Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης περιέγραψε τον τρόπο που κυβερνούσε, σημειώνοντας ότι είχε άμεση εικόνα και άποψη για τις αποφάσεις των υπουργών του: «Η κυβέρνηση αυτή ήμουν εγώ, μπορώ να το πω, η πραγματικότητα είναι αυτή, οι υπουργοί δεν λειτουργούσαν μόνοι τους, κανένας υπουργός, οι πρωτοβουλίες ήταν 100% δικές μου. Εγώ τουλάχιστον κυβερνούσα διαφορετικά απ ότι τώρα κυβερνάται ο τόπος, δηλ. το πρωί που πήγαινα είχα την γενική εικόνα του τόπου και έπαιρνα στο κόκκινο τηλέφωνο 2, 3, 5 όσους χρειαζόταν υπουργούς, για να τους πω τι να κάνουν, διηύθυνα σαν το μαέστρο της ορχήστρας, διηύθυνα και τον υπουργό και τον υφυπουργό και πολλές φορές κατέβαινα και παρακάτω, σε προέδρους ή γενικούς διευθυντές ή συγκαλούσα συσκέψεις, ή πήγαινα στα υπουργεία, η πολιτική ήταν πολιτική κυβερνητική δεν ήταν πολιτική προσώπου».
Παράλληλα, επεσήμανε ότι η μεταρρυθμιστική του προσπάθεια δεν προχώρησε με τους ρυθμούς που θα ήθελε, καθώς οι συνθήκες δεν ήταν ώριμες, υπήρξαν αντιδράσεις («να σας υπενθυμίσω ότι δυσκολότερη τομή από την ιδιωτικοποίηση των αστικών συγκοινωνιών στην Αθήνα δεν υπήρχε, έπρεπε να απολύσεις 7. 500 ανθρώπους οι οποίοι είχαν συνδικαλιστικά στηρίγματα και οι οποίοι αν θυμάστε τι προβλήματα είχαν δημιουργήσει»).
Οι αντιδράσεις
«Εγώ είχα πρόβλημα διότι στην κυβέρνηση αυτή δεν συμφωνούσαν όλοι στην δική μου τακτική» υποστηρίζει, στη συνέντευξη που παραχωρήθηκε προ ετών, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και προσθέτει ότι «υπήρχε πάντοτε η πτέρυξ η μια, η οποία στην ουσία ήταν η παλιά καρμανλική πτέρυγα, η παλιά ελληνική δεξιά η οποία δεν συμφωνούσε τουλάχιστον στην έκταση και τους ρυθμούς που εγώ ήθελα».
Ως προς την πτώση της κυβέρνησής του, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης σημείωσε: «Το θέμα του ΟΤΕ δεν ήταν μείζον θέμα, το θέμα του ΟΤΕ ήταν μείζον και κατέληξε να είναι μείζον, διότι ενεπλέκοντο τα ιδιωτικά συμφέροντα τα οποία σε τελική ανάλυση έριξαν την κυβέρνηση… ήμαστε μία κυβέρνηση οποία δεν συμβιβάστηκε, καθόλου και η οποία είχε το θάρρος να παίρνει τις αποφάσεις που ωφελούσαν τον τόπο, κατά την δική μας κρίση βέβαια, αλάθητοι δεν ήμαστε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν κάναμε κανέναν συμβιβασμό ούτε για συναισθηματικούς λόγους, φιλικούς και πολύ περισσότερο γι’ ότι τυχόν είχαμε επηρεαστεί από αντιπαροχές».
ΠΗΓΗ: kathimerini.gr
πενταγιοί Δωρίδας
καλό μήνα
Η ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΚΟΥΔΟΥΜΆ ΜΊΑ ΑΠΌ ΤΙΣ ΠΑΛΑΙΌΤΕΡΕΣ ΜΟΝΈΣ ΤΗΣ ΚΡΉΤΗΣ
Η Μονή Κουδουμά αποτελεί μία από τις παλαιότερες μονές στις νότιες
ακτές της κεντρικής Κρήτης, απέχει 40 μέτρα από τη θάλασσα και
είναι χτισμένη μέσα σε ένα πευκόδασος.
