Το απίστευτο φαινόμενο sunlight στο Αιγαίο κατέγραψε η Nasa
ΚΑΤΗΓΟΡΊΕΣ ΑΚΡΟΑΤΏΝ ΡΑΔΙΟΦΏΝΟΥ ΠΟΥ ΚΑΛΟΎΝ ΑΘΛΗΤΙΚΈΣ ΕΚΠΟΜΠΈΣ
Πηγή: http://cult24.gr/
Από τον Βαγγέλη Βαϊτση
Το αθλητικό ραδιόφωνο είναι, ίσως, η μόνη μορφή του συγκεκριμένου (σχεδόν ξεπερασμένου) μέσου μαζικής ενημέρωσης που κρατάει το επίπεδο του και το κοινό του σταθερό και χωρίς εκπτώσεις. Για κάποιο διεστραμμένο λόγο, η παρεΐστικη αίσθηση που μου έδινε το ραδιόφωνο στα χρόνια της εφηβείας μου υπάρχει μόνο στους σταθμούς αυτής της θεματολογίας και, όπως όλοι, ψοφάω να ακούω εκπομπές με ανοιχτές γραμμές.
Τα ονόματα και οι φωνές των ατόμων που καλούν μπορεί να αλλάζουν κατά καιρούς, αλλά οι στερεοτυπικές ραδιοφωνικές φιγούρες είναι ίδιες και απαράλλαχτες. Με το Cult24 φτιάξαμε μια λίστα των πλέον κλασσικών αυτών μορφών των ερτζιανών.
1) ΤΟ ΑΠΟΛΙΘΩΜΑ: Τον ξεχωρίζεις από 2 πράματα. Το πρώτο είναι η ομιλία. Είτε φοβερά formal είτε σαν να μιλάει στο φιλαράκι του. Το δεύτερο είναι η ατάκα. “Βλέπω μπάλα από το 1027 μ.Χ., όταν ο Οστάνδιος είχε κάνει hat trick εναντίων των Συρακούσων με τη φανέλα του Πανβυζαντιακού”. Θα ξεκινήσει να αναπολεί τα χρόνια που έτρωγαν κεφτεδάκια στην κερκίδα με τους αντίπαλους, τότε που το πράμα ήταν αγνό, χωρίς τσακωμούς και τσαμπουκαλέματα. Αν θυμηθεί το λόγο που πήρε, θα κάνει ένα σχόλιο των 5 δευτερολέπτων, βασισμένο πάντα στην αυθεντία της εμπειρίας του. Πιθανότατα είναι ένας παππούλης, που δε βγαίνει από το σπίτι και το τρανζιστοράκι (όπως θα το λέει) είναι η παρέα του, αλλά σχεδόν πάντα όταν πιάσει γραμμή κινδυνεύεις να τρακάρεις από τη νύστα.
2) Ο ΣΤΑΘΕΡΟΣ: Ο συγκεκριμένος θα μπορούσε να επιφέρει πρόστιμο στον σταθμό, σαν ανασφάλιστος ανταποκριτής, καθώς καλεί σε όποια εκπομπή μπορεί. Ακόμα και ο διευθυντής του σταθμού τον ξέρει με το μικρό του και έχει πάρει πολύ σοβαρά τον ρόλο του. Ωρύεται σε κάθε τηλεφώνημα του για να πει την άποψη του, που εννοείται ότι είναι σωστή και προσπαθεί να τη μεταλαμπαδεύσει στους υπόλοιπους μυρωδιές ακροατές, συνήθως υποστηρίζοντας σθεναρά μια παράλογη άποψη και περιμένοντας πότε θα επιβεβαιωθεί για να πιστωθεί on air τα credits.
3) Ο ΓΚΡΟΥΠΗΣ: Ξεκινάει πάντα με ένα μακρόσυρτο γλείψιμο στον εκάστοτε παραγωγό, λέγοντας ότι τον ακούει φανατικά εδώ και άπειρα χρόνια και πάντα θα τον ευχαριστήσει για το ήθος και την παιδεία του (με αυτή τη σειρά κι αυτές τις λέξεις συγκεκριμένα). Όταν ξεκινήσει να αναλύει το θέμα συζήτησης, έχει ένα πολύ συγκεκριμένο ύφος; προσπαθεί να πει κάτι που να συμφωνήσει μαζί του ο παραγωγός. Αν συμφωνήσει, θα πει κάτι του στυλ “Ήξερα πως εσύ θα με καταλάβεις και έχουμε δίκιο”. Αν όχι; “Δεν το περίμενα αυτό από εσένα” και πιθανότατα θα κλάψει σε εμβρυακή στάση από την προδοσία που μόλις υπέστη.
4) Ο ΣΥΝΟΜΟΣΙΟΛΟΓΟΣ: Αυτός που πάντα ψάχνει να βρει ένα κρυφό νόημα σε όλα. Έχασε η ομάδα του 5-0, με τα χέρια κάτω; Να δεις που έφταιγε το γκαζόν, ο διαιτητής ήταν πληρωμένος, ο βουλευτής του νομού υποστηρίζει την αντίπαλη ομάδα, η Μέρκελ το έβαλε σαν προαπαιτούμενο για να πάρουμε τη δόση, ο Πούτιν θέλει να διαλύσει το ελληνικό ποδόσφαιρο για να πάρει τα πουλέν μας στη Ρωσία κλπ κλπ κλπ. Μέσα σε όλα αυτά, θα πετάξει και κάτι περί ελληνισμού συνήθως, πόσο δε όταν μιλάμε για Ευρωπαϊκό ή Εθνικό παιχνίδι και όλα καταλήγουν στο ότι όλοι χτυπάνε τον ελληνισμό γιατί μας φοβούνται. Κάπου εδώ συνήθως έχω σκέψεις περί ευγονικής, αλλά επειδή έχει πλάκα το πως προσπαθούν να του μιλήσουν οι παραγωγοί το ξεπερνάω.
