Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Τραγουδώντας για τον Αθανάσιο Διάκο

Πρόσφατα ανέβασα ένα μικρό βίντεο στο Αρχείο Παληοτάκη, ένα ελάχιστο φόρο τιμής στον ήρωα της Ρούμελης, τον Αθανάσιο Διάκο.

Ο φίλος και συμπατριώτης καλλιτέχνης Κολτσίδας μού είχε χαρίσει κάποια έργα του, που είχε φιλοτεχνήσει προς τιμήν του Διάκου.
Επειδή ο Διάκος ήταν μέσα στην ψυχή μου και χάραξε τη νιότη μου, είπα να παρουσιάσω αυτά τα έργα του Κολτσίδα επενδύοντάς τα και με μουσική.
Πρόσθεσα και κάποιες άλλες φωτγραφίες, μεταξύ των οποίων το άγαλμα του ήρωα στην πλατεία Διάκου της Λαμίας, αλλά και το μνημείο-τάφο του στο κέντρο της Λαμίας.
Παράλληλα, παραθέτουμε την ανάρτηση που είχαμε κάνει τον Μάρτη του 2013 για την επέτειο της Εθνικής Ανεξαρτησίας, και την οποία είχαμε αφιερώσει και τότε στον Διάκο.
Μπορείτε παρακάτω να παρακολουθήσετε το βίντεο.

Παληοτάκης

Ακολουθεί η δική μας ανάρτηση του Μάρτη του 2013.

Το blog των Λαμπράκηδων, με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821, αφιερώνει στη μνήμη του Διάκου την ημέρα.
Το υλικό αντλήσαμε από τα ιστορικά μας βιβλία, από το διαδίκτυο καθώς και υλικό που διατηρούσε ο Παληοτάκης στο προσωπικό του αρχείο, από εφημερίδες και περιοδικά.
Στο Διάκο, λοιπόν, τον Λεωνίδα της Επανάστασης της Ανεξαρτησίας μας, αφιερώνουμε αυτές τις λίγες γραμμές συνοδευμένες από φωτογραφίες.

Ο Αθανάσιος Διάκος, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, γεννήθηκε στην Άνω Μουσουνίτσα (σημερινό Αθανάσιο Διάκο, στο νομό Φωκίδας), το 1788, και το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Μασαβέτας.
Σε νεαρή ηλικία υπηρέτησε στην Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου ως διάκος. Κι αυτό, γιατί ο πατέρας του Νικόλαος, λόγω της πολυμελούς οικογένειάς του, τον έστειλε δόκιμο μοναχό εκεί, σε ηλικία 12 ετών. Γρήγορα εγκατέλειψε την καλογερική, όταν σκότωσε ένα τούρκο αγά. Η παράδοση λέει πως ο Τούρκος τού έθιξε τον ανδρισμό του.
Σύντομα εντάχθηκε σε κλεφταρματολικά σώματα. Στην αρχή ως πρωτοπαλίκαρο στο σώμα του οπλαρχηγού Γούλα Σκαλτσά. Εξάλλου, και ο παππούς και ο θείος του είχαν διατελέσει κλέφτες. Τότε ήταν που έλαβε και το προσωνύμιο Διάκος, με το οποίο έγινε γνωστός κι έμεινε στην ιστορία. Το 1814 βρισκόταν στη σωματοφυλακή του Αλή Πασά, με αρχηγό τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Τον Ανδρούτσο τον ακολουθεί και στο αρματολίκι της Λιβαδιάς. Μετά τη αποχώρηση του Ανδρούτσου, ο Διάκος ανακηρύχθηκε καπετάνιος του καζά (θρησκευτικού λειτουργού) της πόλης, τον Οκτώβριο του 1820.

Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρία και από πολύ νωρίς εργάστηκε για την απελευθέρωση του Γένους. Στρατολογεί Έλληνες της Ανατολικής Στερεάς και μαζί με άλλους οπλαρχηγούς ξεκινά η πολιορκία και κατάληψη ισχυρών οχυρών.
Στις 27 Μαρτίου 1821, ο Αθανάσιος Διάκος πρωτοστατεί στην κήρυξη της Επανάστασης στην Ανατολική Στερεά (Μονή Οσίου Λουκά).
Στις 30 Μαρτίου πέφτει η Λιβαδιά στα χέρια των επαναστατών και, στη συνέχεια, ο Διάκος οργανώνει την κατάληψη της Αταλάντης (31 Μαρτίου) και της Θήβας (1 Απριλίου), ενώ λίγο αργότερα κυριεύει το ισχυρό φρούριο της Μπουδουνίτσας (Μενδενίτσας). Ακολούθως, επιχειρεί να καταλάβει τη Λαμία, το διοικητικό κέντρο της περιοχής και το Πατρατζίκι (Υπάτη), χωρίς, όμως, επιτυχία, καθότι ο τοπικός οπλαρχηγός Μήτσος Κοντογιάννης αρνήθηκε να βοηθήσει, επειδή θεωρούσε άκαιρο τον ξεσηκωμό.
Ο Χουρσίτ διατάσσει τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιοσέ Μεχμέτ να καταστείλουν την Επανάσταση στη Ρούμελη και, στη συνέχεια, να προχωρήσουν από δύο κατευθύνσεις προς την Πελοπόννησο, για να λύσουν την πολιορκία της Τριπολιτσάς από τον Κολοκοτρώνη και τους Πελοποννήσιους. Στις 17 Απριλίου οι δύο πασάδες με 8.000 πεζούς και 1000 ιππείς στρατοπεδεύουν στο Λιανοκλάδι. Ο κίνδυνος είναι μεγάλος για τους επαναστατημένους Έλληνες.
Οι οπλαρχηγοί της περιοχής συσκέπτονται στο χωριό Καμποτάδες (20 Απριλίου 1821) και αποφασίζουν να υπερασπιστούν όλες τις διαβάσεις του Σπερχειού (Αλαμάνας),
διαμοιράζοντας τους 1500 άνδρες που διαθέτουν, ώστε να αποκόψουν την πρόσβαση των Τούρκων προς τα Σάλωνα και τη Λιβαδιά. Το εναλλακτικό σχέδιο του Γιάννη Δυοβουνιώτη για την από κοινού αντιμετώπιση των Τούρκων στον Γοργοπόταμο απορρίπτεται.

