Δήλωση Μανώλη Κ. Κεφαλογιάννη επικεφαλής της Κ.Ο. των ευρωβουλευτών της Νέας ΔημοκρατίαςΗ συμφωνία ΕΕ-Καναδά (CETA)Δήλωση Μανώλη Κ. Κεφαλογιάννη επικεφαλής της Κ.Ο. των ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας και αναπληρωματικού μέλους της Επιτροπής Γεωργίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την ψήφιση της συμφωνίας CETA μεταξύ ΕΕ – Καναδά.«Στο παγκόσμιο σκηνικό που στήνεται μετά την εκλογή Τραμπ, ένα νέο σκηνικό απομονωτισμού, η συμφωνία ΕΕ-Καναδά είναι η απάντηση. Μία εμπορική συμφωνία συνεργασίας.Η συμφωνία CETA με τον Καναδά και TTIP με τις ΗΠΑ είναι συμφωνίες που ισοδυναμούν με το 49% του παγκόσμιου εμπορίου. Δημιουργία 100 δις ευρώ νέου προϊόντος στην Ευρώπη (5-8 δις ευρώ για Ελλάδα) και 15 εκ. νέες θέσεις εργασίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο.Η συγκεκριμένη συμφωνία, της ΕΕ με τον Καναδά-CETA, έγινε πραγματικότητα μετά από 7 χρόνια διαπραγματεύσεων.Η εμπορική συμφωνία ξεκίνησε στη σύνοδο ΕΕ-Καναδά στην Πράγα το 2009 ως μια προσπάθεια να εμβαθύνουν οι εμπορικές σχέσεις με μια από τις πιο προηγμένες χώρες του κόσμου.Η συμφωνία προβλέπεται ότι θα μειώσει κατά 98% τους δασμούς στο εμπόριο μεταξύ ΕΕ και Καναδά.1). ΣΥΡΙΖΑ : Η κυβέρνηση για μία ακόμη φορά εμφανίζεται ως διχασμένη προσωπικότητα.Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υπερψήφισε και επικύρωσε τη συμφωνία, τόσο στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στη σύνοδο της 30ης Οκτωβρίου 2016, μαζί με τις κυβερνήσεις των 28 κρατών μελών της Ε.Ε, όσο και στο Συμβούλιο Υπουργών (απαραίτητη προϋπόθεση για να έρθει προς ψήφιση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο). Ενώ χαρακτηριστική είναι η δήλωση του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης «Θωρακισμένη η φέτα στο πλαίσιο της CETA».Επίσης σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες οι υπουργοί της κυβέρνησης επιχειρηματολογούσαν υπέρ της υπερψήφισης της συμφωνία ενώπιον όλων των ευρωβουλευτών.Όμως, καταψήφισε την συμφωνία, μέσω των ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.2). Ελλάδα : Με τη συγκεκριμένη συμφωνία εκλείπουν οι δασμοί 8-12% για μία σειρά ελληνικών αγροτικών και όχι μόνο προϊόντων.Παράδειγμα, τα ροδάκινα, το ελαιόλαδο, οι βρώσιμες ελιές, τα τυριά, τα τυποποιημένα ελληνικά προϊόντα κ.λπ.Άρα γίνονται τα προϊόντα μας ανταγωνιστικότερα σε μία προηγμένη αγορά 30 εκ. κατοίκων.3). Φέτα και CETA : Στο επίμαχο θέμα της φέτας.Η Ελλάδα παράγει ετησίως 120.000 τόνους φέτας. Η εσωτερική μας ζήτηση είναι 80.000 τόνοι.Οι ανάγκες της Ευρώπης μπορούν να φτάσουν τους 500.000 τόνους και η παγκόσμιας αγοράς προσεγγίζει τους 1.000.000 τόνους ετησίως.Άρα η ζήτηση είναι υπέρ-πενταπλάσια της σημερινής μας παραγωγής.Υπάρχουν εταιρείες του Καναδά, από μετανάστες Έλληνες, Ιταλούς, Ισπανούς και Γάλλους, που παράγουν τυριά και τα ονομάζουν, φέτα, Gorgonzola, Fontina, Asiago, Munster. Με την ονομασία, δηλαδή, ΠΟΠ της ΕΕ. Όσες από αυτές τις εταιρείες έχουν αρχίσει την παραγωγή τους πριν το 2013 θα μπορούν να συνεχίσουν να παράγουν μόνο για την αγορά του Καναδά και δεν θα μπορούν να εξάγουν το προϊόν τους στην Ευρώπη. Θέμα που θα συζητηθεί ξανά σε 5 χρόνια.Οι ελληνικές εταιρείες που παράγουν γνήσια φέτα θα μπορούν να κάνουν εξαγωγές στον Καναδά. Και κυρίως, χωρίς δασμούς εισαγωγής.Τέλος απαγορεύεται πλέον και η χρήση ενδείξεων (σε παλιούς και νέους παραγωγούς) οι οποίες να παραπέμπουν στην Ελλάδα.4). Με τη CETA εξασφαλίζεται η πλήρης προστασία για σειρά προϊόντων ΠΟΠ της χώρας μας.
- Ελληνικά Τυριά : φέτα, κεφαλογραβιέρα, γραβιέρα Κρήτης, γραβιέρα Νάξου, μανούρι και κασέρι.
- Ελληνικά Λάδια : λάδι Καλαμάτας, λάδι Κολυμπαρίου Χανίων, λάδι Σητείας Λασιθίου, λάδι Λακωνίας.
- Ελληνικές ελιές : ελιά Καλαμάτας και Άμφισσας.
- Ελληνικά μπαχαρικά : Κρόκος Κοζάνης.
- Ελληνικά φρέσκα και επεξεργασμένος λαχανικά :
φασόλια γίγαντες Πρεσπών Φλώρινας, φασόλια γίγαντες Καστοριάς.
- Μαστίχα Χίου.»
Και όμως η ζωή μάς αλλάζει
Λένε ότι η επιμονή, η σταθερότητα και η ευσυνειδησία είναι κάποια από τα στοιχεία του χαρακτήρα που έτσι και σου τα ενσταλάξουν, θα τα έχεις μια ζωή. Νομίζετε; Και όμως, σύμφωνα με μια πρωτοποριακή μελέτη που κράτησε περισσότερο από έξι δεκαετίες, αυτό που πιστεύαμε μια ζωή, στην πραγματικότητα δεν ισχύει.Σκωτσέζοι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι μεταξύ εφηβείας και γήρατος η προσωπικότητα του ανθρώπου αλλάζει, καθώς η ζωή παίρνει από τον καθένα μας το μερίδιό της.Κατά τη διάρκεια της μελέτης, που κράτησε πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου διαπίστωσαν ότι προσωπικές ιδιότητες που υποτίθεται ότι υπάρχουν εκ γενετής είχαν αλλοιωθεί σε μεγάλο βαθμό μεταξύ των ηλικιών 14 και 77.Η βάση της μελέτης ήταν μια έρευνα για την ψυχική υγεία που διενεργήθηκε στη Σκωτία το 1950 όταν αξιολογήθηκαν οι προσωπικότητες περισσότερων από 1.200 παιδιά. Οι δάσκαλοί τους είχαν συμπληρώσει έξι ερωτηματολόγια, αξιολογώντας τα επίπεδα αυτοπεποίθησης, επιμονής, σταθερότητας της διάθεσης, ευσυνειδησίας, πρωτοτυπίας και τέλος της επιθυμίας για μάθηση των μαθητών τους. Οι έξι βαθμολογίες συγχωνεύτηκαν σε μία ενιαία που οι ερευνητές είπαν ότι αντιστοιχούσε στην αξιοπιστία. Τα παιδιά υποβλήθηκαν επίσης σε τεστ νοημοσύνης.Το 2012 οι ερευνητές εντόπισαν 635 από τους συμμετέχοντες στην αρχική μελέτη που ήταν πλέον 77 ετών και κάλεσαν όσους ήθελαν να συμμετάσχουν και πάλι σε μια ανάλογη έρευνα. Αυτή τη φορά οι ίδιοι οι συμμετέχοντες εκτίμησαν τον εαυτό τους ενώ παράλληλα όρισαν έναν στενό φίλο ή συγγενή να κάνει το ίδιο. Υπεβλήθησαν και πάλι σε τεστ νοημοσύνης και απάντησαν σε ερωτήσεις σχετικές με τη γενική ευημερία τους.
