Ο νόμος της κλιμάκωσης η το φαινόμενο του  Ματθαίου.



Τω γαρ έχοντι πάντι δοθήσεται και περισσευθήσεται από δε του μη έχοντος, και ο έχει αρθήσεται απ´ αυτού .

“Πάντα άνω και κάτω γέγονε, πάντα συγκέχυνται και διέφθαρται”. 
Ολα έχουν γίνει άνω κάτω, όλα βρίσκονται σε σύγχυση και έχουν διαφθαρεί.
 (Άγιος Ιωάννης ο  Χρυσόστομος)

Ο αστικός μύθος για την ιστορική παρτίδα τάβλι μεταξύ Νταϊφά-Βαρδινογιάννη και πώς χάλασαν οι σχέσεις τους

Μια ζαριά αρκεί για να αλλάξει τη μοίρα ενός παιχνιδιού. Μια παρτίδα τάβλι ήταν αυτή που άλλαξε τη μοίρα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ή τουλάχιστον, έτσι λέει η ιστορία, που θέλει τον Σταύρο Νταϊφά και τον Γιάννη Βαρδινογιάννη να έπαιξαν στο τάβλι το ποιος θα αναλάμβανε τις τύχες του Ολυμπιακού, όταν το ποδόσφαιρο έμπαινε στην επαγγελματική του εποχή.

  Και σε ένα από αυτά τα παιχνίδια τους ήταν που έπεσε η  πρόταση ενασχόλησης με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Η μια εκδοχή λέει ότι την έκανε ο Νταϊφάς στον Βαρδινογιάννη. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο Βαρδινογιάννης, ήταν αυτός που συμβούλευσε τον Νταϊφά να αγοράσει τον Ολυμπιακό!  Το γεγονός ότι και οι δύο τους ήταν υποστηρικτές του Ολυμπιακού (όπως αναφέρουν οι γνωρίζοντες), φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια να πραγματοποιήθηκε όντως αυτό το… ματς. Είναι γνωστό άλλωστε, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός, ότι γυναίκα αλλάζεις, αυτοκίνητο αλλάζεις, κόμμα ενδεχομένως να αλλάξεις, αλλά ομάδα ποτέ. Και με κάποιον τρόπο έπρεπε να λυθεί αυτή η διαφορά…  Το ποτέ, βεβαίως, στις δουλειές δεν μπορείς να το πεις… ποτέ. Και οι δύο άνδρες, που ήξεραν τι ήθελαν να πετύχουν στις επαγγελματικές τους δραστηριότητες, είναι σίγουρο ότι δεν κινήθηκαν στην τύχη. Και κάπου εκεί είναι που αρχίζει η ταυτόχρονη ενασχόλησή τους με το ποδόσφαιρο.  Η… πράσινη καραμπόλαpslfp2  Το 1979 ο Νταϊφάς αναλαμβάνει μαζί με μια ομάδα εφοπλιστών τις τύχες του Ολυμπιακού, με τον ίδιο στη θέση του προέδρου. Η οικογένεια Βαρδινογιάννη παίρνει και εκείνη στα χέρια της τα ηνία του Παναθηναϊκού, με τον Γιώργο Βαρδινογιάννη να κάθεται τον προεδρικό θώκο. Μάλιστα, το deal αυτό αποδείχθηκε κομβικής σημασίας για την τροπή που θα έπαιρνε η «πράσινη» ιστορία, καθώς η… σφήνα της οικογένειας Βαρδινογιάννη έβγαλε εκτός «παιχνιδιού» την οικογένεια Γιαννακόπουλου, η οποία ήταν με το… ενάμισι πόδι στην ΠΑΕ. Τελικά, οι Παύλος και Θανάσης Γιαννακόπουλος ασχολήθηκαν με τα κοινά του συλλόγου, αλλά ως επικεφαλής της ΚΑΕ.  Τέσσερα σερί «ερυθρόλευκα» πρωταθλήματα Στον Πειραιά, αυτό που επιθυμούσαν οι υποστηρικτές του Ολυμπιακού, ήταν να πετύχει το εγχείρημα του Νταϊφά και της ομάδας του, καθώς η «χρυσή» περίοδος Γουλανδρή έτεινε να γίνει μακρινή καλή ανάμνηση. Και πράγματι, η προεδρία του αποδείχθηκε άκρως πετυχημένη.  Το πρώτο πρωτάθλημα για τον Νταϊφά ήρθε στον Βόλο, στο μπαράζ με τον Άρη. Οι «ερυθρόλευκοι» με τους «κίτρινους» είχαν ισοβαθμήσει στην πρώτη θέση με 47 βαθμούς (τότε η νίκη έδινε 2 βαθμούς και η ισοπαλία 1) και οι δύο ομάδες θα έλυναν τις… διαφορές τους στην πρωτεύουσα της Μαγνησίας. Εκεί ο Ολυμπιακός επικράτησε με 2-0 και έβαλε στη συλλογή του το 21ο πρωτάθλημα της ιστορίας του.