Ο Δυοβουνιώτης οχυρώθηκε με 400 άνδρες στην περιοχή του Γοργοποτάμου, ο Πανουργιάς με 600 στην περιοχή της Χαλκωμάτας. Ο Διάκος, με 500 συντρόφους, έπιασε την περιοχή του θρυλικού γεφυριού της Αλαμάνας, κοντά στις Θερμοπύλες, όπου το 480 π.Χ. ο σπαρτιάτης βασιλιάς Λεωνίδας, επικεφαλής των ελληνικών συμμαχικών δυνάμεων, αντιμετώπισε χιλιάδες περσικού στρατού στο στενό των Θερμοπυλών.
Η μάχη της Αλαμάνας
Το πρωί της 23ης Απριλίου οι Τούρκοι επιτίθενται ταυτόχρονα και στα τρία σώματα των επαναστατών. Ο Πανουργιάς και ο Δυοβουνιώτης υποχρεώνονται να υποχωρήσουν, προ των υπέρτερων δυνάμεων του Ομέρ Βρυώνη, με συνέπεια ο κύριος όγκος των Οθωμανών υπό τον Κιοσέ Μεχμέτ να επιπέσει επί του Διάκου στην Αλαμάνα. Ο Διάκος αρνείται να φύγει και να σωθεί, όπως τον προέτρεψαν οι συμπολεμιστές του, και ως άλλος Λεωνίδας, με μόνο 48 άνδρες και χωρίς τους «Θεσπιείς», μένει και πολεμά μέχρις εσχάτων. Κατά τη διάρκεια της μάχης, το σπαθί του σπάει κι ένα εχθρικό βόλι τον τραυματίζει στον δεξιό ώμο, στο οποίο κρατά το πιστόλι. Πέντε Αρβανίτες ορμούν στο χαράκωμά του και τον συλλαμβάνουν αιχμάλωτο.
Ο επίλογος της μάχης γράφεται την επόμενη ημέρα. Στις 24 Απριλίου, ο Διάκος, πληγωμένος, μεταφέρεται στη Λαμία. Οι Οθωμανοί τού προτείνουν να προσκυνήσει και να συνεργαστεί μαζί τους. Ο Διάκος λέγεται πως υπερήφανα τους απάντησε: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θελ’ να πεθάνω»
Ο ελληνικής καταγωγής Ομέρ Βρυώνης δεν θέλησε να τον σκοτώσει, αφού τον γνώριζε πολύ καλά από την αυλή του Αλή Πασά και εκτιμούσε τις ικανότητές του. Επέμενε, όμως, ο Χαλήλμπεης, Τούρκος της Λαμίας, ο οποίος έπεισε τον Κιοσέ Μεχμέτ, ιεραρχικά ανώτερο του Ομέρ Βρυώνη, ότι ο Διάκος θα έπρεπε να τιμωρηθεί παραδειγματικά, επειδή είχε σκοτώσει πολλούς Τούρκους.

Η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν θάνατος δια ανασκολοπισμού (τον «σούβλισαν», όπως σουβλίζουν τα αρνιά, το Πάσχα) και εκτελέστηκε την ίδια μέρα. Προτού ξεψυχήσει, ο Διάκος λέγεται ότι είπε το παρακάτω αυτοσχέδιο τετράστιχο:
“Για ιδές καιρό που διάλεξε

ο χάρος να με πάρει
τώρα π’ ανθίζουν τα κλαδιά
και βγάζει η γης χορτάρι”
Οι Οθωμανοί πέρασαν από την Αλαμάνα, όπως και οι Πέρσες, τόσα χρόνια πριν, από τις Θερμοπύλες. Η διέλευση, όμως, δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα, μιας και τους περίμενε ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Έτσι, δόθηκε ο απαραίτητος χρόνος για το στέριωμα της Επανάστασης.
Διαβάστε και το ποίημα με το οποίο η λαϊκή μούσα παρέδωσε στη μνήμη των μεταγενεστέρων την πράξη και τη μορφή του Διάκου.
Ο Θάνατος του Διάκου

