Και άγιος και μάγκας; Προσευχή γονιών για τα παιδιά τους.
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ. ~ ΝΙΝΑ ΠΑΒΛΟΒΑ.
Κάποια Δευτέρα έψησα στο φούρνο ένα σωρό τυρόπιτες. Δεν πρόλαβα να αναστενάξω «Για ποιον έκανα τόσες;» και με επισκέφτηκε μια οικογένεια με πολλά παιδιά. Προς μεγάλη μου χαρά τα επτά παιδιά «καθάρισαν» γρήγορα τις τυρόπιτες, ενώ οι γονείς δεν τις άγγιξαν…
– Τουλάχιστον γευτείτε μία, επέμενα εγώ… – Μα δεν πεινάμε, δεν πολυέχουμε όρεξη…
– Έχετε, έχετε! φώναξαν τα παιδιά. Η μαμά κι ο μπαμπάς νηστεύουν τη Δευτέρα, επειδή ο Βασίκα καπνίζει!
– Μπορεί να καπνίσει με την ησυχία του, είπε ο πατέρας, του το επέτρεψε ο πνευματικός.
– Μα δεν καπνίζω! άρχισε να κλαίει ο Βασίκα. Εσύ τουλάχιστον, μαμά, μη νηστεύεις τη Δευτέρα.
– Πολύ μεγάλη τιμή να νηστεύω για σένα, του απάντησε η μητέρα, αλλά τυροπιτάκι ωστόσο δεν πήρε. Ήταν προφανές πως οι γονείς νήστευαν, δηλαδή έκαναν μια ειδική νηστεία κάθε Δευτέρα.
Για να γίνω κατανοητή, θα τα αναφέρω όλα με τη σειρά. Μια μέρα, ο πατέρας πρόσεξε πως ο γιος του ο αγαπητός, ο Βασίλης, δεν μυρίζει πια γάλα, αλλά καπνό. Εκείνος το αναγνώρισε τίμια:
– Μπαμπά, προσπάθησα, αλλά στην τάξη μου και τα κορίτσια καπνίζουν, μερικοί έχουν και σχέση. Έτσι έμενα με πειράζουν! Είμαι το μαύρο πρόβατο, κατάλαβέ με. Επίτρεψέ μου να καπνίζω μόνο για να με αφήσουν ήσυχο!
Ο πνευματικός του Βάσια, μαθητή της έκτης, άκουσε την διήγηση περί «μαύρου προβάτου» και πήρε μία απρόσμενη απόφαση:
– Εντάξει, Βασίλη, κάπνισε, αλλά με έναν μόνο όρο, για κάθε τσιγάρο θα κάνεις τριάντα μετάνοιες. Συμφωνείς;
Ο Βάσια πολλαπλασίασε γρήγορα τον αριθμό των τσιγάρων με το τριάντα και διαμαρτυρήθηκε αγανακτισμένος:
Δηλαδή εξακόσιες μετάνοιες για ένα βρωμοπακέτο; Δεν ξανακαπνίζω!
– Αλλά θέλεις τόσο πολύ να συμμορφωθείς και να είσαι «μάγκας;»
– Έχετε δίκιο, πάτερ, εγώ όλα τα θέλω, να είμαι και άγιος, να είμαι και «μάγκας»….
Έτσι γίνεται σε αυτήν την ηλικία, τα θέλεις όλα. Θυμήθηκα πως πριν από έναν χρόνο, ο Βασίλης μιλούσε με την αδελφούλα του στην όχθη του ποταμού, το δειλινό…
…ενώ εγώ άκουσα τυχαία τη συζήτησή τους.
– Ακούγεται πως θα γίνουν διωγμοί, είπε ο Βασίλης, ναι θα πρέπει να πεθάνουμε για τον Χριστό.
– Φοβάμαι το αίμα, ψιθύρισε η αδελφούλα του.
– Δεν είναι τίποτα, ο Κύριος θα μας βοηθήσει, δεν είμαστε Ιούδες για να τον προδώσουμε…
Να λοιπόν που έφτασε για τον νεαρό χριστιανό ο καιρός εκείνος των αοράτων διωγμών, όταν πλησιάζει την ψυχή η αχρειότητα της κόλασης και προσπαθεί να την καταπιεί.
Μόνος σου δεν μπορείς να αντέξεις και στην πνευματική μάχη των παιδιών μπαίνουν και οι γονείς, νηστεύοντας γι’ αυτούς τις Δευτέρες.
Η νηστεία της Δευτέρας, υποχρεωτική για τους μοναχούς, είναι αφιερωμένη σύμφωνα με την παράδοση, στις Ουράνιες Ασώματες Δυνάμεις, στους Αρχαγγέλους και στους Αγγέλους που μας προστατεύουν.
Σήμερα τα παιδιά σ’ αυτόν τον κόσμο των πειρασμών δυσκολεύονται και πολλοί Ορθόδοξοι γονείς νηστεύουν κάθε Δευτέρα. Η νηστεία για τη σωτηρία του πλησίον είναι μια παλαιά ορθόδοξη συνήθεια…
Στο ημερολόγιό μου, το 1988, βρήκα μια σημείωση για τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο…
«Η νηστεία είναι το όπλο του χριστιανού. Όταν ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος Παβλώβ ρωτήθηκε πώς μπορεί να εξηγήσει το θαύμα που βγήκε αλώβητος από τον πόλεμο, ο στάρετς απάντησε πως τον προστάτευε η προσευχή της μητέρας του η οποία όλα τα χρόνια του πολέμου κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή νήστευε με πλήρη ασιτία».
Τότε άκουσα για πρώτη φορά περί πλήρους ασιτίας και σκεφτόμενη να το μοιραστώ με την φίλη μου, την ζωγράφο Έλενα Εβδοκίμοβα, της τηλεφώνησα…
– Ναι, μου απάντησε η Λένα, η γιαγιά μας έτσι έσωσε τέσσερα παιδιά. Η κόρη της ήταν νοσοκόμα και πήγε στο μέτωπο, όπως και οι τρεις γιοι της. Σε όλη την διάρκεια του πολέμου η γιαγιά όλες τις Δευτέρες, Τετάρτες και Παρασκευές νήστευε με πλήρη ασιτία, ούτε μια σταγόνα νερό δεν έπινε. Και οι τέσσερις επέστρεψαν από τον πόλεμο σώοι, αλλά η γιαγιά συνέχισε να νηστεύει…
– Μητέρα, της έλεγαν τα παιδιά, γυρίσαμε ζωντανοί. Γιατί συνεχίζεις την νηστεία;
– Από ευγνωμοσύνη στον Θεό, απάντησε η γιαγιά. Δείξτε μου μια οικογένεια που να γύρισαν από το μέτωπο τέσσερα μέλη της ζωντανά! Θα νηστεύω μέχρι να πεθάνω για να ευχαριστήσω τον Θεό!
Έτσι νήστεψε η γιαγιά μέχρι να πεθάνει…
__________ Information from ESET Smart Security, version of malware database 15129 (20170322) __________
The message was checked by ESET Smart Security.
Στα μέσα Μαΐου τα «ραβασάκια» για τέλη και ανασφάλιστα οχήματα -Ερευνα σε βάθος τριετίας
Στα μέσα Μαίου θα ξεκινήσει η διαδικασία για τον εντοπισμό των ανασφάλιστων οχημάτων, όπως ανέφερε στον πρόεδρο του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθήνας, Γιάννη Χατζηθεοδοσίου, ο διοικητής της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, Γιώργος Πιτσιλής. Σε δηλώσεις του μετά από την συνάντηση με τον διοικητή, ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου ζήτησε να δοθεί τέλος, το συντομότερο, στο φαινόμενο των ανεντόπιστων ανασφάλιστων οχημάτων. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης τονίστηκε ότι η διαδικασία που θα ακολουθηθεί για τον εντοπισμό των ανασφάλιστων τοποθετείται στα μέσα Μαΐου και όπως εξήγησε ο διοικητής, εξετάζονται τα στοιχεία της τελευταίας τριετίας, ώστε να εντοπιστούν οι περιπτώσεις που δεν έχουν πληρώσει τέλη κυκλοφορίας και παράλληλα ποιοι από αυτούς δεν έχουν ασφαλιστήριο συμβόλαιο. Τα ευρήματα θα αναρτηθούν στο διαδίκτυο, ώστε να ενημερωθούν πρώτα αυτοί που έχουν εντοπιστεί και να προβούν σε ανάλογες ενέργειες πιστοποίησης του ευρήματος ή διαφωνίας και εν συνεχεία, αφού προκύψουν αποτελέσματα, θα γίνει το δεύτερο βήμα που είναι η ειδοποίηση, η επιβολή προστίμων και η υποχρέωση αυτών των περιπτώσεων να ασφαλιστούν. Όπως επεσήμανε ο κ. Χατζηθεοδοσίου, αυτά τα οχήματα εμπλέκονται σε ατυχήματα και προκαλούν αλυσιδωτές βλάβες, όχι μόνο στην οικονομία που χάνει έσοδα, αλλά και σε πολίτες, σε εταιρείες, σε θεσμικούς φορείς και όλους όσοι καλούνται εκ της ευθύνης και της θέσης τους να λειτουργήσουν έχοντας «απέναντί τους» μία περίπτωση «ανασφάλιστου». Επίσης, ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου σημείωσε πως είναι κοινωνική αδικία κάποιοι να πληρώνουν για να είναι ασφαλισμένοι και νομοταγείς και κάποιοι άλλοι να κυκλοφορούν παράνομα με την ανοχή των μηχανισμών του κράτους και την αδυναμία του να εφαρμόσει την νομοθεσία.
