Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

ΘΑ ΕΚΠΛΑΓΕΙΤΕ: Μάθετε τί λέει το Κοράνι για τους Έλληνες!!!

«Οι Έλληνες [πάντα] θα… νικούν. Είναι θέλημα του Αλλάχ» [Surah ΧΧΧ, 1-5] (Φυσικά, με το ισχυρότερο όπλο στον κόσμο: τον πολιτισμό τους! Τα κανόνια σκουριάζουν. Ο πολιτισμός όμως διαιωνίζεται.)
Λίγοι γνωρίζουν ότι η ιερή λέξη «Κοράνιο» είναι ελληνικότατη και μάλιστα ομηρική*. Προέρχεται από το ιερό ελληνικό ρήμα «κορέω», που σημαίνει σπέρνω -τον Λόγο του Θεού!- και κατ’ επέκταση «σαρώνω». 

Το ρήμα «κορέω» εκφράζει και την ιερή πράξη της δημιουργίας: όταν ο πατέρας μας «εκόρευσε», δηλαδή έσπειρε τον σπόρο του στην κόρη-μάνα μας και έπλασαν εμάς!
Σήμερα το ρήμα είναι γνωστό ως: «δια-κορεύω», από το κόρη: δια-κορεύω<κόρη. Δηλαδή η πιο δημιουργική πράξη στον κόσμο! Στο «Κοράνιο» (η λέξη είναι ΔΑΝΕΙΟ των Αράβων, Περσών και Τούρκων από το ελληνικό-ομηρικό: κορέω).
Το «Κοράνιο» έχει 114 «Κεφάλαια» (η αντίστοιχη «Αραβική» λέξη: «Surah» είναι και αυτή ελληνική, από το «Σειρά»).
Αλλά και η λέξη «Αλλάχ» είναι από το ελληνικότατο «άλιος», που είναι η πρωτο-ελληνική λέξη ήλιος: Ο πρώτος πρώτος Θεός του πρωτο-Ελληνα Πελασγού ήταν, όχι ο Δίας, όχι ο Κρόνος, αλλά ο Ηλιος! Που χαρίζει το φως και τη ζωή στους Ανθρώπους: άλιος**ήλιος**Ελλάς (=το Φως)**Hellas**(Η=Χ) Αλλάχ…
Και το όνομα «Μωάμεθ» είναι δάνειο από το ελληνικότατο «μεγάθυμος» = ον με πλούσιο κόσμο ψυχής.
Καθηγητής Πάντειου Πανεπιστημίου Σταύρος Θεοφανίδης , E-mail [email protected]
(Αποσπάσματα από το Βιβλίο του « Τα Αγγλικά Είναι Ελληνική Διάλεκτος » (English is a Hellenic Dialect)

Δημοσιεύτηκε στισ

Από το Γιάννη τον Πενταμοδιανό η παρακάτω ανάρτηση ,
Εβδομάδα Παθών!Η Εβδομάδα που συνοψίζει την παγκόσμια ιστορία,που ανακεφαλαιώνει το μεγαλείο της θεϊκής συγκατάβασηςκαι την τραγωδία του ανθρώπινου παραλογισμού.Έμψυχα και άψυχα, λογικά και άλογα,περνούν μπροστά από τον Σταυρό Του και στέκονταιάλλα στα δεξιά και άλλα στα αριστερά Τουάλλα εναντίον Του και άλλα στο πλευρό Του.Οι πέντε άμυαλες κοπέλες με τις σβησμένες λαμπάδεςκαι οι άλλες πέντε με τις αναμμένες καρδιές.Η αμαρτωλή γυναίκα που κερδίζει την άφεσηκι ο προδότης μαθητής που κληρονομεί την απώλεια.Η παιδίσκη που δοκιμάζει την αντοχή της πίστεωςκι ο μαθητής που βρίσκει τα δάκρυα της συντριβής.Οι μαθητές που σκορπίζονται φοβισμένοι στη νύχτακι οι μαθήτριες που συσπειρόνονται «λίαν πρωί».Ο αγρότης που αγγαρεύεται να σηκώσει το Σταυρόκι οι «θυγατέρες Ιερουσαλήμ» που μαζεύουν τον ιδρώτα.Οι απόστολοι που δειλιάζουν και κρύβονταικαι ο κεκρυμμένος που τολμά να φανερωθεί.Οι στρατιώτες που «διεμερίσαντο» τα ρούχα του Καταδίκουκαι ο Εκατόνταρχος που ομολογεί «τον αναβαλλόμενον το φως ως ιμάτιον».Ο ληστής που αναγνωρίζει «Θεόν τον κρυπτόμενον»κι εκείνος που Τον ειρωνεύεται και Τον βλασφημεί.Η μαθήτρια που ακούει το «μη μου άπτου»κι ο μαθητής που καλείται ν’ αγγίξει τις πληγές.Η συκιά που ξεραίνεται «δια την ακαρπίαν»κι οι ελιές που αγρυπνούν στην προσευχή.Οι δάφνες και τα βάγια της αποθέωσηςκαι το ακάνθινο στεφάνι του χλευασμού.Το γαϊδουράκι στην οδό της ταπείνωσηςκι ο πετεινός που ξυπνά συνειδήσεις.Το πραιτόριο της ανθρωπαρέσκιαςκαι το υπερώο της φιλανθρωπίας.Η ευωδία του μύρου και η δυσοσμία των αργυρίων.Το νερό που «νίπτει τους πόδας»και ξανά πάλι «νίπτει τας χείρας».Τα ιμάτια που διαρρηγνύει η υποκρισίακαι η πένα που υπογράφει την καταδίκη του Αθώου.Ο ήλιος που σκοτίζεται κι η γη που συγκλονίζεται.Οι πέτρες που ραγίζουν και το καταπέτασμα που σχίζεται.Τα ραπίσματα και οι εμπτυσμοί του ευτελισμούκι η σιωπή που οριοθετεί την αξιοπρέπεια.Η κόκκινη χλαμίδα του εμπαιγμούκαι τα λευκά οθόνια του θριάμβου.O Σταυρός που καθορίζει τα όρια της Αγάπηςκι ο Τάφος που φανερώνει το μέτρο της Υπακοής!Από την Βηθανία στην Αγία Πόλη,κι απ’ το Πραιτόριο στον Γολγοθά,απ’ το σκοτάδι στο φως κι απ’ το θάνατο στη ζωή,απ’ τη γη στον ουρανό κι απ’ το χρόνο στην αιωνιότητα,απ’ το «Ωσαννά» στο «σταύρωσον»κι απ’ το «μνήσθητι» στο «τετέλεσται»,για κάποιους τετέλεσται η απώλεια,για μας είθε να τελεστεί η σωτηρία!…Καλή Ανάσταση!πΒασίλειος

