Σοβαρό ατύχημα στην Συγγρού
 |
Η Σώτη Τριανταφύλλου, ο Μάρκο Πόλο και η ελευθερία του λόγουαπό sarant |
Η είδηση έχει γίνει γνωστή εδώ και μερικές μέρες: όπως γράφτηκε, η γνωστή συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου πρόκειται να δικαστεί τον Ιούλιο ύστερα από μήνυση που κατέθεσε ο Παναγιώτης Δημητράς, για άρθρο της στην Άθενς Βόις το οποίο θεωρήθηκε ότι υποκινεί την ισλαμοφοβική βία και άρα εμπίπτει στις διατάξεις του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου.Το ιστολόγιο ενδιαφέρεται πολύ για την υπόθεση, επειδή αγγίζει θέματα που τα έχουμε συζητήσει κατ’ επανάληψη, επειδή τυχαίνει να έχω προσωπική γνωριμία και με τους δυο εμπλεκόμενους και κυρίως επειδή κατά κάποιο τρόπο έχουμε ήδη εμπλακεί στην υπόθεση, με την έννοια ότι είχα σχολιάσει το επίμαχο άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου τότε που δημοσιεύτηκε και μάλιστα το απόσπασμα που προκάλεσε τη δίωξη. Θα έγραφα νωρίτερα, αλλά οι προηγούμενες μέρες ήταν δεσμευμένες για άλλα άρθρα.Πράγματι, σε άρθρο της που δημοσιεύτηκε την επομένη των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι, με το μακελειό στο Μπατακλάν και στα άλλα σημεία, η Σώτη Τριανταφύλλου είχε γράψει ένα άρθρο στην Αθενς Βόις, στο οποίο, ανάμεσα στ’ άλλα, γράφει:Όμως, θα επιμείνω: όπως έλεγε ο Μάρκο Πόλο, «φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι». Πολύ λίγα έχουν αλλάξει στο ισλάμ από τον ύστερο Μεσαίωνα.Και εδώ έρχεται η εμπλοκή του ιστολογίου, διότι όπως είχα γράψει τότε:Τώρα, κι ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει ότι το ρητό αυτό ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να ειπώθηκε στα χρόνια του Μάρκο Πόλο, στα χρόνια του Μεσαίωνα, η ορολογία «φανατικός» και «μετριοπαθής» είναι οπωσδήποτε σύγχρονη. Πώς και δεν το κατάλαβε αυτό μια διαβασμένη και ευφυής συγγραφέας; Μάλλον δεν θέλει να το καταλάβει.Και στη συνέχεια παρέπεμπα σε λινκ του μυθοκτόνου ιστότοπου snopes, που εξηγούσε τη γέννηση του ισλαμοφοβικού μύθου.Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου
«γράψε κάτι που αξίζει να διαβαστεί και κάνε κάτι που αξίζει να γραφτεί”
Αδαμάντιος Πεπελάσης
Το ερειπωμένο χωριό «φάντασμα» της Αιτωλ/νίας ,εικόνες που προκαλούν
δέος και θλίψη!
Η Δρομίστα είναι ίσως το πιο ερημωμένο χωριό της Αιτωλοακαρνανίας,με μόλις
12 μόνιμους κατοίκους,βρίσκεται στον ορεινό Βάλτο σε απόσταση περίπου 55χλμ
από το Αγρίνιο,κοντά στη συμβολή τεσσάρων νομών Αιτ/νίας,Ευρυτανίας
,Αρτας και Καρδίτσας Οι κάτοικοι το εγκατέλειψαν εδώ και αρκετά χρόνια
με αποτέλεσμα να ερημώσει και τα σπίτια να καταρεύσουν.
Ο Θύαμος σαν χωριό κατοικήθηκε το 1976 και συγκέντρωσε το μεγαλύτερο μέρος
του πληθυσμού των γειτονικών χωριών Κάμινα, Αγρίδι, Δρομίστα, Ρουπακιά και Πατιόπουλο.
Είχε αρχίσει να χτίζεται στις αρχές της ίδιας δεκαετίας, απόρροια ενός κρατικού
προγράμματος που είχε σαν σκοπό την συνένωση των πολλών διάσπαρτων συνοικισμών
της ευρύτερης περιοχής. Είναι ένα χωριό με τέλεια ρυμοτομία, στην κοιλάδα που
βρίσκεται πλησίον του ποταμού Ινάχου και σχεδόν στο κέντρο ενός νοητού κύκλου
που περιλαμβάνει τα παραπάνω χωριά, απέχει δε 42 km από την Άρτα και
71 km από το Αγρίνιο. Η απόσταση του από την έδρα του δήμου Ινάχου,
το Χαλκιόπουλο, είναι 15 χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός του χωριού είναι σήμερα
γύρω στους 500 κατοίκους, ενώ χαρακτηρίζεται από την μαζική απομύζηση
από νέους ανθρώπους, αφού υπάρχουν τα γνωστά προβλήματα εύρεσης
εργασίας που συναντάμε σε όλη την επαρχία. Το μεγαλύτερο μέρος των
κατοίκων του ασχολείται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και ένα μικρό
μέρος με τα λίγα καταστήματα που υπάρχουν στο χωριό, κυρίως
καταστήματα τροφίμων και καφενεία.ΦΩΤΟ ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Εξομολόγηση του Γιώργου Παρτσαλάκη: Πώς καταστράφηκα οικονομικά
21:45 9/5/2017 – Πηγή: Το Ποντικι
ΕΛΛAΔΑ Συνέντευξη στην εφημερίδα Espresso έδωσε ο Γιώργος Παρτσαλάκης, ο οποίος μίλησε μεταξύ άλλων για την οικονομική καταστροφή που υπέστη το 2009. Χρήματα βγάλατε από τη δουλειά σας;Ναι, πληρώθηκα πολύ καλά. Έβγαλα αρκετά χρήματα και ήθελα αυτό να το μοιραστώ δίνοντας δουλειά και σε άλλους. Έτσι μου ήρθε η ιδέα να ανοίξω ένα κρητικό μαγαζί στο Φάληρο. Επειδή από μικρός φούρνιζα ψωμί στον φούρνο μας, έφτιαχνα γαμοπίλαφα, μετέπειτα έκανα τραπέζια με κρητικά εδέσματα στο σπίτι μου, όταν κατεβαίναμε με θιάσους στην Κρήτη
ή με τα ΔΗΠΕΘΕ, σκέφτηκα να… ανεβάσω την κρητική κουζίνα στα νότια προάστια. Το εστιατόριο ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου. Γιατί άλλο είναι το μεράκι και άλλο η επιχείρηση. Σε αυτήν την επένδυση έχασα όλα τα λεφτά μου, τους κόπους μου. Το αντικείμενο δεν το γνώριζα. Το άνοιξα το 2008, «περπάτησε» καλά μέχρι το 2009 και με τη λεηλασία της κρίσης ήρθε και η καταστροφή. Με αυτό το εστιατόριο καταστράφηκα, γιατί είχα δανειστεί κιόλας. Αυτό σημαίνει ότι απομακρυνθήκατε από το θέατρο;Ναι. Γιατί περνούσα προσωπικά λούκια και δεν θα ήμουν σωστός στους συναδέλφους μου. Αποφάσισα, λοιπόν, και τις τελευταίες μου οικονομίες να τις επενδύσω στην επιχείρηση, μεταφέροντας το μαγαζί στο Χαλάνδρι, αλλά μέσα σε τρεις μήνες το εστιατόριο έκλεισε. Μετά από αυτό μάζεψα τα πράγματά μου και έφυγα για έναν χρόνο στην Κρήτη. Πέρασα έναν χειμώνα κι ένα καλοκαίρι στο πατρικό μου, βάζοντας το μυαλό μου σε τάξη. Άρχιζα να σκαλίζω τη γη, να βγάζω τα προϊόντα μου, να καλώ τους φίλους μου σε τραπέζια, να μαγειρεύω, να λέω «δεν είσαι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που καταστράφηκες με την κρίση. Την υγειά μας να έχουμε». Έτσι πήρα δύναμη. Με βοήθησαν και τα παιδιά μου. Όταν άρχισα να διασκεδάζω πάλι τους φίλους, τους γνωστούς, είπα: «Τώρα, Γιώργο, θα επιστρέψεις στη δουλειά σου, θα ανέβεις δυο ώρες πάνω στη σκηνή και θα κάνεις αυτό που ξέρεις να υπηρετείς καλά»
Ο πρώτος που έφραξε ένα κομμάτι γης και του ήρθε η ιδέα να πει:
Αυτό είναι δικό μου και βρήκε αφελείς που τον πίστεψαν, αυτός ήταν ο αληθινός ιδρυτής της αστικής κοινωνίας.