Μετά από εκείνο το πρωτάθλημα ακολούθησαν άλλα τρία διαδοχικά. Το γεγονός αυτό κάνει την ιστορική ιταλική εφημερίδα GazzettadelloSport να τον χαρακτηρίσει τον Ολυμπιακό «Επαγγελματία Πρωταθλητή».

 Στην ομάδα εφοπλιστών που «έτρεχε» τον Ολυμπιακό εκείνη την περίοδο ήταν και ο Μιλτιάδης Μαρινάκης, πατέρας του σημερινού μεγαλομετόχου της «ερυθρόλευκης» ΠΑΕ, Βαγγέλη, ο οποίος διατέλεσε καθήκοντα εφόρου. Η σύμπτωση εκείνης της διοίκησης με τη σημερινή, έχει να κάνει με το γεγονός ότι από την πρώτη χρονιά που ανέλαβε, τα πρωταθλήματα ήρθαν σερί. Τότε οι διαδοχικές κατακτήσεις ήταν τέσσερις, ενώ η νυν διοίκηση πανηγύρισε πριν από μερικές ημέρες στο έβδομο.  Η κόντρα λόγω ενός… νεκρούpslfp3  Η ταινία του 1972 του Αλέκου Σακελλάριου «Η Ρένα είναι οφσάιντ» είχε καταπιαστεί σχετικά με το θέμα των ελληνοποιήσεων ποδοσφαιριστών και ειδικά με αυτούς που προέρχονται από την Αργεντινή. Περίπου οκτώ χρόνια μετά, μια ανάλογη ιστορία ήταν αυτή που αποτέλεσε αφορμή για να χαλάσουν οι σχέσεις του Σταύρου Νταϊφά και του Γιώργου Βαρδινογιάννη.  Ο Χουάν Ραμόν Ρότσα είχε έρθει στην Ελλάδα από τη Νιούελς Όλντ Μπόις το 1975 για να αγωνιστεί στον Παναθηναϊκό. Η μεταγραφή εκείνη δεν είχε αίσια κατάληξη, αλλά όταν ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ανέλαβε την προεδρία της «πράσινης» ΠΑΕ, τέσσερα χρόνια αργότερα, έπεισε τον Αργεντινό να επιστρέψει στην Ελλάδα και να αγωνιστεί ως… Γιάννης Μπουμπλής.  Οι «ερυθρόλευκοι» έψαξαν καλά την υπόθεση, καθώς είχαν βάσιμες υποψίες για τη γνησιότητα καταγωγής του ποδοσφαιριστή και πριν από το ντέρμπι «αιωνίων» στο Καραϊσκάκη κατέθεσαν ένσταση πλαστοπροσωπίας. Μάλιστα, στον… χορό των ενστάσεων μπήκαν κι άλλες ομάδας, όπως η ΑΕΛ. Ο ίδιος ο Νταϊφάς παρενέβη στην υπόθεση Μπουμπλή, κίνηση που θεωρήθηκε ιστορικής σημασίας.  Στα δημοτολόγια του δήμου Αιγάλεω υπήρχε πράγματι Γιάννης Μπουμπλής, αλλά ο συγκεκριμένος άνθρωπος είχε πεθάνει. Το πιστοποιητικό από την Αργεντινή ήταν πλαστό και τελικά από τον Ρότσα αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια. Αυτή η ιστορία είχε διάρκεια παραπάνω από δύο χρόνια, με τους Πειραιώτες να δικαιώνονται τελικά τον Σεπτέμβριο του 1982.  