Πολλή μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα,
καν ο Καλύβας έρχεται, καν ο Λεβεντογιάννης.
-Ουδ’ ο Καλύβας έρχεται, ουδ’ ο Λεβεντογιάννης,
Ομέρ-Βρυώνης πλάκωσε με δεκοχτώ χιλιάδες.
Ο Διάκος σαν τ’αγρίκησε, πολύ του κακοφάνη,
ψιλή φωνή ν’ εσήκωσε, τον πρώτο του φωνάζει:
-Το στράτευμά μου σύναξε, μάσε τα παληκάρια,
δωσ’ τους μπαρούτη περισσή και βόλια με τις φούχτες
γλήγορα και να πιάσωμε κάτω στην Αλαμάνα,
όπου ταμπούρια δυνατά έχει και μετερίζια.
Επήραν τ’ αλαφρά σπαθιά και τα βαριά τουφέκια,
στην Αλαμάναν’ έφτασαν κι’ έπιασαν τα ταμπούρια.
-Καρδιά, παιδιά μου, φώναξε, παιδιά μη φοβηθήτε,
ανδρεία ωσάν Έλληνες, ωσάν Γραικοί σταθήτε!
Εκείνοι εφοβήθηκαν κι’ εσκόρπισαν στους λόγγους.
Έμειν’ ο Διάκος στη φωτιά με δεκοχτώ λεβέντες,
τρεις ώρες επολέμαε με δεκοχτώ χιλιάδες.
Σκίστηκε το τουφέκι του κι’ εγίνηκε κομμάτια,
και το σπαθί του έσυρε και στη φωτιά ν’ εμπήκε,
έκοψε Τούρκους άπειρους κι’ εφτά μπουλουκμπασάδες.
Πλην το σπαθί του έσπασε ν’απάν’ από τη χούφτα
κι’ έπεσ’ ο Διάκος ζωντανός εις των εχθρών τα χέρια.
Χίλιοι τον πήραν απ’ εμπρός και δυο χιλιάδες πίσω.
Κι’ Ομέρ Βριώνης μυστικά στο δρόμο τον ερώτα:
-Γένεσαι Τούρκος, Διάκο μου, την πίστη σου ν’ αλλάξης,
να προσκυνάς εις το τζαμί, την εκκλησιά ν’ αφήσης;
Κι’ εκείνος τ’ απεκρίθηκε και με θυμό του λέει:
-Πάτε κι’ εσείς κι η πίστη σας, μουρτάτες να χαθήτε,
εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θελ’ απεθάνω.
Αν θέλετε χίλια φλωριά και χίλιους μαχμουτιέδες,
μόνο πέντ’ έξι ημερών ζωή να μου χαρίστε,
όσο να φτάσ’ ο Οδυσσεύς και ο Θανάσης Βάγιας.
Σαν τ’ άκουσ’ ο Χαλίλμπεης με δάκρυα φωνάζει:
-Χίλια πουγγιά σας δίνω ‘γω κι’ ακόμα πεντακόσια,
το Διάκο να χαλάσετε, το φοβερό τον κλέφτη,
ότι θα σβήση την Τουρκιά και όλο το Δοβλέτι.
Το Διάκο τον επήρανε και στο σουβλί τον βάλαν,
Ολόρθο τον εστήσανε, κι’ αυτός χαμογελούσε.
Την πίστη τους τούς έβριζε, τους έλεγε μουρτάτες.
– Εμέν’ αν εσουβλίσετε , ένας Γραικός εχάθη
ας είν’ καλά ο Οδυσσεύς κι’ ο καπιτάν Νικήτας,
αυτοί θα κάψουν την Τουρκιά κι’ όλο σας το Δοβλέτι.

Όλη η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων
Δημοσιεύτηκε στισ

Στέλιος Κούλογλου, το παιδί της κερκίδας


Ανδρέας ΠετρουλάκηςΑνδρέας Πετρουλάκης 24 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017, 07:
Τη λύση για τα αδιέξοδα της διαπραγμάτευσης την έδωσε από τις Βρυξέλλες ο Στέλιος Κούλογλου. Αν είναι να κόψουμε συντάξεις να φύγουμε από την εξουσία και να έρθει η Δεξιά να τις κόψει, που της αρέσει κιόλας. Εν ολίγοις εμείς την εξουσία την αντιλαμβανόμαστε ως εκδρομή στις αριστερές φαντασιώσεις μας, όταν βγαίνουμε από το όνειρο θέλουμε να πάμε σπίτι μας και να καταγγέλλουμε από κει τα γεγονότα. Ξέρει ο Στέλιος, αυτό έκανε το κόμμα του πέντε χρόνια με μεγάλη επιτυχία και τώρα εκείνος δεν καταλαβαίνει γιατί είναι αναγκασμένοι να χάνουν διαρκώς ύψος και να μειώνουν την απόστασή τους από την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι βασίλειο άλλων.
Δημοσιεύτηκε στισ

