Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
Η μοναδική πόλη στον κόσμο που λειτουργεί χωρίς πολιτική, θρησκεία και χρήματα

 Προφανώς θα σκέφτεστε πως μια πόλη χωρίς χρήμα, θρησκεία και πολιτικό σύστημα, θα μπορούσε να υπάρξει μόνο στα αρχαία χρόνια.
 Παρόλα αυτά, μια τέτοια πόλη υπάρχει και λειτουργεί στις μέρες μας, στα πλαίσια της αναζήτησης μιας εναλλακτικής λύσης προς κάτι καλύτερο για τον άνθρωπο. 
Η πόλη, γνωστή ως «Auroville», αναγνωρίστηκε ως διεθνής οντότητα λίγο μετά την ίδρυσή της το 1968. 

Βρίσκεται στη Νότια Ινδία, 150 χιλιόμετρα από τη μεγαλούπολη Τσενάι. Οι κάτοικοι της «Auroville» προέρχονται από 50 διαφορετικές χώρες και κουλτούρες και δεν λειτουργούν σύμφωνα με πολιτικά μορφώματα, θρησκευτικές οργανώσεις και χρηματο-οικονομικά συστήματα. 

Τα κτίρια της πόλης εμπνέουν θαυμασμό, αφού όλα είναι κατασκευασμένα σύμφωνα με πειραματικές αρχιτεκτονικές τεχνικές ώστε να λειτουργούν εκμεταλλευόμενα πλήρως τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. 
Η Mirra Alfassa, ή όπως είναι γνωστή η «Μητέρα», ίδρυσε την πόλη με την ιδέα του να υπάρχει τουλάχιστον ένα μέρος σε αυτόν τον κόσμο όπου κανένας άνθρωπος να μην μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι δικό του.
 «Θα πρέπει να υπάρξει ένα μέρος όπου κανένα κράτος να μην μπορεί να αξιώνει πως είναι δικό του. Όπου όλοι οι άνθρωποι θα έχουν μια ειλικρινή φιλοδοξία να ζήσουν ελεύθεροι ως πολίτες του κόσμου, υπακούοντας μόνο μία αρχή: 
Την υπέρτατη αλήθεια! Ένα μέρος όπου θα επικρατεί ειρήνη, ομόνοια και αρμονία, όπου όλα τα άγρια ένστικτα του ανθρώπου θα χρησιμοποιούνται για να παλέψει τις αιτίες των δεινών και της μιζέριας του, για να ξεπεράσει την αδυναμία και την άγνοιά του και για να θριαμβεύσει απέναντι στους περιορισμούς και τις δυσλειτουργίες του.
 Ένα μέρος όπου η ανάγκη για πνευματικότητα θα υπερισχύει της ικανοποίησης των επιθυμιών, των παθών και της αναζήτησης για κέρδος.»
Η «Auroville» εργάζεται καθημερινά για να γίνει το φωτεινό παράδειγμα και για άλλες πόλεις που αναζητούν μια πιο αυτόνομη, και ταυτόχρονα βιώσιμη, λύση.

 Προς το παρόν η πόλη λειτουργεί με ένα αγροτικό σύστημα πολυ-καλλιεργειών που συνδυάζει δέντρα με φρούτα, χωράφια με σιτάρι και οπωροκηπευτικά δέντρα σε μια έκταση 160 εκταρίων που χωρίζεται σε 15 φάρμες. 
Τα γαλακτομικά προϊόντα παράγονται επίσης στην πόλη και τα φρούτα είναι πάντα εντός εποχής. 
Η μοναδική αυτή πόλη, προστατεύεται από την UNESCO η οποία πιέζει τις καταστάσεις ώστε το παράδειγμα της «Auroville» να μεταδοθεί σε όλον τον κόσμο, κι έτσι να πάρει η πλειονότητα των ανθρώπων μια γεύση για το πώς μπορεί να είναι η ζωή για τις μελλοντικές γενιές. 