Η προσωπικότητά μας αλλάζει σταδιακά και ανεπαίσθητα μέσα στο χρόνο, δεν επηρεάζεται όμως από κρίσιμα γεγονότα όπως ο γάμος ή το πένθος
Επικεφαλής της ομάδας των επιστημόνων που διενήργησαν τη μελέτη είναι ο Μάθιου Χάρις, επιστημονικός συνεργάτης στο Κέντρο Απεικόνισης του Εγκεφάλου του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, ο οποίος παραδέχθηκε ότι τα νέα αποτελέσματα τους εξέπληξαν αφού δεν αντιστοιχούσαν στα παλιά. «Είχαμε υποθέσει ότι θα βρίσκαμε αποδείξεις για τη σταθερότητα της προσωπικότητας μετά από 63 χρόνια αλλά οι συσχετίσεις μας δεν υποστηρίζουν αυτή την υπόθεση»,δήλωσε στους λονδρέζικους Times.Μόνο για δύο από τα χαρακτηριστικά -σταθερότητα της διάθεσης και ευσυνειδησία- υπήρξαν σημάδια διάρκειας δια βίου σε σημαντικό βαθμό, αλλά και πάλι χωρίς καμία εγγύηση.Οι ερευνητές είπαν ότι ήταν δύσκολο να δικαιολογήσουν γιατί αυτά τα δύο χαρακτηριστικά ήταν πιο μόνιμα. «Φαίνεται ότι υπάρχει ένα ευρύ φάσμα γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων που με την πάροδο του χρόνου συμβάλλει στην πιθανή αλλαγή των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας αλλά δεν είναι ακόμα σαφές γιατί μερικά από αυτά ενδέχεται να επηρεάζονται περισσότερο σε σχέση με άλλα», είπαν.Οι άνθρωποι που ελέγχθηκαν είχαν γεννηθεί το 1936, πράγμα που σημαίνει ότι είχαν βιώσει δραματικές περιβαλλοντικές αλλαγές τόσο κατά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και εξ αιτίας της μετέπειτα ψηφιακής επανάστασης. Η αξιοπιστία των συμμετεχόντων στην ηλικία των 14 ετών δεν είχε σχέση με την ευημερία τους τα επόμενα χρόνια. Ήταν μάλιστα προφανής η αντίθεση των αποτελεσμάτων της προηγούμενης έρευνας (είχαν παρουσιαστεί υψηλότερες βαθμολογίες) η οποία συσχετίστηκε με την ευημερία των δεκαετιών που ακολούθησαν.Προηγούμενες μελέτες της προσωπικότητας που είχαν διεξαχθεί σε μικρότερες χρονικές περιόδους, εμφανίζουν κάποια συνέπεια, όταν για παράδειγμα συγκρίνουν την παιδική ηλικία με τη μέση ηλικία, ή τη μέση ηλικία με το γήρας.Ο δρ Χάρις λέει ότι οι προσωπικότητες άλλαξαν σιγά-σιγά, σταδιακά και όχι ξαφνικά, μετά από κρίσιμα γεγονότα της ζωής, όπως ο γάμος ή το πένθος. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των ερευνών: «Η προσωπικότητα αλλάζει σταδιακά κατά τη διάρκεια της ζωής. Σε σχετικά μικρά χρονικά διαστήματα μπορεί να υπάρχουν μόνο ανεπαίσθητες αλλαγές, αλλά όταν αυτές οι αλλαγές συσσωρεύονται, οδηγούν σε μεγαλύτερες διαφορές σε βάθος χρόνου. Ακόμη, η προσωπικότητα μπορεί να αλλάξει πιο γρήγορα σε συγκεκριμένες περιόδους, όπως η εφηβεία, αλλά το αν συγκεκριμένα γεγονότα της ζωής έχουν σημαντικές, μακροχρόνιες επιπτώσεις στην προσωπικότητα είναι λιγότερο σαφές».
**********
Κική ΤριανταφύλληΠηγή: protagonΑντικλείδι , http://antikleidi.com
Ηλίας Λαψάνης ο άρχοντας των Σκούρτων
“Μην ξοδεύεις τον χρόνο σου χτυπώντας ένα τοίχο, με την ελπίδα να μετατραπεί σε πόρτα.” – Coco Chanel
Όταν σκεφτόμαστε για το πώς θα καταφέρουμε να επιτύχουμε, συχνά επικεντρωνόμαστε στις δεξιότητες και τις συνήθειες που θα πρέπει να προσθέσουμε στη ζωή μας. Αλλά μερικές φορές το κλειδί για την επιτυχία στην πραγματικότητα βρίσκεται στην ικανότητα μας να εγκαταλείψουμε ορισμένες συνήθειες και συμπεριφορές. Έτσι, ξεκινώντας από σήμερα…
Η Οικία του Ερνέστου Τσίλλερ
Στοίχημα πως το έχετε προσπεράσει αμέτρητες φορές, χωρίς να του ρίξετε δεύτερη ματιά. Το εντυπωσιακό διώροφο νεοκλασικό στο 22 της οδού Μαυρομιχάλη το οποίο σχεδίασε για τον εαυτό του ο άνθρωπος που ταυτίστηκε όσο λίγοι άλλοι με την Αθήνα του 19ου αιώνα, χτίστηκε το 1882-85. Ξεχωρίζει για τις δύο πήλινες Ερμές τις οποίες σχεδίασε ο ίδιος ο Τσίλλερ, και κοσμούν τα ανοίγματα του επάνω ορόφου. Το κτίριο καταστράφηκε εν μέρει από την πυρκαγιά του 1977 (όταν ανήκε στην Εθνική Λυρική Σκηνή, η οποία το χρησιμοποιούσε ως βεστιάριο) και αργότερα λεηλατήθηκε από διαρρήκτες, οι οποίοι συνελήφθησαν.
Σήμερα ανακαινίζεται αργά αλλά σταθερά, για να αποτελέσει παράρτημα του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου.
Σαν ήμουν μαθητής της 2ας γυμνασίου, προκειμένου η φιλόλογος να μας πείσει για την σπουδαιότητα της ομηρικής γλώσσας, μάς ανέφερε τρία απλά παραδείγματα αγγλικών λέξεων που είχαν ελληνική ρίζα. Τρείς πασίγνωστες λέξεις, που το απαίδευτο ακόμη μυαλό μας, δεν θα μπορούσε να γνωρίζει. Οι λέξεις ειπώθηκαν, το μάθημα συνεχίστηκε, το κουδούνι ακούστηκε, πανζουρλισμός για το διάλειμμα και την μπαγιάτικη ξαναζεσταμένη τυρόπιτα του κυλικείου και το πεντάλεπτο που είχε χρειαστεί για να μας κάνει να εκτιμήσουμε λίγο παραπάνω τον Όμηρο, πέρασε στην σχολική λήθη, επιβεβλημένη απ;o τα μαθήματα που ακολουθούσαν στο βασανιστικό επτάωρο σχολικό πρόγραμμα. Ίσως όχι εντελώς. Κατά καιρούς, η φωνή της καθηγήτριας και οι τρεiς λέξεις της, έκαναν σποραδικές εμφανίσεις, ειδικά την ώρα που ανοίγαμε ένοχα το λυσσάριο, όταν σκοντάφταμε σε ακατανόητες λέξεις μιάς πολύ μακρινής εποχής. Χαμένοι και εκνευρισμένοι μέσα στην δίνη των εξετάσεων, πανελληνίων ή ενδοσχολικών, το διακύβευμα παρέμενε πάντα το ίδιο· αν μια γλώσσα θεωρείται νεκρή, πώς μπορούν οι λέξεις της να είναι τόσο ζωντανές; Και όχι μόνο ζωντανές, αλλά να κάνουν και παγκόσμια καριέρα; Πριν μας απαντήσουν οι πιο ειδικοί επί του θέματος, ας δούμε εμείς δέκα λέξεις που έφυγαν απο την πατρική αγκαλιά και αναζήτησαν αλλού στέγη και θαρρώ πως τα κατάφεραν μια χαρά.