Γιατί θυσιάζονται οι ισλαμιστές

Θα ήθελα να διερευνήσω τα αίτια που οδηγούν φανατικούς ισλαμιστές σε πράξεις αυτοκτονίας με στόχο την πρόκληση τυφλής καταστροφής σε δυτικούς κυρίως στόχους. Το φαινόμενο είναι σύνθετο, έχει σχέσεις με ιστορικά δεδομένα και ψυχολογικές καταβολές κι αναβιώνει στις ημέρες μας με αφορμή τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις.
Εξυπακούεται πως η όποια ευρείας κλίμακας τρομοκρατική δραστηριότητα δεν περιορίζεται σε μουσουλμανικές πολιτικοθρησκευτικές ομάδες. Στην Ευρώπη, στην Αφρική, στη Λατινική Αμερική και στην Ιαπωνία αρκετά τρομοκρατικά χτυπήματα έχουν προέλθει από πολιτικές ομάδες και απελευθερωτικά κινήματα που δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με το Ισλάμ και τις δοξασίες του. Το στοιχείο που διακρίνει θεαματικά τις επιθέσεις ισλαμικών ομάδων από τα χτυπήματα άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων είναι το στοιχείο της αυτοθυσίας που χαρακτηρίζει πολλούς ισλαμιστές επιτιθέμενους.Γιατί όμως οι μουσουλμάνοι θυσιάζονται τόσο πρόθυμα για τους στόχους των οργανώσεών τους; Το Ισλάμ αποτελεί ένα σύστημα όχι μόνο θρησκευτικών αλλά και πολιτικών αξιών. Μια μουσουλμανική χώρα, με λίγες και συχνά αιματηρές εξαιρέσεις, ενσωματώνει και στο πολιτικό της σύστημα βασικές αρχές του θρησκευτικού της πιστεύω. Η Σαρία, ο θρησκευτικός δηλαδή νόμος, αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα και της πολιτειακής της δομής. Και το Ισλάμ δεν βλέπει ιδιαίτερα ευνοϊκά τον υπόλοιπο κόσμο. Ο κόσμος χωρίζεται ανάμεσα σ’ αυτόν που ανήκει ήδη στο Ισλάμ (Νταρ αλ Ισλάμ) και στον κόσμο του Πολέμου (Νταρ αλ Χαρμπ). Τους λαούς δηλαδή εκείνους που δεν είναι ακόμη ισλαμικοί. Με ελάχιστες εξαιρέσεις (όπως λ.χ. οι Οσμανλήδες Τούρκοι, που κατέλυσαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και για λόγους φορολογικών εσόδων δεν πείραξαν τους «άπιστους» υποτελείς τους) οι μουσουλμάνοι κατακτητές στην πορεία της ιστορίας εξισλάμισαν τους πληθυσμούς που βρέθηκαν στον δρόμο τους και βίαια κατέκτησαν.Τη λαμπρή όμως πορεία δόξας των μουσουλμανικών λαών ακολούθησε μια μακραίωνη περίοδος παρακμής και υποτέλειας. Η απογοήτευση και η οικονομική αθλιότητα της καθημερινής ζωής συγκρούεται με το μεγαλείο που εμπεριέχουν οι θρησκευτικές διδασκαλίες. Πολλοί μουσουλμάνοι αναζήτησαν, μετά τα χρόνια της αποικιοκρατίας, την παλινόρθωση του εθνικού μεγαλείου μέσα από δυναμικές κοσμικές ιδεολογίες (Παναραβισμός, Παναφρικανισμός, Σοσιαλισμός, Αδέσμευτοι). Οι προσδοκίες διαψεύσθηκαν με τις ντροπιαστικές ήττες από το Ισραήλ και τα εμφύλια ξεκληρίσματα στις χώρες του Κόλπου και στην Ινδονησία. Η ανατροπή του Σάχη στην Περσία και η ενίσχυση της Τζαμαάτ Ι Ισλαμί στο Πακιστάν, ο νικηφόρος αγώνας των φανατικών μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης με τη συνακόλουθη ανάδειξη του Ισλάμ σε βασικό στοιχείο της φυσιογνωμίας των διαδόχων χωρών της Κεντρικής Ασίας και του Νότιου Καυκάσου καθώς και τα επιτεύγματα των ισλαμικών πολιτικών δυνάμεων στο Σουδάν και στην Αλγερία έκαναν πολλούς να πιστέψουν πως η αναζητούμενη λύτρωση βρίσκεται στην αναβίωση των θρησκευτικών αξιών.Οι κοσμικές όμως κυβερνήσεις πολλών από τις χώρες αυτές εμποδίζουν με την πολιτική τους την ισλαμική αναγέννηση. Για τους φονταμενταλιστές λοιπόν πρώτος εχθρός είναι οι «ευνούχοι» (σύμφωνα με τα λόγια συνομιλητή μου σε ισλαμική σχολή της Κουέττα του Πακιστάν) κυβερνήτες των δικών τους χωρών. Και αυτοί ακριβώς είναι οι πρώτοι στόχοι των φανατικών οπαδών του Ισλάμ. Τα γεγονότα που συγκλονίζουν το Πακιστάν, την Αίγυπτο, την Αλγερία, την Τουρκία, το Τατζικιστάν και παλαιότερα το Ουζμπεκιστάν, τη Συρία και οι παλιές συγκρούσεις μεταξύ των Ταλιμπάν και των δυνάμεων του «κοσμικότερου» Ραμπανί στο Αφγανιστάν, συνθέτουν στοιχεία αυτής της πάλης.Επόμενος εχθρός, μετά βέβαια τους πολυθειστές (Σιίτες) η και τους άπιστους (κομμουνιστές) είναι οι εξωτερικές χριστιανικές ή άλλες δυνάμεις που στηρίζουν τους όποιους ντόπιους εχθρούς του Ισλάμ ή και που απευθείας καταπιέζουν τους πιστούς μουσουλμάνους. Στην κατηγορία αυτή υπάγονται κυρίως οι ΗΠΑ, η Ρωσία, για όσα συμβαίνουν στον Καύκασο (Τσετσενία, Νταγκεστάν, Οσετία) και στην Κεντρική Ασία (Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν), όπως βέβαια και το Ισραήλ, η Ινδία και η Σερβία. Για ορισμένες κατηγορίες φανατικών μουσουλμάνων (όπως λ.χ. σε ορισμένες περιπτώσεις οι Σιίτες) η αυτοθυσία αποτελεί επιβεβαίωση της προσέγγισής τους προς το θείο. Διότι ουσιαστικά μιμούνται τον ηρωικό θάνατο του Ιμάμη Χουσεΐν (το 680 μ.Χ.) κοντά στην πόλη Καρμπάλα του σημερινού Ιράκ. Η αυτοκτονία λοιπόν γι’ αυτούς συνιστά ηθική δικαίωση και ουσιαστικό ατομικό εξαγνισμό.Ισλαμικό μέλλον για αλλόθρησκους λοιπόν (Χριστιανούς, Εβραίους κα) σε εδάφη που κυριαρχεί η Υποταγή (αυτό σημαίνει «Ισλάμ») δεν μπορεί να υπάρξει – αισιόδοξο δηλαδή ή ρόδινο. Οφείλουν αυτό να το κατανοήσουν όλοι αυτοί που εθελοτυφλούν στην συστηματική διείσδυση των μουσουλμάνων (σύμφωνα με τα δικά τους λόγια) στα εδάφη της ευρωπαϊκής τους πατρίδας!    ~ Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Δημοσιεύτηκε στισ