Δημοσιεύτηκε στισ

Η μυστική ζωή των δέντρων

Τα δέντρα είναι κάτι περισσότερο από οργανισμοί που μας παρέχουν σκιά ή οξυγόνο, ένα χώρο αναψυχής και διασκέδασης ή ξυλεία. Έχουν φίλους, οικογένεια και κοινωνική ζωή. Νιώθουν μοναξιά και πόνο, έχουν μνήμη και μιλούν μεταξύ τους μια επιτηδευμένη γλώσσα ανταλλάσσοντας σύνθετες πληροφορίες μέσα από ένα πολύπλοκο σύστημα ριζών, τη γεύση, την όσφρηση και ηλεκτρικά σήματα. 
Χρόνος ανάγνωσης: 
6

‘

Bae Bien-U, Pinos (Pine Trees), 1992, impreso en placa de aluminio, Seoul.
Δευτέρα 10 Απριλίου 2017
Κείμενο

Μυρτώ Λεγάκη
Αυτό τον συναρπαστικό μυστικό κόσμο των δασών, που είναι γνωστός εδώ και χρόνια στους βιολόγους, περιγράφει στο μπεστ-σέλερ «Η κρυφή ζωή των δέντρων» o Γερμανός δασοφύλακας Peter Wohlleben. Τα πρώτα χρόνια της καριέρας του ήταν υπεύθυνος για την εμπορική εκμετάλλευση ενός δάσους στην περιοχή Eifel της Γερμανίας και η βασική του αρμοδιότητα ήταν η μεγιστοποίηση της παραγωγής που εξυπηρετούσε την τοπική βιομηχανία ξυλείας. Η φροντίδα και ευημερία του δάσους είχαν νόημα μόνο στα πλαίσια της επιχειρηματικής δραστηριότητας και ο Wohlleben εξέταζε τη λειτουργία του οικοσυστήματος με γνώμονα την ποιότητα και ποσότητα ξυλείας που θα απέφερε. Σταδιακά έχασε οποιαδήποτε εκτίμηση για τα δέντρα, όπως συμβαίνει κάθε φορά κάτι ζωντανό γίνεται εμπόρευμα. Όπως λέει, «γνώριζα τόσα για την κρυφή ζωή των δέντρων, όσα γνωρίζει ένας χασάπης για τη συναισθηματική ζωή των ζώων».