5) Ο ΚΕΡΚΙΔΑΣ: Σε όλα τα παιχνίδια της ομάδας του, ήταν μέσα. Ακόμα και σε παιχνίδι που έγινε όταν αυτός ήταν 2 χρόνων, πάλι μέσα ήταν. Και θυμάται. Με ανατριχιαστική ακρίβεια, θυμάται όλα όσα έγιναν στις κερκίδες. Από το πόσα τσικ-τσικ φτου πήρε ο διπλανός του μέχρι και τι χρώμα κάλτσες φόραγε αυτός στην απέναντι κερκίδα που άναψε τον πυρσό. Πάντα μιλάει σαν να ξέρει κάτι, που όλοι ξέρουμε αλλά δε λέμε (μάλλον κάτι του στυλ ότι όλοι σκαλίζουμε τη μύτη μας ή κάτι τέτοιο, γιατί περί αθλητικού ή διοικητικού γεγονότος δεν πρόκειται). Επίσης, στο μυαλό του ξέρει πάντα από τον θυρωρό της ομάδας μέχρι τη γυναίκα του προέδρου και μιλάει συνθηματικά για αυτούς. Συνήθως κλείνει το τηλέφωνο απογοητευμένος, που οι αθλητικογράφοι “τα ξέρουν και δεν τα γράφουν” και τα βάζει με τους πληρωμένους και το κατεστημένο. Προσωπικά, πιστεύω ότι είναι ο συνομοσιολόγος, με μηχανηματάκι που αλλάζει τη φωνή.
6) Ο “ΠΡΟΕΔΡΕ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ”: Δεν τον νοιάζει η regular season. Πολύ μπας κλας. Δεν τον ενδιαφέρουν τα αποτελέσματα τόσο πολύ. Τον ενδιαφέρει μόνο ένα πράμα. Να βάλει ο πρόεδρας το χέρι στην τσέπη και να φέρει τον παιχταρά που θα ραγίσει τα τσιμέντα στην ομάδα του. Δεν τον νοιάζει αν ή πως θα παίξει. Θέλει ένα λόγο να πάει αεροδρόμιο το παιδί. Και σε κάθε του τηλεφώνημα, νιώθεις το παρακαλέτο και την απόγνωση του να σου ραγίζουν την καρδούλα. Πιθανότατα ψάχνει λόγο να πάει στα duty free χωρίς να φανεί τζαμπατζής.
7) Ο ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ: Μάλλον ο συγκεκριμένος είναι ο τύπος που έβγαλε το 1999 με το χρηματιστήριο 10.000 δραχμές και νόμιζε ότι έπιασε τη χρηματοοικονομική επιστήμη από τον καβάλο ή κάποιος απόγονος του που έχει απορροφήσει τη γνώση του προγόνου του. Η οικονομική του σκέψη σπάει κόκαλα. “Πήρε τόσα από αυτόν τον παίχτη, τόσα από τον άλλον, τόσα από τον τρίτο, βγήκαμε και Ευρώπη, ε να, τσάκα τσάκα το βγάλαμε το συμβόλαιο του Γκριέζμαν, γιατί δεν έρχεται ο Γκριέζμαν στην ομάδα κύριοι; Μήπως τα τρώει ο πρόεδρος;” Όλη του η ανάλυση είναι γύρω από χρήματα, και συνήθως είναι συνδιασμός με τον “Πρόεδρε, μεταγραφές”, αλλά δε μένει μόνο στα τεκταινόμενα της ομάδας του και μπορεί με την ίδια εξαιρετική λογική να αναλύσει από το γιατί φαλίρισε το μπακάλικο του Κυρ-Λάκη στη γειτονιά του, έως και να νομίζει ότι αποκρυπτογράφησε την παγκόσμια οικονομία σε 30 λέξεις που έβαλε μέσα σε μια πρόταση. Θεούλης, τον αγαπάμε, αλλά ποτέ δουλειές μαζί του.
8) Ο FOOTBALL MANAGER: Με αυτή την κατηγορία θα κλείσουμε, γιατί είναι η πλέον αγαπημένη. Με το ξεκινήσει να μιλάει θα πετάξει ό,τι ατάκα θυμάται από το παιχνίδι: deep-lying PM, Raumdauter, inverted wing back και αναφέρεται σε παίχτες βάση των stats που τους έχει δώσει το παιχνίδι. Ο Λάμπρου και ο Πέλκας, π.χ., είναι το μέλλον της χώρας και οι μόνοι που θα μας εκπροσωπήσουν επάξια στην Ευρώπη. Συνήθως δεν κατέχει γρι από ρεαλιστικό ποδόσφαιρό, αλλά όπως είπαμε τον αγαπάμε, γιατί κι εμείς οι μυημένοι έχουμε περάσει πολλές στιγμές της ζωής μας που ήμασταν στη θέση του. FM before hoes.
Κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι μάλλον δύσκολο να διακρίνει κανείς την κατοικία αυτή η οποία απολαμβάνει το τέλειο καμουφλάζ των βράχων χάρη στην πέτρα.
Το βράδυ, ο ατμοσφαιρικός φωτισμός δίνει το στίγμα της πάνω σε αυτήν την απομακρυσμένη πλαγιά της Ίου.
