Η είδηση ότι στα 95 του χρόνια ο Δούκας του Εδιμβούργου, Πρίγκιπας Φίλιππος, παραιτείται από τα καθήκοντά του το φθινόπωρο, ανοίγοντας τον δρόμο της διαδοχής στο Μπάκιγχαμ, κάνει σήμερα τον γύρο του κόσμου.
Ο συναγερμός στο Μπάκιγχαμ πυροδότησε αρχικά φήμες για την υγεία του πρίγκιπα Φιλίππου, ωστόσο διαψεύσθηκαν και αντικαταστάθηκαν από την είδηση της παραίτησής του. Λογική κίνηση για έναν άνθρωπο που είναι 95 ετών, να θέλει να παραιτηθεί, σχεδόν 30 χρόνια μετά την ηλικία που συνταξιοδοτείται ο μέσος άνθρωπος.
Ας ρίξουμε όμως μια ματιά στη γεμάτη ζωή του γαλαζοαίματου που γεννήθηκε στην Κέρκυρα από Ελληνα πατέρα και έγινε ο μεγάλος έρωτας της βασίλισσας Ελισάβετ.
Η ζωή του Ελληνα που έγινε η σκιά της Βασίλισσας Ελισάβετ
Ο Πρίγκιπας Φίλιππος, Δούκας του Εδιμβούργου (πρώην Φίλιπ Μαουντμπάτεν), γεννημένος στις 10 Ιουνίου 1921 ως πρίγκιπας Φίλιππος της Ελλάδας και της Δανίας είναι ο σύζυγος της βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Αποτελεί το μακροβιότερο μέλος της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας.Ως απόγονος του Οίκου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ, ο Φίλιππος γεννήθηκε όντας μέλος της Ελληνικής και της Δανικής Βασιλικής Οικογένειας. Γεννήθηκε στην Ελλάδα, όμως η οικογένειά του εξορίστηκε από τη χώρα όταν εκείνος ήταν ακόμη βρέφος. Έχοντας εκπαιδευτεί στη Γαλλία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, κατατάχθηκε σε ηλικία 18 ετών στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό, το 1939. Από τον Ιούλιο του 1939 άρχισε να αλληλογραφεί με τη 13χρονη τότε πριγκίπισσα Ελισάβετ, η οποία ήταν μακρινή ξαδέλφη του, την οποίο είχε συναντήσει για πρώτη φορά το 1934. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο Βρετανικό Στόλο Μεσογείου και στο Βρετανικό Στόλο Ειρηνικού.Μετά τον πόλεμο, ο Φίλιππος πήρε την απαιτούμενη άδεια από το βασιλιά Γεώργιο ΣΤ΄ προκειμένου να παντρευτεί την Ελισάβετ. Πριν από την επίσημη ανακοίνωση του αρραβώνα τους, εγκατέλειψε τους ελληνικούς και δανικούς βασιλικούς του τίτλους και έγινε Βρετανός υπήκοος, υιοθετώντας το επώνυμο Μαουντμπάτεν των παππούδων του από την πλευρά της μητέρας του. Μετά από ένα αρραβώνα πέντε μηνών, παντρεύτηκε την Ελισάβετ, στις 20 Νοεμβρίου 1947. Λίγο πριν από το γάμο, ο βασιλιάς του χορήγησε τον τίτλο Βασιλική Υψηλότητα και τον έχρισε Δούκα του Εδιμβούργου. Ο Φίλιππος αποστρατεύθηκε όταν η Ελισάβετ έγινε βασίλισσα το 1952, έχοντας προηγουμένως φθάσει μέχρι το βαθμό του αντιπλοιάρχου. Η σύζυγός του τον ονόμασε πρίγκιπα του Ηνωμένου Βασιλείου το 1957. Ο Φίλιππος απέκτησε τέσσερα παιδιά με την βασίλισσα Ελισάβετ: τον πρίγκιπα Κάρολο, την Πριγκίπισσα Άννα, τον πρίγκιπα Ανδρέα και τον πρίγκιπα Εδουάρδο. Έχει οκτώ εγγόνια και πέντε δισέγγονα. Μέσω διατάγματος, το 1960, δόθηκε η δυνατότητα στους απογόνους του Φιλίππου και της Ελισάβετ που δεν έφεραν τίτλους να χρησιμοποιούν το επώνυμο Μαουντμπάτεν-Γουίντσορ.Ως μεγάλος υποστηρικτής των αθλημάτων, ο Φίλιππος βοήθησε στο να αναπτυχθεί η ιπποδρομία συνδυασμένης οδήγησης. Είναι προστάτης σε πάνω από 800 οργανώσεις και υπηρετεί ως πρόεδρος του προγράμματος «Βραβείο του Δούκα του Εδιμβούργου» για νέους ηλικίας 14 έως 24 ετών.
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα
Ο πρίγκιπας Φίλιππος γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου 1921 στην έπαυλη Μον Ρεπό της Κέρκυρας της Ελλάδας. Είναι ο μόνος γιος και το πέμπτο παιδί του πρίγκιπα Ανδρέα της Ελλάδας και της πριγκίπισσας Αλίκης του Μπάτενμπεργκ. Βαπτίσθηκε ως Ελληνορθόδοξος με αναδόχους την γιαγιά του βασίλισσα Όλγα της Ελλάδας και τον δήμαρχο της Κέρκυρας Ιωάννη Μαυρόγιαννη.
Το Μον Ρεπό όπου γεννήθηκε ο Πρίγκιπας Φίλιππος – Φωτογραφία: Marc Ryckaert (MJJR) – wikipedia
Εκπαίδευση
Ο Φίλιππος εκπαιδεύτηκε αρχικά σε ένα αμερικανικό σχολείο στο Παρίσι που βρισκόταν υπό τη διεύθυνση του Ντόναλντ Μακτζάνετ, ο οποίος περιέγραψε το Φίλιππο ως «τραχύ, άγριο αγόρι, αλλά πάντα εξαιρετικά ευγενικό».Το 1928 εστάλη στο Ηνωμένο Βασίλειο για να ενταχθεί στο σχολείο Τσιμ, μένοντας μαζί με τη γιαγιά του πριγκίπισσα Βικτώρια της Έσσης – Ντάρμσταντ στο Παλάτι του Κένσινγκτον. Τα επόμενα τρία χρόνια, οι τέσσερις αδελφές του παντρεύτηκαν Γερμανούς ευγενείς και μετακόμισαν στη Γερμανία, η μητέρα του τοποθετήθηκε σε άσυλο, καθώς είχε διαγνωστεί με σχιζοφρένεια, και ο πατέρας του μετακόμισε σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Μόντε Κάρλο.Οι επαφές του με τη μητέρα του ήταν ελάχιστες για τα επόμενα χρόνια της παιδικής του ηλικίας. Το 1933 εστάλη στο σχολείο του Κάστρου του Ζάλεμ στη Γερμανία, στο οποίο φοίτησε δωρεάν καθώς ήταν ιδιοκτησία του γαμπρού του Μπερτόλδου της Βάδης. Μετά από δύο χρόνια στο Ζάλεμ, ο Φίλιππος μετακόμισε στο σχολείο Γκόρντονστουν της Σκωτίας.
Hans van Dijk / Anefo – Nationaal Archief
Ο γάμος με την Ελισάβετ
Το 1939, ο βασιλιάς Γεώργιος ΣΤ΄ και η σύζυγός του βασίλισσα Ελισάβετ επισκέφθηκαν το Βασιλικό Ναυτικό Κολέγιο Μπριτάνια. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, η βασίλισσα και ο θείος του Φιλίππου, Λουδοβίκος, ζήτησαν από εκείνον να συνοδεύσει τις δύο κόρες του βασιλιά, την πριγκίπισσα Ελισάβετ και την πριγκίπισσα Μαργαρίτα, οι οποίες ήταν μακρινές ξαδέλφες του. Η Ελισάβετ, δεκατριών ετών τότε, ερωτεύθηκε τον Φίλιππο και ξεκίνησε να αλληλογραφεί μαζί του. Τελικά, το καλοκαίρι του 1946, ο Φίλιππος ζήτησε και πήρε την άδεια από το βασιλιά Γεώργιο προκειμένου να παντρευτεί την κόρη του. Ο βασιλιάς ενέκρινε το αίτημα υπό τον όρο ότι οποιαδήποτε επίσημη δέσμευση έπρεπε να καθυστερήσει μέχρι τα εικοστά γενέθλια της Ελισάβετ. Τον Μάρτιο του 1947, ο Φίλιππος εγκατέλειψε τους ελληνικούς και δανικούς βασιλικούς του τίτλους και υιοθέτησε το επώνυμο της οικογένειας της μητέρας του, Μαουντμπάτεν, ενώ απέκτησε τη βρετανική υπηκοότητα.
