1.Μέσα στα πρώτα 15 λεπτά της παρουσίασής του είχαν ήδη δοθεί 743 παραγγελίες. Μέχρι το τέλος της ημέρας οι παραγγελίες είχαν φθάσει τις 12.000.

3.Ηταν το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής με προβολείς που έστριβαν ανάλογα με τη φορά του τιμονιού. Το δε σχήμα του αυτοκινήτου παρέπεμπε σε διαστημόπλοιο, με τα οπίσθια φλας να τοποθετούνται ψηλά, τουλάχιστον στις πρώτες εκδόσεις, για να… προστατεύονται από τις συγκρούσεις.

4.Οταν ο «βάτραχος» βρισκόταν στη μέγιστη απόσταση από το έδαφος, μπορούσε να κινηθεί με ευκολία και με τρεις τροχούς. Αυτή η καινοτομία έσωσε τον Ντε Γκολ όταν δέχθηκε επίθεση το 1962, με αποτέλεσμα οι σφαίρες των κακοποιών να σφηνωθούν στο λάστιχο του ενός τροχού. Παρ’ όλα αυτά, το αυτοκίνητο του πρωθυπουργού διέφυγε των εκτελεστών του κινούμενο με τρεις ρόδες.

4+1.Το Citroen DS έμεινε στην παραγωγή είκοσι ολόκληρα χρόνια με τις πωλήσεις του να φθάνουν τα 1.330.755 αυτοκίνητα, αρκετά για να ανεγερθούν εργοστάσια σε διάφορα σημεία του κόσμου. 

Η επιχειρηματική ιστορία είναι γεμάτη από περιπτώσεις απατεώνων που πουλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ωστόσο, πέντε από αυτούς θεωρούνται, σύμφωνα με άρθρο του insider.gr, οι κορυφαίοι όλων των εποχών. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών ήταν η απίστευτη έφεσή τους  στην πώληση.

Τζορτζ Πάρκερ

Ένας από τους πιο διάσημους απατεώνες της Αμερικής έγινε γνωστός επειδή πούλησε πολλές φορές διάφορα μνημεία και τοπόσημα της Νέας Υόρκης. Το πιο συχνό «προϊόν» του ήταν η Γέφυρα του Μπρούκλιν, την οποία πουλούσε συνήθως σε ανυποψίαστους μετανάστες. Η αστυνομία της Νέας Υόρκης συχνά πυκνά μάζευε διάφορους κακομοίρηδες που προσπαθούσαν να στήσουν διόδια στην γέφυρα. Μεταξύ άλλων ο Πάρκερ είχε πουλήσει –παραπάνω από μια φορές– το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης και το Άγαλμα της Ελευθερίας. Καταδικάστηκε για απάτες με ισόβια κάθειρξη στη φυλακή Σινγκ Σινγκ. Πέρασε τα τελευταία οχτώ χρόνια της ζωής του φυλακισμένος και σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής ήταν ιδιαίτερα αγαπητός τόσο στους συγκρατούμενούς του όσο και στους φύλακες που πάντα απολάμβαναν τις ιστορίες με τα κατορθώματά του.

Τσαρλς Πόνζι

Βικτόρ Λουστίγκ

Ένας από τους πιο διάσημους τυχοδιώκτες της σύγχρονης ιστορίας, ο «κόμης» Βικτόρ Λουστίγκ έμεινε γνωστός όχι μόνο επειδή πούλησε τον Πύργο του Άιφελ αλλά και επειδή από τις απατεωνιές του δεν γλύτωσε ούτε ο διαβόητος μαφιόζος Αλ Καπόνε. Όταν ο Λουστίγκ έμαθε ότι ο διάσημος Πύργος του Άιφελ έχριζε επισκευών πλαστογράφησε Γαλλικά κυβερνητικά έγγραφα τα οποία τον εξουσιοδοτούσαν να πουλήσει τον πύργο για παλιοσίδερα! Τελικά κατάφερε να κάνει όχι έναν άλλα δύο εμπόρους μετάλλων να του δώσουν «μίζα» 200.000 δολάρια για να φροντίσει να πάρουν το συμβόλαιο με την Γαλλική κυβέρνηση. O Λουστίγκ συνέχισε την δράση του στις ΗΠΑ μέχρι που τον συνέλαβαν το 1935. Πέθανε στην φυλακή του Αλκατράζ.