Αυτό δεν είναι ένα πελώριο σπίτι με πισίνα και υπερβολές, αλλά ένα καλαίσθητο καταφύγιο που εμπεριέχει όλα όσα πραγματικά χρειάζεται κανείς για να περάσει ιδανικά το ελληνικό καλοκαίρι
Το βράδυ, ο ατμοσφαιρικός φωτισμός δίνει το στίγμα της πάνω σε αυτήν την απομακρυσμένη πλαγιά της Ίου.
Αυτό δεν είναι ένα πελώριο σπίτι με πισίνα και υπερβολές, αλλά ένα καλαίσθητο καταφύγιο που εμπεριέχει όλα όσα πραγματικά χρειάζεται κανείς για να περάσει ιδανικά το ελληνικό καλοκαίρι
Εμπνευστές και εκτελεστές του έργου είναι οι αρχιτέκτονες (Τάσος Γούσης, Joost Frijda,Φωτεινή Αναγνώστου και Έντυ Ρόμπερτς) του αθηναϊκού «gfra architecture» που κλήθηκαν να σχεδιάσουν μια εξοχική κατοικία για ένα ζευγάρι, σε μια ήσυχη, απομακρυσμένη πλαγιά της Ίου και μακρυά από τη θάλασσα.
Η πρόθεση ήταν απλή: το σπίτι να αποτελεί τον απόλυτο χώρο ξεκούρασης και χαλάρωσης, προσφέροντας επαφή με τη φύση του νησιού και στοχεύοντας στην ανεμπόδιστη θέα.
Το σπίτι «κάτω από τις φραγκοσυκιές»
Ο σχεδιασμός της κατοικίας ακολούθησε τη λογική του υπόσκαφου, χωρίς όμως να ανήκει στην κατηγορία αυτή.
Η κατοικία αναπτύσσεται σε μια στάθμη 150 περίπου τετραγωνικών, σε ένα ελαφρώς επικλινές αγροτεμάχιο 4 στρεμμάτων.
Διαθέτει μια όψη με δυτικό προσανατολισμό, έχοντας επαφή στις υπόλοιπες με τα περιβάλλοντα πρανή του οικοπέδου. Το δώμα σκεπασμένο και αυτό με χώμα και φυτεμένο με φραγκοσυκιές, προσφέρει μόνωση αλλά και εναρμόνιση του κτηρίου με το φυσικό τοπίο.
Η μοναδική όψη είναι επενδυμένη με την τοπική πέτρα, χτισμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε να παραπέμπει ευθέως στις υπάρχουσες ξερολιθιές, εντάσσοντας ήπια το κτίριο στο περιβάλλον του. Το εσωτερικό, σε αντίθεση με την εξωτερική εμφάνιση του κτηρίου, έχει αντιμετωπιστεί με σύγχρονη αισθητική.
Η κουζίνα, η τραπεζαρία, το καθιστικό και η κρεβατοκάμαρα είναι ουσιαστικά ένας μεγάλος ενιαίος χώρος. Η αίσθηση αυτή εντείνεται από το κοινό υλικό που επιλέχθηκε τόσο για τους τοίχους, όσο και για τα πατώματα, μια τσιμεντοκονία σε απαλή γήινη απόχρωση.
Ο φυσικός έμμεσος φωτισμός από τους φεγγίτες της οροφής ενισχύει την καθαρότητα των χώρων, προσδίδοντας μια ήρεμη και χαλαρή ατμόσφαιρα.
Πηγή: www.lifo.gr
Άσχημο παιχνίδι της μοίρας για έναν 56 άνδρα που έχασε την ζωή του όταν το αυτοκίνητό του συγκρούστηκε με θεριζοαλωνιστική μηχανή.Το θανατηφόρο τροχαίο σημειώθηκε την Κυριακή το βράδυ στην περιοχή της Τανάγρας, γύρω στις 10:30 το βράδυ στο 1ο χλμ της επαρχιακής οδού Ασωπίας – Καλλιθέας στη Βοιωτία.Η θεριζοαλωνιστική μηχανή με χειριστή έναν 55χρονο από την Ασωπία κινούνταν προς Καλλιθέα. Από το αντίθετο ρεύμα ερχόταν ένας 56χρονος συγχωριανός του με το αυτοκίνητό του.
Τα δυο οχήματα συγκρούστηκαν μετωπικά με αποτέλεσμα να βρει επί τόπου τραγικό θάνατο ο οδηγός του αυτοκινήτου.Το Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής διενεργεί προανάκριση για να διαπιστώσει τις ακριβείς συνθήκες του δυστυχήματος.
“Άμιλλα είναι η τάση να φτάσει κανένας τον άλλον, που τον θαυμάζει, ή και να τον ξεπεράσει, χωρίς να αισθάνεται φθόνο, αν ο άλλος τον ξεπερνάει.”
Αριστοτέλης
Η Ευρώπη συνεχίζει να είναι ένας σημαντικός καλοκαιρινός προορισμός για τους Αμερικανούς ταξιδιώτες, λένε οι τουριστικοί πράκτορες, ανεξάρτητα από τις γεωπολιτικές καταστάσεις, με ιδιαίτερη προτίμηση φέτος την Ανατολική Μεσόγειο και με την Ελλάδα να ξεχωρίζει.