ReutersΟ αρραβώνας τους ανακοινώθηκε επίσημα στις 10 Ιουλίου 1947. Αν και ο Φίλιππος θεωρούνταν πάντοτε ως Αγγλικανός και συμμετείχε στις αγγλικανικές λειτουργίες, ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι Τζέφρι Φίσερ ήθελε να τοποθετήσει επίσημα τον Φίλιππο στην Εκκλησία της Αγγλίας, κάτι που το πέτυχε τον Οκτώβριο του 1947. Μία ημέρα πριν από το γάμο ο βασιλιάς Γεώργιος έδωσε στον Φίλιππο τον τίτλο προσφώνησης Βασιλική Υψηλότητα και την ημέρα του γάμου, στις 20 Νοεμβρίου 1947, τον ονόμασε Δούκα του Εδιμβούργου, Κόμη του Μέριονεθ και Βαρώνο Γκρίνουιτς.
Επίσημη φωτογραφία από την ενθρόνιση της βασίλισσας Ελισάβετ τον Ιούνιο του 1953.Ο Φίλιππος και η Ελισάβετ παντρεύτηκαν στο Αββαείο του Γουεστμίνστερ, με την τελετή να μεταδίδεται τηλεοπτικά από το BBC σε πάνω από 200 εκατομμύρια ανθρώπους. Στο γάμο δεν προσκλήθηκαν συγγενείς του Φιλίππου από τη Γερμανία, όπως οι τρεις εν ζωή αδελφές του, καθώς ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες από τον πόλεμο. Μετά το γάμο, το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο Κλάρενς Χάουζ.
ReutersΜετά το μήνα του μέλιτος, ο Φίλιππος επέστρεψε στο ναυτικό, υπηρετώντας αρχικά σε θέση γραφείου στο Ναυαρχείο και αργότερα ως εκπαιδευτής του Βασιλικού Ναυτικού Κολεγίου του Γκρίνουιτς. Από το 1949 βρισκόταν στη Μάλτα, όπου διέμενε στη Βίλα Γκουαρνταμαντζιά, καθώς στο νησί βρισκόταν το θωρηκτό HMS Chequers, στο οποίο είχε τοποθετηθεί να υπηρετήσει. Στις 16 Ιουλίου 1950 πήρε το βαθμό του Πλωτάρχη και ανέλαβε τη διοίκηση του HMS Magpie. Δύο έτη αργότερα προήχθη στο βαθμό του αντιπλοιάρχου, αν και η ενεργή υπηρεσία του στο βασιλικό ναυτικό τερματίστηκε τον Ιούλιο του 1951.
ReutersΜε την υγεία του βασιλιά Γεωργίου να επιδεινώνεται, η Ελισάβετ και ο Φίλιππος διορίστηκαν στο Ανακτοβούλιο, στις 4 Νοεμβρίου 1951. Στα τέλη του Ιανουαρίου του 1952, το ζευγάρι ξεκίνησε μια περιοδεία στις χώρες της Κοινοπολιτείας. Ωστόσο, στις 6 Φεβρουαρίου 1952, όταν βρίσκονταν στην Κένυα, ο πατέρας της Ελισάβετ απεβίωσε και εκείνη έγινε βασίλισσα. Ο Φίλιππος ήταν μάλιστα εκείνος που της μετέδωσε την είδηση του θανάτου του πατέρα της, βασιλιά Γεωργίου.
Reuters
Reuters
Reuters
Reuters
Reuters
Reuters Πηγή: WikipediaΦωτογραφίες: Splash, Reuters, Wikipedia
Από το βιβλίο του Βαγγέλη Μίχα .
Απαισιόδοξοι οι Ελληνες νέοι, σύμφωνα με γερμανική έρευνα
Το Ίδρυμα TUI παρουσίασε την Πέμπτη στο Βερολίνο τα αποτελέσματα μιας έρευνας για τα «πιστεύω» των ευρωπαίων νέων. Στην έρευνα του ινστιτούτου δημοσκοπήσεων YouthGov συμμετείχαν 6000 νέοι μεταξύ 16 και 25 ετών από την Γερμανία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Πολωνία και την Ελλάδα.
Οι Έλληνες διαφέρουνΣτην έρευνα οι νέοι από την Ελλάδα πέφτουν σε αρκετά σημεία έξω από το κάδρο -ειδικά σε ό,τι αφορά τις απαντήσεις τους στο ερώτημα κατά πόσο είναι ευχαριστημένοι από τους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς. Περισσότερο από τους νέους άλλων εθνικοτήτων οι Έλληνες εμφανίζονται δυσαρεστημένοι από την εθνική κυβέρνηση (87%) και τα συνδικάτα (62%) αλλά και από τους θεσμούς της ΕΕ (65%) και την ΕΚΤ (71%). Αυτή δεν είναι η μόνη διαφορά. Αναφορικά με το τι περιμένουν από τη ζωή τους στο μέλλον, ένα 82% πιστεύει ότι θα ζήσει σε δυσμενέστερες συνθήκες από τους γονείς τους. Ο αντίστοιχος μέσος όρος για τις επτά χώρες της ΕΕ είναι 52%.
Οι Έλληνες νέοι διαφέρουν αισθητά και σε ένα άλλο σημείο. Περισσότερο από τους νέους των άλλων χωρών εκφράζονται θετικά υπέρ του δημοκρατικού πολιτεύματος και είναι λιγότερο ευάλωτοι στον λαϊκισμό. Συγκεκριμένα το 66% των νέων στην Ελλάδα δηλώνουν πως η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα, ακολουθούν οι Γερμανοί νέοι με 62%, οι Ισπανοί με 57%, ενώ στην Πολωνία οι νεαροί υπερασπιστές της Δημοκρατίας συγκεντρώνουν μόλις ένα 42%. Σε μια προσπάθεια να εξηγήσει το φαινόμενο της μεγάλης απήχησης της δημοκρατίας ανάμεσα στους Έλληνες νέους ο επικεφαλής του ινστιτούτου έρευνας YouthGov Γερμανίας, Χόλγκερ Γκάισλερ, εκτιμά πως «οι νέοι διακατέχονται, μάλλον, από την ιδέα ότι η Ελλάδα είναι το λίκνο της δημοκρατίας όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε. Σε ό,τι όμως αφορά την εικόνα της ΕΕ, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι, όπως και άλλοι νέοι και οι Έλληνες, την αντιλαμβάνονται πρωτίστως ως μια οικονομική συμμαχία.» Τα τρία τέταρτα των Ευρωπαίων νέων ήταν αυτής της άποψης. Πολύ χαμηλότερα ποσοστά συγκέντρωσαν οι προτάσεις σχετικά με το αν η ΕΕ είναι μια συμμαχία για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για τη διατήρηση της ειρήνης, για την ασφάλεια ή την προώθηση των πολιτιστικών αξιών.
