Μητέρα και υιός σε παλιά λημέρια
Oι Κινέζοι προσπάθησαν να αποδώσουν στη γλώσσα τους τη λέξη Hellas.
Για να τη γράψουν, χρησιμοποίησαν δύο
ιδεογράμματα (??) τα οποία επέλεξαν με βάση την προφορά.
Δηλαδή πήραν ένα ιδεόγραμμα που προφέρεται «σι», άλλο ένα που προφέρεται «λα», τα ένωσαν για να φτιάξουν τη λέξη «Σι-Λα» με την οποία προσδιορίζουν την Ελλάδα.
Το πρώτο ιδεόγραμμα σημαίνει «ελπίδα» και το δεύτερο αντιστοιχεί στον μήνα Δεκέμβριο του παραδοσιακού κινεζικού ημερολογίου.
Και τα δύο όμως μαζί, όταν ενωθούν, σημαίνουν :
ο άλλος μεγάλος πολιτισμός
Αυτό για να δείτε με πόσο σεβασμό αντιμετωπίζουν τη χώρα μας. Δεν είναι καθόλου άσχημος αυτός ο συμβολισμός για μια χώρα, όπως λένε, τόσο ταλαιπωρημένη και παράλληλα τόσο πλούσια σε Ιστορία και πολιτισμό, όπως η δική μας.
Οι Κινέζοι άλλωστε είναι ίσως ο μοναδικός λαός στον κόσμο που δεν αποκαλεί την Ελλάδα «Greece» ή κάτι παρόμοιο. Περίπου το 1/5 του παγκόσμιου πληθυσμού που ομιλεί κινεζικά αποκαλεί την Ελλάδα
«Σι-Λα».
ιδεογράμματα (??) τα οποία επέλεξαν με βάση την προφορά.
Δηλαδή πήραν ένα ιδεόγραμμα που προφέρεται «σι», άλλο ένα που προφέρεται «λα», τα ένωσαν για να φτιάξουν τη λέξη «Σι-Λα» με την οποία προσδιορίζουν την Ελλάδα.
Το πρώτο ιδεόγραμμα σημαίνει «ελπίδα» και το δεύτερο αντιστοιχεί στον μήνα Δεκέμβριο του παραδοσιακού κινεζικού ημερολογίου.
Και τα δύο όμως μαζί, όταν ενωθούν, σημαίνουν :
ο άλλος μεγάλος πολιτισμός
Αυτό για να δείτε με πόσο σεβασμό αντιμετωπίζουν τη χώρα μας. Δεν είναι καθόλου άσχημος αυτός ο συμβολισμός για μια χώρα, όπως λένε, τόσο ταλαιπωρημένη και παράλληλα τόσο πλούσια σε Ιστορία και πολιτισμό, όπως η δική μας.
Οι Κινέζοι άλλωστε είναι ίσως ο μοναδικός λαός στον κόσμο που δεν αποκαλεί την Ελλάδα «Greece» ή κάτι παρόμοιο. Περίπου το 1/5 του παγκόσμιου πληθυσμού που ομιλεί κινεζικά αποκαλεί την Ελλάδα
«Σι-Λα».
Σε αυστηρή επιτήρηση !!!
Συντροφικές μαχαιριές ….