Turbo
Και ποιός δεν την ξέρει αυτήν την μικρή λεξούλα; Από τις ηλεκτρικές σκούπες μέχρι τα αγωνιστικά αυτοκίνητα, το turbo έχει χαρακτηρίσει την απόδοση πληθώρας συσκευών και κινητήρων. Και όμως, προέρχεται απο την αρχαία ελληνική τύρβη που σημαίνει την κυκλική και ταραχώδη κίνηση. Εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς για ποιόν λόγο καθιερώθηκε στα αγγλικά. Επικουρικά, Τύρβη ήταν και μια τοπική θρησκευτική εορτή προς τιμή του Διονύσου που περιελάμβανε έναν διθυραμβικό χορό.
Yes
Και αγγλικά να μην γνωρίζει κάποιος, το “yes” σίγουρα το ξέρει. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζει είναι ότι προέρχεται απο αρχαιοελληνικό μόριο γε που έχει μεγάλο σημασιολογικό εύρος, μέσα σε αυτό και το “βεβαίως”. Το γε δίνει έμφαση στην λέξη που συνοδεύει και το συναντάμε συχνότατα στην ελληνιστική περίοδο.
Sponsor
Γνωστότατη σε όλους μας, με μερικούς εξ’ ημών να θεωρούν ότι ο σπόνσορας πρόκειται για ελληνοποιημένη λέξη της αντίστοιχης αγγλικής. Δεν θα είχαν και εντελώς άδικο, αν η λέξη δεν προόερχοταν απο το ρήμα σπένδω και το ομμόριζο σπονδή που σημαίνουν “προσφέρω” και “προσφορά” αντίστοιχα. Αλήθεια, πόσες φορές δεν πέσαμε πάνω στην λέξη σπονδή στα μαθητικά μας χρόνια;
Pause
Λέξη που προέρχεται απο την ελληνική παῦσις και σημαίνει το “σταμάτημα”. Η αγγλική λέξη διατήρησε αρκετά την ηχητική απόδοση της αντίστοιχης ελληνικής.
Carat
Η μονάδα μέτρησης των πολύτιμων λίθων έχει πιθανότατα ελληνική καταγωγή, καθώς προέρχεται απο την λέξη κεράτιον που κυριολεκτικά σημαίνει το μικρό κέρατο παράλληλα όμως ήταν και η μονάδα μέτρησης για αντικείμενα μικρού βάρους (το 1/3 του οβολού). Αληθινό διαμάντι η ανακάλυψή της!
Kiss
Η ετυμολογική της ιστορία είναι μάλλον περιπετειώδης και οι γλωσσολόγοι ερίζουν για το κατά πόσο η αγγλική λέξη kiss προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρηματικό τύπο κυνέω (μελλ. κῦσω) που σημαίνει “φιλώ”. Χωρίς να θέλουμε να μπούμε σε ξένα χωράφια, υπάρχουν μελετητές που υποστηρίζουν ότι υπήρχε η κοινή ινδο-ευρωπαϊκή ρίζα Ku, την οποία οι λατινογενείς γλώσσες – και κατ’ επέταση η αγγλική – χρησιμοποίησαν ως βάση για τις δικές τους λέξεις. Η θεωρία στηρίζεται στο γεγονός ότι η σημασία του φιλιού ήταν πρωτεύουσας θρησκευτικής σημασίας στην λατρεία όλων των λαών, εξ’ ου και η κοινή ρίζα.
Disaster
Aς βάλουμε και την αστρολογία στο παιχνίδι των λέξων. Η αγγλική λέξη για την “καταστροφή” προέρχεται απο τον συνδυασμό των λέξεων dis (λατ.) και ἀστήρ και έχει την έννοια της αναποδιάς που προέρχεται από την δυσμενή θέση ενός πλανήτη.
Ajax
Την ξέρετε, είτε είστε νοικοκύρης, είτε λάτρης του ολλανδικού ποδοσφαίρου. Η λέξη προέρχεται απο την ελληνική Αἴᾱς, τον μυθικό ήρωα του Τρωϊκού Πολέμου. Και αν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί μια ποδοσφαιρική ομάδα πήρε το όνομά της απο έναν ήρωα, απορία προκαλεί η επιλογή του για να ονομαστεί ένα απορρυπαντικό.
Μarmalade
Με τόσο διάβασμα ίσως και να πεινάσατε οπότε, γιατί να μην βάλουμε στο άρθρο μας μια λαχταριστή λέξη; Η γνωστή σε όλους μας “μαρμελάδα”, έλκει την καταγωγή της απο το λατινικό “melimelum” το οποίο προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις μέλι και μῆλον (δωρ. μᾶλον) που σημαίνει το “μήλο” αν και είχε ευρύτερη σημασία καθώς σήμαινε γενικά τα φρούτα, ειδικά τα εξωτικά. Το οξύ που χρησιμοποιήθηκε για την διατήρηση των φρούτων τον 18ο αιώνα προερχόταν απο άγουρα μήλα. Κάνατε την σύνδεση;
Mentor
Δεν θέλει μετάφραση στα ελληνικά, όλοι γνωρίζουμε την σημασία του μέντορα. Αυτό που ίσως δεν θυμόμαστε είναι ότι ο Μέντωρ ήταν φίλος του Οδυσσέα και σύμβουλος του Τηλέμαχου όπως διαβάζουμε στην “Οδύσσεια” του Ομήρου. Με αυτήν την σημασία, του σοφού ανθρώπου, κάνει πλέον διεθνή καριέρα.
Μπορεί και να τις ξέρατε, μπορεί και όχι. Ίσως διαφωνείτε καθώς τέτοιες λίστες δεν γίνονται αποδεκτές απο όλους, ίσως όμως και να συμφωνείτε. Όποια και να είναι η δική σας θέση, το ταξίδι της γλώσσας μέσα στον χρόνο και γύρω απο τον κόσμο είναι πάντα συναρπαστικό και μας μαθαίνει ότι οι γλώσσες δεν είναι απαραίτητο να… χωρίζουν τους λαούς.
ΠΗΓΕΣ
Βοηθήματα:
Οnline Etymology Dictionary
Oxford University Press’s Academic Insights for the Thinking World
Oxford English-Greek Learner’s Dictionary
H.G. Liddell & R. Scott, Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας
«Ετσι απλά με πέταξαν έξω σαν να ήμουν ένα τίποτα»
Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ
*“Πριν από 2,5 περίπου χρόνια, ταυτόχρονα με την εκλογή μου στην Ακαδημία Αθηνών, είχα μία οπτική νευροπάθεια την οποία δεν διαπιστώσαμε αμέσως και αναγκάστηκα να πάω στη Σουηδία. Εκεί διαγνώσθηκε η πάθησή μου. Αυτή η πάθηση επέρχεται, αλλά διαρκεί συνήθως 4 χρόνια.
Σε αυτό το διάστημα εγώ δεν έβλεπα και δεν μπορούσα να περπατήσω μόνος μου στον δρόμο. Να σκεφτείτε ότι έχω μια γυναίκα που μου γράφει τα βιβλία μου.
Στο ίδιο διάστημα δεν μπορούσα να πάω στην Ακαδημία. Μάλιστα, τους είχα στείλει και τρία γράμματα τα οποία είναι ήδη ανακοινωμένα. Τους έγραφα λοιπόν ότι δεν μπορούσα να πηγαίνω για αυτό τον λόγο. Και η απάντηση ήταν ότι σύμφωνα με τον κανονισμό της Ακαδημίας θα πρέπει να διαγραφώ γιατί δεν ήμουν εκεί.
Στο ίδιο διάστημα δεν μπορούσα να πάω στην Ακαδημία. Μάλιστα, τους είχα στείλει και τρία γράμματα τα οποία είναι ήδη ανακοινωμένα. Τους έγραφα λοιπόν ότι δεν μπορούσα να πηγαίνω για αυτό τον λόγο. Και η απάντηση ήταν ότι σύμφωνα με τον κανονισμό της Ακαδημίας θα πρέπει να διαγραφώ γιατί δεν ήμουν εκεί.
Εγώ δεν έλειπα, αλλά ήμουν άρρωστος. Αυτό δεν το έλαβαν ποτέ υπόψη τους, με αποτέλεσμα να μου κόψουν και τον μισθό. Και δεν σταμάτησαν εκεί, καθώς μου ζήτησαν πίσω και τους τρεις μισθούς που είχα εισπράξει μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Έτσι λοιπόν διεκόπη οποιαδήποτε παροχή είχα εγώ από την Ακαδημία. Εκείνο που ρώτησα επανειλημμένα ήταν να μου απαντήσουν στο αν αποβάλλεται όποιος αρρωσταίνει. Απάντηση δεν πήρα ποτέ. Αυτό που μου στοίχισε περισσότερο ήταν ότι την επόμενη χρονιά δεν υπήρχε το όνομά μου ούτε στην επετηρίδα. Έτσι απλά με πέταξαν έξω σαν να ήμουν ένα τίποτα.”
