Ιούνιος: «Θέρος, τρύγος, πόλεμος …και στο αλώνισμα χαρές!»
Φροντίδα φυτείας πατάτας
22 φωτογραφίες που δείχνουν πως έπαιζαν παλιά τα παιδιά!
Μα πως ζούσαμε τότε χωρίς κανάλια, χωρίς τάμπλετ, χωρίς πλέιστέισον, χωρίς
άιφον, χωρίς εορτοδάνεια; Ελεύθεροι! Ένα καταπληκτικό αφιέρωμα με φωτογραφίες
από την παλιά Ελλάδα που δείχνει πως πάιζαν τα παιδιά έξω.
Παλιότερα δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, στερεοφωνικά, ή τηλεοπτικά παιχνίδια, δεν
υπήρχαν χρήματα για ακριβά παιχνίδια και οι γονείς μας ήταν πολύ απασχολημένοι
για να ασχοληθούν.
Ευτυχώς η κίνηση στους δρόμους ήταν μικρή ή δεν υπήρχε, οπότε ο δρόμος ήταν
η παιδική χαρά.
Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, καθώς και στους μικρούς κήπους μπροστά.
Παίζαν έξω έως ότου βράδιαζε και δεν βλέπαν πια.
Απο τα χαρακτηριστικά στοιχεία της παλιότερης εποχής ήταν ότι τα πιό
αγαπημένα παιχνίδια ήταν αυτά που τα φτιάχναν μόνα τους τα παιδιά αφού
η κατασκευή τους, η συνεχής τροποποίηση και τελειοποίησή τους
αποτελούσε από μόνη της το μεγαλύτερο ίσως παιχνίδι.
Είχαν, το παιχνίδι με τα τσέρκια.Υπήρχαν ξύλινα σε διάφορα μεγέθη για τα
κορίτσια με τα ραβδιά τα κυλούσαν στα πεζοδρόμια.Τα αγόρια είχαν σιδερένια τσέρκια.
Κέρδιζε το παιδί που θα έφτανε πρώτο στο προκαθορισμένο σημείο.
Το πατίνι είναι ένα όχημα χωρίς μηχανή, χωρίς πεντάλ και χωρίς σέλα ή άλλο
κάθισμα, στο οποίο ο οδηγός στέκεται όρθιος η» καθιστός τοποθετώντας το
ένα πόδι του στον πεπλατυσμένο άξονα που ενώνει τους δυο τροχούς ενώ με
το άλλο δίνει ώθηση με συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις εκκρεμούς ώστε να
μετακινηθεί το όχημα.
κάθισμα, στο οποίο ο οδηγός στέκεται όρθιος η» καθιστός τοποθετώντας το
ένα πόδι του στον πεπλατυσμένο άξονα που ενώνει τους δυο τροχούς ενώ με
το άλλο δίνει ώθηση με συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις εκκρεμούς ώστε να
μετακινηθεί το όχημα.
ΠΕΡΝΑ, ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ
Τα παιδιά, από 6 και πάνω, διαλέγουν από τα πιο μεγάλα, δυο μάνες και η κάθε
μια παίρνει με λάχνισμα τον ήλιο ή το φεγγάρι. Οι 2 μάνες σχηματίζουν με τα
χέρια τους μια καμάρα και στέκονται όρθιες στη μέση. Τα υπόλοιπα παιδιά
σχηματίζουν μια γραμμή, το ένα πίσω απ’ το άλλο, κρατημένα απ’ τη μέση ή
απ’ τη ζώνη τους. Όπως έχουν σχηματίσει τη σειρά προχωρούν προς την καμάρα τραγουδώντας:Περνά, περνά η μέλισσα Με τα μελισσόπουλα Και με τα παιδόπουλα!
ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΣ ΚΥΡΑ ΜΑΡΙΑ
Πιάνονται απ’ το χέρι και σχηματίζουν κύκλο, ενώ ένα κορίτσι απ’ τα μεγαλύτερα,
η κυρα-Μαρία, στέκεται στη μέση. Αρχίζουν να γυρίζουν γύρω γύρω
και τραγουδούν, ενώ η κυρα-Μαρία προσπαθεί να περάσει ανάμεσά τους.
Εκείνη την εποχή, τα παιδιά είχαν απαραίτητα μαζί τους και από μία
ξύλινη σφεντόνα ( τέγκαλα ) για το κυνήγι των πουλιών και για το σημάδι
διαφόρων στόχων.
Κρυφτό
Μετά από κλήρο , ένας παίκτης τα «φυλούσε» (δηλ. μετρούσε μέχρι ένα αριθμό με
κλειστά μάτια) . Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα , οι άλλοι παίκτες κρυβόντουσαν .
Αυτός που τα φύλαγε είχε σκοπό να βρεί έναν παίκτη . Μόλις τον έβρισκε ,
τα φύλαγε αυτός.
Τυφλόμυγα
Η τυφλόμυγα παίζεται από δύο παιδιά και πάνω. Στην αρχή όλοι τραβάνε έναν
κλήρο για να δούνε ποιος θα τα φυλάει. Αυτός κλείνει τα μάτια του με ένα μαντήλι .
Την ώρα που τα έχει κλειστά τα παιδιά ανακατεύονται. ΄Οποιο παιδί πιάσει πρέπει να
βρει πως το λένε δηλαδή ποιο είναι. Αν το αναγνωρίσει τότε αυτό το παιδί κάνει τη
τυφλόμυγα. Και έτσι αυτό συνεχίζεται.
Το Μπιζζζ!
Μαζεύονται τα παιδιά και αποφασίζουν ποιος θα τα «φυλάει». Αυτός λοιπόν
κάθεται σ’ ένα σκαμνί ή στέκει σκυφτός και βάζει το δεξί του χέρι κάτω από
την αριστερή του μασχάλη, κρατώντας την παλάμη ανοιχτή προς τα επάνω, ενώ
με το αριστερό του χέρι κρατάει κλειστά τα μάτια του. Οι άλλοι παίκτες στέκονται
προς τ’ αριστερά του και ένας απ’ αυτούς τον πλησιάζει, του χτυπάει την ανοιχτή
παλάμη και ύστερα απομακρύνεται μαζί με τους άλλους. Όλοι χοροπηδούν
γύρω του και στρυφογυρίζουν το δάχτυλο τους φωνάζοντας «Μπιζζ!» όπως
κάνει η μέλισσα. Αυτός που τα φυλάει πρέπει να μαντέψει ποιος τον χτύπησε.
Αν τον ανακαλύψει, τότε αυτός παίρνει τη θέση του αλλιώς το παιχνίδι
συνεχίζεται κατά τον ίδιο τρόπο.
Τα αγόρια έπαιζαν «βόλους» έστρωναν τους βόλους σε μια σειρά, και τα παιδιά
έριχναν το καθένα το δικό του βώλο από κάποια καθορισμένη απόσταση,
προσπαθώντας να πετύχουν κάποιον απο τους «στρωμένους» βώλους. Οποιο βώλο
πετύχαινε το παιδί, τον κέρδιζε.
_______________________
Πηγή: tilestwra.com
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Μαραθώνας
Τα παιδιά σου δεν σου ανήκουν. Είναι γιοι και κόρες της ίδιας της ζωής.
Σχετικά λίγος κόσμος στον Αγιο Διονύσιο για μια προσωπικότητα τέτοιας
εμβέλειας.
Και δεν έχει να κάνει μόνο με την κηδεία την ίδια ώρα του
Κωνσταντίνου Μητσοτάκη |
εμβέλειας.
Και δεν έχει να κάνει μόνο με την κηδεία την ίδια ώρα του
Κωνσταντίνου Μητσοτάκη |
Στην αμερικανική ποπ κουλτούρα υπάρχει μια άτυπη και μάλλον μακάβρια λέσχη.