Διλήμματα της ΕΕ
Το γεγονός ότι και για τους Έλληνες νέους η οικονομική διάσταση συνιστά το σημαντικότερο στοιχείο για τη συνοχή της ΕΕ δεν είναι οπωσδήποτε αρνητικό, επισημαίνει ο Χόλγκερ Γκάισλερ. Όπως πιστεύει «σε αυτό το σημείο η ΕΕ προσφέρει μια προοπτική. Οι νέοι δεν χρειάζονται βίζα για να πάνε σε μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα και δεν χρειάζονται άδεια εργασίας για να πιάσουν εκεί δουλειά. Αυτή η δυνατότητα αναγνωρίζεται ως πλεονέκτημα ειδικά σε χώρες όπως η Ισπανία και η Ελλάδα.» Παρά ταύτα, το ποσοστό των Ελλήνων νέων που επιθυμεί να παραμείνει η χώρα τους στην ΕΕ ανέρχεται μόλις στο 52%, ενώ ένα 31% υποστηρίζει την έξοδο. Αν και στην ερώτηση για την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη το 45% εκφράζεται υπέρ, το 40% θα ήθελε την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Μεγαλύτερα ποσοστά συγκεντρώνουν οι αντίπαλοι του ευρώ στη Μεγάλη Βρετανία (53%) και στην Πολωνία (58%).
Συνοψίζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας ο Μάρκους Σπίτλερ από το Επιστημονικό Κέντρο Βερολίνου (WZB) κάνει λόγο για «διλήμματα της ΕΕ» με το οποία έρχονται αντιμέτωποι οι νέοι στην ΕΕ: «Από τη μια πλευρά μια πλειοψηφία νέων εκφράζεται υπέρ της παραμονής της χώρας τους στην ΕΕ, παράλληλα ζητούν την επιστροφή των αρμοδιοτήτων από τις Βρυξέλλες στα κράτη μέλη και ταυτόχρονα θέλουν μέσω δημοψηφισμάτων σε ευρωπαϊκό επίπεδο να συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων. Πρόκειται για διφορούμενα αποτελέσματα από τα οποία προκύπτει ότι μεν οι νέοι στηρίζουν την ευρωπαϊκή ιδέα, αλλά είναι δύσπιστοι όταν πρόκειται για βραχυπρόθεσμα μέτρα και σχέδια. Θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε ως Ευρωπαίους με κριτικό πνεύμα.»Πηγή: Deutsche Welle
Κέρδος online 5/5/2017 10:49
Οι Έλληνες διαφέρουνΣτην έρευνα οι νέοι από την Ελλάδα πέφτουν σε αρκετά σημεία έξω από το κάδρο -ειδικά σε ό,τι αφορά τις απαντήσεις τους στο ερώτημα κατά πόσο είναι ευχαριστημένοι από τους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς. Περισσότερο από τους νέους άλλων εθνικοτήτων οι Έλληνες εμφανίζονται δυσαρεστημένοι από την εθνική κυβέρνηση (87%) και τα συνδικάτα (62%) αλλά και από τους θεσμούς της ΕΕ (65%) και την ΕΚΤ (71%). Αυτή δεν είναι η μόνη διαφορά. Αναφορικά με το τι περιμένουν από τη ζωή τους στο μέλλον, ένα 82% πιστεύει ότι θα ζήσει σε δυσμενέστερες συνθήκες από τους γονείς τους. Ο αντίστοιχος μέσος όρος για τις επτά χώρες της ΕΕ είναι 52%.
Οι Έλληνες νέοι διαφέρουν αισθητά και σε ένα άλλο σημείο. Περισσότερο από τους νέους των άλλων χωρών εκφράζονται θετικά υπέρ του δημοκρατικού πολιτεύματος και είναι λιγότερο ευάλωτοι στον λαϊκισμό. Συγκεκριμένα το 66% των νέων στην Ελλάδα δηλώνουν πως η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα, ακολουθούν οι Γερμανοί νέοι με 62%, οι Ισπανοί με 57%, ενώ στην Πολωνία οι νεαροί υπερασπιστές της Δημοκρατίας συγκεντρώνουν μόλις ένα 42%. Σε μια προσπάθεια να εξηγήσει το φαινόμενο της μεγάλης απήχησης της δημοκρατίας ανάμεσα στους Έλληνες νέους ο επικεφαλής του ινστιτούτου έρευνας YouthGov Γερμανίας, Χόλγκερ Γκάισλερ, εκτιμά πως «οι νέοι διακατέχονται, μάλλον, από την ιδέα ότι η Ελλάδα είναι το λίκνο της δημοκρατίας όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε. Σε ό,τι όμως αφορά την εικόνα της ΕΕ, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι, όπως και άλλοι νέοι και οι Έλληνες, την αντιλαμβάνονται πρωτίστως ως μια οικονομική συμμαχία.» Τα τρία τέταρτα των Ευρωπαίων νέων ήταν αυτής της άποψης. Πολύ χαμηλότερα ποσοστά συγκέντρωσαν οι προτάσεις σχετικά με το αν η ΕΕ είναι μια συμμαχία για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για τη διατήρηση της ειρήνης, για την ασφάλεια ή την προώθηση των πολιτιστικών αξιών.
Διλήμματα της ΕΕ
Το γεγονός ότι και για τους Έλληνες νέους η οικονομική διάσταση συνιστά το σημαντικότερο στοιχείο για τη συνοχή της ΕΕ δεν είναι οπωσδήποτε αρνητικό, επισημαίνει ο Χόλγκερ Γκάισλερ. Όπως πιστεύει «σε αυτό το σημείο η ΕΕ προσφέρει μια προοπτική. Οι νέοι δεν χρειάζονται βίζα για να πάνε σε μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα και δεν χρειάζονται άδεια εργασίας για να πιάσουν εκεί δουλειά. Αυτή η δυνατότητα αναγνωρίζεται ως πλεονέκτημα ειδικά σε χώρες όπως η Ισπανία και η Ελλάδα.» Παρά ταύτα, το ποσοστό των Ελλήνων νέων που επιθυμεί να παραμείνει η χώρα τους στην ΕΕ ανέρχεται μόλις στο 52%, ενώ ένα 31% υποστηρίζει την έξοδο. Αν και στην ερώτηση για την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη το 45% εκφράζεται υπέρ, το 40% θα ήθελε την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Μεγαλύτερα ποσοστά συγκεντρώνουν οι αντίπαλοι του ευρώ στη Μεγάλη Βρετανία (53%) και στην Πολωνία (58%).
Συνοψίζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας ο Μάρκους Σπίτλερ από το Επιστημονικό Κέντρο Βερολίνου (WZB) κάνει λόγο για «διλήμματα της ΕΕ» με το οποία έρχονται αντιμέτωποι οι νέοι στην ΕΕ: «Από τη μια πλευρά μια πλειοψηφία νέων εκφράζεται υπέρ της παραμονής της χώρας τους στην ΕΕ, παράλληλα ζητούν την επιστροφή των αρμοδιοτήτων από τις Βρυξέλλες στα κράτη μέλη και ταυτόχρονα θέλουν μέσω δημοψηφισμάτων σε ευρωπαϊκό επίπεδο να συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων. Πρόκειται για διφορούμενα αποτελέσματα από τα οποία προκύπτει ότι μεν οι νέοι στηρίζουν την ευρωπαϊκή ιδέα, αλλά είναι δύσπιστοι όταν πρόκειται για βραχυπρόθεσμα μέτρα και σχέδια. Θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε ως Ευρωπαίους με κριτικό πνεύμα.»Πηγή: Deutsche Welle
Κέρδος online 5/5/2017 10:49
Τα λόγια έχουν δύναμη: Διαβάστε πενήντα θετικές φράσεις που πρέπει να λέμε στα παιδιά μας
Ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο γύρω τους και κυρίως τον εαυτό τους.