Tην ημέρα που ο Αλέξης αποφάσισε να «σκοτώσει» τον Καραμανλή

Πέμπτη 23 Μαρτίου 2017,
Είναι ο ορισμός του άφιλου ανθρώπου! Ο Αλέξης Τσίπρας έχει «σκοτώσει» όλες τις φιλίες που είχε οικοδομήσει στο παρελθόν. Στο πάνθεον των «πρώην φίλων» πέρασε πρώτος και καλύτερος ο μέντοράς του, ο άνθρωπος που τον ανακάλυψε και τον ανέδειξε, ο Αλέκος ο Αλαβάνος. Κι ύστερα ήρθε η σειρά του Φώτη του Κουβέλη. Και τώρα των… «καραμανλικών». Ας πρόσεχαν! Όλοι τους…Τα πράγματα είναι απλά. Είχαν επενδύσει πολλά στην διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας. Κάποιοι που βρίσκονται υψηλά στην ιεραρχία της εξουσίας και οι οποίοι είχαν συμμετάσχει στο παρελθόν και στον αντίστοιχο κύκλο των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας, είχαν διαβεβαιώσει το περιβάλλον του Αλέξη ότι θα πετύχαιναν τον κεντρικό πολιτικό τους στόχο: Να δημιουργήσουν ένα «σοβαρό κόμμα» στα Δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, για να αποσταθεροποιήσουν με αυτό τον τρόπο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οι ίδιοι θα εξακολουθούσαν να είναι χρήσιμοι μόνο αν βοηθούσαν τον Αλέξη Τσίπρα να παραμείνει στην εξουσία, αν είχαν κάτι να του προσφέρουν.Επένδυσαν πολλά σε αυτό το σχέδιο. Δεν είναι τυχαία η στάση πολλών εφημερίδων που έσπευσαν να καλύψουν το «κενό» του κεντροδεξιού τύπου. Ούτε και ο βομβαρδισμός «ειδήσεων» και σχολίων ότι δήθεν η «εισβολή» των… «νεοφιλελεύθερων» στην Νέα Δημοκρατία θα αλλοίωνε την φυσιογνωμία του κόμματος που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.Ήταν φανερό τι συνέβαινε! Το «παιγνίδι» αποφάσισε να το σταματήσει ο ίδιος ο Κώστας Καραμανλής. Μέσω κύκλων, είναι η αλήθεια. Με έναν τρόπο που προκαλεί ερωτήματα σε μία μερίδα του κοινού. Αλλά έτσι λειτουργεί τα τελευταία χρόνια. Η ουσία είναι ότι η απόφασή του αυτή προκάλεσε εκνευρισμό στις τάξεις της κυβέρνησης. Αν ο Κώστας Καραμανλής δεν ενέκρινε το «πριόνισμα» του Κυριάκου Μητσοτάκη, τότε ο Πάνος Καμμένος ποιον εκπροσωπεί; Ο ίδιος ο κ. Καμμένος εμφανίζεται ως κληρονόμος του… καραμανλισμού. Κι η αλήθεια είναι ότι η σιωπή των… νόμιμων κληρονόμων του άφηνε μέχρι πρόσφατα τα περιθώρια στον Πάνο Καμμένο να υποστηρίζει ό,τι θέλει.Η αποστασιοποίηση του Κώστα Καραμανλή από τον Πάνο Καμμένο και από συνεργάτες των δικών του κυβερνήσεων, που σήμερα συμμετέχουν στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, ήταν ένα σημαντικό κτύπημα στα σχέδια αποσταθεροποίησης της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η επόμενη ημέρα βρίσκει πολιτικά ορφανούς όλους αυτούς που εξακολουθούν να στηρίζουν την κυβέρνηση Τσίπρα στο όνομα του… καραμανλισμού, συμμετέχοντας έτσι στην καταστροφή της χώρας.Η αντίδραση του Μαξίμου δεν ήταν τυχαία. Μετά από την δήλωση Καραμανλή σπεύδει να αλλάξει το «ποντάρισμα», εκτιμώντας ότι έτσι θα έχει περισσότερα κέρδη. Αφού δεν τους κάνουν πλέον οι καραμανλικοί, δεν έχουν παρά να επενδύσουν στους αντικαραμανλικούς! Όσο για εκείνους που έμειναν πίσω; Θα έχουν την τύχη του Αλέκου Αλαβάνου. Και του Φώτη Κουβέλη, βεβαίως – βεβαίως.Θανάσης Μαυρίδης[email protected]

Δημοσιεύτηκε στισ
Το όνομα «Μαγκουφάνα», η σημερινή Πεύκη, προέρχεται και ετυμολογικά από την παραφθορά του ονόματος της βυζαντινής οικογένειας Μαγκαφά, των οποίων οι απόγονοι είχαν κατοικήσει την περιοχή.
Μία άλλη εκδοχή είναι εκείνη που ξεκίνησε το 1843 όταν ο ευρισκόμενος στην Αθήνα περιηγητής Ραούλ Μαλέρμπ διέδιδε κατά την άποψή του ότι τελικά το όνομα προήλθε από κάποια «Μαγκούφα Άννα» η οποία κατοίκησε στην περιοχή μόνη της πιθανόν κωφή και άρρωστη από φυματίωση προκειμένου να θεραπευθεί, όπου και τελικά τα κατάφερε και επέζησε στην περιοχή μέχρι τον θάνατό της.
Υπάρχουν αναφορές σε επιτύμβια πλάκα, της «Άννας της Μαγκούφας» που βρίσκονταν μέσα στο κτήμα Αργύρη.

Δημοσιεύτηκε στισ
Τσίπρας και Καραμανλής. Μία χειραψία που μπορεί να είναι και αποχαιρετιστήρια
| INTIMENEWS 
ΑΠΟΨΕΙΣ

Το τέλος μιας (ανάρμοστης) σχέσης…

Ο Τσίπρας εκμεταλλεύθηκε έξυπνα την αφέλεια πολλών –και την ιδιοτέλεια λίγων– «καραμανλικών» και έκανε τη δουλειά του. Τώρα ήρθε η ώρα της λεμονόκουπας. Κάποια στιγμή θα έρθει και η σειρά του Καμμένου…