Η θέση της είναι στα νότια της κορυφής του Κόφινα στα
Αστερούσια Όρη, ενώ η πρόσβαση στη μονή είναι δύσκολη.
Ο ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και το
ιερό βήμα βρίσκεται μέσα σε μικρό σπήλαιο.
Πιθανολογείται ότι υπήρξε τόπος λατρείας ήδη από τον
14ο αιώνα (από τότε χρονολογείται μια τοιχογραφία που
σώζεται στο καθολικό της μονής) που όμως λόγω
πειρατικών επιδρομών ή της κατάκτησης του νησιού
από τους Τούρκους κάποια στιγμή εγκαταλείφθηκε.
Η μονή στη σημερινή της μορφή χτίστηκε από τους
Κρητικούς μοναχούς Παρθένιο και Ευμένιο Χαριτάκη,
λίγο μετά το 1870.
Το μοναστήρι είναι κοινοβιακό και υπάρχουν μοναχοί που
διαμένουν σε σπήλαια στην περιοχή.
Αξίζει, πάντως, να βρεθεί κανείς στη μονή Κουδουμά όχι
μόνο για την ιερότητα του χώρου αλλά και για την πολύ
ωραία διαδρομή και την πεντακάθαρη παραλία της.
Πολλοί λένε ότι για να απολαύσεις τη ζωή πρέπει να ακολουθείς αυτό που λέει η καρδιά σου και όχι το μυαλό.
Κάποιοι μάλιστα καταφέρνουν και το κάνουν και ζουν τη ζωή τους «διαφορετικά» χωρίς να βασίζονται μόνο στην κοινή λογική.
Υπάρχουν λοιπόν κάποια πράγματα που συνηθίζουν να κάνουν αυτοί οι τύποι ανθρώπων, αντλώντας την ευτυχία από μέσα τους…
1. Ονειρεύονται
Ακόμη και αν ξέρουν ότι είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Βάζουν δέκα στόχους και ξέρουν ότι θα πετύχουν κάποιους από αυτούς με επιμονή και αισιοδοξία.
2. Βλέπουν το «ποτήρι μισογεμάτο»
Σε μια δύσκολη κατάσταση προσπαθούν να δουν τη θετική πλευρά του «νομίσματος». Θεωρούν ότι τα περισσότερα προβλήματα λύνονται αλλά ακόμη και αν δεν είναι τόσο εύκολο, πρέπει να τα βλέπεις από την «άλλη όψη»
3. Δεν βάζουν όρια και κανόνες
Εκεί που οι άλλοι βάζουν το «πρέπει», εκείνοι βάζουν το «θέλω». Δεν μπαίνουν σε καλούπια και «επαναστατούν». Δεν τους αρέσει να τους βάζουν κανόνες ειδικά όταν περιορίζουν την ελευθερία τους σε αυτά που αγαπούν να κάνουν.
4. Εκτιμούν τις μικρές στιγμές
Δίνουν μεγαλύτερη σημασία σε μια απλή, καθημερινή στιγμή και όχι στην πολυτέλεια και στα ακριβά αντικείμενα. Εκτιμούν την αξία μιας βόλτας στην εξοχή, μιας ωραίας παρέας και ενός χαμόγελου. Γνωρίζουν εξάλλου ότι κάθε στιγμή που περνάει δεν επιστρέφει…
5. Γίνονται παιδιά
Σε κάθε ευκαιρία, φροντίζουν να υπενθυμίζουν στον εαυτό τους και στους άλλους ότι η ηλικία είναι απλά ένας αριθμός. Το μέρος της καρδιάς τους δεν μεγαλώνει ποτέ και βλέπουν τον κόσμο με τα μάτια ενός παιδιού.
