Αυτή τη στιγμή η Γη μας τρέχει με 28 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, κι εμείς τον χαβά μας! Όσο κι αν φαίνεται παράξενο μεθαύριο στις 4 Ιουλίου η Γη μας θα βρίσκεται αρκετά εκατομμύρια χιλιόμετρα πιο μακριά από τον Ήλιο απ’ ότι τον Ιανουάριο (για το 2017 η διαφορά αυτή είναι 5.002.777 χλμ.)! Κι αυτό γιατί η τροχιά της Γης γύρω από τον Ήλιο δεν είναι ένας τέλειος κύκλος αλλά μία έλλειψη.Read more of this post
|
Η Πάρνηθα φαίνεται να φυλάσσεται καλά το φετεινό καλοκαίρι .
Guardian : Αριθμός-ρεκόρ επισκεπτών για την Ελλάδα

Πέθανε στη φυλακή ο Παύλος Ψωμιάδης
ΑΘΗΝΑ 03/07/2017
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017 | 19:30
-παραδοσιακοί χοροί από τους συλλόγους:
Ακραιφνείς
Άνω Λιούμη Αιγάλεω
Πολιτιστικό Περιβαλλοντικό Σύλλογο Αγ. Θωμά
-αφιέρωμα σε έλληνες λαϊκούς συνθέτες από τη μικτή χορωδία Αγ. ΘωμάΣΑΒΒΑΤΟ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017 | 21:30
– γλέντι μέχρι πρωίας με το συγκρότημα ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΙΟΥΛΪΟΥ 2017 | 20:30
– Θεατρική Παράσταση : Η ΦΑΡΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ
από την ομάδα Χιλιοδένδρι
—
Ένας γόνος μαστόρων της πέτρας διασώζει μια παλιά παράδοση
Έργα χτισμένα πετραδάκι-πετραδάκι, δουλευμένα με τα μυστικά των μαστόρων της πέτρας, με αγάπη και υπομονή, μικρογραφίες κατοικιών, γεφυριών, εκκλησιών και μοναστηριών, είναι οι δημιουργίες του Ανδρέα Τέφου, ο οποίος με εικαστική ματιά αποτυπώνει, «την τέχνη της πέτρας σε άλλη διάσταση».
Ο δημιουργός, αν και επαγγελματικά έχει άλλο προσανατολισμό, είναι υπάλληλος στο Κέντρο Παιδικής Μέριμνας στην Κόνιτσα, είναι επηρεασμένος από τα οικογενειακά του βιώματα, καθώς τόσο ο παππούς του, όσο και ο πατέρας του, ήταν μαστόροι της πέτρας. Ο Ανδρέας Τέφος γεννήθηκε στην Πηγή ή Πεκλαρί των Μαστοροχωρίων και όπως αφηγείται στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, από πιτσιρικάς στις διακοπές του ακολουθούσε την ομάδα του πατέρα του σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, από τα Ζαγόρια μέχρι την Πελοπόννησο.«Μου άρεσε η πέτρα σαν διαδικασία, ακόμη και μεγαλύτερος, μέχρι τα 40 μου χρόνια ακολουθούσα τον πατέρα μου. Δίπλα στους μαστόρους, τους πελεκάνους της πέτρας άρχισα να παίρνω εμπειρία», αναφέρει χαρακτηριστικά και αποκαλύπτει το γεγονός που στάθηκε αφορμή για να δημιουργήσει ο ίδιος. «Τα πρώτα έργα άρχισα να τα..