Έτσι λοιπόν διεκόπη οποιαδήποτε παροχή είχα εγώ από την Ακαδημία. Εκείνο που ρώτησα επανειλημμένα ήταν να μου απαντήσουν στο αν αποβάλλεται όποιος αρρωσταίνει. Απάντηση δεν πήρα ποτέ. Αυτό που μου στοίχισε περισσότερο ήταν ότι την επόμενη χρονιά δεν υπήρχε το όνομά μου ούτε στην επετηρίδα. Έτσι απλά με πέταξαν έξω σαν να ήμουν ένα τίποτα.”
*Δημήτρης Μυταράς, 28 Φεβρουαρίου, 2013.
Υστερόγραφο (δικό μας): Η βαθιά καθυστερημένη κοινωνικά σκέψη, η ρατσιστική σκέψη – από όπου και αν εκπορεύεται, είτε από τα χαμηλά είτε από την υψηλοτάτη Ακαδημία Αθηνών – “θέλει” να αντιλαμβάνεται τους ανθρώπους που βιώνουν είτε παροδικά είτε μόνιμα την εμπειρία της αναπηρίας όποιοι αυτοί και αν είναι – είτε είναι κοινωνικά “ανώνυμοι”, είτε διεθνώς καταξιωμένοι όπως ο ζωγράφος Δημήτρης Μυταράς – ως “τίποτα”.
Γιατί δεν μπορείς να σταματήσεις να τσεκάρεις συνεχώς το κινητό σου
Τσεκάρισμα κινητού, αυτή η μάστιγα. Στα καλά καθούμενα μπορεί να δεις τον απέναντί σου να πιάνει το κινητό του απλά για να πάρει μια γεύση από το timeline του, τις ειδοποιήσεις του, το inbox του, τα email του.
Ισως να ανήκεις κι εσύ σε αυτούς που βρισκόμενοι σε έξοδο, περιμένοντας κάποιο μέσο μεταφοράς ή ακόμα και περπατώντας στο δρόμο έχουν το βλέμμα τους συχνά πυκνά καρφωμένο στην οθόνη του κινητού έστω και για λίγα δευτερόλεπτα. Κάντε ένα πείραμα. Αν βρεθείτε σε μια στάση λεωφορείου παρατηρήστε πόσοι άνθρωποι είναι με το βλέμμα στην οθόνη του κινητού τους.
Η εικόνα ίσως και να σας τρομάξει, γιατί μπορεί να μην την είχατε παρατηρήσει ως τώρα. Απλά γιατί κάνετε κι εσείς ακριβώς το ίδιο. Σε όλο αυτό που μας συμβαίνει δόθηκε απάντηση: επιστημονική. Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Independent σύμφωνα με την καθηγήτρια Sharon Begley, η λέξη κλειδί είναι η ντοπαμίνη. Ο νευροδιαβιβαστής ευτυχίας του εγκεφάλου που έχει συνδεθεί με την ευχαρίστηση και την απόλαυση.
Οταν η ντοπαμίνη απουσιάζει, μπορεί να προκληθούν ασθένειες όπως η νόσος του Πάρκινσον, η σχιζοφρένεια και η κατάθλιψη.
Mobile Lovers – Banksy
Οπως αναφέρει το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Independent, έρευνα έχει δείξει ότι η ντοπαμίνη – που έχει συνδεθεί με την απόλαυση- είναι εθιστική. Αν λοιπόν η ντοπαμίνη είναι εθιστική, εθισμό μας προκαλεί και… ό,τι μας την προκαλεί!
Ντοπαμίνη μπορεί να απελευθερωθεί όταν λάβουμε μια νέα πληροφορία ελέγχοντας το κινητό, όταν επικοινωνήσουμε με κάποιον άλλον. Οταν τα επίπεδα ντοπαμίνης πέσουν (δεν λαμβάνουμε πληροφορία-ερέθισμα που θα μας ευχαριστήσει), τότε νιώθουμε αρνητικά.
Eτσι, λοιπόν, αυτό που έχει προκαλέσει εθισμό δεν είναι τόσο οι πληροφορίες αυτές καθ’αυτές που λαμβάνουμε αλλά η προσμονή για το αν θα μας ευχαριστήσουν. Ετσι, λοιπόν, το αίσθημα που προκαλείται από την λήψη αυτών των πληροφοριών μας κάνει να τις επιζητάμε.
Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα; Με το να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει. Αν βλέπουμε ότι εξαρτόμαστε από το κινητό και αυτό μας προκαλεί άγχος τότε θα πρέπει να ρωτήσουμε τον εαυτό μας «Δηλαδή τι θα γίνει αν θα τσεκάρω το κινητό μου, τα μηνύματα και τα email μου στο τέλος της ημέρας;».
_______________________
Πηγή: bovary.gr
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Βωμολοχίες του Καραϊσκάκη
ΟΙ ΒΩΜΟΛΟΧΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ
του Θωμά Θεολόγη από το ανέκδοτο βιβλίο του:
«Τ’ Άγραφα ανεξίτηλα γραμμένα»
[Το παρόν σημείωμα φιλοξενείται εδώ επειδή ο Γεώργιος Καραϊσκάκης για το διάστημα 1819-1824 κατείχε ολόκληρο το αρματολίκι Αγράφων-Τυμφρηστού, το οποίο όμως στη συνέχεια περιορίστηκε στην περιοχή Ρεντίνας-Φουρνάς-Τυμφρηστού, δίνοντας την ευκαιρία στους παρατυμφρήστιους κλεφτοαρματολούς να συνταχθούν στο ασκέρι του και να πολεμήσουν ηρωικά μαζί του]
Έχουν λεχθεί πάρα πολλά για το πλούσιο «γαλλικό» λεξιλόγιο του Καραϊσκάκη, δίδοντας πολλές φορές υπέρογκες διαστάσεις στο θέμα. Σήμερα, σχεδόν όλοι, διαπράττουμε ένα τεράστιο λάθος. Ερμηνεύουμε κάτι πού συνέβη πριν τρεις, δεκατρείς ή εικοσιτρείς αιώνες με σημερινά μέτρα και σταθμά, με αποτέλεσμα τη διαστρέβλωση του. Τα πτυελοδοχεία στους διαδρόμους των Νοσοκομείων τα θυμάστε; Πόσα φλέγματα εύρισκαν το στόχο τους; Στο Σιδηροδρομικό Σταθμό Λαρίσης, κατά τα Γυμνασιακά μου χρόνια άκουγα συχνά τις μητέρες να λένε, όταν αντίκριζαν το γιόκα τους: «Τί κάνεις, πουτσαρά μου;». Φυσικά και δεν κοκκίνιζε κανένας στο άκουσμα της λέξης, αφού ή σημασία της ήταν άλλη από τη σημερινή- εσήμαινε «παλληκάρι».
Αν σήμερα δείτε το σταθμάρχη ενός Κ.Τ.Ε.Λ. με το μι κρόφωνο στο χέρι να φωνάζει: «Κουφάλα – Μαυρομμάτα – Παπαδιά», σίγουρα θα τον περάσετε για τρελό, εκτός από ανάγωγο! Κι όμως πριν από λίγο χρόνο, οι επιβάτες πού περίμεναν το λεωφορείο στο Καρπενήσι, προκειμένου να ταξιδέψουν για τα χωριά τους Κουφάλα – Μαυρομμάτα – Παπαδιά, άκουγαν τις λέξεις με ανακούφιση. (Το χωριό Κουφάλα μεταγλωττίστηκε επί το άξιοπρεπέστερον και λέγεται Δάφνη).
Για να ξεκαθαρίσει τελείως το τοπίο, πριν αναλύσουμε το κυρίως θέμα μας, επιτρέψτε μου ακόμα λίγες λέξεις: Ό όρος «βωμολοχία» είναι σύνθετος. Παράγεται από τις λέξεις «βωμός» και «λόχος» (ενέδρα). Εκείνοι πού κατά την αρχαιότητα ελλόχευαν (ενέδρευαν), δηλαδή παραμόνευαν κοντά στους βωμούς για να κλέψουν ένα κομμάτι από τα κρέατα των θυσιών, ήταν βωμολόχοι και στη συνέχεια ή έννοια επεκτάθηκε στην αισχρολογία- χυδαιολογία.
