Έτοιμο και το εκκλησάκι
Το θεατράκι είναι έτοιμο ,περιμένει τους ηθοποιούς !!!!
Ο Θεός και οι Έλληνες…
Το Ρώσικο ανέκδοτο
Όταν ο Θεός μοίραζε τον κόσμο, είπε σε όλους τους λαούς που είχε φτιάξει να περάσουν μέσα στη βδομάδα να διαλέξουν μια χώρα να κατοικήσουν.
«Δέχομαι μέχρι το Σαββάτο» τους ξεκαθάρισε. «Την Κυριακή θα ξεκουράζομαι».
«Δέχομαι μέχρι το Σαββάτο» τους ξεκαθάρισε. «Την Κυριακή θα ξεκουράζομαι».
Δευτέρα πρωί έτρεξαν και στήθηκαν στην ουρά οι Γερμανοί. Την πρώτη μέρα της προθεσμίας. Κι έτσι τους έδωσε μια ωραία και μεγάλη χώρα στην καρδιά της Ευρώπης.
Μετά από λίγο ήρθαν οι Κινέζοι. Ομοιόμορφα ντυμένοι και σε παράταξη. Ήταν μπόλικοι και τους έδωσε την Κίνα.
Την Τρίτη οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Άγγλοι, οι Πορτογάλοι, οι Σουηδοί, οι Αμερικάνοι, οι Καναδοί. Πήραν όλοι από μια χώρα.
Τετάρτη όλοι οι Αφρικανοί με τα πολύχρωμα ρούχα τους. Τους έδωσε ολόκληρη την όμορφη Αφρική και τους είπε να τη μοιραστούν.
Την Πέμπτη πήγαν οι Aβορίγινες. Τους έδωσε την Αυστραλία.
Την Παρασκευή, αφού τέλειωσαν με τη γραφειοκρατία, πήγαν οι Ρώσοι. Αφού είδαν τι πήραν οι άλλοι, συμφωνήσαν και πήραν την παγωμένη αλλά πανέμορφη Ρωσία.
Το Σαββάτο ήρθαν όλες οι υπόλοιπες φυλές και έθνη και πήραν ότι περίσσεψε.
Το Σάββατο βράδυ, αργά, έφτασαν οι Τσιγγάνοι με όλα τους τα παιδιά. Ο Θεός τους είπε ότι άργησαν πολύ και δεν είχε μείνει τίποτα. Ήταν και πολλοί, που να τους βάλει; Παρ’ όλα αυτά, επειδή ήταν μέσα στην προθεσμία, τους επέτρεψε να πάνε σε όποια χώρα θέλουν και να μείνουν με τους κατοίκους της. Κι έτσι απλώθηκαν παντού.
Την Κυριακή ο Θεός κάθισε να αναπαυθεί ευχαριστημένος…
Κατά το απογευματάκι βλέπει έξω από την πόρτα του ένα πλήθος να φωνάζει να του ανοίξουν! Ήταν οι Έλληνες, ως συνήθως εκπρόθεσμοι και μόλις μπήκαν άρχισαν τα παρακάλια:
– Άνοιξε Θεούλη μου, σε παρακαλούμε, θέλουμε κι εμείς μια πατρίδα.
– Τι θέλετε εδώ παιδιά? Δεν είπαμε ότι την Κυριακή ξεκουράζομαι?
– Το ξέρουμε Θεούλη μου, αλλά μπερδέψαμε τις ημερομηνίες. Μη μας αφήσεις σε παρακαλούμε χωρίς δική μας πατρίδα σαν τους τσιγγάνους… Είμαστε νοικοκυραίοι εμείς.
– Καλά βρε παιδιά, γιατί δεν ήρθατε νωρίτερα? Τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Ούτε σπιθαμή. Τα έχω μοιράσει όλα.