Πολλές φορές πάνω στην κούρασή μας, ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε πράγματα που δε θα έπρεπε να πούμε. Τα παιδιά όμως δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά μεταξύ του τι κάνουν και του τι είναι. Έτσι λοιπόν όταν μέσα στον εκνευρισμό μας αποκαλούμε το παιδί μας «κακομαθημένο», «παλιόπαιδο», «τεμπέλη» ή οτιδήποτε αρνητικό, επειδή έκανε κάτι που δε θα έπρεπε να έχει κάνει, οι λέξεις αυτές γίνονται σπόροι που φυτεύονται μέσα στο μυαλό του. Οι σπόροι τελικά φυτρώνουν και τα αρνητικά αυτά χαρακτηριστικά γίνονται ακόμα μεγαλύτερα.Σκοπός όμως αυτού του post, δεν είναι να μας γεμίσει με τύψεις για όσα αρνητικά μπορεί να έχουμε πει ως τώρα. Σκοπός είναι να μας δώσει τροφή για σκέψη και να μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε πώς μπορούμε να βελτιωθούμε ώστε να γίνουμε καλύτεροι γονείς.Ποιες θετικές φράσεις όμως – αντί για αρνητικές – μπορούμε να «φυτέψουμε», ώστε να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας; Τι μπορούμε να τους λέμε σε τακτική βάση, ώστε να καταλάβουν ότι τα αγαπάμε, ότι σεβόμαστε την προσωπικότητά τους και ότι πιστεύουμε στο μεγαλείο που κρύβουν μέσα τους; Να κάποιες ιδέες: 1. Μου αρέσει να σε βλέπω να χαμογελάς.
2. Χρειάζομαι τη βοήθειά σου.
3. Πήρες σπουδαία απόφαση.
4. Ευχαριστώ που μου το είπες.
5. Είμαι περήφανη για σένα.
6. Μου αρέσει να περνάμε χρόνο μαζί.
7. Μου αρέσουν οι φίλοι σου.
8. Ποια ήταν η αγαπημένη στιγμή της ημέρας σου;
9. Θες να κάνουμε κάτι οι δυο μας;
10. Ποια είναι η γνώμη σου;
11. Πιστεύω σε σένα.
12. Η δασκάλα σου πιστεύει σε σένα.
13. Μου αρέσει να σε βλέπω να παίζεις.
14. Μου αρέσει να σε βλέπω να αθλείσαι.
15. Θα τα καταφέρεις, το ξέρω.
16. Σου έχω μια έκπληξη!
17. Εσύ πώς το βλέπεις; Εξήγησέ μου τη δική σου πλευρά.
18. Χαίρομαι που σε βλέπω χαρούμενο/η!
19. Δεν τρέχει τίποτα, όλοι κάνουμε λάθη.
20. Έφτιαξα το αγαπημένο σου φαγητό!
21. Έκανες σπουδαία δουλειά. Πρέπει να είσαι περήφανος/η για τον εαυτό σου.
22. Το αξίζεις.
23. Καταπληκτική ιδέα!
24. Σε ευχαριστώ που με βοηθάς.
25. Με κάνεις και γελάω.
26. Δεν παίζεσαι!
27. Σε εμπιστεύομαι.
28. Είσαι σπουδαίος φίλος/φίλη. Οι φίλοι σου είναι τυχεροί που σε έχουν.
29. Μπορείς να μου λες τα πάντα.
30. Θα είμαι πάντα δίπλα σου.
31. Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;
32. Μου έλειψες.
33. Για πες μου περισσότερα…
34. Σε όλους μας έχει συμβεί.
35. Δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους.
36. Η γνώμη σου είναι σημαντική. Να τη λες!
37. Δεν είναι κακό να λες όχι.
38. Η μέρα που γεννήθηκες ήταν μία από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου.
49. Είσαι σπουδαίο παιδί.
40. Τι σου λέει το ένστικτό σου;
41. Τι σου λέει το σώμα σου;
42. Σε ευχαριστώ.
43. Πιστεύω ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο.
44. Σε ακούω. Σε προσέχω.
45. Θες να το συζητήσουμε;
46. Είναι δική σου απόφαση.
47. Συγνώμη. Δεν έπρεπε να αντιδράσω έτσι.
48. Τι μπορώ να κάνω για να γίνω καλύτερη μαμά (ή μπαμπάς) για σένα;
49. Σε αγαπώ.
50. Θα σε αγαπώ ό,τι κι αν γίνει.Τα λόγια μας έχουν δύναμη. Ας επιλέξουμε προσεκτικά τι λέμε και ας αναπτύξουμε μια υπέροχη σχέση με τα πιο υπέροχα πλάσματα της ζωής μας.
Όταν δίνεις, δεν αδειάζεις
Σε πολλές στιγμές της ζωής μας θα αναζητήσουμε σχέσεις και κατάλληλους συντρόφους που, όπως πιστεύουμε ή επαναπαυόμαστε να πιστεύουμε ότι θα είναι οι κατάλληλοι, θα αισθανθούμε καλύτερα και περισσότερο ολοκληρωμένοι. Ανθρώπους που τους αναζητάμε όταν νιώθουμε μέσα μας χαμένοι, και αποπροσανατολισμένοι. Ανθρώπους που, μετά χαράς θα αφεθούμε στα χέρια τους και θα τους παραδώσουμε το τιμόνι της ζωής μας, προκειμένου εκείνοι να οδηγήσουν και να φτάσουμε σε έναν προορισμό, σύμφωνα με τις δικές τους συνισταμένες και την δική τους πυξίδα. Και κάτω από τις επιλογές αυτές, θα ονομάσουμε την πράξη αυτή αγάπη, έρωτα, δεχόμενοι τα πάντα.
Η αλήθεια είναι όμως ότι καμιά σχέση δεν έχει αυτή η πράξη με την αγάπη. Γιατί η αγάπη στηρίζεται και αναπτύσσεται κάτω από άλλες συνθήκες. Όχι την στιγμή που νιώθουμε χαμένοι και θα αφεθούμε στα χέρια κάποιου να μας δείξει τον δρόμο, όχι την στιγμή που θέλουμε να καλύψουμε το απύθμενο κενό μέσα μας, όχι την στιγμή που στις περιγραφές φίλων και γνωστών θα θελήσουμε κι εμείς να βιώσουμε τον δικό τους υπέρτατο έρωτα.Είμαστε έτοιμοι να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη την στιγμή εκείνη που εμείς είμαστε σε θέση να δώσουμε όση αγάπη έχουμε για τον εαυτό μας. Δίνουμε μόνο ό,τι έχουμε, και όση αγάπη έχουμε για τον εαυτό μας, τέτοια είναι η «ποσότητα» που μπορούμε να δώσουμε. Μα το μόνο σίγουρο είναι πως αν έχουμε ήδη αγαπήσει και αποδεχτεί τον εαυτό μας, τότε η αγάπη που θα δώσουμε θα πρόκειται για μια αγάπη που θα οδηγεί τόσο εμάς όσο και τον άλλον, σε στιγμές μοναδικές, σε αλληλεπίδραση θετική και σε αγάπη αυθεντική.