Κατά την Επανάσταση του ‘21 και ποιος δεν ήταν αθυρόστομος! Η προσοχή μας στράφηκε περισσότερο στον Καραϊσκάκη για δυο λόγους. Πρώτον για τη μεγαλύτερη συχνότητα έναντι των άλλων και δεύτερον – και κυρίως – για το πικάντικο αγραφιώτικο χιούμορ του. Απολαύστε μερικά παραδείγματα:
α. Ο Ν. Μπότσαρης κι ό Στορνάρης, πριν από την άτυχη εκστρατεία κατά της Άρτας, επισκέφτηκαν τον βαριά ασθενή Καραϊσκάκη. Μετά από ερώτηση του απάντησαν: «Και ημείς δεν ηξεύρομεν. Πηγαίνουμε εις τον Μαχαλάν και όπου μας διορίση η Κυβέρνησις, εκεί θέλει εκστρατεύσωμεν».
Καραϊσκάκης: «Ποια Κυβέρνησις, καπετάν Νότη; Το τζιογλάνι του Ρείζ – έφέντη ό τεσσερομάτης;» (“Έτσι αποκαλούσε τον Μαυροκορδάτο επειδή φορούσε γυαλιά). «Ποιοι τον έκαμαν Κυβέρνηση; Εγώ κι άλλοι δεν τον γνωρίζομεν! Ή σύναξεν δέκα ανόητους και τον υπέγραψαν δια τας ιδιοτέλειας των; Ιδού ποιοι τον υπέγραψαν: Πρώτον εσύ, όπου όλα τα πράγματα θέλεις να έρχονται με το ζουρνά, ο Σκαλτζάς, όπου δεν είναι άλλο παρά καμπάνα μπαγκ – μπαγκ, ό Μακρής ό μακρολαίμης όπου μόνον το κεφάλι ηξεύρει να ταράζη, ο Μήτζιος Κοντογιάννης, η πουτάνα, όπου αν ήταν γυναίκα, δεν εχόρταινεν μέ 80.000 φορές την ώραν, ο ξυνόγαλος Γιώργος Τσιόγκας, όπου στραβώνει τα χείλια του με το τζιμπούκι και δεν ηξεύρει τι του γίνεται και ο αδελφός μου ο Στορνάρης, ο ψεύτης. Δεν τον υπέγραψεν ο μπούτζος μου και να ιδώ την εκστρατείαν σας». Πόσο δίκιο είχε ό καημένος! Σ’ αυτή την εκστρατεία (μάχη του Πέτα) σφαγιάστηκαν όλοι οι Φιλέλληνες και πάρα πολλοί Έλληνες!
β. Προς τον απεσταλμένο του Σιλιχτάρ Μπόδα, αρχηγό του τουρκικού στρατού στα Τρίκαλα: «Έλα, σκατότουρκε, έλα Εβραίε, απεσταλμένε από τους γύφτους, έλα ν’ ακούσεις τα κέρατα σας – γαμώ την πίστιν σας και τον Μουχαμέτη σας. Τι θαρεύσατε, κερατάδες. Δεν εντρέπεστε να ζητείτε από ημάς συνθήκην με έναν κοντζιά σκατο-Σουλτάν Μαχμούτην – να τον χέσω και αυτόν και τόν Βεζύρην σας και τον Εβραίον Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα».
γ. «Ιδού οι Έλληνες! Αυτοί σας χέζουν και τώρα και πάντα».
δ. Αφού ο Ρεσίτ πασά εδάμασε τον Αλή, ζήτησε από τον Καραϊσκάκη να πάει στα Τρίκαλα να τον γνωρίσει. Ο Καραϊσκάκης του απάντησε έμμετρα στα «γαλλικά»:
«Μου γράφεις ένα μπουγιουρντί,
λέγεις να προσκυνήσω.
Κι εγώ πασά μου ρώτησα τον μπούτζον μου
τον ίδιον κι αυτός μου αποκρίθηκε να μη σε προσκυνήσω,
κι αν έλθεις κατ’ επάνω μου,
ευθύς να πολεμήσω».
ε. Ο Καραϊσκάκης, κατ’ εξοχήν ειδικός στο να κερδίζει μάχες, όταν κατάλαβε ότι το δικαστήριο του Μαυροκορδάτου θα τον καταδίκαζε σε θάνατο, έψαξε και βρήκε τρόπο ν’ αναβληθεί ή δίκη του. Όταν ό Γαλάνης Μεγαπάνος, δημόσιος κατήγορος, σχολιάζοντας την απάντηση του Καραϊσκάκη ότι το είχε χούι να λέει λόγια, του είπε: «Μα γιατί να το έχεις αυτό το χούι ενώ είσαι πενήντα χρόνων;». Ό Καραϊσκάκης, εκμεταλλευόμενος την ορθάνοιχτη πόρτα και την πνευματική του ετοιμότητα: «Αμ δέν ημπορώ να το κόψω τώρα, Κύρ Πάνο. Κι εσύ, Κύρ Πάνο, είσαι ογδόντα χρόνων, μα το χούι δεν τ’ αφήνεις να γαμής – και δέν μ’ ακούς». Τα γέλια προκάλεσαν σεισμό δέκα ρίχτερ, η δίκη αναβλήθηκε κι ό Καραϊσκάκης σώθηκε!..
Λέγεται ότι χτυπήθηκε από φιλικό χέρι (χωρίς ποτέ να διευκρινιστεί) ότι είδε ποιος τον βάρεσε και τα τελευταία του λόγια του αθυρόστομου Καραϊσκάκη ήταν: “Αν γίνω καλά θα τον χαλάσω εγώ αυτόν που με βάρεσε, εάν ψοφήσω κλάστε μου το μπούτζο”
Ο Nίκος Κούνδουρος αυτοβιογραφείται : Τίποτα δεν με φοβίζει, είμαι ό,τι έχω ξεχάσει
Παθιασμένος με τη δουλειά και τη ζωή. Ρουφούσε την στιγμή και την κατέθετε σε υπερθετικό βαθμό μέσα στις ταινίες του. «Μ’ αρέσουν τα βαμμένα πρόσωπα των ηθοποιών, τα κορμιά τους, οι φωνές τους και οι σιωπές τους. Μ’ αρέσει η διάλυση της ζωής και η ανασύνθεσή της μέσα από τους φακούς της μηχανής και το μάτι του σκηνοθέτη», έλεγε για τη δουλειά του. Παρακαταθήκη, πολυβραβευμένη για τις επόμενες γενιές θεατών και κινηματογραφιστών. 
Από τις εκδόσεις Άγρα κυκλοφορεί το βιβλίο «Μνήμη απειθάρχητη» κείμενα σε μορφή ημερολογίου του Νίκου Κούνδουρου, που ξεφυλλίζοντας το, διατρέχεις τη σύγχρονη ιστορία με πρωταγωνιστή τον ίδιο. Ο Μάης του ’68. «Από την παρισινή επανάσταση του Μάη ξεχωρίζω μια εικόνα μέσα σε πολλές άλλες. Οι φοιτητές είχαν καταλάβει την όπερα και ντυμένοι με τα κοστούμια της Αίντα είχαν βγει στα πάνω σκαλιά και χορεύανε, τραγούδαγαν, κοροϊδεύανε. Εγώ έχω στο νου μου μια άλλη εικόνα. Τον Σαρτρ ανεβασμένο στην καρότσα ενός φορτηγού να μιλάει στο μαζεμένο τριγύρω του κόσμο. Δεν άκουγα τι έλεγε, έβλεπα τη φιγούρα του μόνο, έτσι που ήταν αδύνατος και μικροκαμωμένος, να χειρονομεί και να λέει, να λέει… Αυτός ήξερε, εγώ δεν ήξερα. Η εικόνα όμως εικόνα. Λίγο καιρό αργότερα στο πάνω πάτωμα του σπιτιού που έμενα ήρθε ένας νέος φοιτητής. Σε δυο τρεις εβδομάδες ήρθε η μάνα του. Ήταν η Σιμόν ντε Μπωβουάρ». Η ζωή του θυελλώδης. «Τρία χρόνια πέρασα στο Μακρονήσι. Ο Εμφύλιος χώρισε την πατρίδα και τους Έλληνες σε καλούς και κακούς. Η Δεξιά στην εξουσία, κι εγώ, από τους κακούς πια στο Μακρονήσι». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου. «Στην Ελλάδα, τη μικρή και την έντιμη, το Πολυτεχνείο άγιασε τα εφτά χρόνια σιωπής. Η 17 Νοέμβρη εντάχθηκε στο πλούσιο εθνικό μας μαρτυρολόγιο. Άλλες πληγές κλείσανε και άλλες μείνανε ανοιχτές. Η κοινωνία της ψεύτικη αφθονίας μπαινοβγαίνει στον μικρό και στον μεγάλο «Βασιλόπουλο» του Ψυχικού, στους «Μαρινόπουλους» και στου «Σκλαβενίτη» και παίρνει δυναμικά μέρος στη ζωογόνα ανακύκλωση της παραγωγής και της κατανάλωσης». «Οι φίλοι υπήρξαν στη ζωή μου ό,τι πολυτιμότερο γνώρισα. Ούτε γυναίκες, ούτε γονείς, έζησα ανάμεσα σε φίλους και είμαι ευγνώμων». 