– Θεούλη μου, εμείς φταίμε, είδαμε ότι είχε πολύ χώρο κι είπαμε ότι θα περισσέψει και για μας. Και περιμέναμε να σπάσει λίγο ο κόσμος για να μην περιμένουμε στις ουρές… Έχουμε τόσα σπουδαία μυαλά, έχουμε πολλά να κάνουμε και να δώσουμε στον κόσμο… μη μας αφήσεις χωρίς Πατρίδα. Μπορεί να αργήσαμε, αλλά αν μας δώσεις κι εμάς, θα την υπερασπιζόμαστε με τη ζωή μας.
– Τι να σας πω ρε παιδιά? (είπε ο Θεός ξύνοντας το κεφάλι του). Κι εσείς παιδιά μου είστε και μάλιστα τα πιο έξυπνα, αλλά πραγματικά δεν υπάρχει άλλος χώρος!
– Σε παρακαλούμε.
– Καλά. Τότε θα σας δώσω ένα πολύ μικρό κομματάκι που είχα κρατήσει για τον εαυτό μου (!!!)
– Άνοιξε Θεούλη μου, σε παρακαλούμε, θέλουμε κι εμείς μια πατρίδα.
– Τι θέλετε εδώ παιδιά? Δεν είπαμε ότι την Κυριακή ξεκουράζομαι?
– Το ξέρουμε Θεούλη μου, αλλά μπερδέψαμε τις ημερομηνίες. Μη μας αφήσεις σε παρακαλούμε χωρίς δική μας πατρίδα σαν τους τσιγγάνους… Είμαστε νοικοκυραίοι εμείς.
– Καλά βρε παιδιά, γιατί δεν ήρθατε νωρίτερα? Τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Ούτε σπιθαμή. Τα έχω μοιράσει όλα.
– Θεούλη μου, εμείς φταίμε, είδαμε ότι είχε πολύ χώρο κι είπαμε ότι θα περισσέψει και για μας. Και περιμέναμε να σπάσει λίγο ο κόσμος για να μην περιμένουμε στις ουρές… Έχουμε τόσα σπουδαία μυαλά, έχουμε πολλά να κάνουμε και να δώσουμε στον κόσμο… μη μας αφήσεις χωρίς Πατρίδα. Μπορεί να αργήσαμε, αλλά αν μας δώσεις κι εμάς, θα την υπερασπιζόμαστε με τη ζωή μας.
– Τι να σας πω ρε παιδιά? (είπε ο Θεός ξύνοντας το κεφάλι του). Κι εσείς παιδιά μου είστε και μάλιστα τα πιο έξυπνα, αλλά πραγματικά δεν υπάρχει άλλος χώρος!
– Σε παρακαλούμε.
– Καλά. Τότε θα σας δώσω ένα πολύ μικρό κομματάκι που είχα κρατήσει για τον εαυτό μου (!!!)
Είναι απλώς πολλά τα λεφτά!
Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι όταν ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής,
Γιάννης Μουζάλας λέει πως δέχεται πίσω πρόσφυγες για να βοηθήσει τις κυβερνήσεις
των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που «θέλουν να δείξουν στους πολίτες ότι κάνουν κάτι»,
έχει ένα βαθύ φλεγματικό χιούμορ.
Όμως δεν είναι έτσι. Διότι ο κ.Μουζάλας υποχρεώνεται να δεχτεί πίσω και να φιλοξενήσει
στο έδαφος της Ελλάδας τους συγκεκριμένους πρόσφυγες. Θα μπορούσε να είχε φροντίσει οι
επανενώσεις με τις οικογένειές τους να είχαν γίνει στο έδαφος άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Επέλεξε να μην αφήσει τις μισές οικογένειες να φύγουν και τώρα είναι υποχρεωμένος να
δεχτεί τις υπόλοιπες μισές πίσω. Έτσι λέει το γράμμα του νόμου, δηλαδή των συνθηκών.