Φρανκ Αμπαγκνέιλ

Ο Φρανκ Αμπαγκνέιλ έγινε γνωστός λόγω του νεαρού της ηλικίας όταν ξεκίνησε την παράνομή του δράση. Ξεκίνησε τις απάτες στα 16 του χρόνια όταν έφυγε από το σπίτι του μετά τον χωρισμό των γονιών του. Μέχρι την ηλικία των 21 είχε βγάλει περίπου 2,5 εκατ. δολάρια μέσω ακάλυπτων επιταγών. Το ίδιο διάστημα ταξίδευε παντού δωρεάν παριστάνοντας τον πιλότο, ενώ πολλές φορές έκανε τον δικηγόρο, τον γιατρό και τον καθηγητή πανεπιστημίου. Τελικά οι Αρχές κατάφεραν να συλλάβουν τον Αμπαγκνέιλ, ο οποίος βρέθηκε στην φυλακή. Εκεί αφού μετά από τα πέντε από τα 12 χρόνια της φυλάκισης του έκανε στροφή 180 μοιρών στη ζωή του και ξεκίνησε να δουλεύει ως σύμβουλος τραπεζών για την καταπολέμηση της απάτης. Σήμερα ζει ελεύθερος και αρκετά πλούσιος με την δικιά του συμβουλευτική εταιρεία. Η συναρπαστική ζωή του έγινε ταινία από τον Στίβεν Σπίλμπεγκ  με τον τίτλο «Πιάσε με αν μπορείς». στην οποία έπαιζε ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο και ο Τομ Χανκς.

Μπέρναντ Μάντοφ

Ο Μπέρναντ Μάντοφ είναι πιθανότατα ο μεγαλύτερος απατεώνας της σύγχρονης ιστορίας. Ήταν αυτός που τελειοποίησε την «Πυραμίδα Πόνζι» καταφέρνοντας με αυτό τον τρόπο να προκαλέσει ζημιές άνω των 50 δισ. δολαρίων κυρίως σε πλούσιους εβραϊκής καταγωγής. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους απατεώνες της λίστας που όσο δρούσαν κρατούσαν χαμηλό προφίλ ο Μάντοφ ήταν πασίγνωστος και αξιοσέβαστος χρηματιστής που μάλιστα είχε διατελέσει και πρόεδρος του Χρηματιστηρίου του Nasdaq. Η σύλληψη του στις 11 Δεκεμβρίου του 2008 έγινε υπό τηλεοπτική κάλυψη με έκτακτα δελτία ειδήσεων στις ΗΠΑ. Από εκεί εκατοντάδες άτομα που ο Μάντοφ εξαπατούσε για χρόνια έμαθαν ότι τελικά είναι πάμπτωχοι και οι περιουσίες τους ανύπαρκτες. Τι έκανε ο Μάντοφ; Λίγο πολύ ότι έκανε και ο Πόνζι αλλά καλύτερα. Υποσχόταν να επενδύσει τα κεφάλαια των πελατών του που προέρχονταν από την αφρόκρεμα της αμερικανικής κοινωνίας στις διεθνείς αγορές. Στην πραγματικότητα, τα χρήματα του πήγαιναν σε λογαριασμούς του. Ο Μάντοφ ήταν προσεκτικός: προσέφερε «ταπεινές» αποδόσεις ύψους 10% με 12%, αλλά σε σταθερή βάση με αποτέλεσμα μετά από μερικά χρόνια τα ανυποψίαστα θύματά του να τον παρακαλούν για να διαχειριστεί τα χρήματα τους. Εντέλει η απάτη αποκαλύφθηκε και ο Μάντοφ φυλακίστηκε με ποινή κάθειρξης 150 ετών που εκτίει έως και σήμερα.