Jean-Jacques Rousseau
Ζωή στο χωριό !!
Published on May 8th, 2017 | by Kynoclub0
Ο τελευταίος έλληνας κουδουνάς από τα Σάλωνα,το κούρδισμα και ο ήχος των κουδουνιών που τον μαγεύει!
«Ηθελα απλώς να βγάλω ένα χαρτζιλίκι, αλλά αυτή η δουλειά αποδείχτηκε έργο ζωής. Το κουδούνι δεν είναι μόνο ένα εργαλείο. Είναι ένας ξεχωριστός κώδικας επικοινωνίας. Διακρίνω τους ήχους του όπως τις ανθρώπινες φωνές. Για μένα είναι η ζωή μου. Γι΄ αυτό και λυπάμαι πολύ που αυτή η τέχνη σβήνει για πάντα».O Χρήστος Παπαδήμας από την Αμφισσα είναι ο τελευταίος έλληνας κουδουνάς. Στα 34 χρόνια του σήμερα, βλέπει την τέχνη στην οποία μυήθηκε πριν από είκοσι χρόνια να χάνεται οριστικά. Η χειροποίητη κουδουνοποιία έχει παράδοση αιώνων στα Σάλωνα. Τα παλιά χρόνια υπήρχαν στην πόλη πολλά κουδουνάδικα με δεκάδες τεχνίτες. «Εδώ και 13 χρόνια έχω μείνει ο μοναδικός κουδουνάς. Οι υπόλοιποι έχουν φύγει από τη ζωή ή έχουν πια βγει στη σύνταξη», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Παπαδήμας. Ηταν μαθητής γυμνασίου ακόμα όταν συνάντησε «τη μελωδία της ευτυχίας», όπως λέει, στον ήχο των κουδουνιών. «Δίπλα στο σπίτι μας δούλευε ένας μάστορας. Μια μέρα μου είπε: “Ελα να με βοηθάς και να κερδίζεις κι ένα χαρτζιλίκι”. Ετσι ξεκίνησα να δουλεύω τα καλοκαίρια και τον χειμώνα που άρχισε το σχολείο συνέχισα παράλληλα με τα μαθήματα». Ανοίγει το εργαστήριό του κάθε πρωί στις 6 και δουλεύει μέχρι αργά το μεσημέρι. Μοναδικός του εξοπλισμός είναι ένα καμίνι, τρία αμόνια κι ένα ηλεκτρικό ψαλίδι. «Μ΄ αυτά φτιάχνουμε δύο ειδών κουδούνια: τα στρογγυλά που τα βάζουμε στα αρνιά και τα πλακέ που τα λέμε τσοκάνια και μπαίνουν στα κατσίκια. Βγαίνουν σε 13 μεγέθη, 5 επί 10 το μικρότερο και 40 επί 30 το μεγαλύτερο».Τα μυστικά του ήχου
Για να φτιαχτεί ένα κουδούνι χρειάζονται 3-4 ώρες. Η κατασκευή του δεν είναι εύκολη υπόθεση. «Παίρνουμε ένα φύλλο λαμαρίνας, το κόβουμε στις διαστάσεις που θέλουμε και το βάζουμε στο καμίνι. Αφού γίνει κατακόκκινο το χτυπάμε, το ξαναβάζουμε στη φωτιά, μετά το αφήνουμε να κρυώσει κι ύστερα πάλι μέσα στο καμίνι. Μέχρι να πάρει το τελικό του σχήμα μπαίνει στη φωτιά 10-12 φορές. Στο τέλος το περνάμε με χαλκοπότισμα, ένα ειδικό γυαλιστικό».Το μυστικό για να αποκτήσει το κουδούνι τον κατάλληλο ήχο είναι… οι σφαίρες. «Ρίχνουμε μέσα στο κουδούνι κάλυκες. Ετσι πιάνει πιο καλή φωνή. Θέλει, όμως, μεγάλη τέχνη. Οταν έρχεται ο βοσκός και μου λέει “θέλω 50 τσοκάνια να χτυπάνε με μία φωνή”, εγώ πρέπει να πετύχω τον ίδιο ήχο σε όλα». Πώς το καταφέρνει; «Χτυπάς, ξαναχτυπάς, το παλεύεις μέχρι να το πετύχεις. Δουλεύω είκοσι χρόνια κι ακόμη μαθαίνω».
«Οσο ζω θα φτιάχνω κουδούνια»Η ΤΙΜΗ του κάθε κουδουνιού αρχίζει από 5 ευρώ και μπορεί να φτάσει τα 50, ανάλογα με το μέγεθος και τον τρόπο κατασκευής.«Εχω κάνει δουλειές των εκατό ευρώ, αλλά μου έχουν τύχει και παραγγελίες για πέντε και έξι χιλιάδες. Μια φορά κάποιος μου ζήτησε 200 κουδούνια», λέει ο κ. Παπαδήμας, ο οποίος φτιάχνει κάθε εβδομάδα περίπου 150 κομμάτια. «Οσο ζω θα φτιάχνω κουδούνια», λέει, χωρίς να κρύβει το παράπονό του. «Κάποτε το επάγγελμα είχε μεγάλη πέραση. Σήμερα δεν ενδιαφέρεται κανείς να το συνεχίσει».Τα τελευταία χρόνια, τη θέση των παραδοσιακών κουδουνοποιών έχει πάρει η βιομηχανική παραγωγή. «Πολλοί προτιμούν τα εισαγόμενα κουδούνια που φτιάχνονται μαζικά στο εξωτερικό, κυρίως στην Τουρκία. Ομως ο μερακλής θα έρθει σε εμένα».Εργένης ακόμη, ο Χρήστος Παπαδήμας τάσσεται υπέρ του γάμου, αλλά ξεκαθαρίζει ότι θα κρατήσει τη γυναίκα του μακριά από τα κουδούνια. «Δηλώνει ερωτευμένος με τα κουδούνια: «Λατρεύω τον ήχο τους. Πολλές φορές πηγαίνω εκεί όπου βρίσκονται μεγάλα κοπάδια και κάθομαι να ακούσω τις φωνές των κουδουνιών».