Εδώ όμως προκύπτει ένα ερώτημα: Για να μην αφήσει οι επανενώσεις των οικογενειών να
γίνουν αλλού, σημαίνει ότι θέλει κι άλλους πρόσφυγες εκτός από αυτούς που η χώρα φιλοξενεί ήδη;
Από την αρχική απάντηση του κ.Μουζάλα προκύπτει μία κατηγορηματικά θετική απάντηση:
Ναι, θέλει!
Διότι η διαχείριση των προσφύγων στην Ελλάδα δημιουργεί ροές χρήματος που θα ήταν
αδιανόητες διαφορετικά. Μόνο τη διετία 2015-2016 μπήκαν στη χώρα σχεδόν 400 εκ. ευρώ
για την εξυπηρέτηση των αναγκών των προσφύγων που φιλοξενεί η χώρα. Και το 2017
συνεχίζουν να μπαίνουν χρήματα. Δημιουργούνται ανάγκες, η διαχείριση των χρημάτων για
τις οποίες γίνεται και με εξαιρετική ευελιξία.
ΜΚΟ χτίζουν τα κτίρια που φιλοξενούν τους πρόσφυγες και επιλέγουν τους εργολάβους.
Γνωρίζει κανείς πως; Είναι βέβαιο ότι δεν δέχονται φιλικές παραινέσεις;
ΜΚΟ νοικιάζουν τα σπίτια που φιλοξενούν πρόσφυγες. Γνωρίζει κανείς πόσα, τίνων και
σε τι κόστος;
Το κράτος νοικιάζει άδειες βιομηχανικές μονάδες, χωρίς καν προκήρυξη ενδιαφέροντος.
Γνωρίζει κανείς γιατί επελέγησαν οι συγκεκριμένοι χώροι και έναντι ποίου τιμήματος;
Εταιρίες αναλαμβάνουν το catering στους οικισμούς. Γνωρίζει κανείς πόσοι σιτίζονται;
Τράπεζες εκδίδουν προπληρωμένες πιστωτικές κάρτες. Είναι καταγεγραμμένοι κάπου οι αποδέκτες;
Δάσκαλοι και καθηγητές προσλαμβάνονται για τη λειτουργία των ΔΥΕΠ. Γνωρίζει κανείς
πόσοι μέχρι σήμερα;
Γιατί να μη θέλει κι άλλους πρόσφυγες η κυβέρνηση, ειδικά τη στιγμή που έχουν
οικοδομηθεί εξαιρετικές προσωπικές σχέσεις με τα στελέχη της αρμόδιας γενικής διεύθυνσης
της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που εμφανίζονται να δείχνουν κατανόηση στις προτεραιότητες,
προς τις οποίες διοχετεύεται η χρηματοδότηση;
Ναι, λοιπόν, η κυβέρνηση θέλει κι άλλους πρόσφυγες. Γιατί να μην θέλει κι άλλους; Μήπως
γνωρίζει κανείς πόσους έχει τώρα;
Η διαχείριση των προσφύγων στην Ελλάδα, δημιουργεί ροές χρήματος που θα ήταν αδιανόητες
διαφορετικά.
Από άρθρο του Νίκου Μπουνάκη που είναι M.Sc, MBA, διευθύνων σύμβουλος Proactive Α.Ε.-Σύμβουλοι Επιχειρήσεων
Η κτηνοτροφία αποτελεί την «αχίλλειο πτέρνα» της ελληνικής αγροτικής παραγωγής:
Η κτηνοτροφία αποτελεί την «αχίλλειο πτέρνα» της ελληνικής αγροτικής παραγωγής:
Το ποσοστό επάρκειας της χώρας μας σε προϊόντα ζωικής προέλευσης είναι μικρό με το μεγαλύτερο πρόβλημα να παρουσιάζεται στα βοοειδή (24% αυτάρκεια) και τα χοιρινά (39% αυτάρκεια) ενώ η κατάσταση βελτιώνεται αισθητά στα αμνοερίφια (87% αυτάρκεια) και στα πουλερικά (79% αυτάρκεια). Ο ελλειμματικός βαθμός αυτάρκειας έχει ως αποτέλεσμα το έλλειμμα να καλύπτεται από εισαγωγές, οι οποίες διαχρονικά αποτελούν περίπου το 30% των εισαγωγών αγροτικών προϊόντων και τροφίμων, κοστίζοντας στην εθνική οικονομία περίπου δύο δις ευρώ το έτος.