Κέρδος online 23/3/2017 15:30
Κέρδος online 23/3/2017 15:30
Ηλιοβασίλεμα στο παραθαλάσσιο θέρετρο της Αλυκής Βοιωτίας – η μικρή λίμνη το χωρίζει από τη θάλασσα του κόλπου των Αλκυονίδων. (Φωτογραφία: ΤΖΟΥΛΙΑ ΚΛΗΜΗ)
Το πρωί στα χιονισμένα –ακόμη– ελατοδάση, το μεσημέρι στα καταπράσινα ανθισμένα λιβάδια, το απόγευμα δίπλα στη θάλασσα. Μόλις μιάμιση ώρα από την Αθήνα, η πατρίδα των εννέα Μουσών μάς προσκαλεί να γνωρίσουμε τα χωριά της με τα χρώματα της άνοιξης.Από μικρή χάζευα στο Αχίλλειο της Κέρκυρας τα υπέροχα αγάλματα των εννέα Μουσών. Κόρες του Δία και της Μνημοσύνης, προστάτιδες της ποίησης, της μουσικής και του χορού, μαγεμένες από την ομορφιά του πανάρχαιου Ελικώνα, ζούσαν σε αυτή την κοιλάδα της Βοιωτίας. Τα γεμάτα πτυχώσεις ενδύματα πυροδοτούσαν τη φαντασία μου και τις έβλεπα με τον νου μου να χορεύουν ανάλαφρα ανάμεσα σε δάση με ρυάκια – πραγματικές νύμφες του βουνού και των νερών. Τέλος του χειμώνα, λοιπόν, ταξιδεύουμε με προορισμό τον μυθικό Ελικώνα, με τις ελατοσκέπαστες πλαγιές, τα γραφικά χωριά, τα δάση δρυός, τους αρχαίους αμπελώνες και τα 1.200 είδη φυτών. Ενα πανέμορφο τοπίο, το οποίο από ορεινό μεταβάλλεται σε πεδινό, από χιονισμένο σε ανθισμένο και από άγριο σε ήρεμο θαλασσινό.
Η πεδιάδα της ΟινόηςΗ κλασική διαδρομή για τον Ελικώνα είναι από εθνική οδό, μέσω Θήβας-Αλιάρτου, εμείς όμως προτιμήσαμε εκείνη που περνάει από Ελευσίνα, ώστε να περάσουμε από όλες τις μυθικές πόλεις της αρχαιότητας μέχρι να φτάσουμε στην περίφημη Κοιλάδα των Μουσών, στους πρόποδες του Ελικώνα. Μετά την Ελευσίνα στρίψαμε για Μάνδρα και συνεχίσαμε στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Αττικής, μέχρι που ο δρόμος μάς έβγαλε στην εύφορη πεδιάδα της Οινόης ή Κοιλάδα του Μαζίου, όπως ονομάζεται.Το πανέμορφο τοπίο με τους λόφους, τις εύφορες καλλιεργήσιμες εκτάσεις δημητριακών, ελαιόδεντρων και αμπελιών, που οριοθετείται από τα βουνά Κιθαιρώνας και Πάστρα, προκαλεί για φωτογράφιση. Πάνω στον δρόμο συναντάμε τα εντυπωσιακά ερείπια του Πύργου Μαζίου, που κέρδισε το ενδιαφέρον των περιηγητών ήδη από τον 19ο αιώνα. Ο πύργος, ύψους 14 μ., είναι από τους μεγαλύτερους της Αττικής και θεωρείται ότι η χρήση του ήταν στρατιωτική, ως κατάλυμα για τη φιλοξενία των αθηναϊκών στρατευμάτων που φυλούσαν την οδό Ελευθέρων-Ελευσίνας. Προχωρώντας και σε μικρή απόσταση από το χωριό Λεύκτρα, συναντάμε το Τρόπαιο της μάχης των Λεύκτρων: ένα λίθινο κυλινδρικό μνημείο, το οποίο στήθηκε από τους Θηβαίους στο πεδίο της μάχης, όπως ήταν η συνήθεια, μετά τη νίκη τους επί των Λακεδαιμονίων με στρατηγό τον Επαμεινώνδα.Περάσαμε τις Πλαταιές, τα Λεύκτρα και τις Θεσπιές –όπου στην αρχαιότητα εορτάζονταν τα Ερωτίδια προς τιμήν του θεού Ερωτα–, οικισμούς που δεν θυμίζουν πια το ένδοξο παρελθόν τους. Ρωτώντας φτάνουμε στην Ασκρη, γνωστή ως πατρίδα του Ησίοδου (αρχαία Ασκρα), ανάμεσα στη Θήβα και τη Λιβαδειά.Πολυστάφυλος γηΣτο οινοποιείο Κτήμα Μουσών, στην είσοδο του χωριού, μας υποδέχεται ο οινολόγος Νίκος Ζαχαρίας. Η οινική παράδοση εδώ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας και του πολιτισμού της περιοχής, «όπου υπάρχει συνεχόμενη αμπελοκαλλιέργεια επί 2.500 χρόνια», λέει ο Νίκος. Η πρώτη αναφορά έγινε από τον Ησίοδο, που περιγράφει τον τόπο του ως «πολυστάφυλο» και «πολύκαρπο». Επειτα από 2-3 χλμ. φτάνουμε στην περίφημη Κοιλάδα των Μουσών, η οποία έχει ανακηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.Κοιτώντας το ειδυλλιακό τοπίο της πεδιάδας, με τις πηγές που αναβλύζουν, τον αρχαίο ποταμό Περμησσό και τα γόνιμα εδάφη, που πρόσφεραν στους κατοίκους αφθονία ανά τους αιώνες, μου ήρθαν ξανά στο μυαλό οι Μούσες και μαζί τους η ποίηση, η μουσική, ο χορός, που γεννήθηκαν εδώ. Οι ευθυγραμμισμένοι αμπελώνες, σε υψόμετρο 450-600 μ., σε συνδυασμό με τον ψυχρό αέρα που κατεβαίνει από τον Ελικώνα και δροσίζει τα αμπέλια, επιτρέποντας την αργή ωρίμαση των σταφυλιών, δημιουργούν ένα ιδανικό μικροκλίμα, που δίνει στα κρασιά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εντοπιότητάς τους.Ο Νίκος Ζαχαρίας μάς προτρέπει να κοιτάξουμε απέναντι, όπου τα τρία βουνά σχηματίζουν το πρόσωπο μιας ξαπλωμένης γυναίκας. Δυτικά της Κοιλάδας, ένας χωματόδρομος, τον οποίο εμείς δεν μπορέσαμε να ακολουθήσουμε λόγω της λάσπης που συναντήσαμε κατά μήκος του, οδηγεί στα αρχαία μνημεία που ανακαλύφθηκαν εδώ: το θέατρο του 3ου αιώνα π.Χ., τη μακρά ιωνική στοά μήκους 96,70 μ., έναν ναΐσκο αφιερωμένο στις μούσες καθώς και βάθρα αγαλμάτων. Προς τιμήν των Μουσών διεξάγονταν στην περιοχή τα Μούσια, τα οποία διοργανώνονταν κάθε πέμπτο χρόνο, με γιορτές και αγωνίσματα ισοπύθια, παρόμοια δηλαδή με αυτά των Πυθίων.Επειτα από μια σύντομη βόλτα στην αίθουσα με τις δεξαμενές, το κελάρι με τα βαρέλια παλαίωσης και τη σύγχρονη γραμμή εμφιάλωσης, περάσαμε στην αίθουσα γευσιγνωσίας των κρασιών. Ολόγυρα βλέπουμε παλιά εργαλεία αμπελοκαλλιέργειας και οινοποίησης, αφού το οινοποιείο δημιουργήθηκε το 1946 από τον παππού Νικόλαο Ζαχαρία. Ο γιος του Αθανάσιος το εξέλιξε σταδιακά, ενώ η νεότερη γενιά, με τους Νίκο, Στέλιο και Παναγιώτη, η οποία έχει αναλάβει από το 2005, κατάφερε με τις γνώσεις της να εξαγει το κρασί τους σε δέκα χώρες.Μια οινογευσία ολοκληρώνεται με τη δοκιμή εννέα σπουδαίων κρασιών, αλλά, καθώς εμείς δεν έχουμε αρκετό χρόνο, δοκιμάζουμε μόνο το Μούχταρο, της ομώνυμης τοπικής ποικιλίας, που διασώθηκε χάρη στο πείσμα του Αθανάσιου και του παππού Νικόλαου, οι οποίοι επέμεναν να το καλλιεργούν όταν όλοι οι υπόλοιποι οινοποιοί το αντικαθιστούσαν με πιο αποδοτικές ποικιλίες. Ενα σπάνιο κρασί παλαίωσης, που, ανάμεσα στα άλλα, μου άφησε και αρώματα φράουλας.
Στη Μονή ΕυαγγελίστριαςΣυνεχίζουμε για το χωριό Πέτρα και τον περίφημο καταρράκτη, σε ένα τοπίο που θυμίζει Αμαζόνιο, με το νερό να ξεπηδάει μέσα από την πλούσια βλάστηση. Νύχτα φτάνουμε στο χωριό Ευαγγελίστρια και στον ξενώνα Κτήμα Μουσών. Στο υπέροχο μεγάλο καθιστικό με το αναμμένο τζάκι μάς υποδέχονται ο Κωστής και η Αννιώ, πρώην διαφημιστές, που αποφάσισαν να δημιουργήσουν κάτι ξεχωριστό. Τα οκτώ πανέμορφα δωμάτια και οι φιλόξενοι χώροι του, με αντικείμενα σχεδιασμένα από τους ίδιους (φωτιστικά, κρεβάτια κ.ά.), σε προσκαλούν να απολαύσεις την ηρεμία του βουνού, το εξαιρετικό πρωινό και το επίσης πολύ καλό φαγητό. Τέλος, στην κουβέντα μας με το ζευγάρι μαθαίνουμε τις πιο ωραίες διαδρομές για πεζοπορία. Φωτογραφίζω το χωριό Ευαγγελίστρια, με το ποτάμι στις παρυφές του, από έναν ψηλό βράχο που μου υπέδειξε η Αννιώ. Στο βάθος αχνοφαίνεται η λίμνη Υλίκη και τα βουνά της Εύβοιας. Προχωράμε για το γυναικείο μοναστήρι της Ευαγγελίστριας, στην ανατολική πλαγιά του Ελικώνα. Με την πρώτη ματιά νομίζει κανείς ότι χτίστηκε πρόσφατα. Μόνο όταν δει τις παλιές φωτογραφίες καταλαβαίνει την αλλαγή που έγινε στη μονή –η οποία λέγεται ότι χτίστηκε τον 12ο αιώνα– με την ανακαίνιση του 1960. Τότε οι όψεις επιχρίστηκαν και η στέγη του καθολικού, που χρονολογείται στα μέσα του 17ου αιώνα, ανυψώθηκε, ενώ έγινε κι ένα πλήθος άλλων αλλαγών που είχαν ως αποτέλεσμα το μοναστήρι να μοιάζει σύγχρονο. Κάτω από το μεταβυζαντινό καθολικό βρίσκεται μεγάλη τρίκλιτη θολωτή κρύπτη, στην οποία μπορούσε να μπει κανείς μόνο κάτω από το σημείο όπου βρίσκεται η Αγία Τράπεζα. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας, η κρύπτη χρησίμευε ως έξοδος διαφυγής και φυλάσσονταν τα κειμήλια της μονής. Στο εσωτερικό του καθολικού μπορεί να δει κανείς ωραίες αγιογραφίες.Επιστρέφουμε στο χωριό και παίρνουμε τον χωμάτινο δρόμο προς το οροπέδιο του Ριγανιά. Προσπερνάμε δάση με ρυάκια και υπέροχους συνδυασμούς χρωμάτων. Ανεβαίνουμε ακόμα πιο ψηλά, περνάμε από εγκαταλελειμμένα λατομεία μαρμάρου και έπειτα από έξι χιλιόμετρα ανάβασης βγαίνουμε στον αυχένα του βουνού (στα 1.250 μ. υψόμετρο). Μετά την Αγία Τριάδα φτάνουμε στη Λάκκα της Αρβανίτσας, ένα από τα ομορφότερα ορεινά λιβάδια της Στερεάς Ελλάδας σε υψόμετρο 1.100 μ., ανάμεσα σε δύο κορυφές του Ελικώνα, την Παλιοβούνα (νότια και ανατολικά) και τη Μεγάλη Λούτσα (βόρεια και δυτικά).Εδώ παλιότερα έβοσκαν τα ζώα τους δεκάδες κτηνοτρόφοι, σήμερα όμως, χάρη στο δασαρχείο Λιβαδειάς, αποτελεί ένα καλοφτιαγμένο φυσιολατρικό στέκι μέσα στα έλατα και στους κέδρους. Στα γύρω μονοπάτια την άνοιξη μπορεί κανείς να απολαύσει σπάνια είδη της ελληνικής χλωρίδας, όπως ελληνικές ορχιδέες, αγριομολόχες, αγριοβιολέτες. Μέσα στην ομορφιά του ορεινού τοπίου και στο κρύο, η αλήθεια είναι ότι σχεδόν εισβάλαμε στο εστιατόριο Αρβανίτσα με το τζάκι, αναζητώντας λίγη θαλπωρή. Η βραστή γίδα, που δοκιμάσαμε, ήταν εξαιρετική, το ίδιο και οι σαλάτες.