Ο πρόδρομος του… GΡSΗ ΤΕΧΝΗ του κουδουνοποιού γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση στην Αμφισσα και έγινε το σήμα κατατεθέν της πόλης από τον 19ο αιώνα. «Η μάνα των κουδουνιών είναι τα Σάλωνα με τα πολλά εργαστήρια. Οι Σαλωνίτες γιομίζουν όλη τη Ρούμελη με τα κουδούνια που βγάνουν απ τα χέρια τους», έγραφε το 1930 ο λαογράφος Δημήτριος Λουκόπουλος στα «Ποιμενικά της Ρούμελης». Τα παλιά χρόνια οι κουδονοποιοί ήταν γνωστοί ως κουδουνάρηδες ή λεράδες. «Η ανάπτυξη της κτηνοτροφίας στην παραδοσιακή αγροτική κοινωνία μέχρι και τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο ανέδειξε την τέχνη τους, καθώς το κουδούνι ήταν απαραίτητο εξάρτημα του κοπαδιού», λέει η Καίτη Καμηλάκη, διευθύντρια του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών.
Το κουδούνι είναι ο… πρόδρομος του GΡS, αφού η κύρια χρησιμότητά του είναι ο εντοπισμός του κοπαδιού. «Τα ζώα που οδηγούσαν το κοπάδι φορούσαν μεγάλα κουδούνια και με τον ήχο τους ο βοσκός γνώριζε ανά πάσα στιγμή πού βρίσκονται. Κουδούνια φορούσαν κυρίως όταν ήταν στα βουνά. Οταν κατέβαιναν στα χειμαδιά, οι ποιμένες τα απέφευγαν για να μη δίνουν στόχο τα κοπάδια», εξηγεί η κ. Καμηλάκη.Στην Κρήτη μαρτυρείται χρήση του κουδουνιού για… σωφρονιστικούς λόγους! «Το σκλαβέρι, μέγας κώδων, τίθεται εις τον τράχηλον των ατακτότερων ζώων προς σωφρονισμόν», καταγράφει ερευνητής του Κέντρου Λαογραφίας το 1890..tanea.gr/Πηγή: https://radioaetos.com
1993 μαθητές δημοτικού σχολείου Σκούρτων από το βιβλίο του Β Μίχα
Ποια ήταν η μεγαλύτερη καταστροφή που υπέστη ο Παρθενώνας
Τρίτη κατά σειρά μεγαλύτερης «ευθύνης» ζημιά για τον Παρθενώνα – κι όχι πρώτη, όπως νομίζεται – είναι η ανατίναξη του κορυφαίου μνημείου της ανθρωπότητας από τον Μοροζίνη το 1687.
Η μεγαλύτερη ζημιά στον Παρθενώνα έχει γίνει από αρχαία πυρκαγιά, ενώ «με διαφορά στήθους» ακολούθησε η επέμβαση του Ν. Μπαλάνου με σίδηρο (που σήμερα έχει οξειδωθεί) στις αρχές του 20ου αιώνα. «Τρίτη έρχεται η κατάρρευση από την ανατίναξη, η οποία ήταν ένα “χάδι” αν συγκριθεί με τη ζημιά που έπαθε όρθιο το κτήριο, μόνον επειδή φιλοξενούσε μέσα του πραγματικά έναν “καρκίνο”, αυτά τα σίδερα, αλλά και από την αφανή προσβολή της πυρκαγιάς μέσα στο εσωτερικό της μάζας», σύμφωνα με τα όσα είχε πει ο καθηγητής Μανώλης Κορρές.
Οι ορθοστάτες σώζονταν ακέραιοι μέχρι την αρπαγή από τον ΄Ελγιν Το δυτικό αέτωμα σώζονταν σχεδόν πλήρες έως την ανατίναξη του Παρθενώνα το 1687, ενώ μέχρι την αρπαγή των γλυπτών από τον Έλγιν, το 1802, οι ορθοστάτες του τυμπάνου σώζονταν ακέραιοι στο σύνολό τους (τότε χρονολογείται και η πτώση των δύο εξ αυτών). Το τύμπανο του αετώματος αποτελούνταν από 10 ορθοστάτες στο μπροστινό μέρος, καθώς και από 58 λιθόπλινθους στο πίσω μέρος, οι οποίοι και συνθέτουν τον αντιθηματικό τοίχο. Όπως παρατηρήθηκε από τους μελετητές, οι ορθοστάτες του Παρθενώνα έχουν πολλές ιδιαιτερότητες. Σημειώνεται ότι η ελάφρυνση αυτή υπολογίζεται στους μεγάλους ορθοστάτες γύρω στους 2,8 τόνους και στους αμέσως επόμενους στους 2 τόνους. Ακόμη μία ιδιαιτερότητα ήταν οι μεγάλοι σύνδεσμοι που χρησιμοποιήθηκαν στους κεντρικούς ορθοστάτες, οι λεγόμενοι στρεπτοσύνδεσμοι, οι οποίοι είναι και οι μεγαλύτεροι του μνημείου, μήκους περίπου 80 εκατοστών. Οι εργασίες αποκατάστασης των τελευταίων ετών στον Παρθενώνα έχουν αποδώσει πολλούς καρπούς Ωστόσο, παρά τα προβλήματα που «απέκτησε» το μνημείο μέσα στους αιώνες, οι εργασίες αποκατάστασης των τελευταίων ετών στον Παρθενώνα έχουν αποδώσει πολλούς καρπούς, οι οποίοι και συνεχίζονται. Η αποκατάσταση στο τύμπανο του δυτικού αετώματος θα πραγματοποιηθεί με γρήγορους ρυθμούς (υπολογίζεται, εφόσον διατεθεί το απαραίτητο προσωπικό, να διαρκέσει 1-1,5 χρόνο), ενώ η θέση του γερανού (και του εργοταξίου) θα μεταφερθεί στο εσωτερικό του μνημείου. Τη μελέτη για την αποκατάσταση των ορθοστατών υπογράφουν η Βασιλεία Μανιδάκη (αρχιτέκτων) και ο Λεωνίδας Παλαιολόγος (πολ. μηχανικός – αρχιτέκτων), ενώ τη μελέτη για τον αντιθηματικό τοίχο, ο Κοσμάς Σκαρής (αρχιτέκτων – αναστηλωτής). Σε μια από τις τελευταίες του εισηγήσεις, ο Χαράλαμπος Μπούρας, ο σπουδαίος αρχιτέκτονας, που ταυτίστηκε με το έργο της αναστήλωσης των μνημείων της Ακρόπολης (ήταν πρόεδρος της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως, ΕΣΜΑ, από το 1985 ως τον θάνατό του) αναφερόταν στη μελέτη αποκατάστασης των τειχών της Ακρόπολης. Όπως αναφέρθηκε από τους μελετητές, πρόκειται για σωστικές επεμβάσεις με στόχο να αντιμετωπιστούν άμεσα τα προβλήματα του σημείου (κυρίως ρηγματώσεις από διάφορες αιτίες), ενώ στο μέλλον θα μπορούν να χρησιμεύσουν στην καλύτερη αξιολόγηση για το αν θα ήταν χρήσιμες οι συμπληρώσεις στους δύο ορθοστάτες που απουσιάζουν. Ως προς τις επεμβάσεις, θα ακολουθηθεί η γνωστή στην Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης (ΥΣΜΑ) διαδικασία η οποία αφορά, μεταξύ άλλων, στην αφαίρεση των σιδηρίων που έχουν οξειδωθεί (από την επέμβαση Ν. Μπαλάνου στις αρχές του 20ού αιώνα), στη δομική αποκατάσταση κάθε αρχιτεκτονικού μέλους χωριστά καθώς και στη συστηματική συντήρηση των αρχαίων επιφανειών του μαρμάρου. Επίσης, θα γίνει μερική αποσυναρμολόγηση του τοίχου και συμπλήρωσή του με λιθόπλινθους, όπου χρειάζεται, ώστε να εξασφαλιστεί η στατική του επάρκεια.