Έτσι κάνουν τους άλλους να νιώθουν άνετα μαζί τους αλλά ταυτόχρονα δεν αφήνουν να τους προσβάλλουν και να τους εκμεταλλεύονται. Έχουν βρει τη «χρυσή τομή».
7. Αγαπούν τα ταξίδια
Αν έχουν μαζέψει κάποια χρήματα θα τα ξοδέψουν σε μια νέα ταξιδιωτική εμπειρία και όχι σε ακριβά υλικά αγαθά. Τι πιο όμορφο εξάλλου να γεμίζεις νέες εικόνες και να γνωρίζεις πώς ζει ο υπόλοιπος κόσμος;
8. Αγαπούν τη ζωή
Όποια μορφή και αν έχει αυτή. Δεν αγαπούν μόνο τον εαυτό τους αλλά τα ζώα και τη φύση. Από εκεί εξάλλου προέρχονται και ξέρουν ότι όσο φροντίζουν γι’ αυτήν, εκείνη τους «ανταμείβει».
9. Δεν είναι απόλυτοι
Έχουν την δική τους άποψη αλλά είναι ταυτόχρονα καλοί ακροατές. Κάθε άνθρωπος έχει κάτι νέο να τους πει, μια νέα εμπειρία να μοιραστεί μαζί τους. Ακόμη και αν διαφωνούν με αυτό που λέει ο άλλος, ξέρουν να σέβονται τη γνώμη του και κλείνουν τον διάλογο με ένα χαμόγελο.
10. Ξεχνούν την αποτυχία γρήγορα
Όλοι θα γνωρίσουν αποτυχίες και επιτυχίες. Όμως αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να προσπερνούν τις αποτυχίες γρήγορα και να προχωρούν στο επόμενο βήμα με αισιοδοξία. Εξάλλου ακόμη και ο πιο επιτυχημένος άνθρωπος, έχει κάποια στιγμή αποτύχει, αλλά αυτό που τον ξεχώρισε είναι ότι δεν το έβαλε κάτω.
Η κίνηση Γλέζου για τον Μητσοτάκη που συγκλόνισε τον Κυριάκο
Ο πολιτικός πολιτισμός σε όλο του το μεγαλείο αποτυπώθηκε χθες με μια κίνηση που έκανε μια μεγάλη μορφή της ελληνικής ιστορίας ο Μανώλης Γλέζος εις μνήμην του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Το κουδούνι του σπιτιού της οικογένειας του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Λυκαβηττό χτύπησε αργά το βράδυ της Τρίτης. Όλοι ήταν εκεί και δεν περίμεναν κανέναν. Κανόνιζαν τις τελευταίες λεπτομέρειες της κηδείας του πατριάρχη της οικογένειας.
Σύμφωνα με την «Ελευθερία του Τύπου» ο απρόσμενος επισκέπτης ήταν ο Μανώλης Γλέζος, ο οποίος κράταγε και ένα κόκκινο γαρίφαλο. Ηθελε να τιμήσει τον μεγάλο του φίλο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ανήμερα μάλιστα της επετείου που ο ίδιος μαζί με τον Απόστολο Σάντα είχαν κατεβάσει το 1941 τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, συγκινήθηκε και έσπευσε να συστήσει στη μικρή του κόρη Δάφνη τον κ. Γλέζο, λέγοντάς της: «Εχεις απέναντί σου έναν μεγάλο ήρωα, έναν αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης».
Ο Μανώλης Γλέζος είχε και κάτι ακόμα. Παρέδωσε ένα γράμμα στην οικογένεια Μητσοτάκη, το οποίο ξεκινούσε με ένα απόσπασμα από την Ομήρου Ιλιάδα Ι 63-65, όπου έλεγε ότι «Αφρήτωρ, αθέμιστος, ανέστιος έστιν εκείνος, ος πολέμου έραται επιδημίου οκρυόεντος» (ακοινώνητος, άγριος και άπατρις είναι αυτός που τον εμφύλιο πόλεμο αγαπά).