θέατρο ΠΈΤΡΑΣ
30/10/2010
30/10/2010
Τάκης Λουκανίδης: Ο άνθρωπος που έκανε τα πάντα
Πηγή : http://www.sombrero.gr/
Τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 υπήρχαν ένα σωρό ποδοσφαιριστές που έπαιζαν σε πολλές -και διαφορετικές- θέσεις με αρκετή μάλιστα επιτυχία. Ο πλάγιος μπακ άλλαζε θέση και πήγαινε στην επίθεση ως εξτρέμ, ο στόπερ ανέβαινε στο κέντρο και ο κεντρικός χαφ γίνονταν δεύτερος (και τρίτος πολλές φορές) σέντερ φορ. Όλα αυτά μοιάζουν να έχουν λογική μιας και μιλάμε για το ποδόσφαιρο σε πολύ πρώιμη φάση. Στην πραγματικότητα όμως, αν υπήρχε ένας ποδοσφαιριστής που μπορούσε να αγωνιστεί με απόλυτη επιτυχία (και είναι σημαντικό αυτό) και στις 11 θέσεις μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, αυτός δεν ήταν άλλος από τον Τάκη Λουκανίδη. Τον πληρέστερο Έλληνα ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, όπως έχει χαρακτηριστεί από όλους όσους τον πρόλαβαν να αγωνίζεται και από όλους τους μεταγενέστους (όπως είμαι και εγώ), που μεγαλώσαμε ακούγοντας από τους παλαιότερους για τα κατορθώματά του και τα σπάνια τεχνικά του χαρίσματα.
O άνθρωπος που διέκρινε πρώτος αυτό το σπάνιο χάρισμα του Λουκανίδη δεν ήταν άλλος από τον Νίκο Πάγκαλο. Τον προπονητή του στη Δόξα Δράμας τη δεκαετία του ’50, πριν ο παίκτης δηλαδή πάρει μεταγραφή για τον Παναθηναϊκό του Άγγλου Χάρι Γκέιμ το 1961, και συνθέσει με τον σπουδαίο Μίμη Δομάζο το κορυφαίο δίδυμο που έχει δει ποτέ το ελληνικό ποδόσφαιρο. Τουλάχιστον από Έλληνες παίκτες, για να είμαι ακριβοδίκαιος. Ο Λουκανίδης είχε χάσει τον πατέρα του στην τρυφερή ηλικία των 5 ετών, στην περίοδο της Κατοχής, και λόγω της τραγικής οικονομικής κατάστασης που βίωνε η μητέρα του είχε αναγκαστεί να μεγαλώσει σε ορφανοτροφείο της Δράμας. Μακριά -όχι μόνο από τη μητέρα του αλλά- και από τα αδέρφια του. Εκεί, οι δάσκαλοί του ήρθαν σε πρώτη επαφή με το σπάνιο ταλέντο του μιας και το ποδόσφαιρο (με αυτοσχέδιες μπάλες από κουρέλια) ήταν ο μόνος τρόπος διαφυγής και το μοναδικό παιχνίδι γι’ αυτόν και τα υπόλοιπα ταλαιπωρημένα παιδάκια.«Πατερούλη» αποκαλούσε ο Λουκανίδης τον Πάγκαλο όσα χρόνια αγωνίστηκε στη Δράμα, βλέποντας στο πρόσωπό του και τον γονιό που τόσο πολύ στερήθηκε στα παιδικά του χρόνια και όχι έναν προπονητή. Ο Νίκος Πάγκαλος ως προπονητής πάντως άλλαζε θέση στον παίκτη από αγωνιστική σε αγωνιστική για να καλύπτει τις τρύπες που άφηναν οι συμπαίκτες του που έλειπαν λόγω κάποιου τραυματισμού. «Τακούλη θα παίξεις τερματοφύλακας γιατί ο Σαμλίδης έχει χτυπήσει στο κεφάλι» του λέει ο Πάγκαλος πριν από κάποιο κρίσιμο παιχνίδι. «Ναι Πατερούλη» απαντά ο Λουκανίδης, κατεβάζοντας τα ρολά. «Τακούλη μου σήμερα θα παίξεις με το 9 στην πλάτη γιατί ο Κουίρουκίδης έχει βαρύ διάστρεμμα». Σέντερ φορ ο Λουκανίδης και νίκη για τη Δράμα με δικό του μάλιστα γκολ.Κάπως έτσι -και ενώ η φυσική του θέση ήταν κεντρικός χαφ και στόπερ- ολοένα και μεγάλωνε ο μύθος για τον νεαρό που μπορούσε να αγωνιστεί παντού. Ένας μύθος που έγινε πραγματικότητα και που τον έφερε στα τέλη των 60s μια ανάσα από την ιταλική Γιουβέντους, σε μια περίοδο που τέτοιες μεταγραφές -για Έλληνες παίκτες- έμοιαζαν μόνο ως κακόγουστο ανέκδοτο. Τελικά το «φλερτ» δεν κατέληξε σε «γάμο» μιας και ο Λουκανίδης δεν τόλμησε ποτέ το μεγάλο ταξίδι για το Τορίνο με τον βασικό λόγο αυτής του της άρνησης το γεγονός πως δεν ήξερε καθόλου Ιταλικά. «Εμείς καλά καλά δεν μιλάμε σωστά ελληνικά, ιταλικά θα μάθουμε;» είχε πει σε κολλητό του και τελικά έφυγε για την Κύπρο και τα χρώματα του ΑΠΟΕΛ.