κτίζω το 1996. Τότε, έγινε ο μεγάλος σεισμός στην Κόνιτσα. Καταστράφηκαν πολλά παλιά πέτρινα σπίτια. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα, ότι πρέπει ότι αυτά τα δείγματα αρχιτεκτονικής να σωθούν. Παράλληλα και οι μαστόροι σιγά-σιγά αποσύρονταν λόγω γήρατος».Το πρώτο έργο του Ανδρέα Τέφου, είναι το γεφύρι της Κόνιτσας, κτισμένο με 6.500 πετραδάκια, έχει μήκος 1,5 μέτρο και ύψος 70 εκατοστά. Ακολούθησαν μικρογραφίες από πετρόχτιστα σπίτια, αλώνια, καλντερίμια, βρύσες, εκκλησίες και μοναστήρια.Τα υλικά που χρησιμοποιεί είναι πρωτογενή, δηλαδή πέτρα και ξύλο. Εξαιρετικές δημιουργίες του, είναι το μοναστήρι της Παναγίας Μολυβδοσκέπαστης, ο ιερός ναός του Αγίου Νικολάου στην Πυρσόγιαννη και η μονή της Ζέρμας.Για κάθε έργο απαιτείται χρόνος, από 3 έως 12 μήνες και όπως επισημαίνει ο Ανδρέας Τέφος, χρειάζεται κυρίως «αγάπη και υπομονή». Πριν πιάσει το πρώτο πετραδάκι για να ξεκινήσει κάποιο έργο, ασχολείται ιδιαίτερα με το «μοντέλο» του, δηλαδή το φωτογραφίζει και δίνει σημασία και στην πιο μικρή λεπτομέρεια.«Είχα πάντα μία καλή σχέση με την τέχνη. Την περίοδο που ήμουν στο γυμνάσιο είχα αποκτήσει και το πρώτο μου πτυχίο από μια ιδιωτική Σχολή Σχεδίου και Ζωγραφικής.Χρόνια αργότερα άρχισα να ασχολούμαι με την τέχνη της πέτρας, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε άλλη διάσταση».Ο καλλιτέχνης φιλοδοξεί να «κτίσει» όσο το δυνατόν περισσότερα έργα, ώστε να δημιουργήσει ένα παραδοσιακό χωριό, με τα σπίτια, τα καλντερίμια, τις εκκλησίες τα ξωκλήσια και τις βρύσες.«Πιστεύω, ότι μέσα από την παράδοση, βρίσκεις αξίες που πρέπει να διατηρούνται, να μην ξεχνιούνται, είναι καθρέφτης μας» δήλωσε ο κ. Τέφος στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.ΑΠΕ ΜΠΕ (Tης Μαίρης Τζώρα)
ΓΑΛΛΟΙ ΥΠΗΚΟΟΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΦΟΡΟΥΣΑΝ ΥΦΑΣΜΑΤΙΝΑ ΚΟΥΜΠΙΑ!
Το έτος 1666.
Βραβεία: Υποτροφία Γκούγκενχαϊμ Κοινωνικών επιστημών για τις ΗΠΑ και τον Καναδά
Αντουάν Λοράν Λαβουαζιέ – Ο άδικος θάνατος ενός λαμπρού μυαλού
ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΜΕΣΑ σε μια τάξη οποιοσδήποτε σχολείου της υφηλίου ένας μαθητής μπροστά στον καθηγητή της Χημείας λέει την περίφημη αρχή της διατήρησης της μάζας, «στη φύση τίποτα δε δημιουργείται εκ του μηδενός, τίποτα δεν καταστρέφεται, όλα μεταβάλλονται», πρέπει να του έρχεται στο μυαλό ένας από τους λαμπρότερους επιστήμονες που πέρασαν ποτέ, ο Αντουάν Λοράν Λαβουαζιέ. Έχει μείνει γνωστός ως πατέρας της χημείας, για τις εξαιρετικές του ανακαλύψεις, που έθεσαν τις βάσεις της σύγχρονης χημείας, ελάχιστοι όμως θυμούνται πια το φρικτό του θάνατο, παντελώς ανάξιο ενός τόσο λαμπρού μυαλού.Ο Λαβουαζιέ οδηγήθηκε στη λαιμητόμο στις 8 Μαΐου του 1794, πέμπτη χρονιά της Γαλλικής Επανάστασης, και το κεφάλι του κύλησε στο καλάθι όπου έπεφταν τα κεφάλια όσων εξέφραζαν την παλιά φρουρά των βασιλοφρόνων και των εκφραστών της φεουδαρχίας. Ήταν μια από τις πιο ατυχείς στιγμές της παγκόσμιας ιστορίας, καθώς ο Λαβουαζιέ βρέθηκε μέσα στη δίνη της πιο άγριας στιγμής της επανάστασης, όταν η κοινή λογική δε λειτουργούσε και αντί γι’ αυτήν κυριαρχούσαν ο φανατισμός, η εκδικητικότητα και η μικρόνοια. Ο άνθρωπος αυτός είχε την ευτυχία να διαθέτει ένα καταπληκτικό επιστημονικό μυαλό, αλλά και την ατυχία να βρεθεί στο στρατόπεδο των ηττημένων.