Στο ειλικρινές γράμμα προς την οικογένεια του εκλιπόντος, ο Μανώλης Γλέζος έγραφε: «Πιστός στο αξίωμα αυτό ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υπήρξεν ο πρωτουργός να αποφευχθεί και να μην υπάρξει εμφύλιος πόλεμος στην Κρήτη, στη διάρκεια της κατοχής. Oποια αντίθεση και αν έχεις μαζί του, οφείλεις να του το αναγνωρίσεις. Γνωρίστηκα μαζί του το 1953 και υπήρξαν διαφορετικές οι απόψεις μας για το πολιτικό γίγνεσθαι. Η διαφορά, όμως, αυτή δεν υπήρξε να γίνουμε οχτροί. Η χούντα στις 21 Απριλίου 1967 μας ξαναντάμωσε στον ίδιο θάλαμο στο Γουδή και μετά στο Πικέρμι. Γνωστή η ιστορία που έχουμε από κοινού δημοσιοποιήσει».
ΦΩΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ
Σύμφωνα με την «Ελευθερία του Τύπου» ο απρόσμενος επισκέπτης ήταν ο Μανώλης Γλέζος, ο οποίος κράταγε και ένα κόκκινο γαρίφαλο. Ηθελε να τιμήσει τον μεγάλο του φίλο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ανήμερα μάλιστα της επετείου που ο ίδιος μαζί με τον Απόστολο Σάντα είχαν κατεβάσει το 1941 τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, συγκινήθηκε και έσπευσε να συστήσει στη μικρή του κόρη Δάφνη τον κ. Γλέζο, λέγοντάς της: «Εχεις απέναντί σου έναν μεγάλο ήρωα, έναν αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης».
Ο Μανώλης Γλέζος είχε και κάτι ακόμα. Παρέδωσε ένα γράμμα στην οικογένεια Μητσοτάκη, το οποίο ξεκινούσε με ένα απόσπασμα από την Ομήρου Ιλιάδα Ι 63-65, όπου έλεγε ότι «Αφρήτωρ, αθέμιστος, ανέστιος έστιν εκείνος, ος πολέμου έραται επιδημίου οκρυόεντος» (ακοινώνητος, άγριος και άπατρις είναι αυτός που τον εμφύλιο πόλεμο αγαπά).
Στο ειλικρινές γράμμα προς την οικογένεια του εκλιπόντος, ο Μανώλης Γλέζος έγραφε: «Πιστός στο αξίωμα αυτό ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υπήρξεν ο πρωτουργός να αποφευχθεί και να μην υπάρξει εμφύλιος πόλεμος στην Κρήτη, στη διάρκεια της κατοχής. Oποια αντίθεση και αν έχεις μαζί του, οφείλεις να του το αναγνωρίσεις. Γνωρίστηκα μαζί του το 1953 και υπήρξαν διαφορετικές οι απόψεις μας για το πολιτικό γίγνεσθαι. Η διαφορά, όμως, αυτή δεν υπήρξε να γίνουμε οχτροί. Η χούντα στις 21 Απριλίου 1967 μας ξαναντάμωσε στον ίδιο θάλαμο στο Γουδή και μετά στο Πικέρμι. Γνωστή η ιστορία που έχουμε από κοινού δημοσιοποιήσει».
ΦΩΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥΕξόδιος ακόλουθία Κ Μητσοτάκη Μητρόπολη Αθηνών
Βόμβα Παπαχελά για Μητσοτάκη: «Πριν πεθάνει μου είπε…»
Ο Αλέξης Παπαχελάς διευθυντής της εφημερίδας «Καθημερινή» αποκαλύπτει ορισμένα από όσα του είπε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, το περασμένο Πάσχα κατά την τελευταία τους συνάντηση, αλλά και ένα άγνωστο παρασκήνιο από το παρελθόν.