Οι δολίνες της Αγίας ΆνναςΑρχίσαμε να κατηφορίζουμε τον φιδωτό δρόμο προς τα παράλια. Παντού ολόγυρα απλώνονται λιβάδια με κατακίτρινα λουλουδάκια και θέα που αφήνει το μάτι να απλωθεί στον Κορινθιακό Κόλπο και απέναντι στην Πελοπόννησο. Εικόνα μοναδική! Ετσι «κυκλώσαμε» τον Ανατολικό Ελικώνα.
Για τους ορειβάτες ο Ελικώνας αποτελούσε ανέκαθεν ένα ευχάριστο και ενδιαφέρον πεδίο για σύντομες πεζοπορικές εξορμήσεις. Μάλιστα, όταν δεν έχει χιόνι, μπορεί κανείς να πάρει το μονοπάτι που ξεκινά από το πανέμορφο χωριό της Αγίας Αννας για την ψηλότερη κορυφή του βουνού, την Παλιοβούνα (1.748 μ. υψόμετρο, 3 ώρες πορεία). Επίσης, στην περιοχή της Αγίας Αννας, στον οικισμό Κούκουρα, το καλοκαίρι σχηματίζονται πολύ μικρές λίμνες (δολίνες), που δημιουργούνται από τα χιόνια που λιώνουν.Στη συνέχεια ακολουθούμε τις ταμπέλες προς τη Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς, ένα αντρικό μοναστήρι που χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα στα 600 μ. υψόμετρο και έχει θέα στη θάλασσα. Το καθολικό της μονής είναι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, ενώ στον πρόναό του βρίσκεται ο τάφος του Οσίου Σεραφείμ. Εξω στην αυλή, διότι οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να περάσουν στο εσωτερικό, μας υποδέχεται ο μοναχός Παΐσιος, ο οποίος μας κερνάει καφέ και γλυκά. Φεύγοντας συνεχίζουμε πάνω στον φαρδύ χωματόδρομο με θέα τη θάλασσα και παίρνουμε τον δρόμο για Δόμβραινα, για να καταλήξουμε στην Αλυκή, ένα όμορφο ήσυχο λιμανάκι.Στην είσοδο του παραθαλάσσιου οικισμού βλέπουμε την εντυπωσιακή ακρόπολη των αρχαίων Σιφών που βρίσκεται σε καλή κατάσταση (το οχυρωματικό τείχος της διατηρείται σε ικανοποιητικό μήκος και ύψος), μαρτυρώντας το ένδοξο παρελθόν της. Η ψαροταβέρνα του Μπάμπη προσφέρει φρέσκο ψάρι σε λογικές τιμές. Από τα τραπεζάκια πλάι στο κύμα κοιτάζω την ώρα του δειλινού τον ήλιο να βουτάει στον κόλπο των Αλκυονίδων με τα νησάκια των βοιωτικών ακτών και δεν μπορώ να μην αναλογιστώ σε τι ευλογημένο τόπο ζούμε. Η επιστροφή από Ξηρονομή-Θήβα είναι πανεύκολη και σε μιάμιση ώρα είμαστε στην Αθήνα.
Η πεδιάδα της ΟινόηςΗ κλασική διαδρομή για τον Ελικώνα είναι από εθνική οδό, μέσω Θήβας-Αλιάρτου, εμείς όμως προτιμήσαμε εκείνη που περνάει από Ελευσίνα, ώστε να περάσουμε από όλες τις μυθικές πόλεις της αρχαιότητας μέχρι να φτάσουμε στην περίφημη Κοιλάδα των Μουσών, στους πρόποδες του Ελικώνα. Μετά την Ελευσίνα στρίψαμε για Μάνδρα και συνεχίσαμε στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Αττικής, μέχρι που ο δρόμος μάς έβγαλε στην εύφορη πεδιάδα της Οινόης ή Κοιλάδα του Μαζίου, όπως ονομάζεται.Το πανέμορφο τοπίο με τους λόφους, τις εύφορες καλλιεργήσιμες εκτάσεις δημητριακών, ελαιόδεντρων και αμπελιών, που οριοθετείται από τα βουνά Κιθαιρώνας και Πάστρα, προκαλεί για φωτογράφιση. Πάνω στον δρόμο συναντάμε τα εντυπωσιακά ερείπια του Πύργου Μαζίου, που κέρδισε το ενδιαφέρον των περιηγητών ήδη από τον 19ο αιώνα. Ο πύργος, ύψους 14 μ., είναι από τους μεγαλύτερους της Αττικής και θεωρείται ότι η χρήση του ήταν στρατιωτική, ως κατάλυμα για τη φιλοξενία των αθηναϊκών στρατευμάτων που φυλούσαν την οδό Ελευθέρων-Ελευσίνας. Προχωρώντας και σε μικρή απόσταση από το χωριό Λεύκτρα, συναντάμε το Τρόπαιο της μάχης των Λεύκτρων: ένα λίθινο κυλινδρικό μνημείο, το οποίο στήθηκε από τους Θηβαίους στο πεδίο της μάχης, όπως ήταν η συνήθεια, μετά τη νίκη τους επί των Λακεδαιμονίων με στρατηγό τον Επαμεινώνδα.Περάσαμε τις Πλαταιές, τα Λεύκτρα και τις Θεσπιές –όπου στην αρχαιότητα εορτάζονταν τα Ερωτίδια προς τιμήν του θεού Ερωτα–, οικισμούς που δεν θυμίζουν πια το ένδοξο παρελθόν τους. Ρωτώντας φτάνουμε στην Ασκρη, γνωστή ως πατρίδα του Ησίοδου (αρχαία Ασκρα), ανάμεσα στη Θήβα και τη Λιβαδειά.Πολυστάφυλος γηΣτο οινοποιείο Κτήμα Μουσών, στην είσοδο του χωριού, μας υποδέχεται ο οινολόγος Νίκος Ζαχαρίας. Η οινική παράδοση εδώ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας και του πολιτισμού της περιοχής, «όπου υπάρχει συνεχόμενη αμπελοκαλλιέργεια επί 2.500 χρόνια», λέει ο Νίκος. Η πρώτη αναφορά έγινε από τον Ησίοδο, που περιγράφει τον τόπο του ως «πολυστάφυλο» και «πολύκαρπο». Επειτα από 2-3 χλμ. φτάνουμε στην περίφημη Κοιλάδα των Μουσών, η οποία έχει ανακηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.Κοιτώντας το ειδυλλιακό τοπίο της πεδιάδας, με τις πηγές που αναβλύζουν, τον αρχαίο ποταμό Περμησσό και τα γόνιμα εδάφη, που πρόσφεραν στους κατοίκους αφθονία ανά τους αιώνες, μου ήρθαν ξανά στο μυαλό οι Μούσες και μαζί τους η ποίηση, η μουσική, ο χορός, που γεννήθηκαν εδώ. Οι ευθυγραμμισμένοι αμπελώνες, σε υψόμετρο 450-600 μ., σε συνδυασμό με τον ψυχρό αέρα που κατεβαίνει από τον Ελικώνα και δροσίζει τα αμπέλια, επιτρέποντας την αργή ωρίμαση των σταφυλιών, δημιουργούν ένα ιδανικό μικροκλίμα, που δίνει στα κρασιά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εντοπιότητάς τους.Ο Νίκος Ζαχαρίας μάς προτρέπει να κοιτάξουμε απέναντι, όπου τα τρία βουνά σχηματίζουν το πρόσωπο μιας ξαπλωμένης γυναίκας. Δυτικά της Κοιλάδας, ένας χωματόδρομος, τον οποίο εμείς δεν μπορέσαμε να ακολουθήσουμε λόγω της λάσπης που συναντήσαμε κατά μήκος του, οδηγεί στα αρχαία μνημεία που ανακαλύφθηκαν εδώ: το θέατρο του 3ου αιώνα π.Χ., τη μακρά ιωνική στοά μήκους 96,70 μ., έναν ναΐσκο αφιερωμένο στις μούσες καθώς και βάθρα αγαλμάτων. Προς τιμήν των Μουσών διεξάγονταν στην περιοχή τα Μούσια, τα οποία διοργανώνονταν κάθε πέμπτο χρόνο, με γιορτές και αγωνίσματα ισοπύθια, παρόμοια δηλαδή με αυτά των Πυθίων.Επειτα από μια σύντομη βόλτα στην αίθουσα με τις δεξαμενές, το κελάρι με τα βαρέλια παλαίωσης και τη σύγχρονη γραμμή εμφιάλωσης, περάσαμε στην αίθουσα γευσιγνωσίας των κρασιών. Ολόγυρα βλέπουμε παλιά εργαλεία αμπελοκαλλιέργειας και οινοποίησης, αφού το οινοποιείο δημιουργήθηκε το 1946 από τον παππού Νικόλαο Ζαχαρία. Ο γιος του Αθανάσιος το εξέλιξε σταδιακά, ενώ η νεότερη γενιά, με τους Νίκο, Στέλιο και Παναγιώτη, η οποία έχει αναλάβει από το 2005, κατάφερε με τις γνώσεις της να εξαγει το κρασί τους σε δέκα χώρες.Μια οινογευσία ολοκληρώνεται με τη δοκιμή εννέα σπουδαίων κρασιών, αλλά, καθώς εμείς δεν έχουμε αρκετό χρόνο, δοκιμάζουμε μόνο το Μούχταρο, της ομώνυμης τοπικής ποικιλίας, που διασώθηκε χάρη στο πείσμα του Αθανάσιου και του παππού Νικόλαου, οι οποίοι επέμεναν να το καλλιεργούν όταν όλοι οι υπόλοιποι οινοποιοί το αντικαθιστούσαν με πιο αποδοτικές ποικιλίες. Ενα σπάνιο κρασί παλαίωσης, που, ανάμεσα στα άλλα, μου άφησε και αρώματα φράουλας.