Βρισκόμαστε στο 1960 και τον παίκτη έχει ήδη προσεγγίσει η ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός και φυσικά η ομάδα της καρδιάς του, όπως έχει παραδεχθεί ο ίδιος, ο Παναθηναϊκός. Ο αθλητικός όμως νόμος που ίσχυε τότε δεν έδινε το δικαίωμα σε κάποιο παίκτη να πάρει μεταγραφή για άλλη Ελληνική ομάδα αν πρώτα δεν είχε αγωνιστεί σε ομάδα του εξωτερικού. Κάπως έτσι η επιλογή του ΑΠΟΕΛ δεν ήταν δύσκολη, καθαρά λόγω γλώσσας. Επιτέλους, θα μπορούσε μετά από ένα χρόνο να αγωνιστεί στην ομάδα που τόσο πολύ επιθυμούσε. Ο Λουκανίδης ήταν φίλος του ΠΑΟ από τα χρόνια που έπαιζε στη Δράμα, όταν η Δόξα είχε για σήμα το μαύρο τριφύλλι ως ένδειξη πένθους στη βουλγαροκρατία (χρόνια αργότερα το έμβλημα άλλαξε και έγινε ένας μαυραετός) και αποφάσισε οριστικά πως πρέπει να ντυθεί στα πράσινα το 1959, μετά από ένα ιστορικό παιχνίδι της Δόξας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας κόντρα στον ΠΑΟ.Η ομάδα του έπαιζε με 9 παίκτες και ο ίδιος έκανε τα πάντα στο γήπεδο αγωνιζόμενος στον άξονα και μάλιστα παραλίγο να κερδίσει το παιχνίδι -σχεδόν- μόνος του. Έτρεχε, έκοβε, μοίραζε, απειλούσε. Τελικά ο ΠΑΟ με ένα γκολ του Μίμη Μπενάρδου κέρδισε στις καθυστερήσεις, με τους φίλους των πρασίνων όμως να εισβάλουν στον αγωνιστικό χώρο και να σηκώνουν εκστασιασμένοι τον -αντίπαλο- Λουκανίδη στον αέρα, απαιτώντας την μεταγραφή του στην ομάδα τους και φωνάζοντας υπέρ του συνθήματα. Ο Λουκανίδης δεν μπορούσε να πιστέψει αυτή την έκρηξη λατρείας όπως και οι περισσότεροι συμπαίκτες και αντίπαλοι. Το ’61 και ενώ ο Ολυμπιακός προσφέρει περισσότερα χρήματα στον παίκτη, ο Λουκανίδης θα υπογράψει στον ΠΑΟ και το ίδιο βράδυ θα τα σπάσει με τον αδερφό του Θανάση (παίκτη του Ολυμπιακού) στο μαγαζί που τραγουδούσε ο αγαπημένος του Πάνος Γαβαλάς στην Αχαρνών. Τα μπουζούκια και η καλή ζωή ήταν κάτι που ποτέ δεν έλειψαν στο Λουκανίδη όσα χρόνια έπαιξε ποδόσφαιρο και για πολλούς ήταν και το μοναδικό του ψεγάδι. Τα γλέντια στη Φωκίωνως Νέγρη (τότε καρδιά της νυχτερινής Αθήνας), πριν αλλά και μετά από σπουδαίες αναμετρήσεις, έχουν μείνει ανεξίτηλα χαραγμένα τόσο στον ίδιο όσο και σε συμπαίκτες και απλούς φιλάθλους.Τον Ιούλιο του 1963 ο ΠΑΟ θα δώσει τα κλειδιά της ομάδας στον Στέφαν Μπόμπεκ με τον σπουδαίο Γιουγκοσλάβο να μετατρέπει τους πράσινους από μια εξαιρετική ομάδα σε κάτι πραγματικά το ανίκητο. Ο Μπόμπεκ δουλεύει και τελειοποιεί το 4-3-3 πατώντας στις τακτικές του Τζίμι Χόγκαν και έχοντας στον άξονα τους Δομάζο και Λουκανίδη θα φτιάξει την ανίκητη -στην κυριολεξία- ομάδα της σεζόν 1963/64. Ο ΠΑΟ θα κατακτήσει αήττητος το πρωτάθλημα (όντας η μοναδική Ελληνική ομάδα που το έχει καταφέρει) και θα συνεχίσει με μόλις μία ήττα και την επόμενη σεζόν (3-2 από τον Εθνικό), κατακτώντας και πάλι την κούπα του πρωταθλητή. Η αθηναϊκή ομάδα είχε αγγίξει το τέλειο και συνδύαζε την ηρεμία με τα επιθετικά ξεσπάσματα με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούν να αποτυπώσουν τα λόγια. Για να καταλάβετε. Γνωστός μουσικός των Αθηνών -και φίλος των πρασίνων- είχε παρομοιάσει το παιχνίδι της ομάδας με τη μελωδία του Σοπέν «Imrpomptu no4», λέγοντας πως αν αυτή η μελωδία έπρεπε να παιχτεί από ποδοσφαιριστές σε κάποιο γήπεδο, βάζοντας αντί για νότες τις κινήσεις των νούμερων που διέκρινες στις φανέλες των παικτών, ακριβώς αυτό θα άκουγες στην «παρτιτούρα» του γηπέδου. Η δήλωση αυτή όσο κι αν έχει μια δόση υπερβολής (που την έχει) δείχνει με τον καλύτερο τρόπο το στυλ παιχνιδιού εκείνης της ομάδας. Εννοείται πως και με τον Μπόμπεκ στον πάγκο ο Λουκανίδης συνέχιζε να αλλάζει θέσεις δίνοντας πάντα πολύτιμες λύσεις στην ομάδα του και οδηγώντας τη σε σπουδαίες νίκες.