Τι κι αν έπεσε ο Γράμμος εμείς θα νικήσουμε!
Έχει καταρρεύσει όλο το σύστημα του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού και οι αγκυλώσεις δεν επιτρέπουν να δουν κάποιοι ότι πρέπει να εφευρεθεί άλλο αφήγημα ως αντίπαλο δέος απέναντι στο καπιταλιστικό δημοκρατικό σύστημα.
Φαντάσου να είχαν πραγματικά κερδίσει και με τα όπλα στον Γράμμο…
Βέβαια στη πράξη κέρδισαν …. μια και η αριστεροιδεολογική φιλοσοφία ήταν η κρατούσα αντίληψη όλα τα χρόνια μετά το 50 στην Ελλάδα .
Κόμματα που υποτίθεται ότι εξέφραζαν φιλελεύθερες αντιλήψεις στην ουσία εφάρμοζαν προγράμματα άκρως πατερναλιστικά έχοντας το κράτος και το λεγόμενο Δημόσιο στον πυρήνα της ιδεολογίας τους .
Αιχμηρός
Εκδήλωση για τον ΔΣΕ την Παρασκευή 11 Αυγούστου
Εκδήλωση προς τιμήν του Δημοκρατικού Στρατού θα πραγματοποιήσει η Τ.Ε. Θήβας Οινοφύτων του ΚΚΕ στα Χώστια (Πρόδρομος) Βοιωτίας.
Θα γίνει την Παρασκευή 11 Αυγούστου στις 20:30 και θα περιλαμβάνει προβολή του ντοκιμαντέρ της Κ.Ε. του ΚΚΕ για το ΔΣΕ με τίτλο: “Τι κι αν έπεσε ο Γράμμος εμείς θα νικήσουμε!”,
Επίσης θα γίνει παρουσίαση ανέκδοτων και άλλων αντάρτικων τραγουδιών από τη Βοιωτία και την υπόλοιπη Ρούμελη και θα κλείσει με γλέντι από λαϊκή ορχήστρα στην ταβέρνα του Γκανά.
 Η θλιβερή είδηση του θανάτου της έγινε γνωστή χτες το απόγευμα και παρόλο που ήδη τη μνημονεύσαμε στα σχόλια του χτεσινού άρθρου, βρίσκω πως της αξίζει να της αφιερώσουμε ειδικό άρθρο -αν μη τι άλλο σημάδεψε τα νιάτα μας.Μιλάω βέβαια για την Αρλέτα, που έφυγε από τη ζωή χτες. Την Αρλέτα της ανεξάντλητης τρυφερότητας, το κορίτσι με την κιθάρα που καλύτερα από κάθε άλλον ενσάρκωσε το νέο κύμα και που συνέχισε να εκπροσωπεί τον κόσμο των μπουάτ μέχρι πολύ πρόσφατα.Η Αρλέτα γεννήθηκε το 1945 στην Αθήνα όπου έζησε διαρκώς, ανάμεσα σε Εξάρχεια και Κυψέλη (στο δίπατο σπίτι της στην οδό Δεληγιάννη έμεινε ο Γιώργος Ιωάννου οταν κατέβηκε στην Αθήνα). Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών και ποτέ δεν άφησε εντελώς τη ζωγραφική. Ωστόσο, όπως διηγείται η ίδια, όταν ήταν πρωτοετής την άκουσε να τραγουδάει σε μια εκδρομή ο Γιώργος Παπαστεφάνου και την πήγε στον Πατσιφά, που τότε ξεκινούσε στη ΛΥΡΑ και καθώς δεν είχε τη δυνατότητα να προσελκύσει καθιερωμένους καλλιτέχνες αναζητούσε νέες φωνές και με πρωτοστάτη τον Γιάννη Σπανό προωθούσε το κίνημα που έμεινε γνωστό ως “νέο κύμα”.Ακριβώς σε μουσική Γιαννη Σπανού και στίχους Γιώργου Παπαστεφάνου ήταν το πρώτο τραγούδι που έκανε γνωστή την Αρλέτα, το Μια φορά θυμάμαι Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου |
Ενα από τα βασικά πιστεύω του Βαν Αλεν ήταν :
“You have to give yourself the chance to get lucκy”
(“Πρέπει να δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να σταθείς τυχερός”).
