“Περισσότερο αγαπούν οι ευεργέτες τους ευεργετούμενους παρά οι ευεργετούμενοι τους ευεργέτες.”
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
Νέες αποκαλύψεις Βαρουφάκη: Γιατί ο Τσίπρας επέλεξε να κυβερνήσει με τους ΑΝΕΛ και όχι με το Ποτάμι
10:06 πμ
Τους λόγους για τους οποίους ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε τον Πάνο Καμμένο και τους ΑΝΕΛ για το σχηματισμό κυβέρνησης εξηγεί στο βιβλίο του Adults in the room ο Γιάνης Βαρουφάκης.
Η εφημερίδα “Τα Νέα” δημοσιεύει αποσπάσματα του βιβλίου του που αναφέρονται στο συγκεκριμένο θέμα.
Οι επιλογές ήταν δύο: το Ποτάμι, «ένα φιλελεύθερο κεντρώο κόμμα υπό την ηγεσία ενός δημοσιογράφου με τον οποίο η Δανάη και εγώ διατηρούσαμε φιλικές σχέσεις» και οι ΑΝΕΛ, που έδειχναν «σφοδρή αντίδραση στα Μνημόνια, αλλά είχαν ακροδεξιές θέσεις σε κοινωνικά ζητήματα, ‘έσταζαν’ υπερεθνικισμό, συγκαλυμμένο ρατσισμό, έντονο σεξισμό και ομοφοβία.», γράφει ο κ. Βαρουφάκης.
Ο κ. Βαρουφάκης προτιμούσε το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη, αλλά υπήρχε ένα βασικό πρόβλημα: Το Ποτάμι δεν θα επέτρεπε τη ρήξη με τις Βρυξέλλες.
«Θα μου έλεγαν να διαπραγματευτώ με την τρόικα όσο σκληρά θέλω, όμως σε καμία περίπτωση να μην σκεφτώ τη ρήξη. Θα απαντούσα πως δεν υπάρχει λόγος να μπεις σε μια αίθουσα διαπραγματεύσεων αν δεν μπορείς καν να διανοηθείς να βγεις. Όχι, η συγκυβέρνηση με το Ποτάμι θα ήταν στρατηγική αυτοκτονία και εντελώς ανούσια» σχολιάζει ο κ. Βαρουφάκης, συνεχίζοντας:
«Σε κάθε περίπτωση η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και συγκεκριμένα ο Αλέξης, είχε ήδη αποφασίσει»
Τελικά, η επιλογή Καμμένου ήταν «προφανής», όπως λέει. «Ο Αλέξης μού εξήγησε την απόφαση για συγκυβέρνηση με τον Καμμένο απλά και συνοπτικά. Είχαμε μια επιλογή, μου είπε. Η μία περίπτωση ήταν να σχηματίσουμε κυβέρνηση συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ, διορίζοντας τον Καμμένο υπουργό Άμυνας, με τον όρο να μην παρέμβει σε καμία απόφαση σχετικά με τις διαπραγματεύσεις ή με κοινωνικά θέματα, στα οποία θα κυριαρχούσε η προοδευτική ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ. Η δεύτερη ήταν να μπούμε σε εκτενείς διαπραγματεύσεις με το Ποτάμι, με σκοπό να σχηματίσουμε μια κυβέρνηση την οποία η τρόικα θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ανατρέψει. “Είναι προφανής επιλογή” κατέληξε. Όσο περνούσαν οι μήνες, ο Αλέξης είχε δίκιο. Ο Καμμένος και οι συνάδελφοί του κράτησαν τον λόγο τους και ήταν πλήρως υποστηρικτικοί στη διαπραγματευτική μας τακτική», σχολιάζει ο κ. Βαρουφάκης για να καταλήξει ωστόσο πως «παρ’ όλ’ αυτά, οι πρακτικοί λόγοι αυτής της σύμπραξης δεν απάλυναν την αποστροφή μου… Από όλες τις δύσκολες ερωτήσεις ξένων δημοσιογράφων τις επόμενες εβδομάδες, αυτές που πονούσαν περισσότερο αφορούσαν σε αυτή την αμήχανη συμμαχία»
Καλημέρα !!!
Χωρίς να διαψεύδει Βαρουφάκη λέει σχετικά: «Δεν αξίζει καν να μιλάμε…»
Τσίπρας στον Guardian: Εκανα μεγάλα λάθη – Δεν είχα εμπειρία ή αίσθηση
«Να αφήσουμε την Ευρώπη και να πάμε πού… σε άλλο γαλαξία;» – «Ο συμβιβασμός ήταν η μόνη επιλογή, σαν ένα φρικτό φάρμακο που παίρνεις όταν απειλείται η ζωή σου» – «Ο Βαρουφάκης ήταν το alter ego του Σόιμπλε»
Με τον τίτλο «Αλέξης Τσίπρας: Τα χειρότερα είναι πίσω μας» o Guardian σήμερα φιλοξενεί μία αποκλειστική συνέντευξη του Ελληνα πρωθυπουργού, τον οποίο αποκαλεί τον «μακροβιότερο πρωθυπουργό, από τη στιγμή που ξεκίνησε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα».