Πηγή: www.insider.gr

Το στυλό µε µπίλια ήταν το πρώτο προϊόν που εµπορεύτηκε ο Μάρσελ Μπιχ, ένας διορατικός Γάλλος επιχειρηµατίας. Αυτό, όµως, που έκανε τη διαφορά από τα άλλα στυλό µε µπίλια ήταν ότι το δικό του ήταν το πρώτο αναλώσιµο στυλό, το πρώτο µε ηµεροµηνία λήξεως. Με αφετηρία το στυλό, ο Μπιχ θα δηµιουργούσε ένα κολοσσό, που στις µέρες µας πουλάει µερικά εκατοµµύρια διαφορετικά προϊόντα ηµερησίως…

Ο Μαρσέλ Μπιχ, δηµιουργός µιας ολόκληρης κουλτούρας που πρέσβευε το «χρησιµοποίησέ το και αργότερα πέταξέ το», γεννήθηκε στην Ιταλία από Γάλλους γονείς και ξεκίνησε την καριέρα του στο Παρίσι πουλώντας φακούς από πόρτα σε πόρτα. Η πρώτη του επαφή µε το στυλό µε την µπίλια ήταν όταν παρατήρησε τους Αµερικάνους στρατιώτες που το χρησιµοποιούσαν κατά τη διάρκεια του πολέµου. 

Το 1945, ο Μπιχ και ο φίλος του, Εντουάρ Μπιφάρ, ίδρυσαν την εταιρεία Bic, όταν αγόρασαν σε τιµή ευκαιρίας ένα παλιό εγκαταλελλειμένο εργοστάσιο λίγο έξω από το Παρίσι, όπου κατασκεύαζαν εξαρτήματα για μηχανικά μολύβια και πένες ενώ ξαναγέµιζαν µε µελάνι τα στυλό διαρκείας, που µόλις είχαν κάνει την εµφάνισή τους στη Γαλλία. Εκείνη την εποχή κυριαρχούσαν τα µοντέλα µε µελανοδοχείο, ενώ κάποια εισαγόµενα στυλό διαρκείας θεωρούνταν ακριβά και σχετικά αναξιόπιστα.

Ο Μπιχ γνώριζε ότι αν µπορούσε να δημιουργήσει ένα στυλό φθηνό και ποιοτικό, τότε θα αποσπούσε σημαντικό µερίδιο αγοράς. Σπεύδει λοιπόν να αγοράσει τα δικαιώματα για το όργανο γραφής με την περιστρεφόμενη μπίλια από τον Ούγγρο-Αργεντινό εφευρέτη, Λάζλο Μπίρο, και αρχίζει να πειραµατίζεται µε διάφορα στυλό διαρκείας, µε σκοπό να δημιουργήσει το πρώτο αναλώσιµο στυλό που θα πετιέται όταν τελειώνει το µελάνι του (οι πένες της εποχής ξαναγέµιζαν µε µελάνι – υπολογίζεται ότι ένα Bic μπορεί να γράφει σε μια απόσταση ως και τρία χιλιόμετρα). 

Τελικά, το 1950, έβγαλε το προϊόν που επρόκειτο να αλλάξει για πάντα τον τρόπο γραφής και να απαλλάξει τους µαθητές όλου του κόσµου από το βραχνά του µελανιού και της πένας· το στυλό µε µπίλια ήταν πραγµατικότητα. Το στυλό αυτό, το Cristal Bic, που δεν διέφερε σε τίποτα από το σηµερινό, διέθετε διάφανο σώμα ώστε να είναι ευδιάκριτο το επίπεδο του μελανιού, αλλά το κυριότερο ήταν ότι µπορούσε να κατασκευαστεί και να πωληθεί πολύ φθηνά.

Η δημιουργία του πολυµήχανου επιχειρηµατία είχε άµεση ανταπόκριση από το γαλλικό κοινό. Ο Μπιχ ονόµασε το νέο στυλό «Bic», θεωρώντας ότι ήταν πιο εύηχο από το «Bich», καθώς η προφορά του επωνύμου του στα αγγλικά παραπέμπει σε λέξη που δεν ταιριάζει σε ονομασία προϊόντος. Μέσα σε δύο µόλις χρόνια, το στυλό µε την µπίλια γνωρίζει αναπάντεχη επιτυχία και πουλάει 21 εκατοµµύρια τεµάχια σε όλο τον κόσµο .