Η περίοδος της έντασης Οι σχέσεις μεταξύ των δύο ανδρών είχαν ψυχραθεί ιδιαίτερα. Το… τσεκούρι του πολέμου ξεθάφτηκε και με ακόμη δύο σκηνικά. Το «τριφύλλι» πήρε από τους Πειραιώτες τους Μάικ Γαλάκο και Γιάννη Κυράστα, ενώ τα αίματα «άναψαν» για τα καλά σε ένα ντέρμπι για το Κύπελλο τον Ιανουάριο του 1982, το οποίο ο Παναθηναϊκός είχε πάρει με 3-2, χάρη σε τρία υπέρ του πέναλτι. Πάντως, ο Ολυμπιακός της δεκαετίας του ’80 δεν χάνει στην έδρα του Παναθηναϊκού για οκτώ διαδοχικές περιόδους! Κάτι που είχε ενοχλήσει ιδιαίτερα την «πράσινη» πλευρά, η οποία θα έπαιρνε στη συνέχεια τα ηνία στο ποδόσφαιρο της χώρας με τον «Καπετάνιο» στο… τιμόνι της.  Το τελευταίο πριν τα «πέτρινα χρόνια» Ο Νταϊφάς κατέκτησε ακόμη ένα πρωτάθλημα, το τελευταίο των «ερυθρόλευκων» πριν αρχίσει η δεκαετής… ξηρασία. Ήταν τότε που γύρισε για τη δεύτερη θητεία του, το 1986, με το τέλος της σεζόν 1986-87 να βρίσκει τον Ολυμπιακό πρωταθλητή. Ο Παναθηναϊκός είχε κατακτήσει τους τίτλους των αγωνιστικών περιόδων 1983-84 και 1985-86, με τον ΠΑΟΚ να μπαίνει… σφήνα στο ενδιάμεσο, στο τελευταίο του χρονικά πρωτάθλημα.  Οι μοιρασμένοι τίτλοι και ο πεσμένος «γίγαντας» Παρά το γεγονός ότι ο επαγγελματικός χαρακτήρας του ποδοσφαίρου κάνει τον ανταγωνισμό πιο αδυσώπητο, οι τίτλοι στην Ελλάδα δεν μονοπωλούνται από έναν. Ο Παναθηναϊκός έχει το πάνω χέρι, αλλά τόσο η ΑΕΚ κατακτά τέσσερα πρωταθλήματα (τα τρία σερί από το 1992 έως το 1994) όσο και η Λάρισα πιάνουν κορυφή.  Αντίθετα, στον Πειραιά η γκρίνια έχει χτυπήσει… κόκκινο, με την περίοδο Κοσκωτά να γράφει τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του Ολυμπιακού. «Δεν μπορεί να γίνεται πρόεδρος του Ολυμπιακού κάποιος που έχει μπλοκ διαρκείας στον Παναθηναϊκό. Είναι σαν να αναλαμβάνει αύριο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας ο Χαρίλαος Φλωράκης. Μοιραία, θα αποτύχει», είχε δηλώσει για εκείνη την περίοδο στον «αιώνιο» ο Γιώργος Βαρδινογιάννης. Επιστροφή και εποχή ΚόκκαληΝΤΑΙΦΑΣ ΚΟΚΚΑΛΗΣΟ Νταϊφάς ανέλαβε για τρίτη και τελευταία φορά τα ηνία του Ολυμπιακού την περίοδο των τριών σερί πρωταθλημάτων της ΑΕΚ. Ήταν τότε που έδωσε τη σκυτάλη στον άνθρωπο που έμελλε να γίνει εμβληματική φιγούρα για την ομάδα του Πειραιά. Στον Σωκράτη Κόκκαλη τον Απρίλιο του 1993.  Η απόσυρση του «Καπετάνιου» Τον Μάιο του 2000 ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, με την πίεση των οπαδών να μεγαλώνει και την απώλεια του αδελφού του, Θόδωρου, να τον έχει κλονίσει, αποφασίζει να αφήσει τα ηνία του Παναθηναϊκού και να τα παραδώσει στον ανιψιό του Γιάννη. Εκεί ήταν που μπήκε ένα τέλος στην ιστορία που ίσως να ξεκίνησε από μια παρτίδα τάβλι σχεδόν τρεις δεκαετίες πρινΠηγή:newsbeast.gr
Κέρδος online   20/7/2017 8:00

