Σκούρτα: Μεγάλη Πέμπτη
Σκούρτα
Μια μέρα πριν, δύο μέρες μετά.
Συνεχίζοντας την τακτοποίηση της βιβλιοθήκης μου έπεσα πάνω σε ένα μικρό «διαμάντι» της ελληνικής λογοτεχνίας.
Το βιβλίο που βλέπετε στη φωτό είναι μια συλλογή διηγημάτων του Νίκου Χουλιαρά με τίτλο «Μια μέρα πριν, δυο μέρες μετά», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Νεφέλη.
Ο Χουλιαράς σε αυτό το βιβλίο (όπως και στο υπόλοιπο έργο του) στήνει έναν κόσμο ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Τα διηγήματα του έχουν μια ατμόσφαιρα ελαφρώς απόκοσμη, γεμάτη μνήμες από τα Γιάννενα, την παιδική ηλικία και μια αίσθηση γλυκιάς μελαγχολίας.
Ο Νίκος Χουλιαράς είναι ένας ξεχωριστός δημιουργός.
Ήταν ένας από τους ελάχιστους «πολυτεχνίτες» των ελληνικών γραμμάτων και τεχνών:
• Ζωγράφος: Το εξώφυλλο είναι δικό του έργο. Η ζωγραφική του είναι αναγνωρίσιμη αμέσως από τις σκιές και τα χαρακτηριστικά φεγγάρια.
• Συγγραφέας: Έγραψε το εμβληματικό «Ο Λούσιας», ένα από τα σημαντικότερα έργα της σύγχρονης πεζογραφίας μας.
• Μουσικός: Έχει γράψει υπέροχα τραγούδια (όπως το «Θα κεντήσω πάνω στην ομίχλη») και υπήρξε από τις σημαντικότερες μορφές του Νέου Κύματος.
Η συγκεκριμένη έκδοση της «Νεφέλης» θεωρείται κλασική. Ο Χουλιαράς επιμελούνταν πάντα τα βιβλία του έτσι ώστε το κείμενο και η εικόνα να λειτουργούν μαζί. Στο σχέδιο στο εξώφυλλο, βλέπεις αυτή την ένταση μεταξύ φωτός και σκοταδιού που χαρακτηρίζει όλη τη γραφή του.
Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται αργά, αφήνοντάς σου μια αίσθηση ότι περιπλανιέσαι σε ένα παλιό, οικείο αλλά και λίγο «στοιχειωμένο» σπίτι…
Η επικοινωνία δεν είναι μόνο λόγια
Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο του Larry King, συνειδητοποιείς κάτι απλό που συχνά ξεχνάμε:
οι περισσότεροι μιλάμε για να απαντήσουμε — όχι για να καταλάβουμε.
Η επικοινωνία δεν είναι αγώνας επιχειρημάτων.
Δεν είναι διαγωνισμός εξυπνάδας.
Είναι μια τέχνη ισορροπίας.
Λίγο να μιλήσεις.
Πολύ να ακούσεις.
Και ακόμη περισσότερο να νιώσεις τι δεν λέγεται.
Στον κόσμο των επιχειρήσεων, αυτό γίνεται κρίσιμο.
Ο manager που μιλά συνεχώς κουράζει.
Ο manager που ακούει, χτίζει.
Γιατί στο τέλος , οι άνθρωποι δεν νοιάζονται τι τους είπες.
Νοιάζονται αν τους άκουσες.
Το αεί ζητούμενον
Στο αμπελοτόπι της ζωής, όλα μοιάζουν μετρήσιμα.
Τα στρέμματα, οι σοδειές, οι χρονιές — καλές ή κακές.
Κι όμως, πίσω από τους αριθμούς, υπάρχει κάτι που δεν μετριέται.
Κάτι που πάντα το ψάχνεις.
Και όσο το πλησιάζεις, τόσο σου ξεφεύγει.
Οι παλιοί θα το έλεγαν αλλιώς.
Ο Αριστοτέλης το ονόμασε:
«το αεί ζητούμενον και αεί απορούμενον».
Είναι εκείνο που δεν χωράει σε ισολογισμούς ούτε σε απολογισμούς ζωής.
Είναι κάποιο μυστικό, κάποια αθέατη ουσία πίσω από τα γεγονότα.
Το γιατί πίσω από το τι.
Σαν το αμπέλι:
νομίζεις ότι καλλιεργείς απλά κάποια φυτά ,
μα στην πραγματικότητα καλλιεργείς μια ολόκληρη κοσμοθεωρία .
Και μάλλον, τελικά, αυτό να είναι το πιο ωφέλιμο συμπέρασμα:
δεν ήρθαμε για να βρούμε όλες τις απαντήσεις,
αλλά για να μάθουμε να ζούμε με τα σωστά ερωτήματα..
Ορεινή Δωρίδα /λίμνη Μόρνου
Ευχάριστες συναντήσεις!
Είχα τη χαρά σήμερα να συναντήσω ένα παλιό φίλο, τον εξαίρετο Οχανες-Σαρκις Αγαμπιάν.
Ο Σαρκις είναι ένας πολυγραφότατος συγγραφέας και μεταφραστής, τον ευχαριστώ θερμά για τα πολύτιμα δώρα-βιβλία που μου χάρισε !
Ορεινή Δωρίδα
Πάρνηθα πριν 40 χρόνια!