«Τίποτα δεν με φοβίζει» «Είμαι ό,τι έχω ξεχάσει» γράφει στο βιβλίο του «Μνήμη Απειθάρχητη».
«Άραγε ό,τι ήταν να γίνει έγινε; Τα πολλά έχουν κιόλας γίνει και τα λίγα με περιμένουν. Μέσα σε μια μνήμη απειθάρχητη, πώς αλλιώς δηλαδή να είναι οι μνήμες; Έχουν φωλιάσει χρόνια τώρα καμώματα που ο χρόνος επιμένει να τα κρατάει στην άκρη του μυαλού. Θυμάμαι μικρές ιστορίες, τόσο μικρές που τώρα μου φαίνονται σαν παιχνίδια που τα σπρώχνω στην άκρη, γιατί άλλα παιχνίδια πιο σοβαρά ζητάνε χώρο για να επιζήσουν». Μνήμες και αφηγήσεις Με αυτό το βιβλίο-ημερολόγιο που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αγρα και τίτλο «Μνήμη Απειθάρχητη» ο Νίκος Κούνδουρος ουσιαστικά αυτοσυστήνεται. Καταθέτει τις μνήμες του από την Κατοχή, τα Δεκεμβριανά, την τρίχρονη περιπέτεια στη Μακρόνησο, τη φιλία του με τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Ελύτη, τον Μίκη Θεοδωράκη κι άλλες προσωπικότητες με τις οποίες συνδέθηκε στη ζωή του.
Μιλά για καθεμιά από τις ταινίες που γύρισε, τον «Δράκο», τη «Μαγική πόλη», τους «Παράνομους», τις «Μικρές Αφροδίτες», το «Μπορντέλο», τον «Μπάυρον» και τις άλλες.
Επίσης, καταθέτει σε μία ζωηρή αφήγηση τα χρόνια της εξορίας στο Παρίσι και τις περιπλανήσεις του στην Ευρώπη στα χρόνια της δικτατορίας, για τα αγαπημένα πρόσωπα της οικογένειάς του, τη μάνα του και τ’ αδέλφια του και για τον γενέθλιο τόπο, τον Άγιο Νικόλαο στο Λασίθι της Κρήτης. Γράφει, «Είμαι άραγε σε κάποιο άγνωστο σημείο η στο τέλος του ταξιδιού;
Δεν μπορώ να φτιάξω πια δικές μου ιστορίες και καταφεύγω στα εύκολα. Στο παρελθόν, στην τυμβωρυχία, στο ξέθαμα παλιών τάφων, γοητευμένος από το προσδοκώμενο ξάφνιασμα.
Τίποτα δεν με φοβίζει. Η μνήμη, τρυφερή και οικεία, κάνει να σμίξουν όλα σε μια γιορτή, απρόσιτη στους άλλους, στημένη μόνο για μένα.
Μετρώ την ιστορία του τόπου μου και αφήνω στη μέση μια αφήγηση, και πιάνω μια άλλη που θα την αφήσω κι αυτή στη μέση, σαν τα ριζίτικα τραγούδια της Κρήτης – οι τραγουδιστάδες δεν λένε ποτέ τον τελευταίο στίχο γιατί ό,τι τελειώνει έχει πεθάνει». «Ήμουνα περήφανος γιατί ήταν και η γενιά μου περήφανη» τονίζει στο ντοκιμαντέρ-αφιερωμα, σε αυτόν και το έργο του, «Ταξίδι στον Πολιτισμό».
Κάθε ταινία και μία καταγγελία όπως και η τελευταία του που βγήκε στις αίθουσες το 2012.
«Ο πολιτικός κινηματογράφος είναι γέννημα της πολιτικής πίεσης που πάει να γίνει ασφυξία. Γεννήθηκε από την ανάγκη και δεν κατευθύνεται από κανένα πολιτικό κόμμα» ,έλεγε. Μέσα από την τελευταία του ταινία «Ένα πλοίο για την Παλαιστίνη» ο Νίκος Κούνδουρος συμπαραστέκεται στον άοπλο όπως έλεγε λαό της Παλαιστίνης, καταγγέλλοντας την αδιαφορία των Ευρωπαίων. Μία Ευρώπη που στέκεται απαθής και παρακολουθεί το δράμα ανθρώπων, κάπου μακρυά.
Πλήρης, χορτασμένος. «Είμαι άραγε σε κάποιο άγνωστο σημείο η στο τέλος του ταξιδιού;», αναρωτιόταν.
Κέρδος online 23/2/2017 13:14
Από τις εκδόσεις Άγρα κυκλοφορεί το βιβλίο «Μνήμη απειθάρχητη» κείμενα σε μορφή ημερολογίου του Νίκου Κούνδουρου, που ξεφυλλίζοντας το, διατρέχεις τη σύγχρονη ιστορία με πρωταγωνιστή τον ίδιο. Ο Μάης του ’68. «Από την παρισινή επανάσταση του Μάη ξεχωρίζω μια εικόνα μέσα σε πολλές άλλες. Οι φοιτητές είχαν καταλάβει την όπερα και ντυμένοι με τα κοστούμια της Αίντα είχαν βγει στα πάνω σκαλιά και χορεύανε, τραγούδαγαν, κοροϊδεύανε. Εγώ έχω στο νου μου μια άλλη εικόνα. Τον Σαρτρ ανεβασμένο στην καρότσα ενός φορτηγού να μιλάει στο μαζεμένο τριγύρω του κόσμο. Δεν άκουγα τι έλεγε, έβλεπα τη φιγούρα του μόνο, έτσι που ήταν αδύνατος και μικροκαμωμένος, να χειρονομεί και να λέει, να λέει… Αυτός ήξερε, εγώ δεν ήξερα. Η εικόνα όμως εικόνα. Λίγο καιρό αργότερα στο πάνω πάτωμα του σπιτιού που έμενα ήρθε ένας νέος φοιτητής. Σε δυο τρεις εβδομάδες ήρθε η μάνα του. Ήταν η Σιμόν ντε Μπωβουάρ». Η ζωή του θυελλώδης. «Τρία χρόνια πέρασα στο Μακρονήσι. Ο Εμφύλιος χώρισε την πατρίδα και τους Έλληνες σε καλούς και κακούς. Η Δεξιά στην εξουσία, κι εγώ, από τους κακούς πια στο Μακρονήσι». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου. «Στην Ελλάδα, τη μικρή και την έντιμη, το Πολυτεχνείο άγιασε τα εφτά χρόνια σιωπής. Η 17 Νοέμβρη εντάχθηκε στο πλούσιο εθνικό μας μαρτυρολόγιο. Άλλες πληγές κλείσανε και άλλες μείνανε ανοιχτές. Η κοινωνία της ψεύτικη αφθονίας μπαινοβγαίνει στον μικρό και στον μεγάλο «Βασιλόπουλο» του Ψυχικού, στους «Μαρινόπουλους» και στου «Σκλαβενίτη» και παίρνει δυναμικά μέρος στη ζωογόνα ανακύκλωση της παραγωγής και της κατανάλωσης». «Οι φίλοι υπήρξαν στη ζωή μου ό,τι πολυτιμότερο γνώρισα. Ούτε γυναίκες, ούτε γονείς, έζησα ανάμεσα σε φίλους και είμαι ευγνώμων». «Τίποτα δεν με φοβίζει» «Είμαι ό,τι έχω ξεχάσει» γράφει στο βιβλίο του «Μνήμη Απειθάρχητη». «Άραγε ό,τι ήταν να γίνει έγινε; Τα πολλά έχουν κιόλας γίνει και τα λίγα με περιμένουν. Μέσα σε μια μνήμη απειθάρχητη, πώς αλλιώς δηλαδή να είναι οι μνήμες; Έχουν φωλιάσει χρόνια τώρα καμώματα που ο χρόνος επιμένει να τα κρατάει στην άκρη του μυαλού. Θυμάμαι μικρές ιστορίες, τόσο μικρές που τώρα μου φαίνονται σαν παιχνίδια που τα σπρώχνω στην άκρη, γιατί άλλα παιχνίδια πιο σοβαρά ζητάνε χώρο για να επιζήσουν». Μνήμες και αφηγήσεις Με αυτό το βιβλίο-ημερολόγιο που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αγρα και τίτλο «Μνήμη Απειθάρχητη» ο Νίκος Κούνδουρος ουσιαστικά αυτοσυστήνεται. Καταθέτει τις μνήμες του από την Κατοχή, τα Δεκεμβριανά, την τρίχρονη περιπέτεια στη Μακρόνησο, τη φιλία του με τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Ελύτη, τον Μίκη Θεοδωράκη κι άλλες προσωπικότητες με τις οποίες συνδέθηκε στη ζωή του.