Στη Μονή ΕυαγγελίστριαςΣυνεχίζουμε για το χωριό Πέτρα και τον περίφημο καταρράκτη, σε ένα τοπίο που θυμίζει Αμαζόνιο, με το νερό να ξεπηδάει μέσα από την πλούσια βλάστηση. Νύχτα φτάνουμε στο χωριό Ευαγγελίστρια και στον ξενώνα Κτήμα Μουσών. Στο υπέροχο μεγάλο καθιστικό με το αναμμένο τζάκι μάς υποδέχονται ο Κωστής και η Αννιώ, πρώην διαφημιστές, που αποφάσισαν να δημιουργήσουν κάτι ξεχωριστό. Τα οκτώ πανέμορφα δωμάτια και οι φιλόξενοι χώροι του, με αντικείμενα σχεδιασμένα από τους ίδιους (φωτιστικά, κρεβάτια κ.ά.), σε προσκαλούν να απολαύσεις την ηρεμία του βουνού, το εξαιρετικό πρωινό και το επίσης πολύ καλό φαγητό. Τέλος, στην κουβέντα μας με το ζευγάρι μαθαίνουμε τις πιο ωραίες διαδρομές για πεζοπορία. Φωτογραφίζω το χωριό Ευαγγελίστρια, με το ποτάμι στις παρυφές του, από έναν ψηλό βράχο που μου υπέδειξε η Αννιώ. Στο βάθος αχνοφαίνεται η λίμνη Υλίκη και τα βουνά της Εύβοιας. Προχωράμε για το γυναικείο μοναστήρι της Ευαγγελίστριας, στην ανατολική πλαγιά του Ελικώνα. Με την πρώτη ματιά νομίζει κανείς ότι χτίστηκε πρόσφατα. Μόνο όταν δει τις παλιές φωτογραφίες καταλαβαίνει την αλλαγή που έγινε στη μονή –η οποία λέγεται ότι χτίστηκε τον 12ο αιώνα– με την ανακαίνιση του 1960. Τότε οι όψεις επιχρίστηκαν και η στέγη του καθολικού, που χρονολογείται στα μέσα του 17ου αιώνα, ανυψώθηκε, ενώ έγινε κι ένα πλήθος άλλων αλλαγών που είχαν ως αποτέλεσμα το μοναστήρι να μοιάζει σύγχρονο. Κάτω από το μεταβυζαντινό καθολικό βρίσκεται μεγάλη τρίκλιτη θολωτή κρύπτη, στην οποία μπορούσε να μπει κανείς μόνο κάτω από το σημείο όπου βρίσκεται η Αγία Τράπεζα. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας, η κρύπτη χρησίμευε ως έξοδος διαφυγής και φυλάσσονταν τα κειμήλια της μονής. Στο εσωτερικό του καθολικού μπορεί να δει κανείς ωραίες αγιογραφίες.Επιστρέφουμε στο χωριό και παίρνουμε τον χωμάτινο δρόμο προς το οροπέδιο του Ριγανιά. Προσπερνάμε δάση με ρυάκια και υπέροχους συνδυασμούς χρωμάτων. Ανεβαίνουμε ακόμα πιο ψηλά, περνάμε από εγκαταλελειμμένα λατομεία μαρμάρου και έπειτα από έξι χιλιόμετρα ανάβασης βγαίνουμε στον αυχένα του βουνού (στα 1.250 μ. υψόμετρο). Μετά την Αγία Τριάδα φτάνουμε στη Λάκκα της Αρβανίτσας, ένα από τα ομορφότερα ορεινά λιβάδια της Στερεάς Ελλάδας σε υψόμετρο 1.100 μ., ανάμεσα σε δύο κορυφές του Ελικώνα, την Παλιοβούνα (νότια και ανατολικά) και τη Μεγάλη Λούτσα (βόρεια και δυτικά).Εδώ παλιότερα έβοσκαν τα ζώα τους δεκάδες κτηνοτρόφοι, σήμερα όμως, χάρη στο δασαρχείο Λιβαδειάς, αποτελεί ένα καλοφτιαγμένο φυσιολατρικό στέκι μέσα στα έλατα και στους κέδρους. Στα γύρω μονοπάτια την άνοιξη μπορεί κανείς να απολαύσει σπάνια είδη της ελληνικής χλωρίδας, όπως ελληνικές ορχιδέες, αγριομολόχες, αγριοβιολέτες. Μέσα στην ομορφιά του ορεινού τοπίου και στο κρύο, η αλήθεια είναι ότι σχεδόν εισβάλαμε στο εστιατόριο Αρβανίτσα με το τζάκι, αναζητώντας λίγη θαλπωρή. Η βραστή γίδα, που δοκιμάσαμε, ήταν εξαιρετική, το ίδιο και οι σαλάτες.
Οι δολίνες της Αγίας ΆνναςΑρχίσαμε να κατηφορίζουμε τον φιδωτό δρόμο προς τα παράλια. Παντού ολόγυρα απλώνονται λιβάδια με κατακίτρινα λουλουδάκια και θέα που αφήνει το μάτι να απλωθεί στον Κορινθιακό Κόλπο και απέναντι στην Πελοπόννησο. Εικόνα μοναδική! Ετσι «κυκλώσαμε» τον Ανατολικό Ελικώνα.
Για τους ορειβάτες ο Ελικώνας αποτελούσε ανέκαθεν ένα ευχάριστο και ενδιαφέρον πεδίο για σύντομες πεζοπορικές εξορμήσεις. Μάλιστα, όταν δεν έχει χιόνι, μπορεί κανείς να πάρει το μονοπάτι που ξεκινά από το πανέμορφο χωριό της Αγίας Αννας για την ψηλότερη κορυφή του βουνού, την Παλιοβούνα (1.748 μ. υψόμετρο, 3 ώρες πορεία). Επίσης, στην περιοχή της Αγίας Αννας, στον οικισμό Κούκουρα, το καλοκαίρι σχηματίζονται πολύ μικρές λίμνες (δολίνες), που δημιουργούνται από τα χιόνια που λιώνουν.Στη συνέχεια ακολουθούμε τις ταμπέλες προς τη Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς, ένα αντρικό μοναστήρι που χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα στα 600 μ. υψόμετρο και έχει θέα στη θάλασσα. Το καθολικό της μονής είναι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, ενώ στον πρόναό του βρίσκεται ο τάφος του Οσίου Σεραφείμ. Εξω στην αυλή, διότι οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να περάσουν στο εσωτερικό, μας υποδέχεται ο μοναχός Παΐσιος, ο οποίος μας κερνάει καφέ και γλυκά. Φεύγοντας συνεχίζουμε πάνω στον φαρδύ χωματόδρομο με θέα τη θάλασσα και παίρνουμε τον δρόμο για Δόμβραινα, για να καταλήξουμε στην Αλυκή, ένα όμορφο ήσυχο λιμανάκι.Στην είσοδο του παραθαλάσσιου οικισμού βλέπουμε την εντυπωσιακή ακρόπολη των αρχαίων Σιφών που βρίσκεται σε καλή κατάσταση (το οχυρωματικό τείχος της διατηρείται σε ικανοποιητικό μήκος και ύψος), μαρτυρώντας το ένδοξο παρελθόν της. Η ψαροταβέρνα του Μπάμπη προσφέρει φρέσκο ψάρι σε λογικές τιμές. Από τα τραπεζάκια πλάι στο κύμα κοιτάζω την ώρα του δειλινού τον ήλιο να βουτάει στον κόλπο των Αλκυονίδων με τα νησάκια των βοιωτικών ακτών και δεν μπορώ να μην αναλογιστώ σε τι ευλογημένο τόπο ζούμε. Η επιστροφή από Ξηρονομή-Θήβα είναι πανεύκολη και σε μιάμιση ώρα είμαστε στην Αθήνα.
ΜετάβασηΗ Αλίαρτος απέχει από την Αθήνα 111 χλμ. (1½ ώρα). Το κόστος για βενζίνη και διόδια είναι περί τα 22 ευρώ με επιστροφή. Η Ασκρη απέχει από την Αθήνα 94 χλμ. (1 ώρα και 10 λεπτά). Το κόστος για βενζίνη είναι περί τα 12 ευρώ με επιστροφή.
Διαμονή• Ξενώνας Κτήμα Μουσών (τηλ. 22680-22100, 6936-740330, www.xenonas-ktimamuson.gr, από 80-120 ευρώ). Πανέμορφα δωμάτια με πρωινό.
• Ξενώνας Ελικώνιο (τηλ. 22610-94444, 6972-582867, www.elikonio.gr, από 40 ευρώ).Για κρατήσεις που αφορούν τη διαμονή σας επισκεφθείτε τo: www.booking.com
Φαγητό- Καφές • Δοκιμάστε το Αρβανίτσα Καφέ (τηλ. 22670-51508) στο Κυριάκι, με πολύ ιδιαίτερα και καλοφτιαγμένα πιάτα, όπως βουβαλίσια μπριζόλα, αγριογούρουνο στιφάδο, ελάφι με δαμάσκηνα, μανιταρόπιτα με ντόπια μανιτάρια.