Λέγεται Κλαμπ των Επισκιασμένων Μακαριτών. Μέλη της διασημότητες που η
απώλειά τους επισκιάστηκε από τον θάνατο ενός πιο διασήμου την ίδια χρονική
περίοδο. Ως παραδείγματα αναφέρουν τον θρύλο της Εβδομης Τέχνης Φεντερίκο
Φελίνι, ο θάνατος του οποίου, στις 31 Οκτωβρίου 1993 σε ηλικία 73 ετών,
επισκιάστηκε από το σοκ του βίαιου θανάτου, έξω από ένα κλαμπ του Χόλιγουντ του νεαρού ηθοποιού Ρίβερ Φοίνιξ. Το ίδιο και ο Ορσον Γουέλς. Πέθανε, και αυτός Οκτώβριο, το 1985 αλλά εκείνη την ημέρα οι ΗΠΑ δάκρυσαν περισσότερο για την απώλεια του γοητευτικού Γιουλ Μπρίνερ. Και η Φάρα Φόσετ πέθανε τον Ιούνιο του 2009 στη σκιά του θανάτου του Μάικλ Τζάκσον.
Η διασημότητα είναι μια σκληρή και συχνά άδικη ζυγαριά. Και σε ακολουθεί και μετά τον θάνατό σου.
Ο Αγιος Διονύσιος στο Κολωνάκι, από τη Μητρόπολη Αθηνών είναι δεν είναι δύο χιλιόμετρα απόσταση. Στη Μητρόπολη το πρωί της Τετάρτης γινόταν ήδη το αδιαχώρητο. Ηταν η εξόδιος ακολουθία για τον
Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Στον Αγιο Διονύσιο
υπήρχε κάποιος κόσμος, αλλά όχι πολύς, η
Σκουφά ήταν ανοιχτή. Ηταν η εξόδιος ακολουθία
για τον εφοπλιστή και μεγάλο ευεργέτη Αλέξανδρο Γουλανδρή.
Οπως λένε, από την κηδεία του Γουλανδρή έλαμψε δια της απουσίας του
ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος. Τον πολιτικό κόσμο εκπροσώπησε ex officio ο υπουργός Ναυτιλίας Παναγιώτης Κουρουμπλής ενώ
παρών ήταν ο πρώην Πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμμένος ο οποίος ήταν προσωπικός φίλος του εκλιπόντος καθώς και ο πρώην υπουργός
Πολιτισμού Κωσταντίνος Τασούλας. Ηταν και ο αρχηγός του
Πολεμικού Ναυτικού, η τέως βασιλική οικογένεια και κάποιοι άλλοι
εφοπλιστές. Ως εδώ όμως.
Υπάρχει κάτι το άνισο με τη λιγοστή παρουσία εγχώριων προσωπικοτήτων
στην κηδεία του Αλέξανδρου Γουλανδρή. Είχε πεθάνει την περασμένη
εβδομάδα και η κηδεία του είχε οριστεί για τις 31 Μαΐου ώστε να μπορέσουν
να έλθουν συγγενείς και φίλοι από τις ΗΠΑ, την Ελβετία και τη Βρετανία.
Και ήρθαν. Η εγχώρια όμως αφρόκρεμα ήταν απούσα, οριακά υπήρξαν
φωτογράφοι που είχαν μυριστεί ότι το «μεροκάματο» ήταν λίγα χιλιόμετρα
πιο κάτω· είχε μεσολαβήσει στο μεταξύ ο θάνατος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Ωστόσο, δεν είναι μόνο ο Μητσοτάκης που στέρησε από την κηδεία του
Αλέξανδρου Γουλανδρή συμμετοχή και δημοσιότητα. Ηταν ο ίδιος ο εκλιπών.