Μιλά για καθεμιά από τις ταινίες που γύρισε, τον «Δράκο», τη «Μαγική πόλη», τους «Παράνομους», τις «Μικρές Αφροδίτες», το «Μπορντέλο», τον «Μπάυρον» και τις άλλες.
Επίσης, καταθέτει σε μία ζωηρή αφήγηση τα χρόνια της εξορίας στο Παρίσι και τις περιπλανήσεις του στην Ευρώπη στα χρόνια της δικτατορίας, για τα αγαπημένα πρόσωπα της οικογένειάς του, τη μάνα του και τ’ αδέλφια του και για τον γενέθλιο τόπο, τον Άγιο Νικόλαο στο Λασίθι της Κρήτης. Γράφει, «Είμαι άραγε σε κάποιο άγνωστο σημείο η στο τέλος του ταξιδιού;
Δεν μπορώ να φτιάξω πια δικές μου ιστορίες και καταφεύγω στα εύκολα. Στο παρελθόν, στην τυμβωρυχία, στο ξέθαμα παλιών τάφων, γοητευμένος από το προσδοκώμενο ξάφνιασμα.
Τίποτα δεν με φοβίζει. Η μνήμη, τρυφερή και οικεία, κάνει να σμίξουν όλα σε μια γιορτή, απρόσιτη στους άλλους, στημένη μόνο για μένα.Μετρώ την ιστορία του τόπου μου και αφήνω στη μέση μια αφήγηση, και πιάνω μια άλλη που θα την αφήσω κι αυτή στη μέση, σαν τα ριζίτικα τραγούδια της Κρήτης – οι τραγουδιστάδες δεν λένε ποτέ τον τελευταίο στίχο γιατί ό,τι τελειώνει έχει πεθάνει». «Ήμουνα περήφανος γιατί ήταν και η γενιά μου περήφανη» τονίζει στο ντοκιμαντέρ-αφιερωμα, σε αυτόν και το έργο του, «Ταξίδι στον Πολιτισμό».
Κάθε ταινία και μία καταγγελία όπως και η τελευταία του που βγήκε στις αίθουσες το 2012.
«Ο πολιτικός κινηματογράφος είναι γέννημα της πολιτικής πίεσης που πάει να γίνει ασφυξία. Γεννήθηκε από την ανάγκη και δεν κατευθύνεται από κανένα πολιτικό κόμμα» ,έλεγε. Μέσα από την τελευταία του ταινία «Ένα πλοίο για την Παλαιστίνη» ο Νίκος Κούνδουρος συμπαραστέκεται στον άοπλο όπως έλεγε λαό της Παλαιστίνης, καταγγέλλοντας την αδιαφορία των Ευρωπαίων. Μία Ευρώπη που στέκεται απαθής και παρακολουθεί το δράμα ανθρώπων, κάπου μακρυά.Πλήρης, χορτασμένος. «Είμαι άραγε σε κάποιο άγνωστο σημείο η στο τέλος του ταξιδιού;», αναρωτιόταν.
Κέρδος online 23/2/2017 13:14
10 Πράγματα που δεν πρέπει να λένε οι έξυπνοι άνθρωποι στη δουλειά
Υπάρχουν μερικά πράγματα που απλώς δε θέλεις ποτέ να πεις στη δουλειά σου. Οι φράσεις αυτές έχουν μια ιδιαίτερη δύναμη: έχουν μια μαγική ικανότητα να σε κάνουν να φαίνεσαι κακός, ακόμα κι όταν είναι πέρα για πέρα αληθινές. Το χειρότερο: από τη στιγμή που θα τις ξεστομίσεις, δεν υπάρχει γυρισμός.
Δεν εννοώ κάτι σόκιν, κάποιο ανάρμοστο αστείο, ή κάποια πολιτικά μη ορθή αγένεια. Αυτά τα παραδείγματα δεν είναι τα μόνα που μπορούν να σας φέρουν σε δύσκολη θέση. Συνήθως είναι κάποια ήπια σχόλια που κάνουν τη μεγαλύτερη ζημιά -αυτά που μας κάνουν να φαινόμαστε ανίκανοι ή ανασφαλείς.Όσο ταλαντούχοι κι αν είστε ή ό,τι κι αν έχετε καταφέρει, υπάρχουν ορισμένες φράσεις που αυτομάτως αλλάζουν τον τρόπο που σας βλέπουν οι άνθρωποι και μπορούν να σας στιγματίσουν αρνητικά για πάντα. Οι φράσεις αυτές έχουν τόσα αρνητικά υπονοούμενα που είναι ικανές να υπονομεύσουν την καριέρα σας άμεσα.
- «Έτσι το κάναμε πάντα». Η τεχνολογία έχει αλλάξει τόσα πολλά που ακόμα και μια τεχνική που χρησιμοποιούσαμε έξι μήνες πριν μπορεί να θεωρείται παλιά. Το να λέτε ότι έτσι γινόταν πάντα, δε σας κάνει μόνο να φαίνεστε τεμπέλης και αντιδραστικός στην αλλαγή, αλλά μπορεί να κάνει το αφεντικό σας να αναρωτιέται γιατί δεν προσπαθήσατε να βελτιώσετε την κατάσταση μόνος σας. Αν όντως κάνετε τα πράγματα με τον τρόπο που γίνονταν πάντα, σχεδόν σίγουρα υπάρχει και καλύτερος τρόπος.
- «Δε φταίω εγώ». Ποτέ δεν είναι καλή ιδέα να ρίξετε το φταίξιμο σε άλλον. Να αναλαμβάνετε την ευθύνη. Αν είχατε οποιοδήποτε ρόλο -όσο μικρός κι αν ήταν- σε κάτι που πήγε στραβά, παραδεχθείτε το. Αν όχι, δώστε μια αντικειμενική, ψύχραιμη εξήγηση του τι συνέβη. Πείτε την αλήθεια και αφήστε το αφεντικό σας και τους συναδέλφους να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα για το ποιος φταίει. Τη στιγμή που θα αρχίσετε να κατηγορείτε κόσμο, την ίδια στιγμή οι άνθρωποι θα θεωρήσουν ότι δεν αναλαμβάνετε την ευθύνη για τις πράξεις σας. Αυτό εκνευρίζει τους ανθρώπους. Κάποιοι θα αποφύγουν να δουλεύουν μαζί σας συνολικά και άλλοι θα αντιδράσουν πρώτοι και θα σας κατηγορήσουν όταν κάτι πάει στραβά.