• Το Στέκι του Ελικώνα (τηλ. 22680-23170), στο χωριό Ευαγγελίστρια, προσφέρεται για μαγειρευτά, αλλά και γίδα βραστή, αρνάκι
κοκκινιστό, πίτες κ.λπ.
• Στην Ταβέρνα Ελικώνιο (τηλ. 6972-582867, 22610-94444), στην Αγία Αννα, θα πάτε για κόκορα κρασάτο, ντολμαδάκια, γαρδουμπάκια, κρεμμυδόπιτα αλλά και αρνάκι σε κληματόφυλλα.
• Στην ψαροταβέρνα του Μπάμπη (τηλ. 6932-540741), στην Αλυκή, θα βρείτε φρέσκο ψάρι από τα καΐκια, που ψαρεύουν στον κόλπο των Αλκυονίδων.
• Λίμνη Μουσών (τηλ. 6974-113180), στην Ασκρη. Πάρκο αναψυχής, για καφέ και φαγητό, ιδανικό για οικογένειες με παιδιά.Τι να δείτε Αξίζει να επισκεφτείτε το νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών (www.fmth.gr)και να περιηγηθείτε, μέσα από το πλήθος των αντικειμένων που περιλαμβάνονται στις συλλογές του, στις καθημερινές δραστηριότητας των ανθρώπων της Βοιωτίας, στον πολιτισμό που ανέπτυξαν, όπως και στην πολιτική και κοινωνική ζωή τους χιλιάδες χρόνια πριν.
Τι να κάνετε • Το Κτήμα Μουσών (τηλ. 22620-67290, www.musesestate.com), στην Ασκρη, διοργανώνει ξεναγήσεις και γευστικές δοκιμές στον χώρο του οινοποιείου.
• Για πτήσεις με τράικ επικοινωνήστε με τους ανθρώπους της Αερολέσχης Αθηνών «Δαίδαλος»(www.athensdaedalus.com).
• Για πεζοπορίες στον Ελικώνα επικοινωνήστε με τον Ορειβατικό Σύνδεσμο Κυριακίου (τηλ. 22670-49602, 6979-675522,
www.oreivatikos-kiriakiou.gr).
• Για σκι στο ποτάμι, προσφέρεται ο Βοιωτικός Κηφισός. Επικοινωνήστε με τη σχολή του Γιώργου και του Τάσου Χατζή (www.hatziski.gr).
• Η Μονή Οσίου Λουκά και άλλα μοναστήρια της Βοιωτίας έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Επικοινωνήστε με τις μονές και ενημερωθείτε για τα προγράμματά τους (www.imtl.gr).
• Πληροφορίες για τις φυσικές ομορφιές και τις δραστηριότητες στην Κοιλάδα των Μουσών θα βρείτε στην ιστοσελίδα www.hsiodos.gr.
Διαμονή• Ξενώνας Κτήμα Μουσών (τηλ. 22680-22100, 6936-740330, www.xenonas-ktimamuson.gr, από 80-120 ευρώ). Πανέμορφα δωμάτια με πρωινό.
• Ξενώνας Ελικώνιο (τηλ. 22610-94444, 6972-582867, www.elikonio.gr, από 40 ευρώ).Για κρατήσεις που αφορούν τη διαμονή σας επισκεφθείτε τo: www.booking.com
Φαγητό- Καφές • Δοκιμάστε το Αρβανίτσα Καφέ (τηλ. 22670-51508) στο Κυριάκι, με πολύ ιδιαίτερα και καλοφτιαγμένα πιάτα, όπως βουβαλίσια μπριζόλα, αγριογούρουνο στιφάδο, ελάφι με δαμάσκηνα, μανιταρόπιτα με ντόπια μανιτάρια.
• Το Στέκι του Ελικώνα (τηλ. 22680-23170), στο χωριό Ευαγγελίστρια, προσφέρεται για μαγειρευτά, αλλά και γίδα βραστή, αρνάκι
κοκκινιστό, πίτες κ.λπ.
• Στην Ταβέρνα Ελικώνιο (τηλ. 6972-582867, 22610-94444), στην Αγία Αννα, θα πάτε για κόκορα κρασάτο, ντολμαδάκια, γαρδουμπάκια, κρεμμυδόπιτα αλλά και αρνάκι σε κληματόφυλλα.
• Στην ψαροταβέρνα του Μπάμπη (τηλ. 6932-540741), στην Αλυκή, θα βρείτε φρέσκο ψάρι από τα καΐκια, που ψαρεύουν στον κόλπο των Αλκυονίδων.
• Λίμνη Μουσών (τηλ. 6974-113180), στην Ασκρη. Πάρκο αναψυχής, για καφέ και φαγητό, ιδανικό για οικογένειες με παιδιά.Τι να δείτε Αξίζει να επισκεφτείτε το νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών (www.fmth.gr)και να περιηγηθείτε, μέσα από το πλήθος των αντικειμένων που περιλαμβάνονται στις συλλογές του, στις καθημερινές δραστηριότητας των ανθρώπων της Βοιωτίας, στον πολιτισμό που ανέπτυξαν, όπως και στην πολιτική και κοινωνική ζωή τους χιλιάδες χρόνια πριν.
Τι να κάνετε • Το Κτήμα Μουσών (τηλ. 22620-67290, www.musesestate.com), στην Ασκρη, διοργανώνει ξεναγήσεις και γευστικές δοκιμές στον χώρο του οινοποιείου.
• Για πτήσεις με τράικ επικοινωνήστε με τους ανθρώπους της Αερολέσχης Αθηνών «Δαίδαλος»(www.athensdaedalus.com).
• Για πεζοπορίες στον Ελικώνα επικοινωνήστε με τον Ορειβατικό Σύνδεσμο Κυριακίου (τηλ. 22670-49602, 6979-675522,
www.oreivatikos-kiriakiou.gr).
• Για σκι στο ποτάμι, προσφέρεται ο Βοιωτικός Κηφισός. Επικοινωνήστε με τη σχολή του Γιώργου και του Τάσου Χατζή (www.hatziski.gr).
• Η Μονή Οσίου Λουκά και άλλα μοναστήρια της Βοιωτίας έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Επικοινωνήστε με τις μονές και ενημερωθείτε για τα προγράμματά τους (www.imtl.gr).
• Πληροφορίες για τις φυσικές ομορφιές και τις δραστηριότητες στην Κοιλάδα των Μουσών θα βρείτε στην ιστοσελίδα www.hsiodos.gr.
Γαλλία
photo by giorgio
|
Δύο άνθρωποι πριν καταλήξουν να είναι «επισήμως» ζευγάρι, περνάνε από διάφορες δοκιμασίες και διάφορα στάδια. Τα πιο βασικά στάδια είναι τα ακόλουθα σύμφωνα με την S. Campbell (“Το Μυθικό ταξίδι του ζευγαριού”).
Πρώτο Στάδιο – Ειδύλλιο
Είναι το στάδιο όπου όλα είναι μαγικά. Γνωρίζουμε κάποιον, μας ελκύει, αρχίζουμε να νιώθουμε τη φλόγα να ανάβει. Αισθανόμαστε ότι είναι ξεχωριστός, μοναδικός. Πιστεύουμε πως το σύμπαν συνωμότησε για να τον βρούμε, αναζητάμε γύρω μας σημάδια που να επιβεβαιώνουν ότι είναι το άλλο μας μισό, η αδελφή ψυχή μας. Για παράδειγμα, αν δεν καθυστερούσαμε στο ραντεβού μας με τη φίλη μας, δεν θα πέφταμε πάνω του, αν δεν χρειαζόταν να κάνουμε τα σεμινάρια ηλεκτρονικών υπολογιστών, δεν θα τον γνωρίζαμε, αν δεν μέναμε από λάστιχο, δεν θα τον συναντούσαμε, και η λίστα συνεχίζεται. Μας αρέσει να πιστεύουμε ότι μέσα στην πεζή και πολλές φορές άχαρη πραγματικότητα που ζούμε υπάρχει κάτι μαγικό που «τυχαία» βρίσκεται στο δρόμο μας και μας συνεπαίρνει.