Δε χρειάζεται πια να περιμένουμε να εμφανιστεί στη ζωή μας από μηχανής θεός κάποιος και να μας αγαπήσει, αλλά πολύ περισσότερο να γίνουμε εμείς οι ίδιοι οι ηγέτες στη ζωή μας και πρώτοι εμείς να αγαπήσουμε εμάς, το όλο μας, την υπέροχη προσωπικότητα που είμαστε, ανακαλύπτοντας κάθε κρυμμένη πτυχή που καιρό φοβόμασταν να δούμε, κάνοντας λάθη, ενθαρρύνοντας τον εαυτό μας να βγει έξω από την περιοχή ασφάλειάς μας και να εμπιστευτεί τις δυνάμεις του, να εμπιστευτεί τον απέναντί του, ακόμα και με τον φόβο και την πιθανότητα να πληγωθεί και να απορριφθεί.Δεν έχει σημασία το έξω, χοντρός- λεπτός, ψηλός- κοντός, γαλανά- καστανά μάτια, μαύρα- ξανθά μαλλιά, ιδανικές αναλογίες μοντέλων- «κοινοί θνητοί»… ένα είναι σίγουρο: όλοι μας έχουμε μια ξεχωριστή, μοναδική, ανεπανάληπτη, αξιοθαύμαστη, υπέροχη, ασύγκριτη προσωπικότητα. Γι αυτό, άνθρωπέ μου, μη βασανίζεσαι και μη μένεις άλλο στην αναμονή, και την ανασφάλεια. Μην αναλώνεσαι σε άσκοπες συγκρίσεις!Είσαι ήδη υπέροχος, αξίζεις να δώσεις και να πάρεις αγάπη, ανεξάρτητα από το οτιδήποτε. Μη βάζεις πια τεχνητά εμπόδια στον εαυτό σου. Τρέξε, βρες αυτό που αξίζεις. Αν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος άνθρωπος στη ζωή σου, μη χάνεις καιρό. Μη το θεωρείς δεδομένο. Άνοιξέ του τώρα την καρδιά σου και μίλησέ του με τα πιο όμορφα λόγια για τα συναισθήματα που νιώθεις όταν τον βλέπεις, όταν τον αγγίζεις, όταν τον ακούς, όταν είσαι δίπλα του.Αν δεν υπάρχει ακόμα αυτός ο άλλος άνθρωπος, τότε ίσως ξέρεις πια που να τα πεις… σε σένα τον ίδιο… φωναχτά, δυνατά, γραπτά, σε έναν καθρέφτη, απευθείας, σε μια ζωγραφιά, σε ένα τραγούδι… ξέρεις πια τι χρειάζεσαι για να δώσεις την αγάπη… αγάπη για σένα… όση περισσότερη, τόσο το καλύτερο! Άσε την καρδιά σου να πλημμυρίσει με αισθήματα αγάπης, δώσε το καλύτερο που έχεις, γίνει η καλύτερη αγάπη, γίνε ο λόγος να χαμογελάσουν δύο άνθρωποι αντί για ένας… Και να θυμάσαι: όταν δίνεις, δεν αδειάζεις!
~ Αναστασία Λιόντου Πηγή: enallaktikidrasi.com
Αφαίμαξη των συντάξεων 50 δισ. στα χρόνια των μνημονίων – Οι 23 περικοπές, οι περισσότερες το 2015 και 1016!
Αφαίμαξη 50 δισ. ευρώ υπέστησαν οι συνταξιούχοι από το 2010 με τις 23 μειώσεις στις συντάξεις, ενώ με τα νέα μέτρα θα πληγούν και οι χαμηλοσυνταξιούχοι.
Το χάρτη όλων των δραματικών (23) περικοπών στις συντάξεις κατά τη διάρκεια των Μνημονίων, από το 2010 έως σήμερα, καταγράφει το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων.
Τα Νέα παρουσιάζουν τον χάρτη των 23 περικοπών στις συντάξεις που ξεκίνησαν το 2010:
2010
1. Πριν από την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου ψηφίστηκε η περικοπή των δώρων, 13ης και 14ης κύριας σύνταξης.
2011
2. Ολοι οι συνταξιούχοι κάτω των 60 ετών υπέστησαν μειώσεις από 6% έως 10%.
3. Επιβλήθηκε ειδική εισφορά αλληλεγγύης από 3% έως 13% (κλιμακωτά) για ποσά συντάξεων από 1.400 ευρώ και άνω. Παράλληλα, άρχισαν και κλιμακωτές περικοπές στις επικουρικές συντάξεις από 3% για ποσά άνω των 300 έως 10% για επικουρικές άνω των 650.
4. Περικοπές στις κύριες συντάξεις των νέων συνταξιούχων. Οι μικρότεροι των 55 ετών υπέστησαν 40% μείωση για ποσά άνω των 1.000 ευρώ, ενώ οι μικρότεροι των 60 και μεγαλύτεροι των 54 ετών υπέστησαν μείωση 20% για ποσά άνω των 1.200 ευρώ. Παράλληλα, επιβλήθηκαν μειώσεις από 15% έως και 30% για ποσά άνω των 150 ευρώ και στις επικουρικές συντάξεις.
2012
5. Από τον Ιανουάριο νέες μειώσεις σε όσες είχαν απομείνει «υψηλές» (άνω των 1.300 ευρώ). Με τον ίδιο νόμο, μειώθηκαν εκ νέου και οι επικουρικές.
6. Μείωση στο άθροισμα κύριας και επικουρικής, δηλαδή στο σύνολο της σύνταξης. Παράλληλα, καταργήθηκαν τα επιδόματα δώρων στις κύριες και τα δώρα στις επικουρικές.
2014
7. Οριζόντιες μειώσεις 5,2% σε όλες τις επικουρικές.
2015
8. Μειώθηκαν οι κατώτατες συντάξεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
9. Μειώθηκαν τα ποσά των πρόωρων συντάξεων κατά 10% για τους συνταξιούχους ιδιωτικού τομέα.
10. Μειώνονται σε 250.000 συνταξιούχους μέχρι και 40% οι επικουρικές.
11. Κατάργηση ΕΚΑΣ σε σχεδόν 160.000 χαμηλοσυνταξιούχους.
12. Μειώσεις έως και 45% στα μερίσματα ΜΤΠΥ.
13. Ολοι οι νέοι συνταξιούχοι θα λάβουν συντάξεις μικρότερες κατά τουλάχιστον 30% λόγω του νέου νόμου Κατρούγκαλου.
14. Επιβολή αναδρομική από τον Οκτώβριο, το πλαφόν των 2.000 ευρώ για την ατομική σύνταξη (άθροισμα μίας κύριας και μίας επικουρικής) και των 3.000 ευρώ (άθροισμα πολλών κύριων συντάξεων και πολλών επικουρικών).
15. Αυστηρότερα κριτήρια στις συντάξεις χηρείας: τέθηκε πλέον το όριο ηλικίας στα 55 έτη.
16. Περικοπή 60% στις συντάξεις όσων εργάζονται παραλλήλως.
17. Μειώσεις σε όσους συνταξιοδοτούνται πρόωρα.
18. Περικοπές 15%-20% στα εφάπαξ.
19. Δραματική μείωση των νέων αναπηρικών συντάξεων (από τον Μάιο).
2016
20. Αύξηση της εισφοράς σε όλες τις κύριες συντάξεις υπέρ της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (ΕΟΠΥΥ) από 4% σε 6%.
21. Εισφορά 6% σε όλες τις επικουρικές συντάξεις υπέρ της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (ΕΟΠΥΥ).
22. Εισφορά 14% επί του καθαρού δηλωτέου εισοδήματος 650.000 αγροτών (σ.σ. ασφαλισμένων του τέως ΟΓΑ) για τον κλάδο κύριας σύνταξης.
2017
23. Νέες περικοπές έως 18% για κύριες και επικουρικές καταβαλλόμενες συντάξεις από το 2019. Αφορούν περισσότερες από 900.000 κύριες συντάξεις που είχαν απονεμηθεί προ του Μαΐου 2016 και είναι υψηλότερες από εκείνες, με τις ίδιες ακριβώς προϋποθέσεις, που προκύπτουν από τον νόμο Κατρούγκαλου.
Κέρδος online 4/5/2017 9:32
Το χάρτη όλων των δραματικών (23) περικοπών στις συντάξεις κατά τη διάρκεια των Μνημονίων, από το 2010 έως σήμερα, καταγράφει το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων.
Τα Νέα παρουσιάζουν τον χάρτη των 23 περικοπών στις συντάξεις που ξεκίνησαν το 2010:
2010
1. Πριν από την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου ψηφίστηκε η περικοπή των δώρων, 13ης και 14ης κύριας σύνταξης.
2011
2. Ολοι οι συνταξιούχοι κάτω των 60 ετών υπέστησαν μειώσεις από 6% έως 10%.
3. Επιβλήθηκε ειδική εισφορά αλληλεγγύης από 3% έως 13% (κλιμακωτά) για ποσά συντάξεων από 1.400 ευρώ και άνω. Παράλληλα, άρχισαν και κλιμακωτές περικοπές στις επικουρικές συντάξεις από 3% για ποσά άνω των 300 έως 10% για επικουρικές άνω των 650.