Πριν από περίπου είκοσι χρόνια, άρχισε να διοργανώνει μαθήματα επιβίωσης και εκδρομές σε σαλέ στο δάσος που διαχειριζόταν. Ίδρυσε και ένα εναλλακτικό νεκροταφείο πωλώντας τάφους κάτω από μεγάλα αιωνόβια δέντρα. Καθώς περνούσε περισσότερο χρόνο με τους φυσιολάτρες πελάτες του, ξύπνησε μέσα του η ίδια περιέργεια για τη φύση που είχε ως παιδί. Την ίδια εποχή το Πανεπιστήμιο του Aachenξεκίνησε έρευνες στο δάσος, γεμίζοντας κάθε μέρα του Wohlleben με ανακαλύψεις, νέα γνώση και ενθουσιασμό. Σιγά σιγά η κρυφή ζωή των δέντρων άρχισε να ξεδιπλώνεται μπροστά του.

Τα δέντρα που μιλούν
Ενώ οι άνθρωποι επικοινωνούμε κυρίως με το λόγο και μέσω της ακοής, τα δέντρα μιλούν μεταξύ του με την όσφρηση, εκκρίνοντας συγκεκριμένες μυρωδιές για να προειδοποιήσουν τα γειτονικά δέντρα του ιδίου είδους στην περίπτωση εισβολής από έντομα, παράσιτα ή ζώα. Εξίσου εξελιγμένη είναι στα δέντρα και η αίσθηση της γεύσης, μέσα από την οποία μπορούν να αναγνωρίσουν ακριβώς το είδος του εντόμου που τους επιτίθεται και να εκκρίνουν από τον κορμό ή το φύλλωμά τους την κατάλληλη ουσία που θα το απωθήσει.
Στο βιβλίο μαθαίνουμε ότι τα δέντρα έχουν και μνήμη αποθηκεύοντας πληροφορίες ζωτικές για την επιβίωσή τους, νιώθουν πόνο όταν κόβεται ένα κλαδί ή τραυματίζεται ο κορμός ή οι ρίζες τους, βγάζουν “κραυγές” όταν διψούν και ο κορμός τους εμφανίζει ρυτίδες όταν γερνούν. Ο συγγραφέας παρομοιάζει μάλιστα το αραιό φύλλωμα στις κορυφές των γηραιών δέντρων με τη φαλάκρα.
Τα δέντρα συντονίζουν τις αναπαραγωγικές τους προσπάθειες και ανάλογα με το είδος τους κάποια “αγαπιούνται” και “τεκνοποιούν” την άνοιξη, κάποια όχι. Το κάθε είδος έχει διαφορετικό xαρακτήρα και συμπεριφορά: οι ιτιές είναι μοναχικές, οι βελανιδιές και οι οξιές ζουν εκατοντάδες χρόνια σε πυκνά δάση γιατί, όπως και τα έλατα, δένονται με την οικογένειά τους.
Για τον Wohlleben τα δέντρα που φυτεύονται στα αστικά πάρκα είναι τα “παιδιά των φαναριών” που, αποκομμένα από τους συγγενείς τους στο δάσος, δεν έχουν μάθει πώς να μεγαλώνουν σωστά –ρουφούν άπληστα τον ήλιο και τα θρεπτικά συστατικά του εδάφους προκειμένου να θρέψουν τους λεπτούς κορμούς τους καθώς δεν υπάρχουν τα κλαδιά γειτονικών δέντρων να τα εμποδίζουν. Κάποια στιγμή αναπόφευκτα κάποιος υπάλληλος του δήμου θα τα κλαδέψει για να συντηρήσει την αισθητική ομοιομορφία και τότε το ριζικό τους σύστημα θα αναπροσαρμόσει το φύλλωμα, έως ότου μεγαλώσουν οι ρίζες αρκετά για να βρουν νερό από τους σωλήνες άρδευσης.
Η κοινωνία του δάσους