Κέρδος online 9/5/2017 8:00
Η χαμένη ευκαιρία για τις μαρίνες της Αθήνας
Για κάθε ευρώ που δίνει ο ιδιοκτήτης ενός σκάφους για τον ελλιμενισμό του σε μια μαρίνα, ξοδεύει άλλα 3 έως 12 σε μικρές επιχειρήσεις γύρω από αυτήν. Γιατί λοιπόν παραμένουν αναξιοποίητες οι αθηναϊκές μαρίνες, με αποτέλεσμα να έχουν 25% πτώση τζίρου από το 2010;
Χρόνος ανάγνωσης:
9
‘
Τρίτη 09 Μαΐου 2017
Πέντε νέες θέσεις εργασίας δημιουργούνται για κάθε 100 θέσεις ελλιμενισμού σκαφών αναψυχής στις μαρίνες. Ταυτόχρονα, δημιουργούνται 100 έμμεσες θέσεις εργασίας, σε κλάδους των τοπικών οικονομιών που υποστηρίζουν το yachting.Παρόλα αυτά, στο ξεκίνημα της φετινής θερινής σεζόν, που προμηνύεται παραπάνω από θετική συνολικά για τον ελληνικό τουρισμό κι ενώ διανύουμε την τέταρτη χρονιά συνεχιζόμενης ανόδου του τουρισμού της Αθήνας, σχεδόν μία στις τρεις θέσεις στις μαρίνες της πρωτεύουσας είναι άδεια, ενώ πολλές από τις μαρίνες σε όλη την Ελλάδα απλά δεν… βγαίνουν.
Η ιστορία
Η πρώτη μεγάλη ευκαιρία για την ανάπτυξη των μαρινών, ειδικά στην περιοχή της Αττικής, ήταν προοολυμπιακά, όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’00 η τότε Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα είχε εκκινήσει τους πρώτους διεθνείς διαγωνισμούς, κάτω από την ‘’ομπρέλα’’ του ΕΟΤ.Ανάμεσα στις μαρίνες που θα αξιοποιούνταν βρισκόταν και αυτή του Αλίμου, από τις μεγαλύτερες στην περιοχή των Βαλκανίων. Τότε, εν έτει 2002, στον διαγωνισμό είχαν “κατέβει’” 14 επενδυτικά σχήματα, γεγονός ενδεικτικό του ενδιαφέροντος για τη «μεγαλύτερη μαρίνα της Ελλάδας», όπως αναφερόταν χαρακτηριστικά. Όμως οι διαγωνιστικές διαδικασίες δεν προχώρησαν, κυρίως λόγω αντιδράσεων σε τοπικό επίπεδο, σε συνδυασμό με τα χωροταξικά θέματα που αντιμετώπιζε η μαρίνα.Μάλιστα από εκείνους τους διαγωνισμούς, ως είθισται για τα ελληνικά δεδομένα, ελάχιστοι προχώρησαν –μόνον η μαρίνα Φλοίσβου και Ζέας.
dfloisvou1.jpg
Στη μαρίνα Φλοίσβου.
Ακολούθησε, προ τετραετίας, το περίφημο σχέδιο «Νηρηίδες», το οποίο είχε ανακοινωθεί μετά βαΐων και κλάδων από το Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου. «Μέσα στα επόμενα δύο χρόνια το Ταμείο σχεδιάζει να έχει παραχωρήσει 46 δημόσιες μαρίνες σε ολόκληρη τη χώρα», δήλωνε τον Μάρτιο του 2013 η τότε διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ, σε κοινή παρουσίαση του φιλόδοξου σχεδίου με την τότε υπουργό Τουρισμού κα Όλγα Κεφαλογιάννη. Σε αυτό περιλαμβανόταν και η δημιουργία μίας mega yacht μαρίνας στο Λαύριο και δύο luxury μαρινών, στη Μύκονο και το Αργοστόλι.Παρά τις προσδοκίες, μεγάλη αποτυχία ήταν για άλλη μια φορά ο διαγωνισμός για τη μαρίνα Αλίμου, που αν και προσείλκυσε, εν μέσω οικονομικής και επενδυτικής αβεβαιότητας, το ενδιαφέρον 11 επενδυτικών σχημάτων, δεν προχώρησε ποτέ. Ο βασικός λόγος ήταν ότι ο επενδυτής υποχρεούνταν να πάρει ”πακέτo” και τα τουριστικά καταφύγια σκαφών Ύδρας, Νέας Επιδαύρου και Πόρου, που είχαν σαφώς μικρότερο ενδιαφέρον και απαιτούσαν άλλα επιχειρηματικά πλάνα.
dalimosahouri.jpg
Χώρος μέσα στη μαρίνα Αλίμου.
Εκτός αυτού, υπήρξαν και σημεία τριβής με τον δήμο, που είχαν να κάνουν καταρχάς με την πρόταση του Ταμείου για τη μεταφορά του δημοτικού κολυμβητηρίου –με έξοδα πάντως του επενδυτή– εντός της μαρίνας σε άλλη θέση (με το σκεπτικό ότι η χρήση αυτή δεν συμβάδιζε με τις υπηρεσίες της μαρίνας). Ένα ακόμα εμπόδιο ήταν οι ανησυχίες που εξέφρασαν τοπικοί φορείς ότι, λόγω της ανάπτυξης των χερσαίων χώρων εντός της μαρίνας, θα υφίστατο απώλειες η τοπική αγορά με τη μεταφορά μέρους της οικονομικής δραστηριότητας εντός της μαρίνας.
dalimospool2.jpg
Το κολυμβητήριο του δήμου Αλίμου, με την πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων, εξυπηρετεί κόσμο από όλα τα νότια προάστια.
Τελικά, ούτε οι υπόλοιποι διαγωνισμοί ευδοκίμησαν, διαψεύδοντας τις μεγάλες προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί και αναδεικνύοντας για μία ακόμη φορά τις ελληνικές παθογένειες όπως προχειρότητα, έλλειψη συντονισμού, εμπλοκή και διαφωνίες τοπικών φορέων, αλλά και ελλιπείς χρήσεις γης.
Η σημερινή συγκυρία
Με βάση τα στοιχεία από τον Διεθνή Οργανισμό Ναυτιλιακών Ενώσεων (ICOMIA), για κάθε 1 ευρώ που δίνεται για τον ελλιμενισμό ενός σκάφους σε μία μαρίνα, δαπανώνται επιπλέον σε επαγγελματίες και μικρές επιχειρήσεις γύρω από τη μαρίνα από 3 έως 12 ευρώ, ανάλογα με το μέγεθος και τον τύπο του σκάφους, για καύσιμα, τροφοδοσία, προμήθειες, επισκευές, συντήρηση, μισθοδοσία, φόρους κ.ά.
dalimosmanykarnagio.jpg
Το καρνάγιο στη μαρίνα Αλίμου.