πηγή: http://www.tilestwra.com/

Δημοσιεύτηκε στισ

Αύριο ψηφίζουν στο Λονδίνο

από sarant
Δεν είναι σκοπός του ιστολογίου να σας ενημερώνει για τις εκλογικές αναμετρήσεις στον πλανήτη γενικά ή έστω στην Ευρώπη ειδικότερα. Εκλογικά άρθρα βάζουμε κυρίως για τις εγχώριες εκλογές, αν και πρόσφατα είχαμε επίσης αφιερώσει ένα άρθρο στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας. Σήμερα όμως κάνουμε μια εξαίρεση, ίσως επειδή οι αυριανές αγγλικές εκλογές είναι αρκετά ιδιόμορφες.Και στη Γαλλία ψηφίζουν, παρεμπιπτόντως, αλλά όχι αύριο -την Κυριακή που μας έρχεται και την επόμενη, 11 και 18 του μήνα, διότι οι Γάλλοι ακολουθούν την πεπατημένη ενώ οι Βρετανοί (όπως και οι Ολλανδοί) επιμένουν να διοργανώνουν τις εκλογές τους σε εργάσιμη μέρα.Στη Γαλλία ψηφίζουν υποχρεωτικά, θα λέγαμε, αφού στο ημιπροεδρικό γαλλικό σύστημα οι προεδρικές εκλογές υποχρεωτικά (νομίζω) ακολουθούνται από βουλευτικές, τον δε πρωθυπουργό τον ορίζει ο πρόεδρος -κι έτσι, μετά την εκλογή του Μακρόν τον περασμένο μήνα ακολουθούν τώρα οι βουλευτικές εκλογές, όπου από τις σφυγμομετρήσεις φαίνεται πως το κόμμα του νέου προέδρου, παρότι νεοπαγές, καταφέρνει να εξαργυρώσει την αποδοχή του ηγέτη του και βρίσκεται κοντά στο να αποκτήσει όχι απλώς σημαντική εκπροσώπηση, όπως ήταν οι αρχικές του βλέψεις, αλλά πιθανώς και αυτοδύναμη πλειοψηφία. Το κατορθώνει αυτό κυρίως κονιορτοποιώντας το σοσιαλιστικό κόμμα, ενώ η πέραν των σοσιαλιστών Αριστερά (Μελανσόν και κομμουνιστές) παρόλο που δεν μπόρεσε να καταλήξει σε πανεθνική συνεννόηση και ενιαία ψηφοδέλτια, θα καταφέρει μάλλον, χάρη σε τοπικές συμφωνίες και αμοιβαίες υποχωρήσεις, να αυξήσει τον (πολύ χαμηλό πάντως) αριθμό των βουλευτών της. Η άκρα δεξιά του Εθνικού Μετώπου της Λεπέν, εξαιτίας και του εκλογικού συστήματος (μονοεδρικές με δύο γύρους) που ευνοεί τις συμμαχίες, δύσκολα θα βγάλει περισσότερους από 10-15 βουλευτές -στους 577 που έχει η γαλλική Εθνοσυνέλευση.Παρασύρθηκα με τη Γαλλία όμως, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο ψηφίζουν αύριο -και μάλιστα μια κι έξω, σε έναν γύρο, και πάλι σε μονοεδρικές περιφέρειες. Η απερχόμενη πρωθυπουργός, η Τερέζα Μέι των Συντηρητικών, προκήρυξε πρόωρες εκλογές δήθεν για να προσέλθει στις σκληρές διαπραγματεύσεις για το Μπρέξιτ αναβαπτισμένη σε νωπή λαϊκή εντολή, στην πραγματικότητα για να εκμεταλλευτεί τις εσωτερικές διχόνοιες των Εργατικών και την έντονη αμφισβήτηση του Τζέρεμι Κόρμπιν από τη δεξιά πτέρυγα του κόμματος (οι δεξιές πτέρυγες, όταν χάνουν τις εσωκομματικές εκλογές, εκνευρίζονται πολύ) και να καταγάγει συντριπτική νίκη, δεδομένου ότι ήλπιζε να απορροφήσει τις περισσότερες ψήφους του ακροδεξιού Ukip.