Είχε λάβει εξαιρετική μόρφωση, καθώς ο πατέρας του ήταν γενικός φοροεισπράκτορας του κράτους, θέση που αργότερα κατέλαβε και ο ίδιος. Το λειτούργημα αυτό ήταν πολύ προσοδοφόρο τον καιρό της βασιλείας, αλλά πολύ ανθυγιεινό μετά την επανάσταση που κατέλυσε τη βασιλεία. Οι φοροεισπράκτορες ήταν η πιο μισητή κάστα ανθρώπων μέσα στη φτωχή Γαλλία, πόσο μάλλον ο επικεφαλής τους. Τι κι αν ο Λαβουαζιέ ασχολιόταν ελάχιστα με τη φοροείσπραξη κι έτρωγε τις ώρες του μέσα στο χημικό του εργαστήριο, όπου πραγματοποίησε εκπληκτικές ανακαλύψεις; Μελέτησε τη συμπεριφορά των αερίων και ήταν ο πρώτος που έδωσε απάντηση στο άλυτο ως τότε επιστημονικό ερώτημα τι ακριβώς είναι η καύση, η φωτιά. Εξήγησε ότι η καύση προέρχεται από την ένωση του οξυγόνου με άλλα στοιχεία. Διατύπωσε την αρχή της διατήρησης της μάζας, μελέτησε τη σύνθεση του νερού, εξήγησε τι ακριβώς είναι και πώς δουλεύει η αναπνοή στο ανθρώπινο σώμα, μελέτησε το φαινόμενο της ζυμώσεως. Στα είκοσι πέντε του χρόνια έγινε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Γαλλίας. Είχε κάνει όμως ένα λάθος που του κόστισε ακριβά.Πριν την επανάσταση, ένας νεαρός δικηγόρος ονόματι Μαρά είχε εκδώσει ένα εγχειρίδιο με το βαρύγδουπο τίτλο Φυσικές έρευνες επί του πυράς. O Λαβουαζιέ διατύπωσε ευθαρσώς τη γνώμη του για την εργασία του Μαρά. Είπε δηλαδή ότι επρόκειτο για σκέτες ανοησίες. Όταν το 1789 ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση, ο Μαρά αναδείχθηκε ένας από τους μεγαλύτερους ηγέτες της. Σε συνδυασμό με τη θέση που κατείχε ως γενικός φοροεισπράκτορας του προηγούμενου καθεστώτος, ο μεγάλος επιστήμονας αποδείχθηκε εύκολος στόχος. «Δε θα αφήσουμε αυτές τις βδέλλες να αναπαύονται, προστατευμένες στη σκιά, χωρίς να πάρουμε πίσω όλο το αίμα που ρούφηξαν από το σώμα του λαού» φώναζε ο βουλευτής Μαρά μέσα στο κοινοβούλιο.O Μαρά θυμήθηκε την κριτική που είχε ασκήσει ο Λαβουαζιέ στο εγχειρίδιό του πριν από χρόνια και άρχισε να γράφει φλογερά άρθρα εναντίον του στις εφημερίδες: «Καταγγέλλω τον αγύρτη Λαβουαζιέ, μαθητευόμενο χημικό, γενικό φοροεισπράκτορα, τον υποτιθέμενο πατέρα όλων των ανακαλύψεων». Οι επαναστάτες έκλεισαν γρήγορα το εργαστήριό του και λίγο αργότερα τον συνέλαβαν. Κανένας από τους άλλους επιστήμονες δεν τόλμησε να αντιμιλήσει στη νέα εξουσία. Εκείνο τον καιρό οι πάντες είχαν εξαγριωθεί και οι επαναστατικές καρμανιόλες δούλευαν ασταμάτητα σε όλες τις πλατείες των γαλλικών πόλεων, εξοντώνοντας δήθεν τους εχθρούς του νέου καθεστώτος. Μόνος του ο Λαβουαζιέ απαρίθμησε στο δικαστήριο τα τεράστια σε όγκο ερευνητικά του επιτεύγματα, για να πάρει την ακόλουθη απάντηση από τον αγράμματο και φανατικό πρόεδρο: «Η δημοκρατία δε χρειάζεται επιστήμονες. Θάνατος».
Ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της ανθρωπότητας έφυγε αδίκως στα πενήντα ένα του χρόνια και πάνω στην πιο παραγωγική του ηλικία, επειδή πολλά χρόνια νωρίτερα είχε ασκήσει -δίκαιη- κριτική σ’ ένα όντως κακό εγχειρίδιο. Λίγα χρόνια αργότερα, η γαλλική κυβέρνηση του έκανε και μια μεγαλοπρεπή κηδεία, διότι -λέει- δόξασε τη χώρα του σε ολόκληρη την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα.Η πατρίς ευγνωμονούσα τον ήρωά της, που η ίδια τον έκανε κιμά, για να τον χωνέψει πιο εύκολα…
***
Μια σταγόνα ιστορία – Συγγραφέας: Καμπουράκης ΔημήτρηςΑντικλείδι , http://antikleidi.com