Η κόντρα του Μπόμπεκ με τους περισσότερους παίκτες το 1967 θα στείλει τον Λουκανίδη στον πάγκο και τελικά στη φυγή, με προορισμό τον Άρη Θεσσαλονίκης το 1969. Οι ένδοξες μέρες σιγά-σιγά άρχισαν να ανήκουν στο παρελθόν και τελικά ο σπουδαίος ποδοσφαιριστής θα βάλει τέλος στην καριέρα του το καλοκαίρι του 1970. Έχοντας κατακτήσει και ένα κύπελλο Ελλάδος με τον Άρη. Ήταν 33 ετών. Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν πως αν ο ΠΑΟ είχε και τον Λουκανίδη τη χρονιά του Γουέμπλεϊ δεν θα είχε χάσει με τίποτα εκείνο το παιχνίδι κόντρα στον Άγιαξ και πολλοί περισσότεροι πως αν ο παίκτης δεν είχε αδικήσει τον εαυτό του και το ταλέντο του, δουλεύοντας περισσότερο, θα είχε κάνει τεράστια καριέρα -όχι στο ελληνικό ποδόσφαιρο- αλλά στο Ευρωπαϊκό, και σε κορυφαία ομάδα.«Η γνώση της σταθερότητας είναι διορατικότητα. Η άγνοια της σταθερότητας φέρνει συμφορά. Η γνώση της σταθερότητας κρατά το μυαλό ανοικτό. Μ’ ανοικτό μυαλό θα είσαι ανοιχτόκαρδος. Ανοιχτόκαρδος, το φέρσιμό σου θα είναι αρχοντικό. Αρχοντικός, θα πλησιάζεις το θεϊκό». Η παραπάνω φράση βρίσκεται στο βιβλίο του Λάο Τσε «Ταο Τε Κινγκ»και μπορεί να χαρακτηρίσει το στυλ, το παίξιμο και τη ζωή του Λουκανίδη. Ο κορυφαίος των κορυφαίων εντός του αγωνιστικού χώρου. Με το αρχοντικό του -στα όρια του θεϊκού- παίξιμο και έχοντας νιώσει από τα παιδικά του χρόνια τη σκληρότητα και τη συμφορά. Ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος, με πάθη που ακόμα και σήμερα όταν τον βλέπεις, στα 80 του χρόνια, δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις νιώθοντας την καλοσύνη του και τη θετική του αύρα.
O άνθρωπος που διέκρινε πρώτος αυτό το σπάνιο χάρισμα του Λουκανίδη δεν ήταν άλλος από τον Νίκο Πάγκαλο. Τον προπονητή του στη Δόξα Δράμας τη δεκαετία του ’50, πριν ο παίκτης δηλαδή πάρει μεταγραφή για τον Παναθηναϊκό του Άγγλου Χάρι Γκέιμ το 1961, και συνθέσει με τον σπουδαίο Μίμη Δομάζο το κορυφαίο δίδυμο που έχει δει ποτέ το ελληνικό ποδόσφαιρο. Τουλάχιστον από Έλληνες παίκτες, για να είμαι ακριβοδίκαιος. Ο Λουκανίδης είχε χάσει τον πατέρα του στην τρυφερή ηλικία των 5 ετών, στην περίοδο της Κατοχής, και λόγω της τραγικής οικονομικής κατάστασης που βίωνε η μητέρα του είχε αναγκαστεί να μεγαλώσει σε ορφανοτροφείο της Δράμας. Μακριά -όχι μόνο από τη μητέρα του αλλά- και από τα αδέρφια του. Εκεί, οι δάσκαλοί του ήρθαν σε πρώτη επαφή με το σπάνιο ταλέντο του μιας και το ποδόσφαιρο (με αυτοσχέδιες μπάλες από κουρέλια) ήταν ο μόνος τρόπος διαφυγής και το μοναδικό παιχνίδι γι’ αυτόν και τα υπόλοιπα ταλαιπωρημένα παιδάκια.«Πατερούλη» αποκαλούσε ο Λουκανίδης τον Πάγκαλο όσα χρόνια αγωνίστηκε στη Δράμα, βλέποντας στο πρόσωπό του και τον γονιό που τόσο πολύ στερήθηκε στα παιδικά του χρόνια και όχι έναν προπονητή. Ο Νίκος Πάγκαλος ως προπονητής πάντως άλλαζε θέση στον παίκτη από αγωνιστική σε αγωνιστική για να καλύπτει τις τρύπες που άφηναν οι συμπαίκτες του που έλειπαν λόγω κάποιου τραυματισμού. «Τακούλη θα παίξεις τερματοφύλακας γιατί ο Σαμλίδης έχει χτυπήσει στο κεφάλι» του λέει ο Πάγκαλος πριν από κάποιο κρίσιμο παιχνίδι. «Ναι Πατερούλη» απαντά ο Λουκανίδης, κατεβάζοντας τα ρολά. «Τακούλη μου σήμερα θα παίξεις με το 9 στην πλάτη γιατί ο Κουίρουκίδης έχει βαρύ διάστρεμμα». Σέντερ φορ ο Λουκανίδης και νίκη για τη Δράμα με δικό του μάλιστα γκολ.Κάπως έτσι -και ενώ η φυσική του θέση ήταν κεντρικός χαφ και στόπερ- ολοένα και μεγάλωνε ο μύθος για τον νεαρό που μπορούσε να αγωνιστεί παντού. Ένας μύθος που έγινε πραγματικότητα και που τον έφερε στα τέλη των 60s μια ανάσα από την ιταλική Γιουβέντους, σε μια περίοδο που τέτοιες μεταγραφές -για Έλληνες παίκτες- έμοιαζαν μόνο ως κακόγουστο ανέκδοτο. Τελικά το «φλερτ» δεν κατέληξε σε «γάμο» μιας και ο Λουκανίδης δεν τόλμησε ποτέ το μεγάλο ταξίδι για το Τορίνο με τον βασικό λόγο αυτής του της άρνησης το γεγονός πως δεν ήξερε καθόλου Ιταλικά. «Εμείς καλά καλά δεν μιλάμε σωστά ελληνικά, ιταλικά θα μάθουμε;» είχε πει σε κολλητό του και τελικά έφυγε για την Κύπρο και τα χρώματα του ΑΠΟΕΛ.