Πολλοί αυτό το αποκαλούν “τύχη”. Ομως κατ’ ουσίαν σημαίνει ότι κατέχεις τη γνώση και την επάρκεια να αναγνωρίσεις το καινούργιο. Τίποτα δεν επαφίεται στην τύχη. “Τυχαίνει” το ίδιο πράγμα σε πολλούς, πόσοι όμως, όταν “σκοντάψουν στο καινούργιο”, το αντιλαμβάνονται;».
Σταμάτης Κριμιζής ο μέγιστος αστροφυσικός της NASA.
Ο μαθηταράς ή ο κωλόφαρδος;
Είναι άραγε θέμα ουσίας η ακύρωση μιας παράδοσης να φέρει τη σημαία ο καλύτερος μαθητής και η αλλαγή στο να την φέρει ο πιο τυχερός μαθητής;
Έχω υπάρξει σημαιοφόρος στην ΣΤ’ του Δημοτικού μου Σχολείου στη Λάρισα το 1973. 44 χρόνια πριν, εν μέσω Χούντας και στην Ελληνική Επαρχία, ομολογώ ότι η ιδιότητα του σημαιοφόρου ήταν πραγματικά μεγάλη στιγμή. Καμάρωνε η οικογένεια όλη, καμάρωνα κι εγώ, όχι τόσο για τα 10 λεπτά της παρέλασης μπροστά από τους επισήμους και το λαό της πόλης μου. Κυρίως τη μια ώρα πριν, από την παραλαβή της σημαίας στο Σχολείο, την προσεκτική μεταφορά της στα χέρια μου μέχρι το χώρο της προ-συγκέντρωσης όλων των Σχολείων για την παρέλαση, όπου ναι ένοιωθα περήφανος να με βλέπουν όλα τα παιδιά και από τα άλλα Σχολεία. Και μετά στη διάρκεια της επιστροφής της στο Σχολείο που με συνόδευαν τα εγκωμιαστικά σχόλια των ανθρώπων που συναντούσα στο δρόμο. Μπράβο παιδί μου, συγχαρητήρια.
Ήταν κίνητρο αριστείας, ήταν επιβράβευση; Κίνητρο αριστείας δεν ήταν, με την έννοια ότι δεν έγινα άριστος μαθητής – κατά τα πρότυπα πάντα εκείνης της εποχής – για να φέρω τη σημαία. Ήταν όμως μια επιβράβευση, μια ηθική αναγνώριση που αντανακλούσε την προσπάθειά μου αλλά εκτεινόταν ως περηφάνεια και χαρά και στους γονείς μου, στους παππούδες μου και στους φίλους της οικογένειας. Δημιουργούσε ευγενή άμιλλα ανάμεσα στους συμμαθητές; Σε κάποιος ίσως ναι σε άλλους όχι. Ήταν όμως σίγουρα μια ιδιαίτερη στιγμή που ο φωτογραφικός φακός της εποχής την εγκατέστησε μόνιμα στο άλμπουμ της μητέρας μου. Όταν πια επιστρέφω σπάνια στις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, η φωτογραφία του σημαιοφόρου είναι εκεί και μάλλον συγκεντρώνει πιο πολλά σχόλια για τα χοντρά μπουτάκια που είχα στα 12 παρά για την επιτυχία της σημαίας.