Ο Αλέξης Παπαχελάς γράφει στην «Καθημερινή»: «Δεν τον ήξερα καλά την περίοδο της πρωθυπουργίας του, αντιθέτως βρέθηκα στο στόχαστρο των παραδοσιακών αυλικών τού εκάστοτε πρωθυπουργού.
Και τον στενοχώρησα αρκετές φορές μετά, με έρευνες που έκανα. Μου έκανε εντύπωση πάντα πώς αντέδρασε σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, όπου ήξερα ότι είχε θυμώσει πολύ. Απέφευγα να τον συναντήσω μέχρι να περάσει η μπόρα. Με είδε όμως σε μια εκδήλωση και ήλθε καταπάνω μου.
«Χάθηκες», μου είπε και πρόσθεσε: «Ποτέ μην μπερδεύεις τη δουλειά με τα προσωπικά. Εσύ καλά έκανες τη δουλειά σου, έλα να τα πούμε»».
Για την τελευταία τους συνάντηση, πριν δύο μήνες περίπου ο Αλέξης Παπαχελάς γράφει: «Είχα την ευκαιρία, που τώρα μου μοιάζει πολύτιμη, να τον δω για τελευταία φορά πριν από το περασμένο Πάσχα. Η αγωνία του για το πού πάμε ήταν έκδηλη. Με ρωτούσε τι πιστεύω για τον Ερντογάν και τι θα γίνει με το δημοψήφισμα στην Τουρκία.
Καθώς τελείωναν οι αντοχές του, έκανα το αναμενόμενο σχόλιο: «Πρόεδρε, υποθέτω θέλεις να αντέξεις να δεις τον Κυριάκο πρωθυπουργό».
Επειδή ήταν ο Μητσοτάκης, μου έδωσε μια εξίσου αναμενόμενη απάντηση που έδειχνε πόσο ήθελε να είναι ακόμη ενεργός, στα 99 του, χωρίς να βλέπει καλά, χωρίς να μπορεί να σηκωθεί από την καρέκλα μόνος του: «Αυτό που θέλω είναι να έχω τα μυαλά μου για να μπορώ να βοηθήσω να μη γίνουν μεγάλα λάθη τον πρώτο καιρό, να τα προλάβουμε».
Ήξερα ότι δεν θα τον ξανάβλεπα. Και πως θα μας έλειπε αυτή η ωμή, καθαρή φωνή ενός ανθρώπου που τα έζησε όλα, που, είτε διαφωνούσες, είτε συμφωνούσες μαζί του, έπρεπε να τον ακούς. Ίσως γι’ αυτό με αποχαιρέτησε με μία φράση που δεν θα ξεχάσω: «Να θυμάσαι, παιδί μου, ένα πράγμα: Αυτή η χώρα όσο εύκολα χαλάει, τόσο εύκολα φτιάχνει»».
Είναι οι μικρόψυχοι άνθρωποι εκείνοι που προσπαθούν να εξευτελίσουν τους άλλους
Χαλίλ Γκιμπράν
Γιατί κάποιοι πετυχαίνουν σε ό,τι κι αν κάνουν;
Κεντρική ψαραγορά. Τετάρτη μεσημέρι. Κάτι σαν ανατολίτικο παζάρι. Χάνομαι στις μυρωδιές και στις φωνές. Περπατάω και χαζεύω. Με έχουν πάρει είδηση οι ψαράδες και δεν μου κολλάνε. Ξαφνικά σταματάω σε ένα ψαράδικο, χωρίς να ξέρω γιατί. Αφού είναι όλα τα ίδια, αναρωτιέμαι. Και όμως, αυτό διαφέρει. Κοντοστέκομαι και παρατηρώ. Προσπαθώ να βρω μία μία τις διαφορές, όπως κάναμε μικροί. Πρώτη διαφορά: τα ψάρια είναι σε ακριβή παράταξη. Δεύτερη διαφορά: ο πάγος λες και είναι πιο φρέσκος, πιο λευκός, σαν φρεσκοστρωμένο κρεβάτι. Τρίτη διαφορά: το μαγαζί τρίζει από καθαριότητα. Θα μπορούσε εύκολα να είναι φαρμακείο. Τέταρτη διαφορά: ο κόσμος που δουλεύει εδώ δεν κάθεται. Κινείται. Κάνει κάτι συνέχεια. Και χαμογελάει.