Με ένα κείμενο ποταμό στο iskra ο Στάθης γράφει καυστικά για το σόου Τσίπρα με τα εγκαίνια των έργων.Διαβάστε το κειμενο:Στο βάθος του τούνελ εγκαίνιαΓεια σου, ρε πολιτευτάκια! Συριζαίε που έγινες Συριζάκιας. Γεια σου, αδερφέ μου, που απέκτησες ψήφο στη Βουλή και σου άλλαξε η ψήφος τη ζωή. Τώρα ετάζεις καρδίας και νεφρούς, δίνεις στον Λάτση ό,τι ζητά, στη Μέρκελ ό,τι γουστάρει, σε βλέπω κορδωτό-κορδωτό μέσα στο ανοιξιάτικο φως να αναφέρεσαι στη Fraport και να λες: Στρατηγέ μου, ιδού τα αεροδρόμιά σου! Φραπ φραπ και πορτ πορτ, ζιγκ και χάι και γιαβόλ.Γεια σου, πολιτευτάκια, λίγδωσε το αντεράκι σου, έγινε φράπα το μουτράκι σου, φόρεσες πατούμενο χειροποίητο και τώρα κόβεις συντάξεις αράδα. Και υπερηφανεύεσαι. Διότι ενώ θα μπορούσες να έχεις κόψει τρεις συντάξεις τον χρόνο, εσύ κόβεις μόνον δύο, σ’ ευχαριστούμε, ω μεγάθυμε, κατόπιν ενεργειών σου σωθήκαμε. Χειροκροτώ τον κύριο Σπίρτζη -τι «κύριος»;- σύντροφος! εκ Πασοκάρας! Κόβει δυο συντάξεις από τις 12 ο ερίφης και ταυτοχρόνως υπόσχεται ότι θα δώσει τη 13η σύνταξη και του χρόνου – και δεν πέφτει φωτιά να τον κάψει, διότι ο Πανάγαθος είναι ευρύχωρος με τα τέκνα του και διότι η Δικαιοσύνη δεν δύναται να ασχοληθεί με τους απατεώνες, αν είναι πολιτικοί. Καθότι, αν κάποιος σου άρπαζε 700 ευρώ, ας πούμε, και σου έλεγε ότι θα σε αποζημιώσει (αν σε αποζημιώσει) με 300 ευρώ, θα τον μπουζούριαζαν όχι μόνον οι χωροφυλάκοι αλλά και οι διερχόμενοι γάτοι.Γεια σου, ρε πολιτευτάκια! Από σοφιστεία σε σοφιστεία πας, κι από γκάφα σε γκάφα πέφτεις. Προχθές σου εξηγούσε ο κ. Δραγασάκης γιατί είμαστε με τον κυρ Σουλτς και χθες ο κυρ Σουλτς μας εξηγούσε γιατί είναι με τη Μέρκελ. Πάλι μέσα έπεσες, μεγάλε! Είσαι όμως πια αναγκασμένος να παραμυθιάζεσαι, είσαι αναγκασμένος να εξαπατάς, είτε αυταπατάσαι είτε όχι.Εγινες χαλκέντερος στα ψέματα κι απέκτησες χιούμορ Καρανίκα, όταν χασκογελάς, καθώς ακούς τον Τσίπρα να λέει ότι τα 300 ευρώ του Μπαλαούρα δεν φταίνε δα για τα 300 δισ. του χρέους! Γελάς με αυτά που ακούς και δεν κλαις με αυτά που κάνεις.Σε ήξερα από παλιά και φταίω που έφτασες να έχεις με την ψήφο σου το δικαίωμα του δήμιου για τους αδύναμους και του γραικύλου για τους Δυνατούς. Φταίω που νόμιζα ότι ήσουν απλώς ένας κατιμάς, μια φύρα, ότι άλλοι, κάρρονες (αν ξέρεις τη λέξη) θα κυβερνούσαν, υπερήφανοι Αριστεροί για μια υπερήφανη Ελλάδα, όμως εσένα ανέσυραν απ’ τον βυθό, κυπρίνο φουσκωμένον να κυβερνάς, να θολώνεις τα νερά και να πνίγεται μέσα τους ευκολότερα ο κοσμάκης.Τι με κοιτάς; έγινες Πολάκης και βρίζεις. Εγινες Φλαμπουράρης – περάστε, κ. Μελισσανίδη, τι άλλο θα πάρετε; Τι με κοιτάς; φτιάξατε σημαίες από άπλυτα ρούχα και πορεύεσθε τον οδικό χάρτη προς τον Αδη – το καραβάνι περνά κι έναν-έναν μας τρώνε τα σκυλιά. Συνυπογράφει ο Τσίπρας τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς στη Συρία και συ νομίζεις ότι η δική σου συνυπογραφή είναι από άλλο αίμα – αλλά σιγά! Σιγά μη δίνεις πια σημασία σε κάτι τέτοια. Αν έδινες, θα ήσουν σκεπτικός, κατηφής, δεν θα αγόρευες από τα πάνελ στο πόπολο σαν να ’ναι οι πολίτες ηλίθιοι.