Σήμερα όμως έχουμε 2017. Πολλές από τις παλιές αστικές συνήθειες του μακρινού παρελθόντος δεν υπάρχουν πια. Δεν το θεωρώ κακό αυτό, είναι απλά η εξέλιξη των πραγμάτων. Οφείλουμε να ζούμε στην εποχή μας και όχι στο παρελθόν, είτε μας αρέσει είτε όχι.
Για μένα, δεν είναι σκάνδαλο ούτε προσβολή της ηθικής και της αισθητικής μου η μη επιλογή του καλύτερου μαθητή ως σημαιοφόρου. Σκάνδαλο και μάλιστα μεγάλης έκτασης, είναι η επιλογή του σημαιοφόρου με κλήρωση.
Η επίκληση του παράγοντα «τύχη» είναι η ανέξοδη υπεκφυγή να πάρει κάποιος μια απόφαση. Έχω δύο εναλλακτικές λύσεις για ένα πρόβλημά μου, καταφεύγω στην τύχη για να επιλέξω ποια θα υιοθετήσω. Αρνούμαι δηλαδή να αξιολογήσω με ακρίβεια και παρρησία, τα ισχυρά και αδύνατα σημεία της καθεμιάς και το ρίχνω στο αμπεμπαμπλόν.
Έτσι και για τη σημαία. Το σκάνδαλο είναι ότι ένα ολόκληρο σύστημα εκπαίδευσης και διοίκησης σε ένα Σχολείο, στελεχωμένο υποτίθεται από ειδικούς της παιδαγωγικής επιστήμης, αρνείται να αξιολογήσει τους μαθητές μέσα σε ένα συνολικό πλαίσιο κριτηρίων επιδόσεων, συμπεριφορών, προσωπικότητας, συμμετοχής, κοινωνικότητας και να επιλέξει αυτόν που θα επιβραβεύσει με τη σημαία. Και καταφεύγει στην εύκολη λύση της κληρωτίδας.
Το μήνυμα της απόφασης του Υπουργείου Παιδείας είναι απλά καταστροφικό για τα παιδιά. Μαθαίνουν και γίνονται μάρτυρες – αφού φαντάζομαι ότι για να τηρηθούν οι κανόνες διαφάνειας της κλήρωσης αυτή θα γίνεται ενώπιον όλων των συμμετεχόντων σε αυτή – μιας στρεβλής φαντασίωσης που είναι απολύτως ασύμβατη με την πραγματική ζωή για την οποία υποτίθεται ότι τα προετοιμάζουμε. Μαθαίνουν ότι η διάκριση – γιατί μη μου πείτε ότι ο σημαιοφόρος ενός Σχολείου δεν διακρίνεται μόνο και μόνο από τη θέση στον σχηματισμό της παρέλασης – δεν είναι αποτέλεσμα προσπάθειας (όχι μόνο στις επιδόσεις στα μαθήματα) αλλά απλά θέμα τύχης. Μένουν με αυτή τη ψευδαίσθηση, ακριβώς στην ηλικία που αρχίζουν να σχηματίζουν χαρακτήρα και προσωπικότητα. Γίνονται άθελά τους, φορείς μια άποψης που απαξιώνει την αξία και την προσφέρει βορά στον τζόγο.
Προσωπικά θεωρώ αυτή την απόφαση σκανδαλώδη και για ένα ακόμα λόγο. Γιατί ευτελίζει τον εκπαιδευτικό. Αυτόν δηλαδή που κρίνουμε κατάλληλο να παιδεύσει τα παιδιά μας, δεν τον θεωρούμε κατάλληλο να χειριστεί ως εργαλείο ένα σύστημα αντικειμενικών κριτηρίων για να επιλέξει τον μαθητή που θα επιβραβευτεί με τη σημαία. Τον μαθητή, που ακριβώς γιατί θα έχει επιλεγεί από μετρήσιμα κριτήρια συνολικής μαθητικής στάσης, θα αποτελεί παράδειγμα για πολλά άλλα παιδιά. Αυτή η επιμονή της εξίσωσης στα πάντα που υποτάσσει τη διάκριση στην κενότητα του «όλοι ίδιοι είμαστε», είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα διαμορφώσει πολίτες που θα αρνούνται να διεκδικούν το καλύτερο για τον εαυτό τους. Με καταστροφικές συνέπειες για το μέλλον ολόκληρης της Κοινωνίας και της Χώρας.