4. Περικοπές στις κύριες συντάξεις των νέων συνταξιούχων. Οι μικρότεροι των 55 ετών υπέστησαν 40% μείωση για ποσά άνω των 1.000 ευρώ, ενώ οι μικρότεροι των 60 και μεγαλύτεροι των 54 ετών υπέστησαν μείωση 20% για ποσά άνω των 1.200 ευρώ. Παράλληλα, επιβλήθηκαν μειώσεις από 15% έως και 30% για ποσά άνω των 150 ευρώ και στις επικουρικές συντάξεις.
2012
5. Από τον Ιανουάριο νέες μειώσεις σε όσες είχαν απομείνει «υψηλές» (άνω των 1.300 ευρώ). Με τον ίδιο νόμο, μειώθηκαν εκ νέου και οι επικουρικές.
6. Μείωση στο άθροισμα κύριας και επικουρικής, δηλαδή στο σύνολο της σύνταξης. Παράλληλα, καταργήθηκαν τα επιδόματα δώρων στις κύριες και τα δώρα στις επικουρικές.
2014
7. Οριζόντιες μειώσεις 5,2% σε όλες τις επικουρικές.
2015
8. Μειώθηκαν οι κατώτατες συντάξεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
9. Μειώθηκαν τα ποσά των πρόωρων συντάξεων κατά 10% για τους συνταξιούχους ιδιωτικού τομέα.
10. Μειώνονται σε 250.000 συνταξιούχους μέχρι και 40% οι επικουρικές.
11. Κατάργηση ΕΚΑΣ σε σχεδόν 160.000 χαμηλοσυνταξιούχους.
12. Μειώσεις έως και 45% στα μερίσματα ΜΤΠΥ.
13. Ολοι οι νέοι συνταξιούχοι θα λάβουν συντάξεις μικρότερες κατά τουλάχιστον 30% λόγω του νέου νόμου Κατρούγκαλου.
14. Επιβολή αναδρομική από τον Οκτώβριο, το πλαφόν των 2.000 ευρώ για την ατομική σύνταξη (άθροισμα μίας κύριας και μίας επικουρικής) και των 3.000 ευρώ (άθροισμα πολλών κύριων συντάξεων και πολλών επικουρικών).
15. Αυστηρότερα κριτήρια στις συντάξεις χηρείας: τέθηκε πλέον το όριο ηλικίας στα 55 έτη.
16. Περικοπή 60% στις συντάξεις όσων εργάζονται παραλλήλως.
17. Μειώσεις σε όσους συνταξιοδοτούνται πρόωρα.
18. Περικοπές 15%-20% στα εφάπαξ.
19. Δραματική μείωση των νέων αναπηρικών συντάξεων (από τον Μάιο).
2016
20. Αύξηση της εισφοράς σε όλες τις κύριες συντάξεις υπέρ της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (ΕΟΠΥΥ) από 4% σε 6%.
21. Εισφορά 6% σε όλες τις επικουρικές συντάξεις υπέρ της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (ΕΟΠΥΥ).
22. Εισφορά 14% επί του καθαρού δηλωτέου εισοδήματος 650.000 αγροτών (σ.σ. ασφαλισμένων του τέως ΟΓΑ) για τον κλάδο κύριας σύνταξης.
2017
23. Νέες περικοπές έως 18% για κύριες και επικουρικές καταβαλλόμενες συντάξεις από το 2019. Αφορούν περισσότερες από 900.000 κύριες συντάξεις που είχαν απονεμηθεί προ του Μαΐου 2016 και είναι υψηλότερες από εκείνες, με τις ίδιες ακριβώς προϋποθέσεις, που προκύπτουν από τον νόμο Κατρούγκαλου.
Κέρδος online 4/5/2017 9:32
Στην Ιαπωνία οι άνθρωποι εξαφανίζονται. Δεν πεθαίνουν. Δεν αυτοκτονούν. Δεν απάγονται. Απλώς σκόπιμα εξαφανίζονται μέσα στη νύχτα, χωρίς εξηγήσεις. Κοινώς γίνονται καπνός.
Κλονισμένοι από την απώλεια μιας δουλειάς ή από έναν αποτυχημένο γάμο, στιγματισμένοι από χρέη ή εξαντλημένοι από το στρες και την υπερβολική εργασία, χιλιάδες Ιάπωνες έχουν αρχίσει να αφήνουν πίσω τους την επίσημη ταυτότητά τους και να αναζητούν καταφύγιο στον ανώνυμο κόσμο ενός άλλου κοινωνικού δικτύου.
Η πράξη αυτή που έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά φαινομένου λέγεται johatsu, που στα ιαπωνικά σημαίνει «άνθρωπος που εξατμίζεται», αυτό που εμείς λέμε «έγινε καπνός».
Τα μυστηριώδη περιστατικά δεν είναι μοναδικά, καθώς ο αριθμός των εξαφανισμένων ολοένα και αυξάνεται.
Το φαινόμενο αυτό επιβεβαίωσε και η έρευνα που έκανε ένα ζευγάρι Γάλλων δημοσιογράφων – η Léna Mauger και ο Stéphane Remael – και κατέγραψε στο βιβλίο με τίτλο «The Vanished: The ‘Evaporated People’ of Japan in Stories and Photographs», που δημοσιεύθηκε και κυκλοφόρησε πρόσφατα στις ΗΠΑ. Το βιβλίο περιλαμβάνει μια συλλογή από ιστορίες ανθρώπων που εγκατέλειψαν τη σύγχρονη κοινωνία, αναζητώντας μια πιο μυστική, λιγότερο πιεστική και στιγματισμένη ζωή. Άνθρωποι που για το κράτος είναι άφαντοι.
Όλα ξεκίνησαν σε ένα μπαρ στο Παρίσι, το 2008, όταν μια φίλη είπε στην Lena Mauger μια ιστορία για ένα γνωστό της ζευγάρι Ιαπώνων που είχε εξαφανιστεί. Και όπως της εξήγησε αυτό δεν ήταν μόνο ένα μοναδικό, μυστηριώδες περιστατικό αλλά σύμφωνα με την φίλη της Mauger, ήταν ένα φαινόμενο.
Οι Mauger και Remael εντυπωσιάστηκαν και αποφάσισαν να ταξιδέψουν στην Ιαπωνία. Όταν έφτασαν για πρώτη φορά στο Τόκιο, η αποστολή τούς φάνηκε αδύνατη. «Αναρωτιόμουνα, πώς μπορώ να βρω σκιές σε μια τόσο μεγάλη και πολυσύχναστη πόλη;» λέει η Mauger. «Και στην Ιαπωνία, το θέμα είναι τόσο ταμπού όσο η αυτοκτονία. Πολλοί άνθρωποι και φορείς αρνήθηκαν να συνεργαστούν μαζί μας. Όταν αναφέραμε τη λέξη «johatsu», μας λέγανε ότι ήταν πολύ απασχολημένοι για να μας βοηθήσουν».
Τελικά το ζευγάρι των Γάλλων δημοσιογράφων πέρασε πέντε χρόνια ταξιδεύοντας στην χώρα, κερδίζοντας σταδιακά την εμπιστοσύνη των ντόπιων ώστε να μάθουν για την ανησυχητική τάση, τεκμηριώνοντας το johatsu και τα υπόγεια δίκτυα που το στηρίζουν. Συνάντησαν επίσης πολλούς αγαπημένους αυτών που εξαφανίστηκαν: εγκαταλελειμμένοι πατέρες, σύζυγοι και εραστές. Δεν υπάρχουν επίσημα κυβερνητικά δεδομένα σχετικά με την τάση, αλλά από την έρευνα του ζεύγους περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι «εξαφανίζονται» ετησίως.
Κανένας από αυτούς τους ανθρώπους δεν εξαφανίζεται φυσικά. Η «εξάτμιση» είναι περισσότερο μια διοικητική εξαφάνιση. Με τρόπο παρόμοιο με αυτόν του Προγράμματος προστασίας των μαρτύρων στις ΗΠΑ, ο johatsu επιλέγει να αλλάξει όνομα, διεύθυνση και προσωπικά στοιχεία. Μπορούν ουσιαστικά να σκουπίσουν το προφίλ τους.