Μερικές φορές ξεχνιέμαι και χαχανίζω, όπως όταν μιλάει ο Ευκλείδης εις άπταιστον ιωνικήν ή ο Ζουράρις σε τσαχπίνα δωρική – η εκμάθηση ξένων γλωσσών είναι κάτι το ωραίον και πολυπολιτισμικόν, χρήσιμο στο ψάρεμα που έλεγε και ο Χάρρυ Κλυνν, αλλά άχρηστο στις αυτοκτονίες. Και μη μου πεις ότι επί ΣΥΡΙΖΑ αυτοκτονούν λιγότεροι από όσους επί Πασοκοδεξιάς, διότι δεν σας ψήφισαν για αυτό αυτοί που αυτοκτονούν.Ομως, εις μάτην σου γράφω γράμμα και γραφή, εσύ είσαι πεισμένος ότι σε υπονομεύω. Αλλά οι καιροί ου μενετοί, κι αυτό που ’ρχεται καταπάνω σου, νωρίτερα ή αργότερα, θα σε βρει – και τότε, τι; Θαρρείς ότι το τέλος σου θα μπορείς να το επαναδιαπραγματευθείς που λέει και ο κ. Βούτσης;Θαρρείς ότι την ψήφο που τόσες φορές χρησιμοποίησες χύνοντας αίμα και αίμα θα ξεπλύνεις σε κάποια κολυμβήθρα του Σιλωάμ; Γεια σου, ρε Συριζαίε, που ’γινες Συριζάκιας, κάτι τέτοια λες στον εαυτόν σου – για την Ελλάδα ρε γαμώτο συνεργάσθηκα, για να τη σώσω την παρέδωσα για 99 χρόνια – μην ολοφύρεσαι, υποκριτή, και μην ολολύζεις, αυτά που λες μόνον η Τρέλα τα ακούει με ευχαρίστηση, μόνον της Μωρίας αρέσουν – ήτις μωραίνει ον βούλεται απολέσαι. Και εσύ -αρχή άνδρα δείκνυσι- μωρός, εν μέθη της εξουσίας κι εν αλαζονεία τελών, αναλόγως θα τελευτήσεις. Με αυτά που έκανες εναντίον των συνανθρώπων σου να σε στολίζουν και με όσα ακόμα θα κάνεις.Και μην τραγουδήσεις ως άλλο κύκνειο άσμα τον εθνικό ύμνο του ραγιά «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς», θα είναι ανώφελο, μην πεις ότι υπηρέτησες τη λογική τού «το μη χείρον βέλτιστον», μην κλαυτείς ότι εσύ απλώς «διαταγές εκτελούσες», διότι οι Ερινύες δεν χαμπαριάζουν από τέτοια. Κι αν για να προλάβεις τις Ερινύες ξερίζωσες την καρδιά σου, αυτό θέλανε κι αυτές, απ’ τον κόπο τις έβγαλες.
Σε όλους τους υπόλοιπους ο υπογράφων εύχεται καλή Ανάσταση. Στον Συριζάκια, όχι! Ξέρω, αυτό δεν θα ήταν καθόλου χριστιανικό εκ μέρους μου, αν ήμουν χριστιανός. Ομως δεν έχει σημασία τι είμαι. Αν ήταν η ψυχή μου ήσυχη, αν η κατάνυξη με είχε ευλογήσει, τέτοιες μέρες, στου Γέροντα Παπαδιαμάντη τις σελίδες θα τριγύρναγα και σε ενύπνια ηδύτατα ταξιδιώτης θα ευτυχούσα. Ομως, με τόσο Γολγοθά παντού, αδύνατον. Και για αυτόν τον Γολγοθά έχω κι εγώ φταίξει…
Σε όλους τους υπόλοιπους ο υπογράφων εύχεται καλή Ανάσταση. Στον Συριζάκια, όχι! Ξέρω, αυτό δεν θα ήταν καθόλου χριστιανικό εκ μέρους μου, αν ήμουν χριστιανός. Ομως δεν έχει σημασία τι είμαι. Αν ήταν η ψυχή μου ήσυχη, αν η κατάνυξη με είχε ευλογήσει, τέτοιες μέρες, στου Γέροντα Παπαδιαμάντη τις σελίδες θα τριγύρναγα και σε ενύπνια ηδύτατα ταξιδιώτης θα ευτυχούσα. Ομως, με τόσο Γολγοθά παντού, αδύνατον. Και για αυτόν τον Γολγοθά έχω κι εγώ φταίξει…
Αθήνα Ομόνοια 1955 φωτογραφία Δημήτρης Χαρισίαδης
Παράδειγμα τυπικό οικογένειας στα 1891/92 στο Δραγαμέστο του Ξηρομέρου. Συνύπαρξη αστικής(“φράγκικης”) και παραδοσιακής ενδυμασίας. τέλη του 19ου μ.Χ. αιώνα.