Ωστόσο, χάρη στην πολύ καλή προεκλογική εκστρατεία των Εργατικών και στα αλλεπάλληλα λάθη των Συντηρητικών, η δημοσκοπική ψαλίδα άρχισε να κλείνει, σε σημείο που οι Συντηρητικοί (που είχαν άνετη αυτοδυναμία στη Βουλή που διαλύθηκε) όχι μόνο να μην έχουν πιθανότητες να αυξήσουν τις έδρες τους αλλά να κινδυνεύουν και με απώλεια της αυτοδυναμίας. Αν αναδειχθεί Κοινοβούλιο χωρίς πλειοψηφία, hung Parliament που το λένε οι Αγγλοι, θα είναι πανωλεθρία για τους Συντηρητικούς και προσωπικός θρίαμβος του Κόρμπιν. (Σχετικά με τον Κόρμπιν, δείτε ένα άρθρο του βουλευτή και φιλόσοφου Κώστα Δουζίνα, που ειναι βαθύς γνώστης της αγγλικής πραγματικότητας).Για εκεί πήγαινε το πράγμα, όταν ήρθε το τρομοκρατικό χτύπημα στη γέφυρα του Λονδίνου, το δεύτερο μετά το μακελειό στο Μάντσεστερ. Υπήρξαν σκέψεις για αναβολή των εκλογών, αλλά τελικά απλώς σταμάτησε για μια-δυο μέρες η προεκλογική εκστρατεία.Θα επηρεάσουν τα τρομοκρατικά χτυπήματα το εκλογικό αποτέλεσμα; Και σε ποια κατεύθυνση; Εκ πρώτης όψεως, οι Συντηρητικοί θα ωφεληθούν. Αφενός επειδή κάθε έκτακτη κατάσταση λίγες μέρες πριν από εκλογές βοηθάει τους απερχόμενους -είτε επειδή προκαλεί ανακλαστικά συσπείρωσης είτε επειδή τα μέσα ενημέρωσης προβάλλουν αναγκαστικά την ηγεσία της χώρας που απευθύνει μηνύματα ενότητας ή παίρνει μέτρα ανακούφισης: αυτό το είδαμε π.χ. στην επανεκλογή του Σρέντερ το 2002 μετά τις πλημμύρες ή, για να μην πάμε μακριά, στη νίκη του Κ. Καραμανλή το 2007 μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές. (Υπάρχει όμως και το αντιπαράδειγμα, της ήττας του Ραχόι στην Ισπανία αμέσως μετά το τρομοκρατικό χτύπημα του 2004, όταν οι ψηφοφόροι τιμώρησαν τη χονδροειδή προσπάθειά του να χρεώσει το μακελειό στην ΕΤΑ).Ο δεύτερος παράγοντας υπέρ της Τερέζας Μέι είναι ότι, κακά τα ψέματα, όταν έρχονται στο προσκήνιο ζητήματα ασφάλειας πολλοί αναποφάσιστοι ψηφοφόροι στρέφονται προς τα δεξια επειδή θεωρούν ότι η δεξιά, πιο σκληρή σε θέματα καταστολής και λιγότερο προσεχτική σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι αποτελεσματικότερη. Ωστόσο, οι Συντηρητικοί κατηγορούνται ότι επί των ημερών τους έγιναν πολλές περικοπές θέσεων στην αστυνομία. Κι έπειτα, υπάρχει η ελπίδα, όπως το διατυπώνει ο Δουζίνας, να επικρατήσουν το φλέγμα και η στωικότητα του βρετανικού λαού -όπως φαίνεται στη φωτογραφία που έγινε ιότροπη, με τον θαμώνα της παμπ που τρέχει μεν να σωθεί μετά το τελευταίο χτύπημα, αλλά χωρίς να χύσει σταγόνα από το ποτήρι μπίρα που κρατάει!