Ο Wohlleben γράφει και για τις πολύτιμες φιλίες μεταξύ των δέντρων, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με τις ρίζες τους και αλληλοϋποστηρίζονται υπογείως με την ανταλλαγή θρεπτικών συστατικών. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο μεταξύ δέντρων της ίδιας οικογένειας αλλά και μεταξύ δέντρων που ανήκουν σε ανταγωνιστικά είδη. Δημιουργούν ένα αλληλοεξαρτώμενο σύστημα, όπως ακριβώς συμβαίνει και στις ανθρώπινες κοινωνίες. Όταν πολλά δέντρα ”συγκατοικούν” μαζί σε ένα δάσος, προστατεύονται καλύτερα από το κρύο, τον αέρα και τη ζέστη αποθηκεύοντας πολύ μεγαλύτερες ποσότητες νερού για να επιβιώσουν. Οι πιθανότητες επιβίωσης είναι καλύτερες με τη συνεργασία όλων, καθώς χρειάζεται να καταμεριστούν σωστά μεταξύ τους οι διαθέσιμοι πόροι –το νερό, ο χώρος για να μεγαλώσουν τα κλαδιά τους, το φως προκειμένου να φωτοσυνθέσουν– κι όταν ένα δέντρο αρρωσταίνει, τα γειτονικά δέντρα τού στέλνουν τα συστατικά που χρειάζεται για να καταπολεμήσει τον εισβολέα. «Ένα δέντρο μπορεί να είναι τόσο δυνατό όσο το δάσος που το περιβάλλει».
Ομοίως, κάθε δέντρο που αποτελεί μέλος της κοινότητας έχει συγκεκριμένο ρόλο, υπακούοντας σε άγραφους αρχαίους κανόνες που διέπουν το “etiquette” του δάσους και προδιαγράφουν ποια είναι η σωστή εμφάνιση και συμπεριφορά –π.χ. για τα φυλλοβόλα δέντρα αυτό σημαίνει ολόισιος κορμός με συμμετρική ανάπτυξη του φυλλώματος και τις ίνες του ξύλου σε τακτοποιημένη διάταξη. Αν όμως κάποιο δέντρο είναι “επιδειξίας” και αποκλίνει από το προδιαγεγραμμένα παρουσιάζοντας άτακτη ανάπτυξη, αν π.χ. αναπτύξει καμπυλωτό ή διχαλωτό κορμό, τότε διαταράσσει την ισορροπία, πνίγει τους γείτονές του και κατασπαταλά εγωιστικά τους διαθέσιμους πόρους. Όταν μαζεύονται πολλά τέτοια δέντρα, οι επιστήμονες μιλούν για «μεθυσμένα δάση».
Τα δέντρα μάνες και το “wood wide web”
Πολλά από τα λεγόμενα του Wohlleben επιβεβαιώνει η Suzanne Simard, καθηγήτρια δασικής οικολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας στο Βανκούβερ του Καναδά, η οποία μελετά τα υπόγεια μυκητιακά δίκτυα που συνδέουν τα δέντρα και διευκολύνουν την επικοινωνία και αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Οι έρευνές της απέδειξαν ότι τα περίπλοκα συμβιωτικά δίκτυα «wood wide web» είναι ο “εγκέφαλος” του δάσους. Μεταφέρουν νερό, άνθρακα και θρεπτικά συστατικά όπως άζωτο μεταξύ των δέντρων και μιμούνται τα ανθρώπινα νευρολογικά αλλά και κοινωνικά δίκτυα.
Χρησιμοποιώντας 80 πανομοιότυπα δέντρων, όπως τη σημύδα και το έλατο Ντάγκλας, η Simard μελέτησε τις εκπληκτικές αλληλεπιδράσεις και συναλλαγές μεταξύ διαφορετικών συστάδων από δέντρα και παρατήρησε ότι οι σχέσεις τους εξαρτώντο από διάφορους παράγοντες, όπως την απόσταση μεταξύ τους ή την ηλιοφάνεια που δέχονταν. Ανακάλυψε ότι τα δέντρα δεν ανταγωνίζονται το ένα το άλλο, αντιθέτως συνεργάζονται μεταξύ τους ανταλλάσσοντας άνθρακα, νερό, φώσφορο και άζωτο ανάλογα με τις ανάγκες τους και με αυτόν τον τρόπο τα δάση έχουν μια εκπληκτική ικανότητα αυτοΐασης.