Η ζωή σαν παραμύθιΌ έρωτας από μόνος του έχει κάτι ξεσηκωτικό.Έχει την ικανότητα να μας κάνει να πετάμε, να ταξιδεύουμε νοερά, παρόλο που είμαστε κολλημένοι στη γη. Μας ενεργοποιεί, μας ζωντανεύει, μας κινητοποιεί. Όταν, λοιπόν, βρούμε το πρόσωπο αναφοράς, αφηνόμαστε στη διαδικασία και ευελπιστούμε να ρουφήξουμε την κάθε στιγμή. 0 σύντροφος μας δεν μπορεί παρά να είναι ο πρίγκιπας του παραμυθιού.Εμφανίστηκε για να μας σώσει από την καθημερινότητά μας. Κοντά του νιώθουμε πριγκίπισσες, λαμπερές, αέρινες. Αφού είναι πρίγκιπας, δε δικαιούται να έχει ψεγάδια, ελαττώματα. Δεν μπορεί παρά να είναι τέλειος. Είναι πάντα εκεί όταν τον χρειαζόμαστε, μας ακούει συνέχεια ό,τι και να του λέμε, δεν βαριέται, δεν γκρινιάζει, δεν κουράζεται. Μαντεύει κάθε μας σκέψη πριν ακόμη την εξωτερικεύσουμε, βρίσκει χαριτωμένο κάθε ελάττωμά μας, συμφωνεί με τις επιλογές μας. Έχουμε τόσο πολύ απορροφηθεί ο ένας από τον άλλον, ώστε κόβουμε κάθε επαφή με τον έξω κόσμο. Ζούμε την απόλυτη ταύτιση. Έχουμε την πεποίθηση πως είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Η ερωτική μας διάθεση είναι στα καλύτερά της! Είναι, όμως, πράγματι έτσι;
Τα αρνητικά συναισθήματα κάτω από το χαλίΣε αυτό το στάδιο εξιδανικεύουμε τον σύντροφο μας καταπιέζοντας όποια αρνητικά συναισθήματα μπορεί να προκύψουν. Χρησιμοποιούμε τον σύντροφο μας σαν ένα μαγικό χάπι που μόλις το πάρουμε θα γίνουμε αμέσως καλά, ό,τι και να συνεπάγεται για τον καθένα μας αυτό: για κάποιους μπορεί να είναι να αφήσουμε πίσω τη μοναξιά μας, για άλλους μπορεί να είναι να βγούμε από μία σχέση που δεν μας ικανοποιεί πια, κ.ο.κ. Μέσα από τα σημάδια που βρίσκουμε στο περιβάλλον μας (αποκαλώντας τα «τύχη», «πεπρωμένο», «κισμέτ», «μοίρα») διατηρούμε το ζωτικό μύθο ψέματος που μας βοηθάει να συνεχίσουμε να ζούμε. Η αλήθεια πολλές φορές πονάει, και είναι αποκαρδιωτική.Στο μυθιστόρημα της Ασένα «Ούτε Έρωτας Υπάρχει»(εκδ. Ωκεανίδα), διαβάζουμε:«Ο έρωτας τελειώνει τη στιγμή που γνωρίζεις καλά εκείνον με τον οποίο είσαι ερωτευμένη. Γιατί ο άνθρωπος ερωτεύεται ένα όνειρο που δημιουργεί για τον εαυτό του. Ταυτίζει αυτό το όνειρο με τον εαυτό του, του αποδίδει χαρακτηριστικά ίδια με τα δικά του. Όμως ο άλλος δεν είναι ο εαυτός του, ούτε έχει καμιά σχέση με τις ιδιότητες, τις ομορφιές που του αποδίδει εκείνος που είναι ερωτευμένος μαζί του… γι’ αυτό οι ερωτευμένοι των θρύλων, που ποτέ δεν συναντιούνται, διατηρούν μέχρι τις μέρες μας την αίγλη τους.» Ένα όμορφο ψέμα, λοιπόν, είναι ό,τι έχουμε περισσότερο ανάγκη. Πόσο καιρό, όμως, μπορούμε να βιώνουμε αυτήν την κατάσταση; Προσγειωνόμαστε κάποτε στην πραγματικότητα; Τι προϋποθέτει αυτό; Επαφή με την πραγματικότηταΔεν μπορούμε να βιώνουμε αυτήν την κατάσταση εσαεί, γιατί οι σχέσεις εξελίσσονται, δε μένουν στάσιμες. Εκεί έχουμε, λοιπόν, την πρώτη ρήξη: ή θα αποδεχτούμε την πραγματικότητα και θα περάσουμε στο επόμενο στάδιο, ή με τις πρώτες δυσκολίες θα προσγειωθούμε ανώμαλα και θα το βάλουμε στα πόδια. Το να μπορέσουμε να περάσουμε στο επόμενο στάδιο προϋποθέτει ότι έχει έρθει η ώρα να κατέβουμε από το ροζ συννεφάκι μας και να μετουσιώσουμε όλο αυτό το αχαλίνωτο πάθος σε οικειότητα και συντροφικότητα. Σημαίνει ότι δεν έχουμε πια ανάγκη τη φαντασιωτική εικόνα που έχουμε φτιάξει για τον άλλον για να μπορούμε να συνυπάρχουμε. Ξέρουμε ποιος είναι ο άλλος και που στέκεται και επιθυμούμε να είμαστε μαζί του πάραυτα. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε ωριμάσει, έχουμε ενηλικιωθεί συναισθηματικά.Στο ίδιο μυθιστόρημα της Ν. Ασένα, η ηρωίδα συνειδητοποιεί την πραγματικότητα:«Εγώ κοιτάζω συνέχεια τον Γκιουρκάν… Αγωνίζομαι μέσα μου για να νιώσω ένα συναίσθημα. Δεν νιώθω τίποτα… Τι περίεργο… Πώς ήμουνα τρελή από έρωτα γι’ αυτό τον άνθρωπο, και πώς έκλαιγα από θλίψη όταν έφευγε για τη δουλειά, κι έλεγα, χωρίζουμε, δεν θα τον δω μέχρι το βράδυ, πώς έβγαινα τα βράδια στους δρόμους περιμένοντας να γυρίσει. Πώς τρελαινόμουν από τη λαχτάρα μου να τον αγγίξω… Και πώς, αργότερα, έφτανα σε καταστάσεις αλλοφροσύνης από τα νεύρα όταν με άγγιζε. Φαίνεται λοιπόν πως τίποτα δεν είναι σημαντικό παρά μόνο για εκείνη τη στιγμή. Φαίνεται πως ακόμα και τα πιο έντονα συναισθήματα είναι σημαντικά μόνο για εκείνη τη στιγμή. Φαίνεται πως όλα περνούν και μπορούν, εκατό τα εκατό, ν’ αλλάξουν πρόσωπο. Φαίνεται πως στην πραγματικότητα τίποτα δεν είναι σημαντικό. Φαίνεται πως τίποτα δεν είναι αληθινό…» 
Ανώμαλη προσγείωση Τι συμβαίνει, όμως, όταν αρνούμαστε να βγούμε από αυτό το στάδιο; Κάποιοι από μας δεν αντέχουμε να βλέπουμε το όνειρο να μετατρέπεται σε εφιάλτη, θέλουμε να βρισκόμαστε σε μία σχέση με την προϋπόθεση να υπάρχει αυτό το έντονο πάθος. Η έλλειψη αυτού κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ότι έφτασε το τέλος. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να μείνουμε σε μία σχέση εφόσον υπάρχουν αρνητικά σημάδια. Αφού μπορούμε να έχουμε το καλύτερο, γιατί να συμβιβαστούμε με τη »φθορά; Έτσι, είτε θα παραμείνουμε σε μία δυσλειτουργική σχέση όπου θα χωρίζουμε και θα επανασυνδεόμαστε ώστε να κρατιέται η φλόγα ζωντανή, είτε θα ψάχνουμε συνέχεια καινούρια πρόσωπα αναφοράς να εναποθέτουμε τις ελπίδες και το πάθος μας μέχρι αυτό να σβήσει.Ο Α. Μποττόν στο βιβλίο του «Μικρή Φιλοσοφία του Έρωτα» (εκδ. Πατάκης) μας δίνει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:«Ο Μποντλαίρ έχει γράψει ένα ποίημα σε πρόζα για κάποιον που περνάει όλη τη μέρα περιδιαβαίνοντας το Παρίσι μαζί με μια γυναίκα, την οποία αισθάνεται έτοιμος να ερωτευτεί. Επειδή συμφωνούν σε μύρια όσα, κατά το απόβραδο έχει σιγουρευτεί ότι βρήκε την τέλεια σύντροφο, με την ψυχή της οποίας μπορεί να ενωθεί η δική του. Διψασμένοι, πηγαίνουν σ’ ένα λαμπρό νέο καφέ στη γωνία ενός βουλεβάρτου, κι αυτός παρατηρεί να στέκονται απ’ έξω τα μέλη μιας εξαθλιωμένης εργατικής οικογένειας, που χάσκουν μπροστά στις τζαμαρίες, κοιτάζοντας τους κομψούς πελάτες, τους κατάλευκους τοίχους και τα επίχρυσα στολίδια. Τα μάτια των ταλαίπωρων θεατών είναι γεμάτα δέος μπροστά σε τόσο πλούτο και ομορφιά, γεγονός που προκαλεί οίκτο στον αφηγητή και τον κάνει να ντραπεί για την προνομιούχο θέση του. Στρέφεται τότε προς την αγαπημένη του, ελπίζοντας ότι θα δει τις δικές του σκέψεις να ανακλώνται στα μάτια της. Αλλά η γυναίκα με την ψυχή της οποίας ετοιμαζόταν να ενωθεί η δική του λέει ορθά κοφτά ότι δεν τους αντέχει αυτούς τους άθλιους και του ζητά να πει στον ιδιοκτήτη να βάλει αμέσως να τους διώξουν. Δεν έχει τέτοιες στιγμές κάθε ειδύλλιο; Αντί για μάτια που να καθρεφτίζουν τη σκέψη μας, μια (κωμικοτραγική) απόκλιση- και αδιάφορο αν αιτία είναι η πάλη των τάξεων ή ένα ζευγάρι παπούτσια.» Προσωπική ευθύνη Το να ψάχνουμε συνέχεια το πάθος στη ζωή μας συμβολίζει τη συνεχή μας ανάγκη να εξελίσσουμε τη ζωή μας, να τη γεμίζουμε συνέχεια με έντονες εμπειρίες. Φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα, φοβόμαστε να ωριμάσουμε. Προφανώς έχουν υπάρξει στη ζωή μας διάφορες δυσάρεστες καταστάσεις (π.χ. απώλειες) που μας έχουν πείσει ότι μόνο όταν βιώνουμε έντονα τις καταστάσεις και είμαστε σε διαρκή αναζήτηση της ευτυχίας, τότε μόνο ζούμε. Έτσι, αν τα πράγματα αρχίσουν να μην πηγαίνουν καλά στη σχέση μας, είναι προτιμότερο να αποδώσουμε ευθύνες στο σύντροφο μας από το να πάρουμε εμείς την ευθύνη στο κομμάτι που μας αναλογεί. Είναι για μας προτιμότερο να φύγουμε από τη σχέση παρά να μείνουμε και να δουλέψουμε πάνω σε αυτήν.Τα άτομα, όμως, που θα παραμείνουν στη σχέση ξεπερνώντας τα εμπόδια του πρώτου σταδίου, θα περάσουν στο δεύτερο στάδιο:Δεύτερο Στάδιο– Αγώνας για ΕπικράτησηΕδώ έρχεται η συνειδητοποίηση ότι ο σύντροφος μας δεν είναι αυτό που θέλουμε να πιστεύουμε, και ότι πιθανόν να μην ήταν αλλά ούτε και να γίνει ποτέ. Η ελπίδα και ο ενθουσιασμός δίνουν τη θέση τους στη ματαίωση και στην απογοήτευση αντίστοιχα. Συμπεριφορές που παλιά τις βρίσκαμε χαριτωμένες και τις ενισχύαμε, τώρα μας εκνευρίζουν. Κάποιοι συμβιβασμοί που κάναμε στην αρχή της σχέσης για το καλό της σχέσης ξεχνιούνται. Μας ενοχλεί, ακόμη, που ο σύντροφος μας αναπνέει. Αναρωτιόμαστε που πήγε το πρόσωπο που ερωτευτήκαμε και τη θέση του πήρε αυτός ο ξένος. Αντιστεκόμαστε στην αλλαγή που έχει επιφέρει η ίδια η σχέση και ίσως ακόμα να διατηρούμε την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον άλλον, να τον κάνουμε να συμμορφωθεί με τη φαντασιωτική εικόνα που έχουμε για αυτόν.