-
«Δε μπορώ». Το «δε μπορώ» είναι το δίδυμα αδελφάκι του «δε φταίω εγώ». Οι άνθρωποι δεν αρέσκονται στο να ακούν «δε μπορώ» γιατί σημαίνει «δε θέλω». Λέγοντας κάτι τέτοιο σημαίνει ότι δεν προτίθεστε να κάνετε όσα χρειάζονται για να ολοκληρώσετε τη δουλειά. Αν όντως δε μπορείτε να κάνετε κάτι γιατί σας λείπουν όντως οι απαραίτητες ικανότητες, πρέπει να προσφέρετε μια εναλλακτική λύση. Αντί να λέτε τι δε μπορείτε να κάνετε, πείτε τι μπορείτε να κάνετε. Για παράδειγμα, αντί να πείτε «δε μπορώ να μείνω μέχρι αργά απόψε», πείτε «μπορώ να έρθω νωρίς αύριο το πρωί. Σας βολεύει;». Αντί να πείτε «Δε μπορώ να κάνω τους υπολογισμούς», πείτε «Δεν ξέρω ακόμα πώς να κάνω αυτού του είδους την ανάλυση. Υπάρχει κάποιος που μπορεί να μου δείξει, ώστε να το κάνω μόνος μου την επόμενη φορά;».
- «Δεν είναι δίκαιο». Όλοι ξέρουν ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη. Το να λέτε για κάτι ότι δεν είναι δίκαιο, υπονοεί ότι νομίζετε ότι η ζωή πρέπει να είναι δίκαιη, κάτι που σας κάνει να φαίνεστε ανώριμος και αφελής. Αν δε θέλετε να έρθετε σε δύσκολη θέση, πρέπει να μείνετε στην ουσία, να είστε εποικοδομητικός και αφήστε την προσωπική σας ερμηνεία έξω από αυτό. Για παράδειγμα, μπορείτε να πείτε «Παρατήρησα πως αναθέσατε στην Άννα εκείνο το μεγάλο πρότζεκτ, το οποίο ήλπιζα να κάνω. Θα μπορούσατε παρακαλώ να μου πείτε τι συνέβη και επηρέασε την απόφασή σας; Θα ήθελα να ξέρω το γιατί δε με θεωρήσατε σαν καλή επιλογή, ώστε να δουλέψω και να βελτιωθώ».
- «Κάτι τέτοιο δεν ανήκει στα καθήκοντά μου». Αυτή η φράση που μπορεί να ακούγεται σαρκαστική, κάνει τους άλλους να νομίζουν ότι προτίθεστε να κάνετε μόνο τα απολύτως απαραίτητα για να πάρετε το μισθό σας, κάτι που είναι κακό αν σας αρέσει η ασφάλεια στη δουλειά. Αν το αφεντικό σας σας ζητήσει να κάνετε κάτι που νιώθετε πως είναι ανάρμοστο για τη θέση σας (όχι ηθικά ή δεοντολογικά ακατάλληλο), η καλύτερη κίνηση είναι να ολοκληρώσετε με προθυμία τη δουλειά αυτή. Λίγο αργότερα, κανονίστε μια συζήτηση με το αφεντικό σας για να συζητήσετε το ρόλο σας στην εταιρεία και αν πρέπει να επαναπροσδιορίσετε τις αρμοδιότητές σας. Αυτό διασφαλίζει ότι δε θα φανείτε μικροπρεπής. Επίσης δίνει τη δυνατότητα σε σας και το αφεντικό σας να αναπτύξετε μια μακροπρόθεσμη κατανόηση του τι πρέπει να κάνετε και τι όχι.
- «Θα ρωτήσω κάτι που μπορεί να ακουστεί χαζό…». Αυτές οι υπερβολικά παθητικές φράσεις αυτομάτως υποβιβάζουν την αξιοπιστία σας. Ακόμα κι αν στη συνέχεια πείτε κάποια καταπληκτική ιδέα, δείχνουν έλλειψη εμπιστοσύνης, κάτι που κάνει τους συνομιλητές σας να χάσουν την εμπιστοσύνη που έχουν σε σας. Μην είστε ο αυστηρότερος κριτής του εαυτού σας. Αν δεν δείχνετε αυτοπεποίθηση σε αυτά που λέτε, κανείς άλλος δε θα θεωρήσει ότι έχετε αυτοπεποίθηση. Και αν όντως δε γνωρίζετε κάτι, πείτε «Δεν έχω τις πληροφορίες για αυτό το πράγμα τώρα, αλλά θα τις βρω και θα επανέλθω».
- «Θα προσπαθήσω». Όπως η λέξη «νομίζω», έτσι κι αυτή η φράση δείχνει αβεβαιότητα και έλλειψη αυτοπεποίθησης στην ικανότητά σας να ολοκληρώσετε το έργο που έχετε αναλάβει. Δείξτε εμπιστοσύνη στις ικανότητές σας. Όταν σας ζητούν να κάνετε κάτι, είτε δεσμευτείτε ότι θα το κάνετε, είτε προσφέρετε μια εναλλακτική, μη λέτε όμως ότι θα προσπαθήσετε, γιατί ο άλλος καταλαβαίνει πως δεν θα προσπαθήσετε και τόσο σκληρά.
- «Δε θα πάρει παραπάνω από ένα λεπτό». Το να λέτε κάτι τέτοιο υπονομεύει τις ικανότητές σας και δίνει την εντύπωση ότι κάνετε τα πράγματα με βιασύνη. Πείτε το μόνο αν κυριολεκτικά μπορείτε να ολοκληρώσετε το έργο σε 60 δευτερόλεπτα, διαφορετικά πείτε καλύτερα πως δε θα καθυστερήσετε, χωρίς να το κάνετε όμως να φαίνεται ότι θα ολοκληρώσετε το έργο νωρίτερα από ότι μπορεί να τελειώσει.
- «Μισώ τη δουλειά αυτή». Το τελευταίο πράγμα που θέλει κάποιος στη δουλειά είναι να έχει κάποιον να παραπονιέται για το πόσο μισεί τη δουλειά του. Κάνοντας αυτό, αποκτάς την ετικέτα του αρνητικού ατόμου και ρίχνεις τη διάθεση όλης της ομάδας. Τα αφεντικά καταλαβαίνουν αμέσως τα πνεύματα αντιλογίας που ρίχνουν τη διάθεση της ομάδας και ξέρουν πως πάντα υπάρχουν ενθουσιώδεις αντικαταστάτες που περιμένουν στη γωνία να αρπάξουν την ευκαιρία.
- «Είναι τεμπέλης/ανίκανος/ανόητος». Δεν υπάρχει κάτι το θετικό στο να κάνετε ένα υποτιμητικό σχόλιο για ένα συνάδελφο. Αν το σχόλιο έχει βάση, ήδη το ξέρουν όλοι, οπότε δεν υπάρχει λόγος να το τονίζετε. Αν είναι ανακριβές, στο τέλος εσείς θα φανείτε ανόητος. Πάντα θα υπάρχουν αγενείς ή ανίκανοι άνθρωποι σε κάθε εργασιακό περιβάλλον και πιθανότατα όλοι γνωρίζουν ποιοι είναι αυτοί. Αν δεν έχετε τη δύναμη να τους βοηθήσετε να βελτιωθούν ή να τους απολύσετε, τότε δεν έχετε κάτι να κερδίσετε τονίζοντας την ανικανότητά τους. Το να κάνετε κάτι τέτοιο, φαίνεται σα μια ανασφαλή προσπάθεια από την πλευρά σας να προσπαθείτε να φανείτε καλύτερος. Η συμπεριφορά αυτή θα σας γυρίσει μπούμερανγκ, όταν οι συνάδελφοί σας εκφράσουν αντίστοιχα την αρνητική τους άποψη για σας.
Εν κατακλείδι
Πολλές φορές τις φράσεις αυτές τις λες χωρίς να το καταλαβαίνεις, οπότε θα πρέπει να εκπαιδεύσεις αρκετά τον εαυτό σου ώστε να αποκτήσει τη συνήθεια να μην τις λέει.Ποιες άλλες φράσεις θα βάζατε σε αυτή τη λίστα; Παρακαλώ μοιραστείτε τις σκέψεις σας στα σχόλια κάτω από το άρθρο, καθώς μαθαίνω από εσάς, όπως εσείς μαθαίνετε κι από μένα.
________________________ Αναδημοσίευση από τη The Huffington Postby Αντικλείδι , http://antikleidi.com
1981. Καθαρή Δευτέρα στην Παρνηθα