Βρισκόμαστε στο 1960 και τον παίκτη έχει ήδη προσεγγίσει η ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός και φυσικά η ομάδα της καρδιάς του, όπως έχει παραδεχθεί ο ίδιος, ο Παναθηναϊκός. Ο αθλητικός όμως νόμος που ίσχυε τότε δεν έδινε το δικαίωμα σε κάποιο παίκτη να πάρει μεταγραφή για άλλη Ελληνική ομάδα αν πρώτα δεν είχε αγωνιστεί σε ομάδα του εξωτερικού. Κάπως έτσι η επιλογή του ΑΠΟΕΛ δεν ήταν δύσκολη, καθαρά λόγω γλώσσας. Επιτέλους, θα μπορούσε μετά από ένα χρόνο να αγωνιστεί στην ομάδα που τόσο πολύ επιθυμούσε. Ο Λουκανίδης ήταν φίλος του ΠΑΟ από τα χρόνια που έπαιζε στη Δράμα, όταν η Δόξα είχε για σήμα το μαύρο τριφύλλι ως ένδειξη πένθους στη βουλγαροκρατία (χρόνια αργότερα το έμβλημα άλλαξε και έγινε ένας μαυραετός) και αποφάσισε οριστικά πως πρέπει να ντυθεί στα πράσινα το 1959, μετά από ένα ιστορικό παιχνίδι της Δόξας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας κόντρα στον ΠΑΟ.Η ομάδα του έπαιζε με 9 παίκτες και ο ίδιος έκανε τα πάντα στο γήπεδο αγωνιζόμενος στον άξονα και μάλιστα παραλίγο να κερδίσει το παιχνίδι -σχεδόν- μόνος του. Έτρεχε, έκοβε, μοίραζε, απειλούσε. Τελικά ο ΠΑΟ με ένα γκολ του Μίμη Μπενάρδου κέρδισε στις καθυστερήσεις, με τους φίλους των πρασίνων όμως να εισβάλουν στον αγωνιστικό χώρο και να σηκώνουν εκστασιασμένοι τον -αντίπαλο- Λουκανίδη στον αέρα, απαιτώντας την μεταγραφή του στην ομάδα τους και φωνάζοντας υπέρ του συνθήματα. Ο Λουκανίδης δεν μπορούσε να πιστέψει αυτή την έκρηξη λατρείας όπως και οι περισσότεροι συμπαίκτες και αντίπαλοι. Το ’61 και ενώ ο Ολυμπιακός προσφέρει περισσότερα χρήματα στον παίκτη, ο Λουκανίδης θα υπογράψει στον ΠΑΟ και το ίδιο βράδυ θα τα σπάσει με τον αδερφό του Θανάση (παίκτη του Ολυμπιακού) στο μαγαζί που τραγουδούσε ο αγαπημένος του Πάνος Γαβαλάς στην Αχαρνών. Τα μπουζούκια και η καλή ζωή ήταν κάτι που ποτέ δεν έλειψαν στο Λουκανίδη όσα χρόνια έπαιξε ποδόσφαιρο και για πολλούς ήταν και το μοναδικό του ψεγάδι. Τα γλέντια στη Φωκίωνως Νέγρη (τότε καρδιά της νυχτερινής Αθήνας), πριν αλλά και μετά από σπουδαίες αναμετρήσεις, έχουν μείνει ανεξίτηλα χαραγμένα τόσο στον ίδιο όσο και σε συμπαίκτες και απλούς φιλάθλους.Τον Ιούλιο του 1963 ο ΠΑΟ θα δώσει τα κλειδιά της ομάδας στον Στέφαν Μπόμπεκ με τον σπουδαίο Γιουγκοσλάβο να μετατρέπει τους πράσινους από μια εξαιρετική ομάδα σε κάτι πραγματικά το ανίκητο. Ο Μπόμπεκ δουλεύει και τελειοποιεί το 4-3-3 πατώντας στις τακτικές του Τζίμι Χόγκαν και έχοντας στον άξονα τους Δομάζο και Λουκανίδη θα φτιάξει την ανίκητη -στην κυριολεξία- ομάδα της σεζόν 1963/64. Ο ΠΑΟ θα κατακτήσει αήττητος το πρωτάθλημα (όντας η μοναδική Ελληνική ομάδα που το έχει καταφέρει) και θα συνεχίσει με μόλις μία ήττα και την επόμενη σεζόν (3-2 από τον Εθνικό), κατακτώντας και πάλι την κούπα του πρωταθλητή. Η αθηναϊκή ομάδα είχε αγγίξει το τέλειο και συνδύαζε την ηρεμία με τα επιθετικά ξεσπάσματα με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούν να αποτυπώσουν τα λόγια. Για να καταλάβετε. Γνωστός μουσικός των Αθηνών -και φίλος των πρασίνων- είχε παρομοιάσει το παιχνίδι της ομάδας με τη μελωδία του Σοπέν «Imrpomptu no4», λέγοντας πως αν αυτή η μελωδία έπρεπε να παιχτεί από ποδοσφαιριστές σε κάποιο γήπεδο, βάζοντας αντί για νότες τις κινήσεις των νούμερων που διέκρινες στις φανέλες των παικτών, ακριβώς αυτό θα άκουγες στην «παρτιτούρα» του γηπέδου. Η δήλωση αυτή όσο κι αν έχει μια δόση υπερβολής (που την έχει) δείχνει με τον καλύτερο τρόπο το στυλ παιχνιδιού εκείνης της ομάδας. Εννοείται πως και με τον Μπόμπεκ στον πάγκο ο Λουκανίδης συνέχιζε να αλλάζει θέσεις δίνοντας πάντα πολύτιμες λύσεις στην ομάδα του και οδηγώντας τη σε σπουδαίες νίκες.