Όταν διαπιστώνουμε ότι δεν είναι δυνατό να αλλάξουμε το σύντροφο μας, λειτουργούμε με διάφορους τρόπους: είτε γινόμαστε επιθετικοί με τον άλλον (αποδίδοντάς του εξ’ ολοκλήρου ευθύνες), είτε αποσυρόμαστε και κλεινόμαστε στον εαυτό μας (και έτσι γινόμαστε μελαγχολικοί και καταθλιπτικοί’), είτε βγάζουμε παθητική επιθετικότητα (δηλαδή βγάζουμε το θυμό μας με ύπουλο τρόπο, όπως με κλάμα, με πείσμα, με σιωπή, που είναι έμμεσες μορφές κακοποίησης).Μπαίνουμε σε μία διαδικασία εκδίκησης του άλλου, επειδή τόλμησε να μην ανταποκριθεί στις προσδοκίες μας. Το παιχνίδι που παίζουμε είναι εξουσιαστικό, θέλουμε να δείξουμε στον άλλον ότι έχουμε τη δύναμη να κινούμε τα νήματα, ότι δε μας έχει «του χεριού του». Στην προσπάθεια αυτή ο στόχος μας δεν είναι να διεκδικήσουμε τον άλλον, αλλά να του δείξουμε ότι έχουμε το πάνω χέρι. Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό;Παιδική ηλικίαΣτην πραγματικότητα, αυτή μας η στάση έχει τις ρίζες της στην παιδική ηλικία όπου είχαμε βιώσει απώλεια (των γονέων μας, της παιδικής μας ηλικίας, της αθωότητάς μας) και έτσι ζητάμε από τον σύντροφο μας να μας γιατρέψει τις παλιές πληγές και να μας θεραπεύσει από τα βαθιά παιδικά μας τραύματα. Βιώνουμε μία σύγκρουση: από τη μία θέλουμε να φέρουμε τα πρόσωπα του παρελθόντος στο παρόν (νοερά, σε ασυνείδητο επίπεδο) για να ταχτοποιήσουμε τους ανοιχτούς μας λογαριασμούς μαζί τους, ενώ από την άλλη θέλουμε να ζήσουμε κάτι διαφορετικό μέσα από το πρόσωπο του συντρόφου μας και μέσα από τη νέα μας σχέση. Νομίζουμε ότι αυτή τη φορά θα τα καταφέρουμε, γιατί έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Άλλωστε, δεν είμαστε πια παιδιά…Γνώριμα μοτίβα συνδιαλέξεωνΜε τα πρώτα σημάδια που θα μας θυμίσουν παρελθοντικές σχέσεις, χάνουμε τον έλεγχο και ερχόμαστε σε ρήξη με το σύντροφο μας. Αντιγράφουμε παλιά μοτίβα συμπεριφοράς, τα οποία μας είναι οικεία και ξέρουμε πώς να τα χειριζόμαστε. Αυτό δε σημαίνει ότι τα χειριζόμαστε με ώριμο τρόπο, απλά ότι τα αντιμετωπίζουμε. Και πάλι κολλάμε, και πάλι αναβιώνουμε συγκρούσεις, και πάλι πονάμε, και πάλι αναρωτιόμαστέ «μα γιατί αυτό να συμβαίνει πάντα σε μένα;». Δε βλέπουμε καθόλου ότι εμείς το προκαλέσαμε. Δεν καταλαβαίνουμε ότι συνέχεια θα το κάνουμε αυτό (καταναγκασμός της επανάληψης) μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει και πόσο από αυτό που μας συμβαίνει είναι δικό μας κομμάτι. Όταν το συνειδητοποιήσουμε, θα μπορέσουμε να αποδεχτούμε εμάς, το σύντροφο μας, αλλά και τις εξελίξεις της σχέσης, που θα μας πάνε στο επόμενο στάδιο.Τρίτο Στάδιο – ΣταθερότηταΣε αυτό το στάδιο αρχίζουμε να παίρνουμε την ευθύνη για τα κομμάτια που μας αναλογούν. Ψάχνουμε να βρούμε πού φταίξαμε, αν μπορούμε να διορθώσουμε κάτι στη συμπεριφορά μας και πώς μπορεί να γίνει αυτό. Αποδεχόμαστε και τις αδυναμίες τις δικές μας, αλλά και του συντρόφου μας. Κατανοούμε ότι οι άλυτες συγκρούσεις μέσα μας εκφράζονται ουσιαστικά σα συγκρούσεις μεταξύ ημών και ίων συντρόφων μας. Δηλαδή, γίνεται ένα καθρέφτισμα στη σχέση των εσωτερικών μας συγκρούσεων. Τι κάνουμε σε αυτήν την περίπτωση;Αντιμετώπιση πραγματικότηταςΤο μόνο σίγουρο είναι ότι πρέπει να δούμε τι συμβαίνει. Τι φέρνουμε εμείς στη σχέση; Τι φέρνει ο σύντροφος μας στη σχέση; Τι φέρνει η μεταξύ μας χημεία στη σχέση; Τι μας χωρίζει; Τι μας κρατάει ενωμένους; Πώς να αντέξουμε την αβεβαιότητα και να την κάνουμε να λειτουργήσει υπέρ μας;Οι λύσεις είναι μέσα μας, δεν θα έρθουν από έξω. Πολλές φορές έχουμε την χάση να πιστεύουμε ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα αν π.χ., πάμε ένα ταξίδι, αν βρούμε μία δουλειά που να μη μας αγχώνει, αν καταφέρουμε να αποκτήσουμε περισσότερα χρήματα ώστε να μη δυσκολευόμαστε με την καθημερινότητα κλπ. Αυτά, όμως, είναι δικαιολογίες να μην δούμε τι γίνεται στην πραγματικότητα. Αν θέλουμε να είμαστε καλά μεταξύ μας, θα πρέπει να μάθουμε να μην επηρεαζόμαστε από τις συνθήκες. Πάντα θα υπάρχουν δυσκολίες και εμπόδια στη ζωή μας αλλά δεν είναι η ύπαρξη αυτών που δυσχεραίνει τη σχέση μας. Αυτά όλα είναι αφορμές. Η αιτία είναι ο εσωτερικός μας αναβρασμός που πατάει πάνω στις δυσκολίες και βρίσκει έδαφος να εκφραστεί. Πρέπει να έχουμε/να αποκτήσουμε σταθερή ταυτότητα ώστε να μην κλονιζόμαστε με το παραμικρό.Παγίδα του 3ου σταδίου Έτσι, σε αυτό το στάδιο χρησιμοποιούμε τις συγκρούσεις όχι για να επιβληθούμε (βλ. Στάδιο 2), αλλά για να κατανοήσουμε τον εαυτό μας. Επίσης, μπορούμε και αφήνουμε κάποιες φορές να περνάνε οι συγκρούσεις χωρίς να εμμένουμε σε αυτές, αλλά αυτό γίνεται επειδή το επιλέγουμε ως την καλύτερη λύση τη δεδομένη στιγμή κι όχι από φόβο μην επέλθει η ρήξη (βλ. Στάδιο 1). Υπάρχει, όμως, μία παγίδα σε αυτό το στάδιο: η σταθερότητα μπορεί να οδηγήσει στη ρουτίνα, στο «βόλεμα», με κίνδυνο να επαναπαυόμαστε και να μην δημιουργούμε τις κατάλληλες συνθήκες για τη δοκιμή καινούριων πραγμάτων. Αν δε ρισκάρουμε κατά καιρούς, και δεν καλοδεχόμαστε κάποιες αλλαγές, μπορεί να βαλτώσουμε. Αν, όμως, συνδυάσουμε τη σταθερότητα με ανανέωση τότε προχωράμε στο επόμενο στάδιο.Στο βιβλίο του Μποττόν «Μικρή φιλοσοφία του Έρωτα» ο ήρωας συνειδητοποιεί:«Στο απόγειο του έρωτα, λοιπόν, αισθανόμαστε και οι δυο τον πειρασμό να τερματίσουμε πρόωρα τη σχέση, για να μη δούμε τη λήξη της να υποκινείται από τον άλλο ή από τη ρουτίνα ή από την οικειότητα. Μερικές φορές κυριαρχούσε μέσα μας μια παρόρμηση (εμφανής στους άσκοπους καβγάδες μας) να σκοτώσουμε το ειδύλλιο μας πριν φτάσει στο φυσικό του τέλος, με φόνο που δε θα τον διαπράτταμε από μίσος αλλά από υπερβολικό έρωτα- ή, μάλλον, από το φόβο που μπορεί να επιφέρει ο υπερβολικός έρωτας. Οι ερωτευμένοι είναι πάντα πιθανό να δολοφονήσουν την ερωτική τους ιστορία, επειδή αδυνατούν να ανεχτούν την αβεβαιότητα, το ρίσκο που αποφέρει ο πειραματισμός τους με την ευτυχία.» Τέταρτο Στάδιο – Δέσμευση Σε αυτό το στάδιο δενόμαστε ουσιαστικά με τον άλλον, γνωρίζοντας την πλήρη εικόνα του αλλά και την δική μας εικόνα μέσα στη σχέση. Είναι το στάδιο που ενώ αγαπάμε τον άλλον ξέρουμε συνειδητά ότι δε μας αρέσουν όλα πάνω του. Παρόλα αυτά, εν γνώσει μας επιλέγουμε να είμαστε μαζί του. Η σχέση μας σε αυτό το σημείο φέρνει ένα νέο συμβόλαιο: να συμβιώνουμε χωρίς να είμαστε εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλον (πράγμα, το οποίο, όπως προαναφέρθηκε, είναι δύσκολο όταν έχουμε πίσω μας «μισοτελειωμένες» δουλειές από το παρελθόν). Στόχος μας είναι η προσωπική ανάπτυξη του εαυτού μας αλλά και του συντρόφου μας.Μαζί, αλλά με έναν άλλο τρόπο Είναι δύσκολο να συνταιριάξουμε αυτονομία με οικειότητα και συντροφικότητα αλλά και την ωριμότητα με τις ευθύνες που αυτό συνεπάγεται. Χρειάζεται αποδοχή άνευ όρων, δηλαδή να δεχόμαστε τον άλλον για αυτό που είναι και να μην θέλουμε να τον αλλάξουμε. Η ματαιόδοξη προσπάθεια για αλλαγή κάνει τον άλλον να αμύνεται, να αντιστέκεται, και μοιραία αυτό οδηγεί σε αδιέξοδο. Το να έχουμε μία υγιή σχέση συνεπάγεται ότι δεν έχουμε ανάγκη να εξουσιάσουμε και να επιβληθούμε στον άλλον, ότι δεν είναι απαραίτητο να σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο ούτε να αισθανόμαστε το ίδιο για όλα τα θέματα, αλλά ούτε και να είμαστε απορροφημένοι από τον άλλον σε τέτοιο σημείο ώστε να χάνουμε την ατομικότητά μας. Εδώ ισχύει το παλιό ρητό που λέει: «αν αγαπάς κάτι, άφησέ το να φύγει. Αν γυρίσει, θα είναι για πάντα δικό σου. Αν δεν γυρίσει, δεν ήταν και ούτε θα είναι ποτέ». Επομένως, χρειάζεται να νιώθει ο άλλος ελεύθερος στη σχέση του μαζί μας, έτσι ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να φύγει αλλά να μην το κάνει γιατί επιλέγει να είναι μαζί μας, γιατί νιώθει έντονα την αίσθηση του ανήκειν. Έτσι, μπορούμε να προχωρήσουμε και στο επόμενο στάδιο.