Οπως αναφέρεται στην αρχή του άρθρου ο Αλέξης Τσίπρας, έχει υποσχεθεί να αψηφήσει τους επικριτές του, βγάζοντας τη χώρα από την πιο μακροχρόνια κρίση της στη σύγχρονη εποχή. «Τα χειρότερα είναι σαφώς πίσω μας», είπε ο ίδιος στην αποκλειστική συνέντευξη.
«Μπορούμε τώρα να πούμε με βεβαιότητα ότι η οικονομία ανεβαίνει… Αργά, αργά, αυτό που κανείς δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να συμβεί, θα συμβεί. Θα βγάλουμε τη χώρα από την κρίση … και τελικά αυτό θα κριθεί».
«Είναι δυόμισι χρόνια από τότε που ο Τσίπρας ανέλαβε την εξουσία. Ένας απίθανος ηγέτης στην αρχή του μεγάλου δράματος χρέους, πρώην κομμουνιστής ακτιβιστής, είναι πλέον ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στα οκτώ χρόνια στα οποία η Ελλάδα αγωνίστηκε να αποφύγει την πτώχευση» γράφει ο αρθρογράφος.
Ωστόσο, συνεχίζει, αυτό έχει γίνει με τεράστιο κόστος, και ενώ η κυβέρνηση αντιμετωπίζει έντονη κριτική, που σαφώς την έχει βλάψει. «Όταν ήρθα σε αυτό το γραφείο, δεν είχα καμία εμπειρία ή αίσθηση πόσο μεγάλες θα ήταν οι καθημερινές δυσκολίες», παραδέχεται ο Ελληνας πρωθυπουργός. «Νομίζω ότι, τώρα, έχω μια πολύ διαφορετική εικόνα από αυτή που είχα αρχικά».
Δύο καλοκαίρια μετά, ο Τσίπρας έχει άλλη διάθεση, συνεχίζει το άρθρο. Στα μόλις 42 του έτη, η ευθύνη και οι πραγματικότητες της διοίκησης ζυγίζουν βαριά. «Έκανα λάθη… μεγάλα λάθη», λέει, προσθέτοντας ότι το μεγαλύτερο λάθος του μπορεί να ήταν «η επιλογή των ανθρώπων σε θέσεις-κλειδιά». Οπως επισημαίνει ο Guardian αυτή του η αναφορά στοχεύει στον πρώην υπουργό Οικονομικών του, τον Γιάνη Βαρουφάκη, του οποίου το εναλλακτικό σχέδιο ο Τσίπρας απορρίπτει ως «τόσο ασαφές, δεν αξίζει καν να μιλάμε».
Ο αρθρογράφος σχολιάζει την «κολοσσιαία τούμπα» του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με όσα εξήγγειλε προεκλογικά, επισημαίνοντας ότι αυτό του έχει κοστίσει δημοσκοπικά. Οπως αναφέρεται, οι δημοσκοπήσεις με τη μεγάλη πτώση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν ότι ο «χαρισματικός πολιτικός φαίνεται να έχει πει ψέματα».
Γίνεται επίσης αναφορά στην «αφύσικη συνύπαρξη των αριστερών με τους ακροδεξιούς Ανεξάρτητους Έλληνες η οποία προκάλεσε επικρίσεις ότι το πρωταρχικό μέλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η πολιτική επιβίωση και η εξουσία», ενώ επισημαίνεται ότι η ελληνική οικονομία απέχει πολύ από το να βγει από το τούνελ.
Ο κ. Τσίπρας δηλώνει στον Guardian ότι με τα νομοθετικά μέτρα που θεσπίστηκαν και έναν ορίζοντα χωρίς εκλογές μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2019, «μπορεί να προχωρήσει με τη διακυβέρνηση» και να «εφαρμόσει μια ατζέντα περισσότερο σύμφωνη με τις φιλελεύθερες αξίες του κόμματός του».
«Όλο αυτό τον καιρό βρισκόμαστε σε συνεχή διαπραγμάτευση και συνεχή αναζήτηση συμβιβασμού μεταξύ του προγράμματος μας και του μνημονίου», λέει ο κ. Τσίπρας, επιμένοντας ότι ενώ η εποπτεία θα συνεχιστεί μέχρι τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος διάσωσης, τους επόμενους 12 μήνες θα είναι ευκολότερο. «Η μεγάλη αποκάλυψη θα έρθει τον Αύγουστο του 2018, όταν, μετά από οκτώ χρόνια, θα βγούμε από το πρόγραμμα και τη διεθνή εποπτεία. Στο αρνητικό κλίμα που επικρατεί σήμερα, αυτό είναι κάτι που ο μέσος Έλληνας εξακολουθεί να μην πιστεύει».