Απομυθοποιώντας το Χύμα κρασί

Με ρώτησαν πρόσφατα αν μπορώ να ξεκαθαρίσω τα πράγματα για το χύμα κρασί γιατί υπάρχουν ακόμα σκοτεινά σημεία τόσο ως προς την ταυτότητα όσο και προς την ποιότητά του. Να λοιπόν τι ισχύει…Μύθος: Ο ασκός (το λεγόμενο πιο κομψά bag in a box) και το πλαστικό μπουκάλι είναι χύμα.H αλήθεια: Δεν είναι τόσο απλό.Τυπικά τόσο ο ασκός όσο και το πλαστικό μπουκάλι τύπου κόκα – κόλα ΔΕΝ είναι χύμα κρασί αφού διαθέτουν κανονικές συσκευασίες. Η λέξη χύμα αναφέρεται στην έλλειψη συσκευασίας και για να μη μένει η παραμικρή σύγχυση οποιαδήποτε συσκευασία κάτω των 60 λίτρων δεν θεωρείται ‘χύμα’ από τον νόμο.Πρακτικά τώρα, έχει επικρατήσει ότι δεν είναι σε γυάλινη συσκευασία, δεν είναι εμφιαλωμένο δηλαδή, να αναφέρεται ως χύμα, άρα με αυτή την λογική και ο ασκός και το πλαστικό μπουκάλι θεωρούνται χύμα γιατί σχεδόν πάντα σερβίρονται χωρίς να φαίνεται η ταυτότητά τους (στην περίπτωση που είναι διαθέσιμη) στις παραδοσιακές καράφες της φωτογραφίας. Αυτό δυστυχώς δημιουργεί και τις προϋποθέσεις για μεγάλες παρανοήσεις με αποτέλεσμα όλοι να μιλάνε για χύμα κρασί χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα τι εννοούν. Κάτι σαν την ορυκτότητα ένα πράγμα… Στην συνέχεια όπου αναφέρομαι σε χύμα κρασί ακολουθώ την δεύτερη, πρακτική ερμηνεία του μη εμφιαλωμένου.Mύθος: Το χύμα είναι εισαγόμενο κρασί που στην πορεία βαφτίζεται ελληνικό.Η αλήθεια: Συμβαίνει αλλά υπάρχει και η περίπτωση να είναι και ελληνικό κρασί είτε από καθόλα νόμιμα οινοποιεία που διακινείται με ή και χωρίς ετικέτα (στην δεύτερη περίπτωση αυτό προφανώς δεν επιτρέπεται) είτε από αδήλωτα οινοποιεία τύπου πατητήρια κάτι που επίσης δεν επιτρέπεται ή ακόμα και από χωρική οινοποίηση. Υπάρχουν επομένως αρκετές περιπτώσεις και ενδεχόμενα.Μύθος: Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του χύμα που διαθέτει επισήμανση με το χύμα που δεν έχει την παραμικρή πληροφορία.H αλήθεια: Τεράστια διαφορά θα έλεγα. Στην πρώτη περίπτωση ξέρεις τι πίνεις, ποιος έχει κάνει την παραγωγή και αν έχει θειώδη που βοηθούν στην συντήρηση του κρασιού ενώ στη δεύτερη περίπτωση είσαι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Κάποιος θα μπορούσε να αμφισβητήσει αν το περιεχόμενο είναι όντως κρασί και αν ο καταναλωτής είναι ασφαλής να το πιει ελλείψει οποιασδήποτε τυποποίησης και ελέγχων.Μύθος: Το χύμα της ταβέρνας είναι από το βαρελάκι του ιδιοκτήτη.Η αλήθεια: Υπάρχουν ακόμα μεμονωμένες ταβέρνες που αγοράζουν μούστο και οινοποιούν επί τόπου σε φυσικά άθλιες συνθήκες όμως το φαινόμενο των κρασοβάρελων είναι σε εξάλειψη. Ο ιδιοκτήτης ταβέρνας λοιπόν αγοράζει από κάπου, συνήθως σε συσκευασία ασκού. Υπάρχουν οι εξής περιπτώσεις:α. Να είναι από ασκό ή πλαστικό μπουκάλι με επισήμανση οινοποιείου, εμφιαλωτή, αλκοόλ, περιέχει θειώδη κλπ με ποιότητα εως αποδεκτή ή και καλή σε μεμονωμένες περιπτώσεις.