Στην Ιαπωνία, αυτή η εξαφάνιση ευνοείται, γιατί οι ιαπωνικοί νόμοι περί ιδιωτικού απορρήτου δίνουν στους πολίτες μεγάλη ελευθερία ώστε να το διατηρούν πράγματι το απόρρητο, περιγράφει η Léna Mauger στο Public Radio International reports. Μόνο στις ποινικές υποθέσεις η αστυνομία μπορεί να προβαίνει σε προσωπικά δεδομένα των ανθρώπων ενώ οι συγγενείς δεν μπορούν να αναζητήσουν οικονομικά αρχεία.
Κάθε χώρα έχει τους δραπέτες και τα αγνοούμενα πρόσωπα, αλλά οι νόμοι περί προστασίας της ιδιωτικής ζωής της Ιαπωνίας καθιστούν σχεδόν αδύνατο τον εντοπισμό του johatsu. Για παράδειγμα, αν ένα άτομο δεν καταχωρίσει τη διεύθυνσή του στο δημαρχείο, ακόμη και η κυβέρνηση δεν ξέρει πού βρίσκονται, λέει ο Goro Koyama, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ στην Ιαπωνία.
Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, είναι σχεδόν αδύνατο να έχει κανείς πρόσβαση στα δημόσια αρχεία στην Ιαπωνία. Τα προσωπικά δεδομένα είναι προσπελάσιμα από την αστυνομία και μόνο σε ποινικές υποθέσεις. Οι περισσότεροι johatsu είναι αστικές υποθέσεις, που σημαίνει ότι τα μέλη της οικογένειας που ελπίζουν να εντοπίσουν έναν συγγενή, ας πούμε, εντοπίζοντας τις συναλλαγές με χρεωστικές κάρτες τους, δεν έχουν τύχη.
Όπως ανέφερε η Mauger στο The New York Post «Το johatsu είναι τόσο ταμπού, είναι κάτι για το οποίο δεν μπορεί εύκολα να μιλήσει κάποιος, αλλά οι άνθρωποι μπορούν να εξαφανιστούν επειδή υπάρχει και μπορούν να βρουν μια άλλη κοινωνία κάτω από την κοινωνία της Ιαπωνίας. Όταν οι άνθρωποι εξαφανίζονται, ξέρουν ότι μπορούν να βρουν έναν τρόπο να επιβιώσουν. Εξαφανίζονται σε ένα “διοικητικό κενό”».
Ο Mikio είναι ένας από τους εξαφανισμένους ανθρώπους που συμφώνησαν να φωτογραφηθούν. «Τώρα, δεν φοβάμαι τίποτα», λέει.
Οι περιπτώσεις Johatsu εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ενισχυμένες από μια ταινία του 1967 με τίτλο «A Man Vanishes» από τον σκηνοθέτη Shohei Imamura. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ, στο οποίο ο σκηνοθέτης επιλέγει μία από τις εκατοντάδες αναφορές αγνοουμένων που κατατίθενται κάθε εβδομάδα και προσπαθεί να εντοπίσει ένα πραγματικό johatsu. Ήταν ένας μέσος Ιάπωνας μισθωτός που είχε εξαφανιστεί με τη βοήθεια της αρραβωνιαστικιάς και ήταν αληθινή ιστορία.
Στη δεκαετία του 1970, εμφανίστηκαν πολλές περιπτώσεις κυρίως νεαρών αγροτών που υφίσταντο μεγάλη εκμετάλλευση και πολύ σκληρές συνθήκες εργασίας, οι οποίοι «εξαφανίστηκαν» σε μεγάλες πόλεις, λέει ο Hikaru Yamagishi, πολιτικός επιστήμονας στο Yale.
Η Mauger και ο Remael, βρήκαν και συνομίλησαν με ανθρώπους που η δουλειά τους ήταν να μεταφέρουν τους johatsu σε μακρινές πόλεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Αυτοί αποκαλούνται «νυχτερίδες» διότι η δουλειά αυτή γίνεται τη νύχτα. Δουλειά τους είναι να μεταφέρουν τους ανθρώπους σε νέες, μυστικές «αχαρτογράφητες διοικητικά» τοποθεσίες. Η μεταφορά και εξαφάνιση κόστιζε $ 3,400. Η δεκαετία του ’90 ήταν μια περίοδος άνθησης για τέτοιες νυχτερινές κινήσεις, καθώς η οικονομία μόλις είχε καταρρεύσει και πολλοί άνθρωποι αναζητούσαν διέξοδο.
«Είναι ένα τρελό πράγμα, αλλά η εξαφάνιση έγινε μια επιχείρηση εκείνη την εποχή», δήλωσε η Mauger στο PRI.
Ένας από αυτούς, ο Shou Hatori, ο οποίος βοηθάει – επί αμοιβή βέβαια – ανθρώπους να «εξαφανιστούν» έγραψε κι ένα βιβλίο για την επιχείρησή του, το «Night Time Movers».
Για εννέα χρόνια, ο Shou Hatori βοηθά τους ανθρώπους να εξαφανιστούν
«Υπάρχουν γειτονιές όπου ένα εξαφανισμένο άτομο μπορεί να μείνει ανώνυμο», λέει ο Shou Hatori, όπως η Sanya στο Τόκιο και το Καμαγκασάκι στην Οζάκα, δύο γειτονιές όπου μπορεί κάποιος να ζήσει χωρίς ταυτότητα.
Η Mauger λέει ότι αυτές οι κοινότητες είναι τα οχυρά της Yakuza, της ιαπωνικής μαφίας, όπου οι θέσεις εργασίας που πληρώνουν μετρητά – χωρίς ερωτήσεις – μπορούν εύκολα να βρεθούν.
Kabukicho, μια τέτοια περιοχή
Το βιβλίο των Mauger και Remael φωτίζει αυτήν την σκιώδη οικονομία (αφού κέρδισαν την εμπιστοσύνη ενός διακινητή, μπόρεσαν μάλιστα να παρακολουθήσουν μια τέτοια κίνηση εξαφάνισης). Όμως, οι πιο συναρπαστικές ιστορίες είναι αυτές των johatsu, οι οποίες συνήθως συνδέονται με αποτυχίες, κοινωνικό στιγματισμό, πίεση, ντροπή κ.ά.
Στο βιβλίο τους, η Mauger και ο Remael ρίχνουν επίσης φως στους αγαπημένους που μένουν πίσω. Συχνά, οι οικογένειες των johatsu δήλωναν ότι το μόνο που επιθυμούν είναι ο αγνοούμενός τους να μην αισθάνεται πλέον πιεσμένος ή ντροπιασμένος.
«Απλά θέλουμε να τον ακούσουμε, δεν χρειάζεται να επιστρέψει σπίτι του, αν χρειαστεί χρήματα, θα του στείλουμε», είπε ο γονέας ενός johatsu στους Mauger και Remael.
Είναι γεγονός πως η πίεση που αισθάνονται οι άνθρωποι στην Ιαπωνία εκδηλώνεται και με άλλους τρόπους.
Για παράδειγμα, οι Ιάπωνες έχουν μια λέξη που περιγράφει τις αυτοκτονίες που προκαλούνται από υπερβολική εργασία: karoshi. Τον περασμένο Οκτώβριο, μια έκθεση διαπίστωσε ότι πάνω από το 20% των ατόμων που συμμετείχαν σε μια έρευνα των 10.000 δήλωσαν ότι εργάζονταν τουλάχιστον 80 ώρες υπερωριών το μήνα.