Ωστόσο, στελέχη και παράγοντες του κλάδου του θαλάσσιου τουρισμού μιλούν για μια χαμένη ευκαιρία ως προς την αξιοποίηση των τουριστικών λιμένων στην Ελλάδα. «Η πτώση του τζίρου στις ελληνικές μαρίνες είναι σε ποσοστό πάνω από 25% σε σχέση με το 2010, λόγω και της αποχώρησης των μόνιμων σκαφών κατά τη διάρκεια της κρίσης», αναφέρει στο inside story o κ. Σταύρος Κατσικάδης, πρόεδρος της Ένωσης Μαρίνων Ελλάδος (ΕΜΑΕ), η οποία εκπροσωπεί τουριστικούς λιμένες με συνολικά 8.500 οργανωμένες θέσεις ελλιμενισμού σε ένα σύνολο 13.500 οργανωμένων θέσεων σε όλη τη χώρα.«Κάθε σκάφος που αποχωρεί από τις ελληνικές μαρίνες σημαίνει ζημιά σε βάρος της ελληνικής οικονομίας και απώλεια θέσεων εργασίας. Επιπλέον, με βάση την καταγραφή των θέσεων ελλιμενισμού στην Αθήνα αναφέρεται ότι ένα ποσοστό 25%-30% των θέσεων αυτή την στιγμή είναι άδειες. Οι ελληνικές μαρίνες μέσα στην κρίση έχουν χάσει σημαντικό μερίδιο της αγοράς της Μεσογείου και ειδικά όσον αφορά τον μόνιμο ελλιμενισμό, οι πελάτες στρέφονται σε μαρίνες άλλων χωρών της Μεσογείου –βλ. Γαλλία, Ισπανία, Κροατία και μέχρι πρόσφατα και την Τουρκία».
dalimoskarabaki.jpg
Στη στενή τσιμεντένια προβλήτα της μαρίνας Αλίμου βλέπει κανείς πιο συχνά ερωτευμένους και ερασιτέχνες ψαράδες, παρά σκαφάκια.
Η σημερινή αρνητική συγκυρία για την Τουρκία, με δεδομένα τα γεωπολιτικά ζητήματα και τα θέματα ασφαλείας που αντιμετωπίζει η χώρα (η οποία, ωστόσο, εξαιρουμένων των συγκεκριμένων προβλημάτων, έχει το προφίλ μιας ανταγωνιστικής αγοράς, από πλευράς επενδυτικού και θεσμικού πλαισίου ως προς τον θαλάσσιο τουρισμό), μπορεί να ευνοήσει τη χώρα μας το 2017.Με βάση τα πιο πρόσφατα, επίσημα στοιχεία του υπουργείου Τουρισμού και Πολιτισμού της Τουρκίας, οι διεθνείς αφίξεις στη γείτονα εμφανίζονται μειωμένες στο τρίμηνο Ιανουαρίου-Μαρτίου του 2017 σε ποσοστό 6,43% σε σχέση με την περασμένη χρονιά, ενώ για το σύνολο του 2016 οι διεθνείς αφίξεις στην Τουρκία ήταν μειωμένες σε ποσοστό 30%, φθάνοντας τα 25,3 εκατ. επισκέπτες από τα 36,2 εκατ. επισκέπτες του 2015. Αντίστοιχα, οι προβλέψεις για το φετινό καλοκαίρι παραπέμπουν σε ακόμα μία δύσκολη χρονιά, εν μέσω του γενικότερου κλίματος ανασφάλειας στη χώρα, δεδομένου και του ανοικτού, σε μόνιμη πλέον βάση, θέματος του προσφυγικού.Αυτό όμως δεν αρκεί για να λύσει ως δια μαγείας τα προβλήματα, καθώς η πτώση του τουρκικού τουρισμού δεν θα συνεχιστεί επ’ αόριστον, αλλά και όπως επισημαίνει ο κ. Κατσικάδης «η όποια μετακίνηση σκαφών έχει γίνει μέχρι σήμερα προς τη χώρα μας λόγω των γεγονότων στην Τουρκία είναι προσωρινή, γιατί ουσιαστικά το θεσμικό πλαίσιο στην Ελλάδα δεν βοηθά κι επιπλέον δεν δίνει κίνητρα για να έρθουν περισσότερα σκάφη αναψυχής στη χώρα μας, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με τα σκάφη που διαθέτουν ξένη σημαία».
Τα εμπόδια
Ενδεικτικά, δύο από τους σημαντικότερους παράγοντες που εμποδίζουν την ανάπτυξη του θαλάσσιου τουρισμού στη χώρα μας, όπως αναφέρει ο κ. Kατσικάδης, είναι πως δεν έχει γίνει άρση των περιορισμών ναύλωσης των επαγγελματικών σκαφών αναψυχής με σημαία εκτός Ε.Ε. στις ελληνικές μαρίνες, ούτε έχει ενεργοποιηθεί η δυνατότητα χρηματοδοτικής μίσθωσης (leasing) των σκαφών αναψυχής, που ισχύει στις περισσότερες ανταγωνιστικές χώρες.«Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εξακολουθεί να εφαρμόζει αυστηρούς απαγορευτικούς περιορισμούς (καμποτάζ) στη ναύλωση σκαφών με σημαία εκτός ΕΕ», λέει ο κ. Κατσικάδης. «Πιο συγκεκριμένα, από τη δημοσίευση του Ν.4256/2014 επιτρέπεται η ναύλωση επαγγελματικών σκαφών με ξένη σημαία (εκτός ΕΕ) στην ελληνική επικράτεια, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν ολικό μήκος άνω των 35 μέτρων, είναι κατασκευασμένα από μέταλλο ή πλαστικό και έχουν μεταφορική ικανότητα άνω των 12 επιβατών. Οι συγκεκριμένοι περιορισμοί και ειδικά ο όρος των 12 επιβατών, ουσιαστικά απαγορεύουν τον μόνιμο ελλιμενισμό (home porting) των ξένων επαγγελματικών σκαφών με σημαία εκτός ΕΕ στις ελληνικές μαρίνες».
dalimossmallsailing.jpg
Στη μαρίνα Αλίμου.
«Eίναι δυνατόν, ενώ μιλούμε για εξωστρέφεια, για την ανάγκη προσέλκυσης νέων επενδύσεων που θα αποτελέσουν κινητήριο μοχλό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, να απαγορεύουμε στα ξένα επαγγελματικά σκάφη αναψυχής, ανεξαρτήτως σημαίας, να ναυλώνονται στους ελληνικούς προορισμούς; Είναι δηλαδή, σαν να απαγορεύουμε στους διεθνείς tour operators των ξενοδοχείων να φέρνουν τουρίστες στα ξενοδοχεία της χώρας μας…».Μία ακόμη αδυναμία, η οποία ωστόσο ισχύει αυτή τη στιγμή για όλο το φάσμα της επιχειρηματικότητας στη χώρα, είναι η υπέρμετρη φορολόγηση και η επιβολή νέων τελών από τα αρμόδια υπουργεία στις εταιρείες του κλάδου. «Το γεγονός αυτό εντείνει την ανασφάλεια και την αμφιβολία σε ξένους κι εν δυνάμει επισκέπτες της Ελλάδας: Όταν για παράδειγμα ο ΦΠΑ στις ελληνικές μαρίνες για τον ελλιμενισμό και τις παρεχόμενες υπηρεσίες είναι στο 24% και στην Τουρκία στο …0%, για έναν πελάτη ο οποίος θέλει να φύγει τώρα από την Τουρκία, είναι ευνόητο ότι δε θα είναι πρώτη επιλογή του η Ελλάδα».
dalimosprovlitacement.jpg
Μαρίνα Αλίμου.