Πάντως, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, η Δυτική Ευρώπη έχει ανεπαισθήτως -μετά τα χτυπήματα του Σαρλί Εμπντό, ας πούμε- περάσει σε μια νέα εποχή όπου τα λιγότερο ή περισσότερο πολύνεκρα τρομοκρατικά τζιχαντιστικά χτυπήματα εναντίον πλήθους δεν είναι πια κάτι το αδιανόητο ή το μεμονωμένο αλλά τείνουν να γίνουν κομμάτι της καθημερινής ζωής.Φυσικά, η λύση δεν είναι στην περισσότερη αστυνόμευση, διότι δεν επαρκεί το προσωπικό της αστυνομίας για τη φύλαξη και την επιτήρηση όλων των χώρων όπου συναθροίζεται κόσμος. Στη συναυλία που έγινε στο στάδιο του Μάντσεστερ στη μνήμη των θυμάτων της τρομοκρατικής επίθεσης που είχε σημειωθεί πριν λίγες μέρες στο ίδιο στάδιο εφαρμόστηκαν, διάβασα, δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, με πολλαπλούς ελέγχους, ενώ ένα ελικόπτερο της αστυνομίας έκανε βόλτες πάνω από το στάδιο. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνεται σε κάθε συναυλία, δεν μπορεί να γίνεται σε κάθε γήπεδο ποδοσφαίρου, σε κάθε σημείο όπου μαζεύεται κόσμος. Κάποια γενικά μέτρα μπορούν να παρθούν αλλά η φύλαξη των πάντων είναι αδύνατη -ήδη ο προϋπολογισμός της Γαλλίας δοκιμάζεται από τα πρόσθετα μέτρα ασφαλείας.Μια και ανέφερα τη Γαλλία, θα προσέξατε ότι χτες, στο καλύτερα φυλασσόμενο σημείο της γαλλικής πρωτεύουσας ένας σαραντάχρονος Αλγερίνος φοιτητής επιτέθηκε με σφυρί σε περίπολο αστυνομικών, τραυματίζοντας τον έναν, πριν τον πυροβολήσουν οι άλλοι και τον ρίξουν κάτω σοβαρά τραυματισμένο. Η επίθεση λοιπόν “απέτυχε”, αφού σχεδόν δεν υπήρξαν θύματα; Από μια άποψη νομίζω ότι πέτυχε να σταλάξει στις καρδιές όλων -όχι μονάχα στο Παρίσι ή στη Γαλλία αλλά σε ολη την Ευρώπη, λίγο περισσότερη ανασφάλεια, φόβο, μίσος, παραίτηση.Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η λύση είναι να χτυπηθούν τα αίτια, είτε πρόκειται για την περιθωριοποίηση των φτωχών μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς στα προάστια των μεγαλουπόλεων, είτε για τους πολέμους που ανακινεί και διεξάγει η Δύση στις αραβικές και μουσουλμανικές χώρες, είτε για την προκλητική ανοχή που δείχνει στο σαουδαραβικό καθεστώς. Ωστόσο, το τζίνι έχει ήδη βγει από το μπουκάλι και το χτύπημα των αιτίων δεν φέρνει αποτέλεσμα παρά μακροπρόθεσμα.Σε συνδυασμό με την προσφυγική/μεταναστευτική κρίση, φοβάμαι πως δημιουργούνται οι αντικειμενικές συνθήκες για μια μετατόπιση του εκλογικού σώματος των χωρών της Ευρώπης προς συντηρητικότερες κατευθύνσεις, και όχι μόνο στις χώρες που έχουν ήδη πληγεί, χωρίς βέβαια αυτό να εξασφαλίζει καν την εξάλειψη των τρομοκρατικών χτυπημάτων. Και αυτό αφορά φυσικά και τη χώρα μας, και όχι μόνο ως χώρα υποδοχής προσφύγων. Όχι, δεν βλέπω κάποια λύση, εύχομι όμως να κάνω λάθος.Κι ας δούμε και τι θα ψηφίσουν αύριο στο Λονδίνο.
Δημοσιεύτηκε στισ