Ansel Adams, Oak Tree, Snowstorm, Yosemite National Park, California, 1948.
Στο επίκεντρο αυτών των δικτύων η Simard ανακάλυψε ότι υπάρχουν «mother trees», ωριμότερα δέντρα που δρουν ως κόμβοι ή άγκυρες για συστάδες δέντρων, ίσως και εκατοντάδες δέντρα. Οι μάνες, προστατεύουν τα νεαρά δέντρα εμφυτεύοντάς τα με μύκητες, παρέχοντάς τους τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζονται για να μεγαλώσουν ή στέλνοντας πληροφορίες για να τα προειδοποιήσουν όταν εκείνες τραυματίζονται ή αρρωσταίνουν. Απέδειξε ότι υπάρχει και στα δέντρα η έννοια της οικογένειας: τα έλατα που μελέτησε έστελναν περισσότερο άνθρακα σε νεαρά έλατα που προήλθαν από το ίδιο έλατο παρά σε έλατα με τα οποία δεν σχετίζονταν.
Η ευθύνη μας
Ένας από τους λόγους που έκαναν το βιβλίο του Wohlleben και την έρευνα της Simard τόσο επιτυχημένα στο κοινό, είναι ο τρόπος έκφρασης και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν, προσδίδοντας στα δέντρα μια ανθρωπόμορφη διάσταση με την οποία ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να συσχετιστεί. Σίγουρα μπορεί κανείς να αναπτύξει το ίδιο θέμα με επιστημονικούς όρους βιολογίας και χημείας, όταν όμως το βιβλίο αναφέρεται στο δέντρο-μάνα που “θηλάζει” τα παιδιά της, στην προσοχή που δίνει κάθε δέντρο στο πώς θα αναπτύξει τα κλαδιά του ώστε να μην κρύβει το φως στους “κολλητούς” του, ή στην “αγάπη” και το φλερτ μεταξύ των δέντρων κατά την εποχή της επικονίασης, ξυπνά στον αναγνώστη την περιέργεια και τη διάθεση εξερεύνησης. Ξαφνικά τα δέντρα γίνονται προσιτά, ζωντανεύουν.
Όλα αυτά δεν είναι απλά μια απρόσωπη επιστημονική αναφορά, αλλά μια προτροπή να δούμε από μια διαφορετική οπτική όλα αυτά που ίσως μέχρι τώρα θεωρούσαμε δεδομένα και να αναπτύξουμε μεγαλύτερη αγάπη για τη φύση και όλα τα είδη που αποτελούν μέρος της.
Ένα από τα σοβαρότερα θέματα που θίγει το βιβλίο αφορά στην ευθύνη του ανθρώπου απέναντι στη φύση. Ήδη το ελβετικό σύνταγμα κάνει λόγο για την αξιοπρέπεια με την οποία οφείλει να διέπεται οποιαδήποτε μεταχείριση ζώων, φυτών και άλλων οργανισμών. Μπορεί η επιβίωση του ανθρώπινου είδους να εξαρτάται από φυσικούς πόρους και έμβιους ή όχι οργανισμούς, όμως ο άνθρωπος έχει την ηθική ευθύνη να εκμεταλλεύεται αυτούς τους πόρους με φειδώ, προκαλώντας τη λιγότερο δυνατή ταλαιπωρία και πόνο στους οργανισμούς αυτούς όταν το κάνει.
Μέσα από τη διερεύνηση των σχέσεων των δέντρων που αποδεικνύουν τη σοφία και πολυπλοκότητα της φύσης, γίνεται πιο πειστική και αληθινή η ιδέα ότι «είμαστε όλοι ένα».
Μυρτώ Λεγάκη
Σπούδασε Οικονομικά & ΜΒΑ στην Αθήνα και τη Βοστώνη και δούλεψε για 15 χρόνια στο marketing σε Νέα Υόρκη, Λονδίνο και Αθήνα. Ασκείται στο βουδιστικό διαλογισμό Vipassana και mindfulness και τις πρακτικές Open Floor και 5 Rhythms. Διδάσκει Free Movement κινητικό διαλογισμό.
Δημοσιεύτηκε στισ