Aρνητικά, σύμφωνα με τον ίδιο, λειτουργεί το θέμα της φορολόγησης και στο επενδυτικό κομμάτι, αν ληφθεί υπόψην ότι «οι φορείς διαχείρισης των μαρινών ανά την Ελλάδα για συγκεκριμένη περίοδο π.χ. 40 ετών από το ελληνικό δημόσιο (βλ. μαρίνα Φλοίσβου) πληρώνουν και ΕΝΦΙΑ, παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι είναι μισθωτές και όχι ιδιοκτήτες. Πρόκειται για άλλη μία παράμετρο που λειτουργεί ως αντικίνητρο για νέες επενδύσεις σε μία χώρα με βαριά της βιομηχανία τον τουρισμό».Όσο για τα βήματα που πρέπει να γίνουν, ο κ. Κατσικάδης πιστεύει ότι «θα πρέπει να μπει μία τάξη τόσο στο θεσμικό και νομοθετικό πλαίσιο όσο και σε γραφειοκρατικά ζητήματα: Η εμπειρία μας έχει δείξει ότι στην Ελλάδα σήμερα χρειάζονται πάνω από πέντε χρόνια για τη δημιουργία μιας νέας μαρίνας με χρονοβόρες διαδικασίες και μεγάλη γραφειοκρατία ακόμη και για υφιστάμενες μαρίνες που θέλουν να αναβαθμίσουν τις εγκαταστάσεις τους».
dalimosploti.jpg
Πλωτή εξέδρα στη μαρίνα Αλίμου.
Και προσθέτει: «Άλλα ζητήματα, που έχουν να κάνουν για παράδειγμα με τις πλωτές εξέδρες, οι οποίες αποτελούν περισσότερο μία πρόχειρη λύση, ή τα εγκαταλελειμμένα σκάφη τα οποία βρίσκονται στους χερσαίους χώρους των παλιότερων μαρινών, παραμένουν ακόμη άλυτα, την ίδια στιγμή που υφίσταται ακόμη νομοθετικό κενό ως προς την εκμετάλλευση των χερσαίων χώρων και τις υπηρεσίες που θα προσφέρονται σε αυτούς».
Τα σχέδια του ΤΑΙΠΕΔ σήμερα
Τέσσερα χρόνια μετά την αποτυχία του σχεδίου «Νηρηίδες» και ύστερα από διαγωνισμούς που προκηρύχθηκαν αλλά δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, το ΤΑΙΠΕΔ επαναφέρει στα σχέδιά του την ιδιωτικοποίηση των μαρινών, έχοντας σαφώς προσγειώσει τους στόχους του κι ευελπιστώντας ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να κερδίσει –έστω και εν μέρει– ένα χαμένο στοίχημα, το οποίο μετράει αισίως πάνω από δεκαπενταετία.Το “φιλέτο” της μαρίνας Αλίμου, με δυνατότητα ελλιμενισμού 1.100 θέσεων, επανήλθε τώρα στο προσκήνιο μαζί με την παραχώρηση των μαρινών στην Πύλο και εν συνεχεία, ως το τέλος της χρονιάς, αυτών που βρίσκονται σε Χίο και Θεσσαλονίκη.
Πού βασίζεται η νέα αισιοδοξία; Καταρχάς, στη συνεχιζόμενη άνοδο του ελληνικού τουρισμού με τις αναμενόμενες διεθνείς αφίξεις των 28 εκατ. για το 2017, συμπεριλαμβανομένων και αυτών από την κρουαζιέρα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων για το 2017 (σημειωτέον ότι το υπουργείο Τουρισμού και η Ελενα Κουντουρά ανεβάζουν τον πήχη των προσδοκιών στα 30 εκατ. συνολικά), σε συνδυασμό και με τον νέο… αέρα αισιοδοξίας για αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών που φέρνει συνολικά στον τουριστικό κλάδο η παραχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων στο σχήμα υπό τη γερμανική Fraport, μέσω των διαγωνιστικών διαδικασιών του ΤΑΙΠΕΔ.Μέσα στον Απρίλιο υπογράφτηκε συμφωνία μεταξύ ΤΑΙΠΕΔ και δήμου Αλίμου, η οποία αίρει τα “αγκάθια” του παρελθόντος, προβλέποντας την παραμονή του κολυμβητηρίου εντός της μαρίνας.
dalimospool.jpg
Το κολυμβητήριο θα παραμείνει στη μαρίνα Αλίμου.
Επιπλέον, η νέα συμφωνία υποχρεώνει το ΤΑΙΠΕΔ να συμπεριλάβει στο σχέδιο σύμβασης παραχώρησης, που θα τεθεί υπόψη των διαγωνιζομένων κατά τη δεύτερη φάση της διαγωνιστικής διαδικασίας, ρητές προβλέψεις σχετικά με την υποχρέωση του παραχωρησιούχου για την καταβολή των νόμιμων δημοτικών τελών, φόρων και λοιπών δικαιωμάτων, τα οποία θα καθορίσει ο δήμος Αλίμου. Ο τελευταίος λαμβάνει σήμερα από τη μαρίνα τέλη 10.000 ευρώ και υπολογίζει πλέον ότι έχει λαμβάνειν πολλαπλάσιο ποσό από τα 18.500 τ.μ. που θα δομηθούν εν όψει της παραχώρησης.Σημειωτέον ότι στο πρόσφατο δημοτικό συμβούλιο οι εκπρόσωποι της εταιρείας Marnet, που έχει εκπονήσει τη μελέτη για τη μαρίνα (σ.σ. η οποία πλέον θα επικαιροποιηθεί), ανέφεραν ότι η μαρίνα Αλίμου είναι «η αιχμή του δόρατος του θαλάσσιου τουρισμού της Ελλάδας και το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος της ιστιοπλοΐας».
dalimosdirt.jpg
Αραγμένα σκάφη στη μαρίνα Αλίμου.