Οι Έλληνες οδηγούν γερασμένα αυτοκίνητα. Στα 14 έτη ο μέσος όρος ηλικίας των κυκλοφορούντων οχημάτων, στα 27 έτη ο μέσος όρος των αποσυρόμενων. Αναλυτικά στοιχεία και πίνακες

Του Δημήτρη ΜπαλήΈχουμε συμπληρώσει έναν χρόνο από τότε που λειτούργησε για τελευταία φορά η επιδοτούμενη απόσυρση παλαιών ΙΧ, για αγορά καινούργιων (Μάιος 2016). Τα αποτελέσματα από τότε που άρχισε να εφαρμόζεται γενικά η απόσυρση και κατά συνέπεια ανακύκλωση των ΙΧ στη χώρα μας, βάσει Κοινοτικής Νομοθεσίας, είναι εντυπωσιακά με πολλές παραμέτρους και κοινωνικά μηνύματα.

Στην Ελλάδα της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, η αγορά νέου ΙΧ έχει μπει σε δεύτερη μοίρα, όπως είναι λογικό, κι αυτό δημιουργεί αλυσιδωτές καταστάσεις. Δύσκολα κάποιος αποσύρει από την κυκλοφορία το ΙΧ του, μη μπορώντας να αγοράσει άλλο και μάλιστα χωρίς κίνητρο οικονομικό.Έτσι, τη στιγμή που οι πωλήσεις νέων ΙΧ είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα και οι αποσύρσεις λίγες, μεγαλώνει ο μέσος όρος ζωής των ΙΧ που κυκλοφορούν. Το πρόβλημα επιτείνεται, διότι οι ιδιοκτήτες αυτών των ΙΧ, ακόμα και τη συντήρησή τους την έχουν παραμελήσει (σέρβις), δεν περνούν από ΚΤΕΟ και δεν τα ασφαλίζουν. Κι όλα αυτά συμβαίνουν επειδή δεν υπάρχουν επαρκείς έλεγχοι από τον κρατικό μηχανισμό με διασταυρώσεις στοιχείων. Υπολογίζεται ότι τα ΙΧ που δεν περνούν ΚΤΕΟ είναι πάνω από 1,5 εκατ. και άλλα τόσα εκείνα που δεν ασφαλίζονται. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, το ζήτημα της οδικής ασφάλειας που προκύπτει.

