εκδοχή, διατηρώντας τη γενική της ατμόσφαιρα και επαναφέροντας συγχρόνως τα αρχικά της χρώματα που με τον χρόνο είχαν αλλοιωθεί και αντικατασταθεί στις περισσότερες περιπτώσεις από τη γνωστή πορτοκαλιά μονόχρωμη απόχρωση. Η πρόσφατη συγκυρία μάς επανέφερε με έναν παράδοξο τρόπο πίσω και πολύ κοντά, με όρους οικονομικής επιβίωσης, στις συνθήκες ζωής της δεκαετίας του ’80. Αν είναι να αναπολήσουμε πάντως κάτι, ας αναπολήσουμε κυρίως την απώλεια μιας πιο θερμής κοινωνικότητας. Ιnfo: GR80s Έκθεση φωτογραφίας 17.2—12.4.2017 Συντελεστές της έκθεσης Σχεδιασμός: Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Ελισάβετ Πανταζή, Κωνσταντίνα Σουλιώτη Σκηνογραφία: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου, Δημήτρης Αγγελίδης (βοηθός σκηνογράφου) Συντονισμός: Γιώργος Μαρκατάς Εκτύπωση φωτογραφιών: Γιώργος Μαρίνος (Είδωλο) Επιμέλεια: Σπύρος Στάβερης Στέγη Ιδρύματος Ωνάση Λ. Συγγρού 107 Εκθεσιακός Χώρος –1, καθημερινές 17:00–21:00, Σάβ.–Κυρ. 12:00–21:00 Πηγή: www.lifo.gr
Πάνος Ζαμάνης πρόεδρος της orange grove.
«Αυτό που χρειαζόμαστε για να έχουμε πραγματική άνθηση στη startup επιχειρηματικότητα, είναι να αντικαταστήσουμε τα παλιά πρότυπα με τα οποία “βομβαρδίσαμε” και –κατά τη γνώμη μου– καταστρέψαμε τη χώρα.
Μεγάλωσα με τα περιοδικά να επιδεικνύουν τον πλούτο που κερδήθηκε με λάθος τρόπο και ξοδεύτηκε σε μπουζούκια και ακριβά αυτοκίνητα. Πρέπει τα ΜΜΕ αλλά και όλοι μας να προβάλλουμε τα παραδείγματα των ανθρώπων που τολμούν, είτε αποτυγχάνουν είτε πετυχαίνουν το όραμά τους.
Όταν δημιουργήσουμε ένα νέο star-system από δραστήριους και καινοτόμους ανθρώπους κάθε ηλικίας, τότε η χώρα θα βρει τον δρόμο εξόδου από την κρίση».
«Η αναζήτηση είναι η αρχή της σοφίας.»
Σωκράτης