Κι εκεί που νιώθω ότι τελείωσα με το κουίζ, αντικρίζω και την υπεύθυνη του καταστήματος. Μια κυρία γύρω στα 40. Στέκεται στη μέση του μαγαζιού. Όρθια, δεν κρέμεται. Φοράει μια κολαρισμένη πεντακάθαρη στολή, σαν να την έβαλε μόλις, κι ας είναι μεσημέρι. Οι γαλότσες της λάμπουν από καθαριότητα. Τα μαλλιά της είναι καλοχτενισμένα. Σαν να έχει πάει σε δεξίωση. Κρατάει με σιγουριά ένα καλοφτιαγμένο χάρτινο χωνί για τα ψάρια. Δεν φωνάζει. Όμως δεσπόζει.
Κάποιοι άνθρωποι έχουν επιλέξει την επιτυχία. Κι η επιτυχία χτίζεται με τις καθημερινές, τις «ασήμαντες» συνήθειες. Πηγαίνουν στη συνάντησή τους πέντε λεπτά νωρίτερα, ασχέτως εάν θα συναντήσουν το παιδί τους ή τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Προτιμούν να περιμένουν παρά να τους περιμένουν. Το κινητό τους δεν μένει από μπαταρία, γιατί έχουν φροντίσει να τη φορτίσουν όλο το βράδυ. Εάν έχουν μαγαζί, ποτέ δεν θα ξεμείνουν από ψιλά, γιατί τα προμηθεύονται εγκαίρως και σε επάρκεια. Σέβονται το κόκκινο φανάρι, πρώτα όμως γιατί σέβονται τον εαυτό τους και μετά γιατί σέβονται τον νόμο. Ποτέ δεν θα τους δεις να καταβροχθίζουν το σάντουιτς περπατώντας στη μέση του δρόμου. Θα κάτσουν στο τραπέζι έστω και πέντε λεπτά, για να φροντίσουν τον εαυτό τους. Στο μετρό θα τους δεις να διαβάζουν, χωρίς να ενοχλούν και χωρίς να ενοχλούνται. Λένε πάντα «ευχαριστώ» όταν τους αφήνεις να περάσουν και, φυσικά, είναι οι πρώτοι που το ακούν. Δεν θα τους ακούσεις ποτέ να παραπονεθούν ότι δεν έχουν χρόνο. Τα προλαβαίνουν όλα και δεν είναι λίγα.