Πέμπτο Στάδιο – Συν-δημιουργίαΕίναι το στάδιο όπου εμείς ως ζευγάρι δημιουργούμε κάτι από κοινού και το μοιραζόμαστε με τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει μία κοινή καλλιτεχνική έκφραση, ένα βιβλίο/άρθρο που γράφουμε και οι δύο, αλλά ακόμη και ένα παιδί που φέρνουμε μαζί στον κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι συνεργαζόμαστε με τον σύντροφο μας γνωρίζοντας, πλέον, από τα προηγούμενα στάδια πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο.Εμείς οι δύο και ο περίγυρος μας Μας ενδιαφέρει να βγούμε από τη δυαδικότητα της σχέσης και να εμπεριέξουμε και άλλους μέσα στους κόλπους της. Η αγάπη, η χαρά, η ευτυχία, είναι από τα λίγα συναισθήματα που όταν τα μοιραζόμαστε πολλαπλασιάζονται, θέλουμε να κάνουμε αυτό το άνοιγμα, γιατί μας δυναμώνει ως ζευγάρι. Παύουμε να ασχολούμαστε με τη σχέση αυτή καθ’ αυτή, αλλά αντιμετωπίζουμε τη σχέση ως εφαλτήριο για να πειραματιστούμε με νέες καταστάσεις και καινούρια πρόσωπα βασισμένοι στις εμπειρίες που στην πάροδο του χρόνου έχουμε αποκομίσει ως ζευγάρι.Παγίδα του 5ου σταδίου Η ανάγκη μας αυτή να κοιτάμε προς τα έξω, μπορεί να γίνει μπούμερανγκ και να αποδυναμώσει τη μεταξύ μας σχέση. Χρειάζεται να δούμε κατά πόσο χρησιμοποιούμε τη σχέση για να την διευρύνουμε μέσα από τους άλλους ή χρησιμοποιούμε τους άλλους για να μπορεί να υφίσταται η σχέση. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μπορεί να είναι η γέννηση ενός παιδιού που και οι δύο θέλαμε πολύ, αλλά μετά από αυτήν εμείς λειτουργούμε σχεδόν αποκλειστικά ως γονείς καταπιέζοντας ή και αγνοώντας τις ανάγκες μας ως ζευγάρι, θεωρητικά, σε αυτό το στάδιο θα πρέπει η γέννηση του παιδιού να μας δέσει αφού είναι το δικό μας δημιούργημα, η δική μας επιθυμία που πήρε σάρκα και οστά. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑi. Τα στάδια είναι ενδεικτικάΌσον αφορά στα στάδια, υπάρχει μία δυσκολία να περάσουμε από το ένα στάδιο στο άλλο. Πολλοί από μας καθηλώνονται (κολλάνε) σε κάποιο στάδιο για αρκετό καιρό μέχρι να δουλέψουμε το θέμα που μας απασχολεί και προβληματίζει. Μπορεί, δηλαδή, να μη φτάσουμε καν στο τελευταίο στάδιο. Επίσης, δεν είναι απαραίτητο να ξεκινήσουμε όλοι από το πρώτο στάδιο (του ειδυλλίου). Κάποιοι από μας έχουμε γνωρίσει το σύντροφο μας αρχικά ως φίλο, και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα γίναμε ζευγάρι. Συν τοις άλλοις, δεν υπάρχει κανόνας ότι πρέπει όλοι να περάσουμε από όλα αυτά τα στάδια με την ίδια ακριβώς σειρά. Υπάρχουν ατομικές διαφορές αλλά και το κάθε ζευγάρι ξεχωριστά θέτει τους δικούς του κανόνες.ίί. Προϋποθέσεις για διαπροσωπικές σχέσειςΤο σημαντικό που πρέπει να έχουμε υπόψη μας είναι ότι υπάρχουν κάποιες αρχές για τη δημιουργία αλλά και διατήρηση υγιών σχέσεων όπως το να σεβόμαστε τα όρια του εαυτού μας και του συντρόφου μας, να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητά μας, να φροντίζουμε για τη συνεχή μας ανάπτυξη και πρόοδο, να ενθαρρύνουμε τη συνισότητα αλλά και τη συμπληρωματικότητα, αλλά και να αντέχουμε τη μη τελειότητα.ίίί. Οι σχέσεις θέλουν δουλειά Είναι απαραίτητο να αντιμετωπίζουμε τη σχέση ως πρόκληση και να δουλεύουμε πάνω σε αυτήν χωρίς να καταβαλλόμαστε από τα εμπόδια που κατά καιρούς προκύπτουν. Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι ως προς τους στόχους μας οι οποίοι προκύπτουν από την κοινή εμπειρία με το σύντροφο μας. Μέσα από τους κοινούς μας στόχους και το μοίρασμα διαμορφώνεται η οικειότητα, και αυτό δηλώνει ότι υπάρχει αγαπητική σχέση, δόσιμο, προσφορά. Έχει ιδιαίτερη σημασία να ξέρουμε ότι από όλους τους πιθανούς συντρόφους που θα μπορούσαμε να έχουμε επιλέγουμε να είμαστε με τον συγκεκριμένο, και αυτό είναι που κάνει τελικά τη διαφορά.
~ Απόσπασμα από το βιβλίο της Αντιγόνης Κεμερλίογλου “Η Ψυχολογία της ερωτικής σχέσης”
Το πολύκροτο σκάνδαλο του Βατοπεδίου τελείωσε χτες, όπως θα έλεγε κι ο Έλιοτ, όχι με κρότο ή έκρηξη αλλά μ’ έναν λυγμό ή έστω με αναστεναγμό ανακούφισης, αφού όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν μια και κρίθηκε ότι δεν είχαν δόλο, ότι πίστευαν ειλικρινά πως η λίμνη Βιστωνίδα και οι παραλίμνιες εκτάσεις αποτελούσαν ιδιοκτησία της Μονής.Άρα, δεν υπήρξε ποτέ σκάνδαλο έσπευσαν να δηλώσουν οι τότε υπουργοί της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή και ο ίδιος ο τ. πρωθυπουργός -ο οποίος, να θυμίσουμε, το 2010 πάντως, είχε αναλάβει στη Βουλή την πολιτική ευθύνη “για όσα σκανδαλώδη έγιναν με επίκεντρο το Βατοπέδι”.Εγώ νομικός δεν είμαι, αλλά έχω υπόψη μου ότι με απόφαση του 2015 το Εφετείο Θράκης έκρινε ότι η λίμνη Βιστωνίδα και οι παραλίμνιες εκτάσεις ανήκουν στο Δημόσιο -κάτι που υποθέτω (διορθώστε με αν κάνω λάθος) ότι καθιστά άκυρες και τις “ιερές ανταλλαγές” που έγιναν, όταν οι Βατοπεδινοί μοναχοί αντάλλαξαν τη λίμνη (που τους “ανήκε”) με οικόπεδα-φιλέτα ιδιοκτησίας του Δημοσίου. (Κάποια επιχειρήματα και για τις δύο πλευρές υπάρχουν εδώ).Αν έτσι έχουν τα πράγματα, σκάνδαλο ασφαλώς υπήρξε -θα έλεγα μάλιστα ότι ακριβώς χάρη στην αποκάλυψή του μπόρεσε το Δημόσιο να επανακτήσει την ιδιοκτησία του.Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου
|
Το πάλαι ποτέ !!!
Αυλώνα
Τα πρώτα σπίτια στο Κολωνάκι χτίστηκαν στα μέσα του 19ου αιώνα. Αθηναίοι και επαρχιώτες έχτιζαν σπίτια κοντά στα ανάκτορα ανάμεσα σε αμπελώνες, στάνες και χωράφια. Πολύ πριν η κοσμικότητα χαρακτηρίσει την περιοχή, ο μεγάλος βοσκότοπος κάτω από τον Λυκαβηττό ονομαζόταν «Κατσικάδικα».
Εκεί που βρίσκεται σήμερα η Δεξαμενή δεν υπήρχαν παρά καλύβες βοσκών. Μάλιστα τα κατσίκια τους, ήταν οι ένοχοι της καταταστροφής της πρώτης δενδροφύτευσης του Λυκαβηττού αφού δεν άφησαν κυριολεκτικά … φύλλο.
Το σημερινό Μικρολίμανο, άλλαξε πολλά ονόματα στην διάρκεια της ιστορίας του.
Με το όνομα Φανάρι φέρονταν κατά τους βυζαντινούς χρόνους πιθανώς από την ύπαρξη φάρου ή φανού στην είσοδό του.
Τουρκολίμανο λέγονταν από τους χρόνους της ελληνικής επανάστασης του 1821 και μετά, ενώ λιμένας Κουμουνδούρου λεγόταν στους νεότερους χρόνους επειδή στο νότιο άκρο του υπήρχε η έπαυλη του Κουμουνδούρου μετά την κατεδάφιση της οποίας ανεγέρθηκε ο Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος.
Το 1925 η ειδική επιτροπή που συστάθηκε τότε για την διόρθωση τοπωνυμιών και σημείων του Πειραιά ονομάτισε επίσημα τον λιμένα αυτόν επαναφέροντας την αρχαία ονομασία Λιμένας Μουνιχίας.
Η νέα όμως ονομασία δεν κατάφερε να καθιερωθεί, λόγω του κακόηχου στη νεοελληνική, έναντι του επικρατέστερου Τουρκολίμανο, ενώ το 1967 καθιερώθηκε το όνομα Μικρολίμανο.
|
|