Στη φωτογραφία εδώ, είναι ή οικογένεια του τότε πάρεδρου Στέργιου Χαρδαλούμπα στη περιοχή Δραγαμέστο(συγκεκριμένα Βασιλόπουλο).
Η φωτογραφία προέρχεται από το κληροδότημα Νώκ στη ψηφιακή βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Κολωνίας.
Θεσσαλικός κάμπος, το μάζεμα του σταχυού.
Φωτογράφος: Δημήτρης Λέτσιος (Βόλος).
Χρονολογία: 1960/1970.
Γυναίκα που ξαίνει με λανάρια μαλλί από πρόβατο, για την προετοιμασία του νήματος στη Γκιούλμπερη (Αμφιθέα) Λάρισας.
Χρονολογία: 1972.
Φωτογραφία: Τάκης Τλούπας.
Από τη Συλλογή Παύλου Κοντέλλη «Εργαλεία της Παράδοσης».
Ιούλιος μήνας ή Αλωνάρης κατά την παράδοση μας.
Όπως γράφει σ’ ένα του ποίημα και ο Γεώργιος Δροσίνης (1859-1951): «Στ’ αλώνια καλοσάρωτα/και ξεχωρταριασμένα/θα ξαπλωθούν οι θημωνιές/ξανθόμαλλες πλεξίδες».
Το αλώνι είχε σχήμα κυκλικό και στη μέση βρίσκονταν το «στρέντζερο» ή το «στρογερό», το ξύλινο δοκάρι γύρω από το οποίο έτρεχαν τα ζώα που θα αλώνιζαν τα στάχυα. Τα βόδια, τα άλογα, τα γαϊδούρια ή τα μουλάρια που χρησιμοποιούνταν ήταν ζεμένα το ένα δίπλα στο άλλο και γυρνούσαν γύρω από το κεντρικό στύλο ποδοπατώντας έτσι τα στάχυα.
Φωτογραφία του 1917 στο χώριο Τέμπη, από το αρχείο του Γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού.
Να πάτε να κρύψετε τα καλά έργα σας και να ομολογήσετε στους ανθρώπους τα αμαρτήματα σας.
Βούδας*
(χωρίς τίτλο)
Ούτε το συνεχές σφυροκόπημα της εξουσίας ούτε η οξύτητα του αντιπολιτευόμενου λόγου αποτελεί κριτήριο «εμμονής» του αρθρογράφου. Αν θες να του καταλογίσεις εμπάθεια πρέπει να παίρνεις υπόψη σου τη στάση του απέναντι στις εκάστοτε εξουσίες, δεξιές κι αριστερές, και ποιες αποστάσεις έχει πάρει απ’ αυτές. Συνειδητά και εκ πεποιθήσεως. Με πόση απέχθεια έχει αρνηθεί το δέλεαρ (κόκαλο ή φιλέτο) που κατά καιρούς τού προσφέρθηκε.Το ίδιο κριτήριο άλλωστε διαφοροποιεί, απ’ τη μια, τον ευφυή σαρκασμό του Αρκά, τον πολιτικό σχολιασμό του Πετρουλάκη ή τον αφηγηματικό χλευασμό του Χαντζόπουλου, κι απ’ την άλλη την προπαγάνδα του εμμονικού Λαζόπουλου. (Γι’ αυτό εξάλλου του γύρισαν την πλάτη ακόμα κι εκείνοι που τον χειροκροτούσαν μ’ ενθουσιασμό) .