Αβικέννας – O μεγαλύτερος γιατρός μετά τον Γαληνό

Ο Αβικέννας γεννήθηκε το 980 στη Σαμαρκάνδη και ήταν ο γιος ενός Πέρση φοροσυλλέκτη. Παιδί ακόμα επέδειξε εξαιρετικές ικανότητες και, στην ηλικία των δέκα ετών, όπως λέγεται, ήταν σε θέση να απαγγέλλει ολόκληρο το Κοράνι από στήθους.

Οι πνευματικές του ικανότητες κίνησαν γρήγορα το ενδιαφέρον και, μετά τις σπουδές στο Ισπαχάν και την Τεχεράνη, προσελήφθη από διάφορους μουσουλμάνους ηγεμόνες, πολλές φορές με το αξίωμα του βεζίρη. Το «επάγγελμα» αυτό ήταν σχεδόν πάντα άκρως επικίνδυνο, πολλώ δε μάλλον κατά την εποχή της παρακμής και του κατακερματισμού της Αραβικής Αυτοκρατορίας.
Ο Αβικέννας βίωσε τους συνήθεις επαγγελματικούς κινδύνους που εγκυμονεί η πολιτική ζωή στη Μέση Ανατολή: πάνω από μια φορά διέφυγε παρά τρίχα τη θανατική) καταδίκη, έπεσε θύμα απαγωγών για λύτρα και πέρασε αρκετές περιόδους της ζωής του στα μπουντρούμια ή κρυβόμενος.
Τότε, όμως, όπως και σήμερα εξάλλου, υπήρχαν και οι ανταμοιβές: ο Αβικέννας πέρασε μια ζωή μες στη φήμη, τα πλούτη, τις αμέτρητες γυναίκες και, προφανώς, τις αναρίθμητες συζύγους. Παρά δε το γεγονός της απαγόρευσης του κρασιού από το Κοράνι, λέγεται πως ο Αβικέννας ευφράνθηκε κατά κόρον το κρασί στη διάρκεια της ζωής του.
Παραμένει μυστήριο το πώς, ανάμεσα σε όλα αυτά, τα κατάφερνε και ξέκλεβε χρόνο για τις σε βάθος και σε πλάτος πνευματικές του ενασχολήσεις. Ίσως, τότε, οι πρωθυπουργοί που έκαναν μεγάλη ζωή να μην προσποιούνταν ότι πέθαιναν στη δουλειά.
Στα επιστημονικά του γραφτά ο Αβικέννας υποστήριζε ότι ένα σώμα, στο βαθμό που δεν ασκείται καμία εξωτερική δύναμη πάνω του, μένει ακίνητο στο ίδιο σημείο ή συνεχίζει να κινείται ευθύγραμμα με την ίδια ταχύτητα. Πρόκειται για τον πρώτο νόμο της κίνησης, και διατυπώθηκε εξακόσια χρόνια πριν από τον Νεύτωνα.
Επισήμανε ακόμη τους ακατάλυτους δεσμούς ανάμεσα στην κίνηση και το χρόνο, χρησιμοποιώντας υποβλητικές ποιητικές εικόνες. Αν κάθε επιμέρους αντικείμενο στον κόσμο ήταν ακίνητο, τότε ο χρόνος θα στερείτο νοήματος. (Έπρεπε να εμφανισθεί ο Αϊνστάιν για να αποδειχθεί και μαθηματικά το αλληλένδετον του χώρου με το χρόνο.)
Η εισαγωγή στον Κανόνα του Αβικέννα, από χειρόγραφο του 16ου αι
Στην ιατρική, ο Αβικέννας θεωρείται ως ο μεγαλύτερος γιατρός μετά τον Γαληνό, που ήταν η μεγαλύτερη διάνοια των ρωμαϊκών χρόνων σε αυτό το πεδίο, και τον Χάρβεϊ, που έμελλε να ανακαλύψει την κυκλοφορία του αίματος το δέκατο έβδομο αιώνα.
Η ειδημοσύνη του Αβικέννα εκπορευόταν άμεσα από την απόκρυφη αλχημιστική γνώση που είχε κληρονομήσει από τον Αλ-Ράζι, καθώς και από τις δικές του αλχημιστικές έρευνες. Πίστευε, όπως κι ο Αλ-Ράζι, ότι η ιατρική ήταν επιστήμη. Κατά την άποψή του, τα χημικά ή τα ορυκτά φάρμακα ήταν πολύ ανώτερα από τα βότανα και τις δεισιδαιμονίες που κυριαρχούσαν από αμνημονεύτων χρόνων. Ο Αβικέννας είχε συντάξει έναν μακρύ κατάλογο χημικών ουσιών, την επήρειά τους όταν χορηγούνταν ως φάρμακα, καθώς και των ασθενειών που ήταν σε θέση να θεραπεύσουν. Αυτή η φαρμακοποιία (στα ελληνικά πέρασε -με το όνομα «Κανών») έγινε σύντομα αποδεκτή ως το πρότυπο έργο σε σχέση με αυτό το αντικείμενο.
Το επιστημονικό και το φιλοσοφικό έργο του Αβικέννα κατά περιόδους περιοριζόταν εξ ανάγκης, λόγω γεγονότων πολιτικής (ρύσεως. Όντας βεζίρης, έπεσε στη δυσμένεια του Σάχη της Περσίας, αλλά κατόρθωσε να σώσει τη ζωή του κρυβόμενος. Επανεμφανίσθηκε μόνο όταν ο σάχης αρρώστησε βαριά και οι γιατροί της αυλής, σε απόγνωση, υποστήριξαν πως μόνον ο Αβικέννας θα μπορούσε να του σώσει τη ζωή. Έτσι, η παρουσία του Αβικέννα ήταν πλέον πολύ σημαντική και έλαβε διαβεβαιώσεις για την ασφάλειά του.