Γιώργος Καρελιάς 
Ας αρχίσουμε με μια μικρή ιστορία από το, σχετικά πρόσφατο, παρελθόν. 
Παραμονές των πρώτων εκλογών του 2015. Συναντώ, μετά από πολλά χρόνια, 
έναν παλιό γνώριμο. Τον ήξερα για δεξιό («καραμανλικό»), μεσαίο στέλεχος. 
Διάβαζε, όμως, την παλιά «Ελευθεροτυπία».
«Μάλλον θα χάσει το κόμμα σου», του λέω. Η απάντησή του με εξέπληξε: 
«Ε, και; Ας χάσει. Μακάρι»! Η συνέχεια ήταν ακόμα πιο απρόσμενη: 
«Και να ξέρεις, εμείς οι καραμανλικοί θα ψηφίσουμε Τσίπρα»!
Συνάντησα τον ίδιο άνθρωπο πριν από ένα μήνα. «Πώς τα βλέπεις;» τον ρώτησα.
 « Ασε, χάλια μαύρα. Δεν κινείται τίποτα στην αγορά. Και δεν προλαβαίνουμε να πληρώνουμε φόρους και εισφορές. Μας έχουν ταράξει ετούτοι εδώ, άλλα περιμέναμε», απάντησε. «Μήπως υπερβάλλεις; Δηλαδή, οι προηγούμενοι ήταν καλύτεροι;» τον τσίγκλησα. «Ξύνεις πληγές, ξέρω πού το πας. Ναι, ήταν καλύτεροι. Ο γυαλάκιας (Σαμαράς) και ο χοντρός (Βενιζέλος) είχαν αρχίσει να συμμαζεύουν τα πράγματα.
 Αλλά εμείς πιστέψαμε στα θαύματα του Τσίπρα. Καλά να πάθουμε»!
Αυτοί είναι οι κοψοχέρηδες νέας εσοδείας. Οι δεξιοί, που το 2015 πήγαν 
στην κάλπη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ήταν οι περισσότεροι. Οι πολλοί ήταν οι
 πρώην ΠΑΣΟΚ, για τους οποίους θα πούμε σε άλλο σημείωμα. Σήμερα,
 με αφορμή και αυτό το περιστατικό, θα δούμε πώς αυτή η σχέση Τσίπρα – «καραμανλικών» (τα εισαγωγικά μπαίνουν επειδή ο Κώστας Καραμανλής 
δεν μιλάει και δεν ξέρουμε πόσο και πώς συμμετείχε στην καλλιέργεια και
 την ανάπτυξή της) έφτασε στο τέλος της.
Από διαρροές μαθαίναμε ότι ο πρώην Πρωθυπουργός έλεγε καλά λόγια 
για τον Αλέξη Τσίπρα («καλά τα πάει ο μικρός») μέχρι και την αρχή της 
θητείας του στο μέγαρο Μαξίμου. Δικοί του άνθρωποι κατέλαβαν κορυφαίες θέσεις: ο υπουργός του Προκόπης Παυλόπουλος Πρόεδρος της Δημοκρατίας,
 ο επικεφαλής της ΕΥΠ επί Καραμανλή Δημήτρης Παπαγγελόπουλος 
υπουργός του Τσίπρα κτλ.
Τα πρώτα σύννεφα στη «σχέση» Καραμανλή – Τσίπρα φάνηκαν με την 
προκήρυξη του δημοψηφίσματος το 2015, το οποίο ο Καραμανλής είδε
 ως επικίνδυνη για τα συμφέροντα της χώρας κίνηση, γι’ αυτό και έκανε
 την πρώτη δημόσια εμφάνισή του, τασσόμενος με έμφαση υπέρ του «ναι».
Μετά την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ, η ζωή των «καραμανλικών», που (θα ήθελαν να συνεχίσουν να) αβαντάρουν τον Τσίπρα, 
γινε δύσκολη. Μια τελευταία «αναλαμπή» ήταν η δήλωση Μεϊμαράκη ότι το «όχι»
 στα μέτρα, που θα φέρει η νέα συμφωνία Τσίπρα -δανειστών, είναι «τζάμπα μαγκιά». Ηταν, όμως, περισσότερο μια μπηχτή προς τον Μητσοτάκη παρά μια
 φιλο-τσιπρική δήλωση. Αλλά κι αυτό τελείωσε με την προχτεσινή συνάντηση
 Μητσοτάκη-Μεϊμαράκη. Ολος ο χώρος της Δεξιάς (μητσοτακική, καραμανλική 
και κάθε άλλη) είναι πλέον μπετοναρισμένος απέναντι στον Τσίπρα.
 Η δημοσκοπική (μεγάλη) διαφορά ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ δεν επιτρέπει πλέον
 (τζάμπα ή μη) μαγκιές. Οι ρεβεράντζες προς τον Τσίπρα αποτελούν παρελθόν.
Η υπόθεση του Βατοπαιδίου, που ανασύρθηκε με τη δικαστική απόφαση,
 ήρθε να διαρρήξει εντελώς τα όποια απομεινάρια αυτής της σχέσης. Για του
 λόγου το αληθές, αρκεί μια ματιά στον φιλικό προς το ΣΥΡΙΖΑ Τύπο και ο 
απαξιωτικός για τον Καραμανλή τρόπος αντιμετώπισης του θέματος (εδώ και εδώ)
. Το επιβεβαιώνει και οι αντιδράσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ (εδώ και εδώ)
Στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν συνειδητοποιήσει πως ό, τι ήταν να αποκομίσουν από την καραμανλική Δεξιά το αποκόμισαν. Δεν μπορεί να τους προσφέρει τίποτα άλλο.
 Αντίθετα, έχουν καταλήξει-και σωστά- στο συμπέρασμα ότι, για να διασωθούν
 εκλογικά, πρέπει να κρατήσουν όσο γίνεται περισσότερους πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και τα κατά καιρούς «ανοίγματα» στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προς την σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, την οποία προσπαθούν να αποκόψουν από της προηγούμενες με επιθέσεις κατά Σημίτη και Βενιζέλου .Την προσπάθεια αυτή θα συνεχίσουν και μέσω ευρωπαϊκών διαύλων και ελπίζουν ότι θα ενισχυθεί, αν ο σοσιαλδημοκράτης Μάρτιν Σουλτς νικήσει στην Γερμανία.
Υπάρχει, όμως, το εμπόδιο που ακούει στο όνομα Πάνος Καμμένος. Δεν γίνεται να συγκυβερνάς με ένα τέτοιο κόμμα και να θέλεις να πλησιάσεις την εγχώρια 
και ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία. Αυτό δεν μπορούν να το χωνέψουν ούτε πιο
 θερμοί (μέσα στο ΠΑΣΟΚ) υποστηρικτές της προσέγγισης με τον ΣΥΡΙΖΑ, στη
 βάση παλαιών αντιδεξιών συνδρόμων και σύγχρονων κεντροαριστερών συμμαχιών.
Το εμπόδιο Καμμένου είναι δύσκολο να υπερπηδηθεί. Ο κ. Τσίπρας είναι δέσμιός του. Μέχρι να ολοκληρώσει την κυβερνητική θητεία του (όσο πάει..) η σχέση τους θα είναι αδερφική. Όταν έρθει η ώρα τη κάλπης, δεν θα έχει κανένα λόγο να την συνεχίσει.
Ο Τσίπρας εκμεταλλεύθηκε έξυπνα την αφέλεια πολλών- και την ιδιοτέλεια λίγων- καραμανλικών και έκανε τη δουλειά του. Τώρα ήρθε η σειρά της λεμονόκουπας.
 Κάποια στιγμή θα έρθει και η σειρά του Καμμένου . Πάντως, όλο και κάποιοι
 θα μείνουν πιστοί στον (καταρρέοντα…) τσιπροκαραμανλισμό (εδώ και εδώ).
Το μόνο που απομένει να μετρηθεί είναι πόσο έχει καεί η χώρα, όλοι εμείς, 
με όλα αυτά τα παιχνίδια, τις ανάρμοστες σχέσεις, τις τζάμπα μπαγκιές,
τις αυταπάτες και τους μετανοημένους κοψοχέρηδες.
Δημοσιεύτηκε στισ
 Και άγιος και μάγκας; Προσευχή γονιών για τα παιδιά τους.
 

​ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ. ~ ΝΙΝΑ ΠΑΒΛΟΒΑ.

Κάποια Δευτέρα έψησα στο φούρνο ένα σωρό τυρόπιτες. Δεν πρόλαβα να αναστενάξω «Για ποιον έκανα τόσες;» και με επισκέφτηκε μια οικογένεια με πολλά παιδιά. Προς μεγάλη μου χαρά τα επτά παιδιά «καθάρισαν» γρήγορα τις τυρόπιτες, ενώ οι γονείς δεν τις άγγιξαν…
– Τουλάχιστον γευτείτε μία, επέμενα εγώ… – Μα δεν πεινάμε, δεν πολυέχουμε όρεξη…
– Έχετε, έχετε! φώναξαν τα παιδιά. Η μαμά κι ο μπαμπάς νηστεύουν τη Δευτέρα, επειδή ο Βασίκα καπνίζει!
– Μπορεί να καπνίσει με την ησυχία του, είπε ο πατέρας, του το επέτρεψε ο πνευματικός.
– Μα δεν καπνίζω! άρχισε να κλαίει ο Βασίκα. Εσύ τουλάχιστον, μαμά, μη νηστεύεις τη Δευτέρα.
– Πολύ μεγάλη τιμή να νηστεύω για σένα, του απάντησε η μητέρα, αλλά τυροπιτάκι ωστόσο δεν πήρε. Ήταν προφανές πως οι γονείς νήστευαν, δηλαδή έκαναν μια ειδική νηστεία κάθε Δευτέρα. 
Για να γίνω κατανοητή, θα τα αναφέρω όλα με τη σειρά. Μια μέρα, ο πατέρας πρόσεξε πως ο γιος του ο αγαπητός, ο Βασίλης, δεν μυρίζει πια γάλα, αλλά καπνό. Εκείνος το αναγνώρισε τίμια:
– Μπαμπά, προσπάθησα, αλλά στην τάξη μου και τα κορίτσια καπνίζουν, μερικοί έχουν και σχέση. Έτσι έμενα με πειράζουν! Είμαι το μαύρο πρόβατο, κατάλαβέ με. Επίτρεψέ μου να καπνίζω μόνο για να με αφήσουν ήσυχο!
Ο πνευματικός του Βάσια, μαθητή της έκτης, άκουσε την διήγηση περί «μαύρου προβάτου» και πήρε μία απρόσμενη απόφαση:
– Εντάξει, Βασίλη, κάπνισε, αλλά με έναν μόνο όρο, για κάθε τσιγάρο θα κάνεις τριάντα μετάνοιες. Συμφωνείς;
Ο Βάσια πολλαπλασίασε γρήγορα τον αριθμό των τσιγάρων με το τριάντα και διαμαρτυρήθηκε αγανακτισμένος:
Δηλαδή εξακόσιες μετάνοιες για ένα βρωμοπακέτο; Δεν ξανακαπνίζω!
– Αλλά θέλεις τόσο πολύ να συμμορφωθείς και να είσαι «μάγκας;»
– Έχετε δίκιο, πάτερ, εγώ όλα τα θέλω, να είμαι και άγιος, να είμαι και «μάγκας»….