Για να επιστρέψω στην απόσυρση, ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2004, σύμφωνα με την Κοινοτική Νομοθεσία, για όλα τα κράτη-μέλη. Την ευθύνη διαχείρισης στη χώρα μας ανέλαβε η ΕΔΟΕ, σε άμεση συνάρτηση με τον Σύνδεσμο Εισαγωγέων Αντιπροσώπων Αυτοκινήτων. Αξίζει να σημειώσω ότι ανάλογοι φορείς απόσυρσης – ανακύκλωσης, δημιουργήθηκαν και για άλλα προϊόντα, όπως ελαστικά, ηλεκτρικές συσκευές, λιπαντικά κ.α.Η απόσυρση λοιπόν, ως κάτι καινούργιο στην Ελλάδα, αντιμετωπίστηκε με επιφυλακτικότητα. Η περιβαλλοντική ευαισθησία, τότε, αλλά ακόμη και τώρα δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη και λίγοι ήταν αυτοί που καταλάβαιναν ότι το αυτοκίνητο έχει και αυτό το δικό του τέλος ζωής, όπως ο άνθρωπος. Μάλιστα ορισμένοι θεωρούσαν και θεωρούν ότι θα πρέπει να γεράσουν μαζί με το αυτοκίνητό τους…Βέβαια, η πρώτη γενναία απόφαση απόσυρσης, με κίνητρα αγοράς καινούργιου ΙΧ, έγινε το 1991 και ακόμα θυμάμαι το Seat 127 που είχα ως πρώτο αυτοκίνητο, να το παραδίδω προς απόσυρση και ανακύκλωση, αγοράζοντας με αυτό το οικονομικό κίνητρο που δόθηκε τότε, ένα Seat Ibiza. Εκείνη η χρονιά ήταν που πράγματι υπήρξε μια σημαντική ανανέωση του στόλου των οχημάτων. Στη συνέχεια, τα χρόνια πέρασαν και μόνο ύστερα από την επιβολή της, θεσμικά, η απόσυρση νομοθετήθηκε.Οι ιδιώτες λοιπόν, άρχισαν να αντιλαμβάνονται σιγά σιγά την αλλαγή αυτή τον Δεκέμβριο του 2004, ενώ και οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης (οι δήμοι), μπήκαν και αυτοί στη διαδικασία να μαζεύουν χρόνια εγκαταλελειμμένα οχήματα από τους δρόμους. Αυτό, βέβαια, είναι μια πονεμένη ιστορία, διότι οι δήμοι έχουν ατονήσει αυτή την υποχρέωση. Ενώ οφείλουν να βάζουν αυτοκόλλητο στο παρμπρίζ κάθε παρατημένου οχήματος που φαίνεται ότι είναι σε αυτήν την κατάσταση για πάρα πολύ καιρό (με ή χωρίς πινακίδες), προειδοποιώντας τον κάτοχό του να το μαζέψει από τον δρόμο, εντούτοις αφού παρέλθει ο μήνας και το όχημα δεν έχει μετακινηθεί, ο δήμος δεν το μαζεύει για να το στείλει προς ανακύκλωση. Επικαλείται ότι δεν έχει χώρο για να τα συγκεντρώσει και υπαλλήλους να απασχολήσει, τη στιγμή που ακόμα και οι εταιρείες ανακύκλωσης συνδράμουν στην περισυλλογή. Η κατάσταση είναι ακόμα πιο τραγική στην ελληνική περιφέρεια, όπως πηγαίνεις σε χωριά και βλέπεις στις άκρες των δρόμων και σε χωράφια κουφάρια οχημάτων να μένουν εκεί για δεκαετίες. Κι ουδείς ιδιοκτήτης μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει παρατήσει το αυτοκίνητό του σε ιδιόκτητο χωράφι, διότι αφενός ρυπαίνει και αφετέρου η νομοθεσία αναφέρει ότι μόνο σε κλειστό χώρο στάθμευσης μπορεί να έχει κάποιος εγκαταλελειμμένο όχημα.Στον παρακάτω πίνακα θα δείτε αναλυτικά πόσα οχήματα αποσύρθηκαν κάθε χρόνο, από ιδιώτες και ΟΤΑ, για να διαπιστώσετε ότι τις χρονιές της επιδοτούμενης απόσυρσης (2009 – Μάιος 2016), είχαμε έκρηξη αποσύρσεων. Η μόνη παρατήρηση αφορά τη χρονιά 2010, όταν η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου κατάργησε την επιδοτούμενη απόσυρση, ισχυριζόμενη ότι τα 250 εκατ. αντί για αγορά αυτοκινήτων θα πρέπει να δοθούν στα σχολεία. Ακόμα έχω το δισέλιδο του Υπουργείου Οικονομικών, με υπουργό Γιώργο Παπακωνσταντίνου, που μας εδόθη στην κοινή συνέντευξη τύπου με την τότε υπουργό Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη. Κι όπως αποδείχθηκε, το δημόσιο όχι μόνο δεν γλίτωσε αυτά τα 250 εκατ., όχι μόνο δεν τα έδωσε στα σχολεία, αλλά τουναντίον έχασε πολύ περισσότερα από τον τζίρο της αγοράς (ΦΠΑ, τέλος ταξινόμησης, καύσιμα κ.α.) με άμεσους και έμμεσους φόρους.Η δεύτερη παρατήρηση αφορά τη χρονιά 2016, όπου η απόσυρση που την είχε εξαγγείλει η κυβέρνηση από μήνες, τελικά την εφάρμοσε για ενάμιση μήνα και με «κουτσουρεμένη» επιδότηση.

Οχήματα που έχουν ανακυκλωθεί έως το τέλος του 2016

Inline ImageΜία ακόμα σημαντική παρατήρηση, είναι ότι ο αριθμός των αποσυρομένων οχημάτων, δεν ήταν ίσος με τον αριθμό εκείνων που αγοράστηκαν. Δηλαδή, δεν έκαναν χρήση της επιδότησης όλοι όσοι απέσυραν το ΙΧ τους, είτε θέλοντας να κρατήσουν το μικρό ποσό, είτε μη θέλοντας να αποκτήσουν άλλο αυτοκίνητο.Από τον παρακάτω πίνακα, σε σχέση με τον παραπάνω, προκύπτει αυτός ο ισχυρισμός. Για παράδειγμα, ενώ το 2009 αποσύρθηκαν συνολικά 146.540 οχήματα, αυτά που χρησιμοποίησαν το πιστοποιητικό απόσυρσης – καταστροφής για αγορά καινούργιου, ήταν περίπου 78.000. Ομοίως και τις υπόλοιπες χρονιές.Inline Image