Υπήρξε ένας θρύλος της ναυτιλίας αλλά δεν το διαφήμιζε, δεν πρέπει να υπήρξε συνέντευξή του, ούτε καν σε κλαδικό έντυπο. Και ακόμα περισσότερο ήταν
ένας από τους μεγαλύτερους ευεργέτες της χώρας. Αλλά ποιος το ήξερε;
Ελάχιστοι. Αν δεν έφευγε από τη ζωή κανείς δεν θα είχε μάθει ότι μόλις
πρόσφατα είχε πληρώσει τα έξοδα για την ανακατασκευή του θωρηκτού Αβέρωφ.
Ή ότι είχε πληρώσει την αμοιβή της ομάδας δικηγόρων, μεταξύ των οποίων ήταν
και η Αμάλ Αλαμουντίν-Κλούνεϊ, για τη νομική γνωμοδότηση σχετικά με τη
διεκδίκηση των Γλυπτών του Παρθενώνα. Ή ότι ουσιαστικά πλήρωνε από
την τσέπη του την τελευταία πενταετία τη λειτουργία του Μεγάρου Μουσικής.
Και πόσα άλλα που θα είχε κάνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας,
υπό την προϋπόθεση μάλιστα της ανωνυμίας, και τα πήρε μαζί του στο
τελευταίο του ταξίδι.
Αν ήταν ένας διάσημος ευεργέτης δύσκολα η πολιτική ηγεσία της χώρας θα
αγνοούσε την τελετή – ακόμα και με την επίφαση του ασφυκτικού
χρονοδιογράμματος που επέβαλε η εξόδιος ακολουθία με τιμές εν ενεργεία Πρωθυπουργού για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, λίγη ώρα αργότερα.
Αλλά για τους ανθρώπους που τον ήξεραν, ο Αλέξανδρος Γουλανδρής
έμοιαζε σε όλα του -ακόμα και στον θάνατό του- με το αντικείμενο μιας
από τις πιο συμβολικές του χορηγίες: το άγαλμα του Αφανούς
Ναύτη στην πλατεία Ρίβας της Χώρας της Ανδρου, τόπο καταγωγής του.
Ηταν ο αφανής ευεργέτης.
Από τον Γιώργο τον Λογοθέτη η πιο κάτω ανάρτηση ,
Το χρέος είναι το μόνο μέσο πίεσης των δανειστών στην εγχώρια πολιτική σκηνή να προχωρήσει σε κάποιες μεταρρυθμίσεις ικανές να συγκλίνουν τη χώρα κατά τι με το μέσο όρο της Ευρώπης. Αν ισχύει αυτό, όσο στην Ευρώπη επικρατεί η άποψη πως η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην Ευρωζώνη και την Ε.Ε. δεν θα εκχωρήσουν τον ουσιαστικότερο μοχλό πίεσης… Κατά συνέπεια κανένας δεν έχει λόγο να διευθετήσει το χρέος σε οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση είτε του ΣΥΡΙΖΑ, είτε της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ γιατί αυτή αμέσως, το όποιο όφελος θα το μοίραζε σε συντάξεις και αργομισθίες στους πελάτες της κομματοκρατίας. Δεν υπάρχουν δείγματα ούτε στην κοινωνία, ούτε τα κόμματα εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων πως έχουμε αντιληφθεί τα αίτια της χρεοκοπίας. Αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο δεν θα μας κυβερνούσε το “τσίρκο” του κ. Τσίπρα και οι μεταρρυθμίσεις θα είχαν γίνει και θα είχαν βελτιώσει ήδη την επιδεινούμενη κατάσταση. Το θετικό της σκληρής στάσης που κρατάνε οι δανειστές για το χρέος είναι πως όσο την διατηρούν ισχύει η απόφαση να μας κρατήσουν στην Ευρωζώνη είτε γιατί πιστεύουν πως η χώρα μπορεί να μεταρρυθμιστεί είτε προσωρινά μέχρι να λάβουν οριστικές αποφάσεις… Με τα δεδομένα που υπάρχουν τώρα οποιαδήποτε απόφαση για δραστικό “κούρεμα” το πιθανότερο είναι πως θα πήγαινε πακέτο με Grexit.