Η κόντρα του Μπόμπεκ με τους περισσότερους παίκτες το 1967 θα στείλει τον Λουκανίδη στον πάγκο και τελικά στη φυγή, με προορισμό τον Άρη Θεσσαλονίκης το 1969. Οι ένδοξες μέρες σιγά-σιγά άρχισαν να ανήκουν στο παρελθόν και τελικά ο σπουδαίος ποδοσφαιριστής θα βάλει τέλος στην καριέρα του το καλοκαίρι του 1970. Έχοντας κατακτήσει και ένα κύπελλο Ελλάδος με τον Άρη. Ήταν 33 ετών. Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν πως αν ο ΠΑΟ είχε και τον Λουκανίδη τη χρονιά του Γουέμπλεϊ δεν θα είχε χάσει με τίποτα εκείνο το παιχνίδι κόντρα στον Άγιαξ και πολλοί περισσότεροι πως αν ο παίκτης δεν είχε αδικήσει τον εαυτό του και το ταλέντο του, δουλεύοντας περισσότερο, θα είχε κάνει τεράστια καριέρα -όχι στο ελληνικό ποδόσφαιρο- αλλά στο Ευρωπαϊκό, και σε κορυφαία ομάδα.«Η γνώση της σταθερότητας είναι διορατικότητα. Η άγνοια της σταθερότητας φέρνει συμφορά. Η γνώση της σταθερότητας κρατά το μυαλό ανοικτό. Μ’ ανοικτό μυαλό θα είσαι ανοιχτόκαρδος. Ανοιχτόκαρδος, το φέρσιμό σου θα είναι αρχοντικό. Αρχοντικός, θα πλησιάζεις το θεϊκό». Η παραπάνω φράση βρίσκεται στο βιβλίο του Λάο Τσε «Ταο Τε Κινγκ»και μπορεί να χαρακτηρίσει το στυλ, το παίξιμο και τη ζωή του Λουκανίδη. Ο κορυφαίος των κορυφαίων εντός του αγωνιστικού χώρου. Με το αρχοντικό του -στα όρια του θεϊκού- παίξιμο και έχοντας νιώσει από τα παιδικά του χρόνια τη σκληρότητα και τη συμφορά. Ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος, με πάθη που ακόμα και σήμερα όταν τον βλέπεις, στα 80 του χρόνια, δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις νιώθοντας την καλοσύνη του και τη θετική του αύρα.
Ο παρακρατικός μηχανισμός του Φάνη Τόμπρα και οι συνομιλίες που είχε υποκλέψει, δεν κατάφεραν να διασώσουν πολιτικά τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ υπέστη μεγάλη ήττα το ΄89.Η εγκληματική συμμορία του Μαυρίκη, όχι μόνο δεν προσέφερε τίποτα στη ΝΔ, αλλά αντίθετα προκάλεσε μεγάλη πολιτική ζημιά στον Κ. Μητσοτάκη.Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και τώρα. Ο Αλέξης Τσίπρας πνίγεται στην μπόχα και τη δυσωδία που εκπέμπει η δραστηριότητα του παρακρατικού και παραδικαστικού μηχανισμού.Η κάλυψη που προσφέρει το Μαξίμου στον παρακρατικό μηχανισμό , βάζει στο κάδρο τον ίδιο τον πρωθυπουργό.Οι καταιγιστικές αποκαλύψεις για το γιγαντιαίο σκάνδαλο, αποδομούν την εικόνα που είχε διαμορφώσει ο πρωθυπουργός και τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα στους Αριστερούς, οι οποίοι παραδοσιακά είχαν αλλεργία σε ό,τι έχει σχέση με το παρακράτος.Εξεταστική ΕπιτροπήΗ άρνηση του πρωθυπουργού να συναινέσει στη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής που θα αναλάμβανε τη διερεύνηση του σκανδάλου, δείχνει την κατάσταση πολιτικής ομηρίας που βρίσκεται από το συνέταιρό του στην κυβέρνηση, Πάνο Καμμένο.Το δίλημμα που αντιμετωπίζει ο πρωθυπουργός είναι να αφήσει τον Πάνο Καμμένο ακάλυπτο, δρομολογώντας στην ουσία την πτώση της κυβέρνησης ή να ταυτιστεί μαζί του κινδυνεύοντας να πνιγεί στην μπόχα και τη δυσωδία που αναδύει η δραστηριότητα της εγκληματικής συμμορίας.Τα μηνύματα Καμμένου στο ΜαξίμουΟ υπουργός Άμυνας διαμήνυσε στον Αλέξη Τσίπρα, ότι δεν το κουνάει από τη θέση του και να ξεχάσει το ενδεχόμενο αλλαγής του στον επικείμενο ανασχηματισμό, ο οποίος κινδυνεύει να «καεί».Ο Καμμένος ΑΠΑΙΤΕΙ απόλυτη κάλυψη από το Μαξίμου που έχει ως συνέπεια να κινδυνεύει ολόκληρη η κυβέρνηση να σέρνεται επ΄ αόριστον στο βούρκο του σκανδάλου. Ο πρωθυπουργός είναι εγκλωβισμένος σε στρατηγικά αδιέξοδα και σέρνεται στην κυριολεξία σε επικίνδυνους ατραπούς.Τα περιθώρια κινήσεων για την υπέρβαση της κρίσης είναι ελάχιστα και όλα δείχνουν ότι αυτή η κυβέρνηση θα συνεχίζει να εκφυλίζεται μέχρι να αναγκαστεί να προσφύγει σε εκλογές.
http://www.lykavitos.gr/archives/469101