Αναντιστοιχία πωλήσεων καινούργιων και αποσυρόμενων

Θα λάβω υπόψιν τις χρονιές που λειτουργεί η απόσυρση, για να κάνετε παραλληλισμό, πόσα αυτοκίνητα αγοράστηκαν και πόσα αποσύρθηκαν τις ίδιες χρονιές. Όπως παρατηρείτε, από το 2010 με την κρίση να φουντώνει στην Ελλάδα, οι πωλήσεις νέων ΙΧ έχουν φθίνουσα πορεία, ενώ η επιδοτούμενη απόσυρση κράτησε ψηλά τον αριθμό των αποσυρούμενων οχημάτων. Μάλιστα, τις χρονιές 2011, 2012, 2013, 2014 και 2015, οι αποσύρσεις ήταν περισσότερες από τις αγορές καινούργιων. Αυτό λογικά σημαίνει ότι φεύγουν πολλά παλιά ΙΧ από την κυκλοφορία, ωστόσο με χαμηλές τις πωλήσεων νέων ΙΧ δεν επέρχεται ανανέωση, κι αυτό διότι με την οικονομική αδυναμία οι ιδιοκτήτες κρατούν πλέον τα οχήματά τους πολλά χρόνια. Το ζητούμενο είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα, χωρίς επιδοτούμενη απόσυρση, χωρίς κίνητρο δηλαδή, τη στιγμή που δεν ανεβαίνουν σημαντικά οι πωλήσεις νέων ΙΧ. Το 2016, ήδη, έπεσαν πολύ οι αποσύρσεις και το 2017, σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε, θα είναι ακόμα χαμηλότερο το νούμερο. Για να έχουμε μια φυσιολογική κατάσταση, θα πρέπει περίπου όσα νέα ΙΧ αγοράζονται, άλλα τόσα να αποσύρονται, ώστε να ανανεώνεται ο στόλος των κυκλοφορούντων οχημάτων.Inline Image

Απόσυρση και περιβάλλον

Η απόσυρση των παλαιών οχημάτων από την κυκλοφορία, αυτών που έχουν φθάσει στο τέλος της ζωής τους, δεν αποτελεί υποχρέωση απλά, αλλά και περιβαλλοντική ευαισθησία. Κι επειδή τίποτα δεν πηγαίνει χαμένο, μέρη που αποτελούν περίπου το 25% του βάρους του αυτοκινήτου αφαιρούνται, καθαρίζονται και επαναχρησιμοποιούνται σαν μεταχειρισμένα ανταλλακτικά. Το υπόλοιπο 70% ανακυκλώνεται και περίπου 5% απορρίπτεται ως απόβλητο. Στα ελαστικά σχεδόν το 100% ανακυκλώνεται, χρησιμοποιούμενο σε ταρτάν, παιδικές χαρές, πλαστικά κολονάκια ή και στη βιομηχανία προς καύση.

Γερνάει ο στόλος των οχημάτων

Με αυτά και με αυτά, και με την απόσυρση χωρίς επιδότηση, η οποία εδώ που τα λέμε δεν πρέπει να είναι και πανάκεια, αλλά και από την άλλη όλα τα σοβαρά κράτη δίνουν κίνητρα για απόσυρση παλαιών οχημάτων, ή για αγορά ηλεκτροκίνητων, με λίγες αποσύρσεις και λίγες πωλήσεις καινούργιων, ο μέσος όρος ηλικίας των αποσυρόμενων οχημάτων στην Ελλάδα, με τα στοιχεία του τέλους του 2016, είναι τα 27 έτη, ενώ των κυκλοφορούντων είναι τα 14 έτη. Ένα νούμερο ιδιαίτερα ανησυχητικό, που ενδέχεται να αυξηθεί αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα. Το κυριότερο ζήτημα είναι το θέμα της οδικής ασφάλειας, διότι ένα παλιό όχημα, με παλαιότερη τεχνολογία, όσο καλά κι αν συντηρείται δεν είναι το ίδιο ασφαλές. αι πλέον ο στόλος από την πτώση των πωλήσεων καινούργιων οχημάτων και την κατάργηση της επιδοτούμενης απόσυρσης.Η ηλικία αποσυρόμενων οχημάτων είναι κατά μέσο όρο 27 έτη (στοιχεία 2016).