Όταν ο σάχης ηττήθηκε στον πόλεμο κατά κράτος, το μυαλό του Αβικέννα θεωρήθηκε ως αναπόσπαστο μέρος των λαφύρων και, παρά το γεγονός ότι είχε διευθύνει την πολεμική προσπάθεια της Περσίας, υποχρεώθηκε αμέσως να αρχίσει να εργάζεται για τον εχθρό. (Πρόκειται για ένα πρώιμο παράδειγμα μιας παράδοσης που δεν έπαψε να ευδοκιμεί μέχρι και το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Ρώσοι και οι Αμερικανοί προσπαθούσαν να πιάσουν και να βάλουν στη δούλεψή τους Γερμανούς που έκαναν έρευνες στην πυραυλική επιστήμη, παρά το γεγονός της συνεργασίας τους με τους Ναζί.)
Στο μεταξύ, εξακολουθούσε όσο καλύτερα μπορούσε να διευρύνει τη φιλοσοφική του σκέψη. Αυτή, όπως και η χημεία του, βασιζόταν στις εσφαλμένες αντιλήψεις του Αριστοτέλη. Συναντούσε δε κάποια επιπλέον εμπόδια λόγω των θεωρητικών σχημάτων που επέβαλλε ως προϋποθέσεις η διαρκώς ισχυροποιούμενη ισλαμική ορθοδοξία. Χωρίς αυτό το στενό κορσέ, ο Αβικέννας θα μπορούσε κάλλιστα να είχε αναπτύξει μια πραγματικά πρωτότυπη φιλοσοφία. Τη δίψα του για φιλοσοφική και επιστημονική γνώση την κινούσε μια πολύ σύγχρονη αίσθηση της υπαρξιακής «απορίας», όπως διαφαίνεται και από την ποίησή του:
Μακάρι να -μπορούσα ποιος είμαι να μάθω,
Στον κόσμο τι είναι αυτό που ζητώ.
Παρά το ότι επικαλείται άγνοια, ο Αβικέννας δεν ήταν από εκείνους που ανέχονται με ευχαρίστηση τη βλακεία, η δε δηκτικότητα του χαρακτήρα του δεν του χάρισε και πολλούς φίλους. Απέρριψε ακόμη και τα γραφτά του μέντορά του στην ιατρική, του Αλ-Ράζι, ισχυριζόμενος ότι ο συγγραφέας του θα είχε πράξει καλύτερα αν είχε περιορισθεί στην «ανάλυση των ούρων και των κοπράνων».
Ο Αβικέννας πέθανε το 1037, μάλλον δηλητηριασμένος.
Μέσα σε λίγα χρόνια, τα φιλοσοφικά και τα ιατρικά έργα του Αβικέννα κυκλοφόρησαν ευρέως από άκρη σε άκρη σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Ένα αντίγραφο από τον Κανόνα του βρέθηκε πολύ μακριά, στη μεγάλη βιβλιοθήκη του Τολέδο, όταν οι Ισπανοί ανακατέλαβαν την πολιτεία από τους Άραβες, το 1095.
Αλλά και ακόμη πιο πριν, τα μυστικά του είχαν εισαχθεί λαθραία στην Ευρώπη από τον Κωνσταντίνο τον Αφρικανό – μία από τις μορφές εκείνες που εισβάλλουν απότομα στη σκηνή της ιστορίας και το όνομά τους συνδέεται με μια αξιοσημείωτη ενέργεια, καθώς και κάποια λίγα γεγονότα που υπαινίσσονται, όμως, και πολλά άλλα, αφήνοντας σε μας να φανταστούμε το μυθιστόρημα μιας ζωής.
Ο Κωνσταντίνος ο Αφρικανός γεννήθηκε μουσουλμάνος, στην Καρχηδόνα κατά πάσα πιθανότητα, και σπούδασε στη Βαγδάτη. Μία ωραία πρωία, όλως μυστηριωδώς, έκανε την εμφάνισή του στην ιατρική σχολή του Σαλέρνο, κουβαλώντας μαζί του ένα αντίγραφο της φαρμακοποιίας του Αβικέννα. Αφού μετέφρασε το έργο σε κάτι λατινικά δίχως πολλές αξιώσεις, έγινε χριστιανός μοναχός στο Μόντε Κασίνο, όπου και πέθανε το 1087. Στους αμέσως επόμενους αιώνες, το έργο του Αβικέννα έμελλε να είναι το ιατρικό κείμενο με τη μεγαλύτερη απήχηση στην Ευρώπη, ένα έργο που λειτούργησε ως πρόδρομος για τη σύγχρονη φαρμακευτική επιστήμη.
mentelegief
Απόσπασμα από το βιβλίο “Το όνειρο του Μεντελέγιεφ” του Paul Strathern
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Δημοσιεύτηκε στισ
PROTOTHEMA