Αυτοί οι άνθρωποι ζουν τη ζωή, δεν τους ζει η ζωή. Έχουν μάθει την τέχνη της. Πρώτα ακούν και μετά μιλάνε. Δρουν αντί να γκρινιάζουν. Παρατηρούν αντί να κρίνουν κι αποφασίζουν να το κάνουν, όταν και μόνο αυτό είναι σκόπιμο. Όταν οι πελάτες ή οι συνεργάτες τους παίρνουν χαρά, εκείνοι παίρνουν ακόμη μεγαλύτερη. Νοιάζονται για τους άλλους. Νοιάζονται αληθινά. Αλλά πρώτα από όλα νοιάζονται για τον εαυτό τους και το δείχνουν. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους λες και χαμογελάνε. Αγαπούν αυτό που κάνουν. Πάντα βρίσκουν τον τρόπο να το αγαπήσουν. Έχουν αυτό που θέλουν, επειδή απλά θέλουν αυτό που έχουν. Ξέρουν να λένε «όχι», χωρίς να χρειαστεί να το φωνάξουν. Βλέπουν τη δουλειά τους σαν τη σημαντικότερη στον κόσμο, κι ας το βλέπουν κάποιες φορές μόνο αυτοί. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν προσδοκίες πρώτα από τον εαυτό τους και μετά από τους άλλους. Συγκεντρώνονται στον στόχο τους και δεν σκορπιούνται. Σου φτιάχνουν τη μέρα γιατί έχουν φροντίσει πρώτα να φτιάξουν τη δική τους. Κάνουν πλάκα με τον εαυτό τους, αλλά ποτέ για τον εαυτό τους. Ξέρουν πολλά, αλλά, παρ’ όλα αυτά, ξέρουν ότι δεν ξέρουν.
Αυτοί οι άνθρωποι πετυχαίνουν, ακόμη κι όταν «αποτυχαίνουν». Αυτοί οι άνθρωποι πάντα πετυχαίνουν, γιατί απλά το έχουν επιλέξει. Ακριβώς όπως η κυρία με την κολαρισμένη στολή και τις φρεσκογυαλισμένες γαλότσες. ■
Οι μοναδικές ομορφιές της Μονεμβασιάς
Απολαύστε το υπέροχο βίντεο της βυζαντινής καστροπολιτείας της Μονεμβασιάς και ακολουθήστε μας σε ένα ονειρικό ταξίδι στο χρόνο και την ιστορία.
Το «πέτρινο καράβι» του Ρίτσου, στέκει καρτερικά στο νοτιοανατολικό άκρο της Λακωνικής γης, μεταφέροντας τους επισκέπτες σε ένα ονειρικό ταξίδι στο χρόνο και την ιστορία. Κάστρα και τείχη, παλιά αρχοντικά, στενά λιθόστρωτα δρομάκια, εκκλησίες, παλιές χαμηλές καμάρες, αψίδες, οικόσημα, μαρμάρινοι αυτοκρατορικοί θρόνοι, βυζαντινές εικόνες δίνουν την εντύπωση μιας πόλης φανταστικής, που δεν την άγγιξε το πέρασμα του χρόνου.
Η Μονεμβασιά είναι γνωστή σαν το «Γιβραλτάρ της Ανατολής», το «Υπερνεφελές Κάστρο» του Μοριά, το «Περιώνυμον Άστυ» του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’, η «Θεόσωστος Πόλη» των Παλαιολόγων του Μυστρά, το «Μενεξέ Καλεσί» (Κάστρο των λουλουδιών – Φρούριο των ανθέων) των Τούρκων, το «Λουλούδι της Μονεμβασιάς», η «Ανθομύριστη Καστροπολιτεία» του Νότου.
Ένα μικρό νησί που ενώνεται με την ενδοχώρα από μια στενή λωρίδα γης, μια γέφυρα που συνυπάρχει με το θαλασσινό στοιχείο του Μυρτώου Πελάγους. Μπαίνοντας στο βράχο από τη μοναδική είσοδο – «μόνη έμβαση» απ’ όπου και το όνομα της πόλης Μονεμβασιά – αρχίζει το ταξίδι στο παρελθόν, από τον 6ο αιώνα που κατοικήθηκε μέχρι και σήμερα.