Πλέον, μετά τη συμφωνία με τον δήμο, το ΤΑΙΠΕΔ ετοιμάζεται πυρετωδώς για τον νέο διαγωνισμό της μαρίνας Αλίμου, που, όπως λέγεται, αναμένουν εγχώριοι αλλά και ξένοι επενδυτικοί όμιλοι. Μεταξύ αυτών (ξανα)φιγουράρει το όνομα της τουρκικής Dogus, η οποία έχει “ποντάρει” ήδη από το 2012 στον θαλάσσιο τουρισμό της Ελλάδας, έχοντας συνεταιριστεί με τον όμιλο της Lamda Development για τη μαρίνα Φλοίσβου και με τον όμιλο Κυριακούλη (μαρίνες Ζέας, Γουβιών Κέρκυρας, Λευκάδας). Πρόσφατα, η Dogus έκανε το μεγάλο άλμα στην ξενοδοχειακή αγορά της Αθήνας, αποκτώντας μαζί με τον όμιλο Κωνσταντακόπουλου την Ιονική Ξενοδοχειακή, ιδιοκτήτρια του Hilton Aθηνών, αποδεικνύοντας έμπρακτα το ενδιαφέρον του τουρκικού επιχειρείν στην Ελλάδα.Για τη μαρίνα Πύλου, ο όμιλος Κωνσταντακόπουλου του Costa Navarino θεωρείται από τους πλέον ισχυρούς διεκδικητές για την ανάληψη της 40ετους διάρκειας διαχείρισης, λόγω γειτνίασής της με το πεντάστερο συγκρότημα της Πελοποννήσου. Εκεί οι εξελίξεις αναμένονται εν μέσω θέρους, τον Ιούλιο, οπότε έχει οριστεί και η ημερομηνία υποβολής των δεσμευτικών προσφορών.Την ίδια στιγμή η έτερη μαρίνα, του Αγίου Κοσμά, μετά από παλινδρομήσεις κι αποτυχημένες προσπάθειες αξιοποίησης έχει ενταχθεί στο μεγάλο project και προαπαιτούμενο του μνημονίου, την αξιοποίηση του πρώην αεροδρόμιου του Ελληνικού, για την οποία, ως γνωστόν, η σημερινή κυβέρνηση ακόμα αναζητά τον δρόμο της…
Έχει σπουδάσει στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ, αλλά από το δεύτερο χρόνο του πανεπιστημίου την απορρόφησε η δημοσιογραφία. Έχει εργαστεί κυρίως σε οικονομικά φύλλα (Ναυτεμπορική, Κέρδος, κ.ά.). Τώρα εργάζεται ως επιχειρηματική συντάκτρια στο newmoney.gr.
Αν πάρεις στα σοβαρά τον κόσμο, οδηγείσαι με μαθηματική ακρίβεια στην κατάθλιψη
Παρατηρώντας και ζώντας σ’ αυτό τον κόσμο, τα συμπεράσματα που βγάζεις παίρνοντας τον στα σοβαρά, σε οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη κατάθλιψη. Βιωματικά και πρακτικά και όχι θεωρητικά, κατανοεί ο καθένας μας πως το απόφθεγμα «Γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα» είναι η κοντινότερη προσέγγιση της εποχής.
Την κατάντια του ανθρώπινου είδους τη βλέπεις σε πάρα πολλές πτυχές της κοινωνίας, από το ότι δεν υπάρχει κανένας δισταγμός στο να θανατώσει άνθρωπος άνθρωπο, μέχρι τις διαπροσωπικές σχέσεις στις οποίες δεν υπάρχει βάθος ούτε κατά διάνοια. Οι σχέσεις είτε στηρίζονται στη χρόνια εξάρτηση είτε στο συμφέρον. Η φιλία είναι ένα σπάνιο είδος, πόσο μάλλον η ερωτική σχέση που περιέχει μέσα και τεράστιες δόσεις εγωισμού.Για την πρώτη πτυχή του «ανθρώπου» που αφορά δολοφονίες (είτε με τη πρόφαση του πολέμου, της ομάδας, της θρησκείας κλπ) είναι κάτι που όσο και να μεγαλώσω, όση περισσότερη σοφία και να αποκτήσω, ποτέ δεν θα πάψει να μου προκαλεί έκπληξη το γεγονός πως αντί ο κόσμος τα 60-70 χρόνια της ζωής του να τα περνάει όμορφα γαλήνια στον πιο γεμάτο πλανήτη (απ’ όλες τις απόψεις) προτιμά να σκορπά το θάνατο, να καταστρέφει τη φύση, να δολοφονεί ζώα. Για ποιο λόγο; Ποτέ δε θα μάθω πραγματικά τι ψυχικά τραύματα επουλώνει ο καθένας απ’ αυτούς, κάνοντας ανεπανόρθωτο κακό στο συνάνθρωπο. Η δεύτερη πτυχή που σίγουρα είναι πιο βαριάς μορφής γιατί τη βιώνουμε καθημερινά στον κύκλο μας και δεν τη βλέπουμε απλά στην τηλεόραση, είναι αυτή των διαπροσωπικών σχέσεων. Η αλήθεια είναι πως με το πέρας των χρόνων, μετά από συλλογή εμπειριών καταλήγεις στο συμπέρασμα πως ουσιαστικές και βαθιές ανθρώπινες σχέσεις δεν υπάρχουν. Σιγά σιγά βλέπεις γύρω σου την απαξίωση πολλών εννοιών, όπως της φιλίας, της συντροφικότητας ή της συνεργασίας. Ο άνθρωπος μεγαλώνει, αλλάζει και χάνεται. Πράγματα που ένωναν δύο ανθρώπους στο παρελθόν πλέον όχι απλά έχουν ξεθωριάσει, αλλά έχουν διαγραφεί εντελώς. Έτσι μένει μόνο η συνήθεια η οποία κάποια στιγμή θα ξεπεραστεί κ αυτή.Το πρόβλημα σ’ αυτή τη περίπτωση είναι πως μεγαλώνοντας δυσκολεύεσαι ολοένα και περισσότερο να βάλεις καινούρια άτομα στην καθημερινότητα σου. Μπορεί να διευρύνονται οι ορίζοντες σου και να γίνεσαι διαλλακτικότερος στα στραβά της εποχής και των γύρω σου, αλλά πολύ δύσκολα συνυπάρχεις μαζί τους.Ευτυχώς που στα δικά μου μάτια υπάρχουν δύο πολύ σημαντικοί παράγοντες που μας δίνουν πνοή κι ενέργεια και μας γλυτώνουν από τη ματαιότητα. Το ένα είναι η τέχνη και το άλλο ο έρωτας. Βέβαια τώρα που το ξανασκέφτομαι ο έρωτας αφορά κυρίως τους νέους ανθρώπους. Όσο μεγαλώνεις συνειδητοποιείς πως κι αυτός είναι εγωιστικός και υπερτιμημένος. Οπότε μένει μόνο η τέχνη, η οποία έχει τόσες πολλές μορφές, που είναι αδύνατον να μη βρεις κάτι να σε εκφράζει και να σε γεμίζει ενέργεια και ζωή. Μουσική, θέατρο, κινηματογράφος, ποίηση, ζωγραφική, φωτογραφία και φύση (κι αυτή τέχνη είναι).Όλα είναι πράγματα που καθαρίζουν τελείως τον εγκέφαλο και σε κάνουν να δεις τη ζωή όμορφη(κι ας μην είναι). Χωρίς την ανάγκη αναγκαστικής συντροφιάς από ανθρώπους που δεν εκτιμάς ή δεν σε συνδέει τίποτα πλέον. Δεν είναι άσχημο πράγμα η μοναχικότητα όταν έχεις για φίλο τη μαγεία της τέχνης, ανακαλύπτεις στον εαυτό σου κρυμμένες γωνίες που δεν γνώριζες καν την ύπαρξη τους.Βέβαια αν υπάρξει η σπάνια περίπτωση του να βρεθεί ένας άνθρωπος που θα έχετε πνευματική και συναισθηματική ταύτιση τόσο δυνατή που να περάσετε όλα τα παραπάνω μαζί, νομίζω πως θα είστε πολύ κοντά στο να αγγίξετε το θεό.
Μια «προκλητική» μελέτη: Η Ελλάδα κερδίζει από το χρέος της!
«Η Ελλάδα όχι μόνο δεν πληρώνει τίποτα για το χρέος της, αλλά κερδίζει και από αυτό», αναφέρει σε δημοσίευμά της η Frankfurter Allgemeine Zeitung, επικαλούμενη μελέτη του Ισπανού oικονομολόγου, καθηγητή της σχολής Esade της Βαρκελώνης, Πάμπλο Τριάνα.