Έτσι γίνεται σε αυτήν την ηλικία, τα θέλεις όλα. Θυμήθηκα πως πριν από έναν χρόνο, ο Βασίλης μιλούσε με την αδελφούλα του στην όχθη του ποταμού, το δειλινό…

…ενώ εγώ άκουσα τυχαία τη συζήτησή τους.
– Ακούγεται πως θα γίνουν διωγμοί, είπε ο Βασίλης, ναι θα πρέπει να πεθάνουμε για τον Χριστό.
– Φοβάμαι το αίμα, ψιθύρισε η αδελφούλα του.
– Δεν είναι τίποτα, ο Κύριος θα μας βοηθήσει, δεν είμαστε Ιούδες για να τον προδώσουμε…
Να λοιπόν που έφτασε για τον νεαρό χριστιανό ο καιρός εκείνος των αοράτων διωγμών, όταν πλησιάζει την ψυχή η αχρειότητα της κόλασης και προσπαθεί να την καταπιεί.
Μόνος σου δεν μπορείς να αντέξεις και στην πνευματική μάχη των παιδιών μπαίνουν και οι γονείς, νηστεύοντας γι’ αυτούς τις Δευτέρες. 
Η νηστεία της Δευτέρας, υποχρεωτική για τους μοναχούς, είναι αφιερωμένη σύμφωνα με την παράδοση, στις Ουράνιες Ασώματες Δυνάμεις, στους Αρχαγγέλους και στους Αγγέλους που μας προστατεύουν. 
Σήμερα τα παιδιά σ’ αυτόν τον κόσμο των πειρασμών δυσκολεύονται και πολλοί Ορθόδοξοι γονείς νηστεύουν κάθε Δευτέρα. Η νηστεία για τη σωτηρία του πλησίον είναι μια παλαιά ορθόδοξη συνήθεια…
Στο ημερολόγιό μου, το 1988, βρήκα μια σημείωση για τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο…
«Η νηστεία είναι το όπλο του χριστιανού. Όταν ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος Παβλώβ ρωτήθηκε πώς μπορεί να εξηγήσει το θαύμα που βγήκε αλώβητος από τον πόλεμο, ο στάρετς απάντησε πως τον προστάτευε η προσευχή της μητέρας του η οποία όλα τα χρόνια του πολέμου κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή νήστευε με πλήρη ασιτία». 
Τότε άκουσα για πρώτη φορά περί πλήρους ασιτίας και σκεφτόμενη να το μοιραστώ με την φίλη μου, την ζωγράφο Έλενα Εβδοκίμοβα, της τηλεφώνησα…
– Ναι, μου απάντησε η Λένα, η γιαγιά μας έτσι έσωσε τέσσερα παιδιά. Η κόρη της ήταν νοσοκόμα και πήγε στο μέτωπο, όπως και οι τρεις γιοι της. Σε όλη την διάρκεια του πολέμου η γιαγιά όλες τις Δευτέρες, Τετάρτες και Παρασκευές νήστευε με πλήρη ασιτία, ούτε μια σταγόνα νερό δεν έπινε. Και οι τέσσερις επέστρεψαν από τον πόλεμο σώοι, αλλά η γιαγιά συνέχισε να νηστεύει…
– Μητέρα, της έλεγαν τα παιδιά, γυρίσαμε ζωντανοί. Γιατί συνεχίζεις την νηστεία;
– Από ευγνωμοσύνη στον Θεό, απάντησε η γιαγιά. Δείξτε μου μια οικογένεια που να γύρισαν από το μέτωπο τέσσερα μέλη της ζωντανά! Θα νηστεύω μέχρι να πεθάνω για να ευχαριστήσω τον Θεό!
Έτσι νήστεψε η γιαγιά μέχρι να πεθάνει…
 

__________ Information from ESET Smart Security, version of malware database 15129 (20170322) __________

The message was checked by ESET Smart Security.

http://www.eset.com

Δημοσιεύτηκε στισ

Στα μέσα Μαΐου τα «ραβασάκια» για τέλη και ανασφάλιστα οχήματα -Ερευνα σε βάθος τριετίας

Στα μέσα Μαίου θα ξεκινήσει η διαδικασία για τον εντοπισμό των ανασφάλιστων οχημάτων, όπως ανέφερε στον πρόεδρο του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθήνας, Γιάννη Χατζηθεοδοσίου, ο διοικητής της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, Γιώργος Πιτσιλής.  Σε δηλώσεις του μετά από την συνάντηση με τον διοικητή, ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου ζήτησε να δοθεί τέλος, το συντομότερο, στο φαινόμενο των ανεντόπιστων ανασφάλιστων οχημάτων.  Κατά τη διάρκεια της συνάντησης τονίστηκε ότι η διαδικασία που θα ακολουθηθεί για τον εντοπισμό των ανασφάλιστων τοποθετείται στα μέσα Μαΐου και όπως εξήγησε ο διοικητής, εξετάζονται τα στοιχεία της τελευταίας τριετίας, ώστε να εντοπιστούν οι περιπτώσεις που δεν έχουν πληρώσει τέλη κυκλοφορίας και παράλληλα ποιοι από αυτούς δεν έχουν ασφαλιστήριο συμβόλαιο.  Τα ευρήματα θα αναρτηθούν στο διαδίκτυο, ώστε να ενημερωθούν πρώτα αυτοί που έχουν εντοπιστεί και να προβούν σε ανάλογες ενέργειες πιστοποίησης του ευρήματος ή διαφωνίας και εν συνεχεία, αφού προκύψουν αποτελέσματα, θα γίνει το δεύτερο βήμα που είναι η ειδοποίηση, η επιβολή προστίμων και η υποχρέωση αυτών των περιπτώσεων να ασφαλιστούν. Όπως επεσήμανε ο κ. Χατζηθεοδοσίου, αυτά τα οχήματα εμπλέκονται σε ατυχήματα και προκαλούν αλυσιδωτές βλάβες, όχι μόνο στην οικονομία που χάνει έσοδα, αλλά και σε πολίτες, σε εταιρείες, σε θεσμικούς φορείς και όλους όσοι καλούνται εκ της ευθύνης και της θέσης τους να λειτουργήσουν έχοντας «απέναντί τους» μία περίπτωση «ανασφάλιστου». Επίσης, ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου σημείωσε πως είναι κοινωνική αδικία κάποιοι να πληρώνουν για να είναι ασφαλισμένοι και νομοταγείς και κάποιοι άλλοι να κυκλοφορούν παράνομα με την ανοχή των μηχανισμών του κράτους και την αδυναμία του να εφαρμόσει την νομοθεσία. 
Κέρδος online   23/3/2017 15:30