Ελλάδα

Ούτε ίχνος σεβασμού για τους νεκρούς

Βοιωτία: Αντρόγυνο λεηλάτησε 36 μνήματα σε δύο νεκροταφεία

Μάνος Τσαγκαράκης08/04/201715:32
Βοιωτία: Αντρόγυνο λεηλάτησε 36 μνήματα σε δύο νεκροταφεία
82
SHARES

Έφτασαν στο σημείο να ξηλώσουν ακόμη και μία χάλκινη προτομή

Ούτε ίχνος σεβασμού για τους νεκρούς δεν είχε ένα αντρόγυνο Ελλήνων που τρύπωναν στα νεκροταφεία της Βοιωτίας και κατέστρεφαν τα μνήματα ξεκολλώντας βίαια όποιο μπρούτζινο αντικείμενο είχαν για να το πουλήσουν. Έφτασαν στο σημείο να ξηλώσουν ακόμη και μία χάλκινη προτομή.

Μετά την επιδρομή τους την περασμένη Τρίτη στο κοιμητήριο του Κάστρου Βοιωτίας όπου είχαν προκαλέσει φθορές σε 20 μνήματα και είχαν αρπάξει ισάριθμα μπρούτζινα ανθοδοχεία, ο 54χρονος άνδρας και η 53χρονη σύζυγός πήγαν με το Ι.Χ. αυτοκίνητό τους και στο κοιμητήριο της περιοχής Κόκκινο. Εκεί, βανδάλισαν 16 μνήματα και άρπαξαν τα μπρούτζινα ανθοδοχεία και την προτομή ενός εκλιπόντος.

Όμως, ενημερώθηκαν για τη λεηλασία άνδρες της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ. που ξεκίνησαν αναζητήσεις, εντόπισαν το αυτοκίνητο των δραστών και βρήκαν τα κλεμμένα αντικείμενα κρυμμένα στο πορτ μπαγκάζ. Το αυτοκίνητο κατασχέθηκε και το ζευγάρι προσήχθη στην Ασφάλεια Θηβών, όπου αποκαλύφθηκε ότι είχαν εισβάλει και στο κοιμητήριο του Κάστρου.

Στη συνέχεια, οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα Πρωτοδικών Θηβών που τους άσκησε δίωξη για διακεκριμένες κλοπές και φθορές και για περιύβριση νεκρών και τους παρέπεμψε να απολογηθούν στον ανακριτή. Μάλιστα, σε βάρος του 54χρονου εκκρεμούσε καταδικαστική απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς για απάτη και εξύβριση.

Με την κατηγορία της κλοπής οδηγήθηκε στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Λευκάδας ένας 32χρονος Έλληνας ιερόσυλος που συνελήφθη από αστυνομικούς της Ασφαλείας στην περιοχή Κατούνα του νησιού, όπου αρχικά παραβίασε το παράθυρο μιας εκκλησίας και στη συνέχεια διέρρηξε το παγκάρι και άρπαξε όσα χρήματα περιείχε.

Δημοσιεύτηκε στισ
 


1

Μηχανή του χρόνου: Πού βρίσκεται το ‘Χάος’ στην Αττική;

Από τη mixanitouxronou.gr: Είναι σπάνιο μνημείο της φύσης  και απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα από την Αθήνα. Ονομάζεται Χάος και βρίσκεται στην περιοχή της Καμάριζας, πολύ κοντά στο Λαύριο. Το βάθος του φτάνει τα 55 μέτρα και η διάμετρός του τα 120 μέτρα. Tο Χάος έχει σχήμα καρδιάς και ο θρύλος αναφέρει ότι δημιουργήθηκε από πτώση μετεωρίτη στα τέλη του 18ου ή στις αρχές του 19ου αιώνα. 
Φυσικά το γεγονός αυτό δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά. Η περιοχή είναι γεμάτη υπόγειες στοές και μεταλλευτικά τούνελ που ενδεχομένως σχετίζονται γεωλογικά με το σημείο. Έτσι εκτιμάται ότι πρόκειται για ένα βύθισμα που δημιουργήθηκε με την κατάπτωση της οροφής ενός μεγάλου σπηλαίου. 

  Το «Έγκοιλον Χάος» όπως ονομάζεται, αποτελεί αξιοθέατο της περιοχής. Συχνά το επισκέπτονται σπηλαιολόγοι για σεμινάρια αλλά και αναρριχητές. Η ομάδα Up Drones τράβηξε ένα εντυπωσιακό βίντεο του «κρατήρα» όπου φαίνονται οι ζώνες πετρωμάτων. Όπως αναφέρουν οι κινηματογραφιστές, ανάμεσα  στα πετρώματα είναι ο γαληνίτης, μετάλλευμα που έδινε 99% άργυρο και 1% μολύβι. Λέγεται ότι ο τρόπος παραγωγής τόσο καθαρού άργυρου (99%) παραμένει μυστήριο. Άλλωστε στο Λαύριο έγινε η πρώτη μεταλλουργία μολύβδου και αργύρου στην Ελλάδα. Δείτε το βίντεο από drone. Το βίντεο είναι μια παραγωγή του UP DRONES:

πηγή:news247.gr


Δημοσιεύτηκε στισ
Πού θα ζούμε; (…)
Μέχρι το 2030, θα υπάρχουν 41 μεγα-μητροπόλεις (megacities) με πληθυσμό  άνω των 10 εκατομμυρίων κατοίκων. Και από το 2050, τα δύο τρίτα θα ζούμε σε αστικές περιοχές. 
Η στέγη που θα αντιστοιχεί στον καθέναν από εμάς σε αυτές τις super-πυκνοκατοικημένες πόλεις θα είναι ένα εκπληκτικά μικρό κομμάτι γης.  
Η πυκνότητα κατοίκων ανά τ.χλμ για αυτά τα 6,3 δισεκατομμύρια ανθρώπων που θα ζουν στις πόλεις θα είναι ίδια με της Βομβάης σήμερα, αλλά σε μια περιοχή στο μέγεθος της Βρετανίας.