Μπαίνοντας στην πόλη αριστερά βρίσκεται το σπίτι του Μονεμβασίτη ποιητή της Ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσου. Στη συνέχεια, ο κεντρικός δρόμος με το βυζαντινό καλντερίμι, ο δρόμος της αγορά που οδηγεί στη Κεντρική Πλατεία με το παλαιό κανόνι και την Εκκλησία του Ελκομένου Χριστού. Απέναντι το ιστορικό διατηρητέο κτίριο του 16ου αιώνα (τζαμί) όπου στεγάζεται η Αρχαιολογική Συλλογή Μονεμβασίας. Από εδώ διακλαδίζονται οι δρόμοι προς όλες τις γωνίες του Κάστρου. Τέτοιες πανέμορφες γωνιές υπάρχουν παντού.
Μετά από μία ανηφορική διαδρομή 15 λεπτών, ο επισκέπτης φτάνει στην επάνω πόλη, τον «Γούλα» όπως λέγεται, αλλά η θέα σίγουρα τον ξεκουράζει. Στα πόδια του η κάτω πόλη, τα τείχη και η θάλασσα, να παίζει το αιώνιο παιχνίδι της με το Κάστρο, ενώ λίγο πιο πάνω δεσπόζει η εκκλησία της Αγίας Σοφίας χτισμένη στην άκρη του απόκρημνου βράχου.
Στο Κάστρο υπάρχουν 40 εκκλησίες, μεταξύ των οποίων της Παναγίας της Χρυσαφίτισσας, της Παναγίας Μυρτιδιώτισσας, της Παναγίας της Κρητικιάς, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Στεφάνου, του Αγίου Παύλου, της Αγίας Άννας, καθώς και το εργαστήριο και μουσείο αργυροχρυσοχοΐας.Δείτε το υπέροχο βίντεο:
_______________________ Πηγή: dinfo.grby Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Αγία Βάρβαρα προσκύνημα Αγίας Ελένης
Τα έσοδα των ομάδων
Ο Ιταλός δημοσιογράφος Μάρκο Παλιαρίτσιο της Corriere Adriatico έβαλε κάτω τους αριθμούς και δημοσίευσε στον λογαριασμό του στο twitter τα έσοδα των 16 ομάδων της EuroLeague με βάση τα αποτελέσματά τους στην διοργάνωση. Συγκεκριμένα, κάθε ομάδα έβαζε στο ταμείο της 40 χιλιάδες ευρώ για κάθε νίκη στην Κανονική περίοδο, 70 χιλιάδες ευρώ για κάθε νίκη στα playoffs, 1 εκατ. ευρώ για την κατάκτηση του τίτλου, 500 χιλιάδες ευρώ για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης, 300 χιλιάδες ευρώ για την κατάκτηση της τρίτης θέσης και 200 χιλιάδες ευρώ για την κατάκτηση της 4ης θέσης. Όπως γίνεται λοιπόν σαφές, πρώτη σε έσοδα ήταν η Πρωταθλήτρια Ευρώπης Φενέρμπαχτσε με 1.930.000 ευρώ, με τον Ολυμπιακό να ακολουθεί με 1.470.000 ευρώ, ενώ στην 6η θέση βρέθηκε ο Παναθηναϊκός με 760.000 ευρώ. Αναλυτικά η λίστα: Φενέρμπαχτσε: 1.930.000 ευρώ Ολυμπιακός: 1.470.000 ευρώ ΤΣΣΚΑ Μόσχας: 1.390.000 ευρώ Ρεάλ Μαδρίτης: 1.330.000 ευρώ Αναντολού Εφές: 820.000 ευρώ Παναθηναϊκός: 760.000 ευρώ Νταρουσάφακα: 710.000 ευρώ Μπασκόνια: 680.000 ευρώ Ερυθρός Αστέρας: 640.000 ευρώ Ζαλγκίρις: 560.000 ευρώ Μπαρτσελόνα: 480.000 ευρώ Γαλατάσαραϊ: 440.00 ευρώ Μπάμπεργκ: 400.000 ευρώ Μακάμπι Τελ Αβίβ: 400.000 ευρώ Ούνικς Καζάν: 320.000 ευρώ Αρμάνι Μιλάνο: 320.000 ευρώ