Η οξύτητα τού αρθρογράφου –πεισματική και ελεγκτική– είναι εξίσου έντονη αν στη θέση μιας κυβέρνησης που κάνει καραγκιοζιλίκια βρισκόταν η οποιαδήποτε άλλη που θα έκανε τα ίδια με αυτήν. Γιατί ο στόχος του είναι ο σεβασμός στους θεσμούς, όχι η αλλήθωρη κομματική ματιά. Αν αφουγκράζεται τον κίνδυνο ή κρίνει ότι η τύχη της χώρας παίζεται στις ζαριές του Βαρουφάκη, πολύ καλά κάνει να επισημαίνει καθημερινά τους φόβους του (επιχειρηματολογώντας ή σαρκάζοντας και διακωμωδώντας) πολύ προτού φθάσει το κακό.Μόνο το κοντινό μέλλον θα δείξει αν είχε δίκιο ή όχι. Αν η επιμονή στην επισήμανση ήταν δικαιολογημένη ή απλώς εμμονική. Η πραγματικότητα θα δικαιώσει την ευθυκρισία του (περίπτωση Αρκά, Πετρουλάκη) ή θα τον χαντακώσει ως εμπαθή και παρωπιδικό (όπως έγινε με τον Λαζόπουλο).Συνήθως, η ερμηνευτική και υπεύθυνη αρθρογραφία απευθύνεται σε ένα κοινό απληροφόρητο, αυτούς κυρίως έχει στο μυαλό του ο αρθρογράφος. Ούτε στο μανιαούρι του κόμματος μιλάει, που αρνείται να δει και να ακούσει, ούτε στις παλάντζες που σπεύδουν να συμπαραταχθούν στην εκάστοτε εξουσία ή, σιωπώντας, προσδοκούν να ανταμειφθούν – και δεν είναι μόνο κάποια «ανθρωπάκια» ανάμεσά τους αλλά και άνθρωποι με πνευματικό υπόβαθρο. (Οι περισσότεροι από μας θυμούνται τη στάση που κράτησαν στον καιρό της χούντας κάποιοι ακαδημαϊκοί και θρησκευτικοί ταγοί).Οχι, ο λόγος του αρθρογράφου απευθύνεται, νομίζω, με αγωνία στους απληροφόρητους σάμπως από δάσκαλο καλό. Σε εκείνους που μπορούν να γίνουν άθυρμα μιας εξουσίας ολοκληρωτικής. Παίγνια του λαϊκισμού, δεξιού κι αριστερού. Που μπορούν να εξαπατηθούν, να χειραγωγηθούν από ψεύτες και αγύρτες.Η πένα του αποδεικνύει με λογικά επιχειρήματα: «αυτό είναι ψέμα, για κείνο και για κείνο το λόγο», «και το άλλο είναι εξαπάτηση, γι’ αυτό και γι’ αυτό». Γράφει βέβαια με μια σχετική χρονοκαθυστέρηση, αλλά με νηφάλια σκέψη και ψαγμένα. Ανεπηρέαστος από τον «αγκούσα» της άμεσης επικαιρότητας. Είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να θεραπεύσει τα εθνικά κουσούρια μας: την επιπόλαια κρίση και τον ολέθριο παρορμητισμό.Εχω στο μυαλό μου κάποιους αρθρογράφους που η παρρησία τους, τα τελευταία δύσκολα χρόνια, ήταν για μένα (και εξακολουθεί να είναι) βάλσαμο. Στήριξαν την κοινή λογική που κάποιοι προσπαθούσαν (και προσπαθούν ακόμα, ατελέσφορα πλέον) να την ακυρώσουν χτυπώντας την κάτω σαν χταπόδι. Γι’ αυτούς είναι γραμμένο το άρθρο μου.Για κείνους που οσμίστηκαν νωρίς τη δολιότητα και την απάτη· που ο στέρεος λόγος τους ξεκαθαρίζει τη θολούρα προτείνοντας τον ορθολογισμό απ’ το παράλογο· που πεισματικά προβάλλουν την αδύναμη αλήθεια απέναντι στον παντοδύναμο λαϊκισμό. Πολύ περισσότερο όταν βλέπουν γύρω τους να έχουν διαρραγεί οι σχέσεις του πολίτη με την ενημέρωση και να βαθαίνει η πολιτική άγνοια, να πληθαίνουν οι λειτουργικά αναλφάβητοι.Κι ας δίνουν διαφορετική εντύπωση τα social. Κανένα facebook δεν μπορεί να αναπληρώσει την ολοκληρωμένη πληροφόρηση που παρέχει η έγκυρη εφημερίδα ή το καλό βιβλίο, ο θεατρικός λόγος ή η τέχνη τού Κινηματογράφου. Και καμία κρίση δεν μπορεί να αποσοβηθεί αν μια σοβαρή -επόμενη- κυβέρνηση δεν ξεκινήσει την προσπάθεια για εθνική ανασυγκρότηση απ’ εδώ.