Όπως τονίζεται στο δημοσίευμα: «‘Ποτέ στην ιστορία των σύγχρονων κρατών δεν έτυχε καλύτερης μεταχείρισης κάποιος οφειλέτης, όπως σήμερα η Ελλάδα’, λέει ο Τριάνα. ‘Εάν κοιτάξει κανείς όλα τα δεδομένα, η χώρα έχει αρνητικό επιτόκιο για τα χρέη της, κερδίζοντας έτσι στο τέλος χρήματα’, εξηγεί ο οικονομολόγος. Με αυτό τον τρόπο αντικρούει τη γνωστή διαπίστωση, ότι η Ελλάδα στενάζει υπό τα μέτρα λιτότητας που της επιβάλλουν οι δανειστές της και πως οι τόκοι που καταβάλλει βυθίζουν τη χώρα περαιτέρω στην κρίση».
Όπως τονίζεται στο δημοσίευμα: «‘Ποτέ στην ιστορία των σύγχρονων κρατών δεν έτυχε καλύτερης μεταχείρισης κάποιος οφειλέτης, όπως σήμερα η Ελλάδα’, λέει ο Τριάνα. ‘Εάν κοιτάξει κανείς όλα τα δεδομένα, η χώρα έχει αρνητικό επιτόκιο για τα χρέη της, κερδίζοντας έτσι στο τέλος χρήματα’, εξηγεί ο οικονομολόγος. Με αυτό τον τρόπο αντικρούει τη γνωστή διαπίστωση, ότι η Ελλάδα στενάζει υπό τα μέτρα λιτότητας που της επιβάλλουν οι δανειστές της και πως οι τόκοι που καταβάλλει βυθίζουν τη χώρα περαιτέρω στην κρίση».
Χαρακτηρίζοντας τη θέση του Τριάνα «προκλητική», ο αρθρογράφος της εφημερίδας παραθέτει τα στοιχεία στα οποία έχει στηρίξει την έρευνά του: «Αρχικά ο Τριάνα συνυπολόγισε όλα τα πακέτα βοήθειας, τα οποία έχουν καταβάλει οι ευρωπαϊκές χώρες και οι τράπεζες από την αρχή της κρίσης το 2010 έως το 2016. Στο τέλος κατέληξε σε ένα αρνητικό επιτόκιο ύψους μείον 0,28%. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα έλαβε τα τελευταία έξι χρόνια τόκους ύψους 0,28% για τα δάνεια 200 δισ. ευρώ που της δόθηκαν».
Στη συνέχεια ο αρθρογράφος παρουσιάζει αναλυτικά τους υπολογισμούς του ισπανού οικονομολόγου: «Αρχικά ελήφθησαν υπ’ όψιν τα δάνεια από το πρώτο πακέτο διάσωσης, έπειτα τα χρήματα από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) για το δεύτερο πακέτο και το δάνειο από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) για το τρίτο πακέτο. Για όλα αυτά τα δάνεια η Ελλάδα πλήρωσε κατά μέσον όρο 0,5%. Στη συνέχεια ο οικονομολόγος υπολόγισε την αγορά ελληνικών κρατικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις εθνικές κεντρικές τράπεζες, από τα οποία καταβλήθηκαν στην Ελλάδα τόκοι και επιτεύχθηκαν κέρδη από το χρηματιστήριο. Εάν ληφθούν όλα αυτά υπ’ όψιν, προκύπτει ένας μέσος όρος τόκων στο 0,23%. Για να καταλάβει κανείς ωστόσο πώς φτάνει στο αρνητικό επιτόκιο, πρέπει να παρακολουθήσει περαιτέρω τον συλλογισμό του οικονομολόγου: Η χώρα δεν έχει καταβάλει μόνη της αυτούς τους τόκους, αλλά έχει χρησιμοποιήσει για αυτό το σκοπό τα χρήματα από τα νέα προγράμματα διάσωσης, που έρχονται από την Ευρώπη. Εάν το λάβουμε αυτό υπ’ όψιν μας, τότε καταλήγουμε στο αρνητικό επιτόκιο του 0,28%».
Ο αρθρογράφος καταλήγει ότι ύστερα από τους υπολογισμούς του Τριάνα «το σταθερό παράπονο της ελληνικής κυβέρνησης αλλά και ευρωπαίων πολιτικών για την επιβολή μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα από την Ευρώπη φαίνεται υπερβολικό».
«Καθυστέρηση επιστροφής στις αγορές»
Με το ελληνικό χρέος ασχολείται και η ελβετική Neue Zürcher Zeitung, επισημαίνοντας ότι η επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί εάν δεν εξεταστεί πρώτα η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας. Αναλυτικότερα επισημαίνεται ότι «τελικά Ελλάδα και πιστωτές κατέληξαν σε ένα νέο πακέτο μέτρων. Ωστόσο γύρω από ένα ζήτημα οι δανειστές και οι δανειολήπτες αλλά και οι πιστωτές μεταξύ τους φαίνεται ότι διαφωνούν όσο ποτέ άλλοτε: μπορεί η Ελλάδα να σηκώσει μελλοντικά το χρέος της ή πρέπει να ελαφρυνθεί από αυτό τμηματικά; […] Ανάμεσα στους δανειστές επικρατούν τρεις προσεγγίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας και της ανάγκης για ελάφρυνση χρέους: κυρίως η Γερμανία δεν θεωρεί πρόβλημα την υπερχρέωση, αλλά την απροθυμία της Ελλάδας για μεταρρυθμίσεις. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αναγνωρίζουν το πρόβλημα της πιστοληπτικής ικανότητας, είναι ωστόσο πεπεισμένοι ότι περαιτέρω μεταρρυθμίσεις και μέτρα λιτότητας μπορούν να το λύσουν. Στο άλλο άκρο το ΔΝΤ θεωρεί το χρέος μη εξυπηρετούμενο και ζητεί αναδιάρθρωση και κούρεμα».
Στη συνέχεια η εφημερίδα συνοψίζει τα συμπεράσματα του Ινστιτούτου Πέτερσον για τη Διεθνή Οικονομία που αφορούν το ελληνικό χρέος ως εξής: «Πρώτον μία σημαντική ελάφρυνση του χρέους θα ήταν απαραίτητη μαζί με άλλα μέτρα για την ανάπτυξη και την οικονομική πολιτική και λαμβάνοντας υπ’ όψιν την εμπειρία από άλλες υπερχρεωμένες χώρες. Δεύτερον οι προτάσεις του Eurogroup του Μαΐου 2016 θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη βιωσιμότητα, αλλά μόνο υπό την προϋπόθεση μίας τεράστιας επιμήκυνσης (έως τουλάχιστον το 2080) και της αναστολής αποπληρωμής τόκων, γεγονός που θα οδηγούσε σε επιβάρυνση της ευρωπαϊκής ‘σανίδας σωτηρίας’ για δεκαετίες. Μία διέξοδος από το δίλημμα θα μπορούσε να αποτελέσει μία καθυστέρηση επιστροφής της Ελλάδας στις αγορές, σε συνδυασμό με υποστήριξη από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας πέραν του 2018» καταλήγει ο αρθρογράφος.
Πηγή: Deutsche Welle
Κέρδος online 8/5/2017 19:36