Το 1961, σε µια προσπάθεια να προσεγγιστούν τα παιδιά, δηµιουργήθηκε το λογότυπο µε σήµα τον µαθητή, που έχει στην πλάτη του ένα στυλό και αντί για κεφάλι µία µπίλια. Δίπλα στον µαθητή υπήρχε το όνοµα «Bic», µέσα σε ένα κόκκινο παραλληλόγραµµο µε στρογγυλεµένες γωνίες. Το λογότυπο δεν άλλαξε ποτέ, παρόλο που η εταιρεία επεκτάθηκε αργότερα και σε άλλες αγορές άσχετες µε τα στυλό (καλτσόν, γραφική ύλη, καραµέλες, εσώρουχα, αφρούς ξυρίσµατος κ.ά.). 

Το 1971, ο άνθρωπος που «εκδημοκράτησε» τη γραφή, ενθαρρυµένος από την επιτυχία του στυλό, αποφάσισε να συνδέσει το όνοµά του και µε άλλα καθηµερινά και σύγχρονα αναλώσιµα είδη. Ένα χρόνο αργότερα, λάνσαρε δοκιµαστικά στη Σουηδία τον αναπτήρα Bic, τον πιο εύκολο σε χρήση που γνώρισε ποτέ ο καπνιστής: ελαφρύς, µε ελεγχόµενη φλόγα, άναβε ως και 3.000 φορές. Σύντοµα ο νέος αναπτήρας κατέκλυσε όλο τον κόσµο.

Το 1976, τα ξυραφάκια εισήχθησαν στην Αµερική, όπου ανταγωνίστηκαν µε αυτά της Gillette. Ο αµερικάνικος γίγαντας είχε προηγούµενα µε τη γαλλική επιχείρηση αφού είχε δει δύο προϊόντα της (την πένα Papermate και τον αναπτήρα Cricket) να χάνουν την πρωτιά. Η µάχη και αυτή τη φορά ήταν σκληρή, όµως η Gillette κέρδισε περιορίζοντας την Bic σε µερίδιο αγοράς λιγότερο του 20%. Αυτή ήταν ίσως η µοναδική αποτυχηµένη κίνηση του Μπιχ, ο οποίος είχε χαρακτηριστεί από το Time ως «τολµηρός επιχειρηµατίας, αλλά απίστευτα ξεροκέφαλος και ισχυρογνώµων».

Τη δεκαετία του ’70, ο Μαρσέλ Μπιχ, σε μια εμβληματική επιστολή προς τους μετόχους (αυτούσια η επιστολή έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της εταιρείας), αναφέρει κάποια από τα μυστικά της επιτυχίας του: «…Δεν είναι αποτέλεσμα σπουδών σε ένα πανεπιστήμιο της Αμερικής ή της Γαλλίας, αλλά αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς από τα 18 μου χρόνια στον επιχειρηματικό στίβο… Ο δρόμος για την επιτυχία βασίστηκε στην καλή πληροφόρηση, το ρίσκο, την καινοτομία και το επιθετικό μάρκετινγκ…».

Οι ιστιοπλοϊκές δραστηριότητες του Γάλλου επιχειρηµατία ήταν ίσως οι µοναδικές δηµόσιες εµφανίσεις του. Διατήρησε χαμηλό προφίλ, απεύφευγε τις συνεντεύξεις, ούτε επέτρεπε σε κανέναν να τον φωτογραφίσει. Όταν δεν ήταν στο γιοτ του, βρισκόταν στο σπίτι µαζί µε τη σύζυγο και τα 10 παιδιά τους. Πάντως, τη χρονιά του θανάτου του, το 1994, σε ηλικία 80 χρονών, η εταιρεία του πουλούσε 21 εκατοµµύρια προϊόντα ηµερησίως.

Πηγή: Γνωστά Ονόματα Αγνωστες Ιστορίες