β. Να είναι από τις παραπάνω συσκευασίες χωρίς όμως επισήμανση γιατί είτε είναι προϊόν χωρικής οινοποίησης, ή πατητηριού χωρίς άδεια κλπ με ποιότητα φτωχή εως απαράδεκτη.Εδώ να διευκρινίσω ότι ο ασκός δεν επιτρέπεται να είναι ΠΟΠ, άρα δεν μπορεί να υπάρξει ασκός Σαντορίνη, Νεμέα, Μαντινεία, Νάουσα κλπ.Μύθος: Η ποιότητα του χύμα είναι χαμηλή.Η αλήθεια: Αυτό είναι γενικά σωστό (από αποδεκτή εως απαράδεκτη όπως αναφέρεται παραπάνω) λόγω κακής ποιότητας της πρώτης ύλης, τεράστιων στρεμματικών αποδόσεων αλλά και λόγω χρήσης, κυρίως, των τελευταίων πιέσεων σταφυλιών όσο και επιτραπέζιων σταφυλιών τύπου σουλτανίνας. Το τελευταίο είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα.Παρόλα αυτά, χύμα από μεγάλα οινοποιεία θα μπορούσαν να θεωρηθούν αποδεκτά ποιοτικά, με δεδομένο ότι υπάρχει μία σχετική οινολογική φροντίδα. Σε κάποιες περιπτώσεις δε, τυγχάνει να είναι ανώτερα κάποιων εμφιαλωμένων γιατί το γυαλί δεν κάνει την διαφορά αλλά το περιεχόμενο.Mύθος: Το χύμα είναι αγνό και ανόθευτο κρασί.Η αλήθεια: Το ακριβώς αντίθετο. Όπως είπαμε παραπάνω αν είναι ελληνοποιημένο κρασί Σκοπίων φυσικά και δεν είναι ανόθευτο αλλά καρανοθευμένο. Υπάρχουν ακόμα πολλά ζητήματα και ελλείψεις κατά την οινοποίηση δεδομένου ότι τα κόστη πρέπει να είναι στον πάτο του κουβά που επηρεάζουν αρνητικά την ”αγνότητα”. Μιλάμε κατά βάση για πολύ απλές οινοποιήσεις, συχνά και χωρίς την προσθήκη ζυμών που όταν συνδυάζονται με κακής ποιότητας σταφύλια προκαλούν βαρύ πονοκέφαλο και στο πιο ”αγνό” μυαλουδάκι.Mύθος: Το χύμα κρασί έχει λιγότερα θειώδη.Η αλήθεια: Γενικά το αντίθετο. Το πιο σύνηθες είναι να έχει περισσότερα από ένα εμφιαλωμένο γενικά κρασί, αν είναι παραγωγή οργανωμένου οινοποιείου, όμως εντός ορίων και όχι εκτός. Αν είναι χωρική ”κουτουρού” οινοποίηση όλα είναι ανοιχτά, όπως και η περίπτωση να είναι ξύδι από το πρώτο δευτερόλεπτο.Μύθος: Πίνω χύμα γιατί αυτό ξέρω και αυτό εμπιστεύομαι (σαν την χλωρίνη ένα πράγμα).Η αλήθεια: Ελάτε τώρα! Σας διαβεβαιώ ότι υπάρχει ζωή και πέρα από το χύμα και σας συνιστώ σε κάθε περίπτωση να αποφεύγετε τουλάχιστον το χύμα χωρίς επισήμανση. Στην πραγματικότητα καταναλώνοντας ένα χύμα κρασί πολύ συχνά δεν ξέρετε ούτε καν την ποικιλία στο στυλ ”You know nothing Jon Snow”.Μύθος: Το χύμα είναι φτηνό.Η αλήθεια: Δεν θα ήθελα να ορίσω την τσέπη σας οπότε θα αναφέρω απλά νούμερα. Στην κάβα από 1.5 εώς 3 ευρώ το λίτρο αν είναι ποικιλιακός οίνος και στην ταβέρνα 8 εως 10 ευρώ το λίτρο. Μην με ρωτήσετε μόνο πόσο το αγοράζει ο ιδιοκτήτης ταβέρνας…Μύθος: Ο ΕΦΚ (Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης) περιόρισε την κατανάλωση χύμα.Η αλήθεια: Έκανε ακριβώς το αντίθετο σύμφωνα και με τις δηλώσεις του Προέδρου του ΣΕΟ (Σύνδεσμος Ελληνικού Οίνου) αυξάνοντας την παράνομη διακίνηση χύμα κρασιού και εκτινάσσοντας το λαθρεμπόριο και την παραοικονομία (Ημερησία Ιούλιος 2016).

***

Yiannis Karakasis Master of WineΠηγή: karakasis