Όταν φίλοι παλιοί συμμαθητές βρισκόμαστε και ανατρέχουμε στα μαθητικά μας χρόνια, θέλουμε δεν θέλουμε μιλάμε για πρόσωπα. Θυμάσαι το Γιάννη το σημαιοφόρο; Μαθηταράς! Στο μέλλον τι θα λένε τα σημερινά παιδιά; Θυμάσαι το Γιάννη; Ο κωλόφαρδος κέρδισε τη σημαία!
H Αθήνα διεκδικεί τη νέα έδρα του ΕΜΑ
Περισσότερο με καλλιστεία μοιάζει ο διαγωνισμός για τη νέα έδρα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων μεταξύ 19 χωρών της ΕΕ, ανάμεσά τους και η Ελλάδα.
Ο κόσμος γεννάει και «πεινάει». Η Ευρώπη καταναλώνει και γερνάει.
Τα τελευταία 25 χρόνια ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξήθηκε κατά 37%, ενώ η κατά κεφαλήν κατανάλωση τροφίμων αυξήθηκε κατά 27%. Η ζήτηση σε τρόφιμα υπολογίζεται ότι θα αυξηθεί 60% έως το 2050. Ο κόσμος γεννάει και «πεινάει». Η Ευρώπη καταναλώνει και γερνάει.
Η συμμετοχή της Ευρώπης και της χώρας μας στην παγκόσμια παραγωγή αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων μειώνεται. Σε παγκόσμιο επίπεδο η ελληνική συμμετοχή έπεσε από το 0,8% το 1993 στο 0,3% το 2013. Η Ευρώπη και η Ελλάδα περνούν κρίση και στον πρωτογενή τομέα.
Απόσπασμα από άρθρο του συμβούλου επιχειρήσεων Ν Μπουνάκη
Για ποια ανάπτυξη μιλάμε …….
όταν η παραγωγή αγροτικών προϊόντων μειώνεται συνεχώς:
Από το 2012 το σκληρό σιτάρι παρουσιάζει μείωση της τάξης του 22,6%, ο αραβόσιτος 16,3%, τα ζαχαρότευτλα 29,6%, οι πατάτες 30,2% και οι τομάτες 25,6%. Όσον αφορά τη συνολική παραγωγή ελαιολάδου διαμορφώνεται το 2012 στους 332 χιλ. τόνους. Η αντίστοιχη ποσότητα για το 2014 παρουσιάζει πτώση της τάξης του 24,1% φτάνοντας τους 252 χιλ. παραγόμενους τόνους. Ακολούθως, η παραγωγή μούστου στην Ελλάδα για το 2012 διαμορφώθηκε στους 337 χιλ. τόνους. Η αντίστοιχη παραγωγή για το 2014 προσέγγισε τους 266 χιλ. τόνους, καταγράφοντας ενδιάμεση πτώση σε ποσοστό 21%. Η παραγωγή πορτοκαλιών το 2012 διαμορφώθηκε στους 849 χιλ. τόνους. Η αντίστοιχη παραγωγή για το 2014 έφτασε τους 754 χιλ τόνους, καταγράφοντας πτώση της τάξης του 11,2%. Όσον αφορά στα ροδάκινα και νεκταρίνια, η παραγωγή για το 2012 έφτασε τους 826 χιλ. τόνους. Η αντίστοιχη παραγωγή για το 2014, παρουσίασε μείωση της τάξης του 40,3%, φτάνοντας τους 493 χιλ. τόνους.