Το φαινόμενο «καρόσι», δηλαδή θάνατος από εξαντλητική δουλειά, έχει προκαλέσει τεράστια ανησυχία στη χώρα. Η κυβέρνηση αναγκάσθηκε να λάβει μέτρα και όρισε ανώτατο όριο για υπερωριακή απασχόληση τις 60 ώρες, με εξαίρεση 100 ώρες τους μήνες που υπάρχει μεγάλη ζήτηση στην παραγωγή. Τα μέτρα προβλέπουν ανάπαυση 11 ωρών από την ώρα που ο εργαζόμενος θα φύγει από την δουλειά του έως την επομένη που θα πάει ξανά. Μέχρι σήμερα, ένας εργαζόμενος που παρέμενε έως τις 11 το βράδυ στο γραφείο του ήταν υποχρεωμένος την επομένη ημέρα, στις 8 το πρωί, να πιάσει πάλι δουλειά. Με το νέο μέτρο, θα έχει την ευκαιρία να ξεκουρασθεί για 11 ώρες.
Οι Mauger και Remael κατάφεραν τελικά να εντοπίσουν την αρχική οικογένεια για την οποία έμαθαν στο μπαρ στο Παρίσι και η οποία τούς αφηγήθηκε την ιστορία τους. Στη δεκαετία του ’80, είχαν ανοίξει ένα εστιατόριο ζυμαρικών, λαμβάνοντας ένα μεγάλο δάνειο που δεν μπορούσαν να επιστρέψουν όταν ήρθε η ύφεση. Έτσι μια μέρα, κάλεσαν τις «νυχτερίδες». Ο σύζυγος εργάζεται ως οικοδόμος τώρα. Η σύζυγος σε ταχυδρομείο. Από τους τρεις γιους τους, μόνο ένας από αυτούς γνωρίζει το μυστικό της πραγματικής ταυτότητας της οικογένειας.
Ήταν η πρώτη φορά που η οικογένεια είχε επιτρέψει σε οποιονδήποτε να δει και να πει την ιστορία τους, αλλά οι άνθρωποι στην Ιαπωνία πιθανότατα δεν θα το ακούσουν. Το βιβλίο «The Vanished: The ‘Evaporated People’ of Japan in Stories and Photographs» δεν έχει δημοσιευθεί εκεί.
Αυτά είναι τα δέκα επαγγέλματα με τους… περισσότερους ψυχοπαθείς
Ο καθηγητής Ψυχολογίας της Οξφόρδης, Κέβιν Ντάτον διεξήγαγε έρευνα για να ανακαλύψει ποια είναι τα επαγγέλματα που έχουν τους περισσότερους ψυχοπαθείς.Τα επαγγέλματα:
1. CEO
2. Δικηγόροι
3. Εργαζόμενοι στα ΜΜΕ (τηλεόραση/ραδιόφωνο)
4. Πωλητές
5. Χειρουργοί
6. Δημοσιογράφοι
7. Αστυνομικοί
8. Ιερείς
9. Σεφ
10. Δημ. ΥπάλληλοιΠολλά από αυτά τα επαγγέλματα έχουν λογική καθώς συνδέονται με την επιτυχία και ταιριάζουν στα χαρακτηριστικά των ψυχοπαθών, όπως το να έχει κανείς υψηλή αυτοπεποίθηση, να είναι ατρόμητος, εγωκεντρικός, ψυχρός και γοητευτικός.Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι όλοι οι πετυχημένοι άνθρωποι είναι ψυχοπαθείς ούτε ότι η αποτυχία συνδέεται με την έλλειψη… ψυχοπάθειας.
1. CEO
2. Δικηγόροι
3. Εργαζόμενοι στα ΜΜΕ (τηλεόραση/ραδιόφωνο)
4. Πωλητές
5. Χειρουργοί
6. Δημοσιογράφοι
7. Αστυνομικοί
8. Ιερείς
9. Σεφ
10. Δημ. ΥπάλληλοιΠολλά από αυτά τα επαγγέλματα έχουν λογική καθώς συνδέονται με την επιτυχία και ταιριάζουν στα χαρακτηριστικά των ψυχοπαθών, όπως το να έχει κανείς υψηλή αυτοπεποίθηση, να είναι ατρόμητος, εγωκεντρικός, ψυχρός και γοητευτικός.Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι όλοι οι πετυχημένοι άνθρωποι είναι ψυχοπαθείς ούτε ότι η αποτυχία συνδέεται με την έλλειψη… ψυχοπάθειας.
(χωρίς τίτλο)
Πέθανε ο θρυλικός μπάρμαν του Galaxy, Τζίμης Αλαμπάνος
Πέθανε ο θρυλικός μπάρμαν του Galaxy Bar στην οδό Σταδίου, Τζίμης Αλαμπάνος, όπως γνωστοποίησε ο αδελφός του, Γιάννης. Η κηδεία του θα γίνει την ερχόμενη Τετάρτη στου Ζωγράφου.
Ο χαμογελαστός και ευγενέστατος μπάρμαν τα τελευταία χρόνια είχε αναλάβει τις πρωινές βάρδιες στο μαγαζί, επομένως ήταν λιγότερο γνωστός στην νέα γενιά.
Από τη μπάρα του Galaxy, της οδού Σταδίου, πέρασαν για δεκαετίες πελάτες όλων των ειδών, από τον Μάνο Χατζιδάκι που έπινε τον καφέ του με τον Νίκο Γκάτσο, μέχρι και διεθνείς αστέρες, όπως ο Φρανκ Σινάτρα.
Ο κ. Τζίμης Αλαμπάνος είχε αφήσει την δική του «σφραγίδα» στην οδό Σταδίου. Ο ίδιος, όπως και ο αδελφός του, είναι μερικοί από τους ανθρώπους που έμαθαν στους Αθηναίους την κουλτούρα του μπαρ.
Όποιος είχε περάσει από το μαγαζί κάποια στιγμή θα είχε τύχει να πιει ποτό από τα χέρια του Τζίμη, o οποίος βρισκόταν πίσω από την μπάρα από το 1972 και είχε σερβίρει προσωπικότητες όπως ο Ηλίας Καζάν.
HuffPost Greece
Άλλο ενα σημείο / αναφορα της νιότης μας, πέρασε τη γραμμη
Α, ρε Τζίμη …
Με πηγε πρώτη φορα στο Galaxy παλιός συνάδελφος νομιζω την εποχή της Μεσημβρινής. Της παλιάς, οχι της επανέκδοσης. Την ίδια εποχή πηγαίναμε στο “17” το υπόγειο της Βουκουρεστιου που άνοιγε απ το πρωι. Τα βραδυα για φαγητό στου Σουλαντικα το άλλο θρυλικό υπόγειο της Σκουφα λίγο πριν την πλατεία. Στέκι δημοσιογραφικό κυρίως που μάζευε κοσμο μετα τις 12.00. Τοτε τελειώναμε αργά. Ο συνάδελφος φίλος μου λεει ενα βραδυ: ρε συ αλλαξε λίγο. Απο υπόγα σε υπόγα. Θα σε παω κάπου άλλου. Και με πηγε στη στοα της Σταδίου στο Galaxy. Συνάντησε πολλούς γνωστούς. Η ατμόσφαιρα μαγική μου φάνηκε. Ενα ωραίο κέφι στην ατμόσφαιρα απο ανθρώπους που “την έβρισκαν” εκει μεσα. Ένιωθαν άνετα, περνούσαν όμορφα. Ο Τζίμης πηγαινοερχόταν πίσω απ τη μπάρα συμμετείχε σε ολα. Σέρβιρε ποτό στη μια άκρη και απαντούσε στην κουβέντα που γινοταν στην αλλη άκρη της μπάρας. Καταλάβαινε αν θέλεις κι άλλο ποτό και σου έδινε μονο αν πίστευε οτι αντέχεις κι άλλο ενα. Το πρώτο ουίσκι μου στο Galaxy μου το έφερε σε ψηλό ποτήρι. Ενα Haig. Του ζήτησα αν μπορουσε να μου φέρει χαμηλό ποτήρι. Εκανε τη μετάγγιση θεατρικά με μαεστρία. Συνήθιζα να ανακατεύω τον πάγο με τον δείκτη του χεριού. Με βλέπει ο Τζίμης και μου λεει “καλώς το μαγκάκι…” Κι ετσι με χαιρετούσε πια καθε φορα.
Γεια σου μαγκάκι μου. Γεια σου Τζιμακο
Κοντονίκα Κλεοπάτρα