Ο αρθρογράφος περιγράφει και το εσωτερικό του γραφείου του πρωθυπουργού. «Αν και έξω έχει 33 βαθμούς Κελσίου και ο ήλιος λάμπει μέσα στο γραφείο, τα φώτα είναι ανοιχτά. Το γραφείο με επένδυση από ξύλο, έχει την αίσθηση ενός κουκουλιού. Όταν μπαίνω μέσα, είναι μόνος, με τα χέρια στις τσέπες του, και μια περισυλλογή στο πρόσωπό του».
Μιλάμε λίγο καθώς εκείνος κινείται σε έναν καναπέ κάτω από έναν μεγάλο κίτρινο πίνακα. Ολόκληρη η αίθουσα, όπως λέει, έχει αλλάξει. Το γραφείο του – σχεδόν άδειο εκτός από μερικές σημειώσεις, μια στοίβα από τακτοποιημένα αρχεία και ένα κουτί με κουβανέζικα πούρα- ήταν αρχικά στο παράθυρο, και ήταν αδύνατο να αναπνεύσει κανείς φρέσκο αέρα. Ένα “πολύ βαρύ” έργο τέχνης – επιλογή του Αντώνη Σαμαρά, του συντηρητικού προκάτοχού του – κοσμούσε τον τοίχο. Ένα τραπέζι και μια σειρά από οβάλ καρέκλες ήταν εκεί που το γραφείο του είναι τώρα. «Ήταν τόσο καταθλιπτικό. Τα άλλαξα όλα», λέει.
Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στο άρθρο στις αποκαλύψεις Βαρουφάκη για τον οποίο ο Τσίπρας δεν θέλει να μιλήσει, καθώς ούτε για τον Σόιμπλε.
«Ο Γιάννης προσπαθεί να γράψει ιστορία με διαφορετικό τρόπο», λέει τελικά. «Ίσως να έρθει η στιγμή που θα ειπωθούν κάποιες αλήθειες … όταν φτάσαμε στο σημείο να διαβάζουμε αυτό που παρουσίασε ως σχέδιο Β ήταν τόσο αόριστο, δεν άξιζε να μιλάμε. Ήταν απλά αδύναμο και αναποτελεσματικό», όπως μεταφράζει το protothema.gr.
Λέει επίσης για τον Βαρουφάκη και τη σχέση του με τον Σόιμπλε: «Νομίζω ότι ήταν το alter ego του. Τον αγάπησε. Τον σεβάστηκε πάρα πολύ και τον σέβεται ακόμα».
Λέει επίσης ότι ενώ η αρχική στρατηγική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια πολιτική σύγκρουσης – “σύμφωνα με την εντολή που λάβαμε” – η εγκατάλειψη του ευρώ και, κατ επέκταση, της ΕΕ, ουδέποτε αμφισβητήθηκε.
«Να αφήσουμε την Ευρώπη και να πάμε πού… σε έναν άλλο γαλαξία;» λέει ο κ. Τσίπρας. «Η Ελλάδα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης. Χωρίς την Ελλάδα, πώς θα μοιάζει η Ευρώπη; Θα χάσει ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας και της κληρονομιάς της. Εκτός αυτού, το Grexit θα είχε καταλήξει στην αποδοχή του «σχεδίου τιμωρίας» του Σόιμπλε».
Ο συμβιβασμός ήταν η μόνη επιλογή, λέει ο Τσίπρας, παρομοιάζοντας τα μέτρα που ήρθαν με τον συμβιβασμό ως ένα φρικτό φάρμακο που παίρνεις όταν απειλείται η ζωή σου. «Κρατάς τη μύτη και το παίρνεις… Ξέρεις ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος … επειδή έχεις δοκιμάσει οτιδήποτε άλλο για να επιβιώσεις, για να μείνεις ζωντανός».
Στη συνέντευξη ο Ελληνας πρωθυπουργός «επιμένει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να επιφέρει μια ηθική επανάσταση που θα αλλάξει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο κυβερνάται η Ελλάδα»: «Αν βγεις έξω στο δρόμο και ρωτήσεις για αυτή την κυβέρνηση, πολλοί μπορεί να μας πουν ψεύτες αλλά κανείς δεν θα πει ότι είμαστε διεφθαρμένοι ή ανήθικοι ή ότι βάλαμε το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι».
Η συνέντευξη κλείνει με τη δήλωση Τσίπρα: «Θα καταφέρω να βγάλω τη χώρα από το βάλτο στο οποίο την οδήγησαν εκείνοι που την έκλεψαν… και να προχωρήσουμε με ένα πρόγραμμα βαθιών μεταρρυθμίσεων».
Αυτό, τουλάχιστον, είναι η ελπίδα, γράφει ο αρθρογράφος «γιατί η Ελλάδα έχει γίνει ένα απρόβλεπτο μέρος και, όπως συμβαίνει και με την ίδια την ιστορία, δεν υπάρχουν ευθείες γραμμές. Και συμπληρώνει ο Τσίπρας: «Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι η κρίση δεν θα επιστρέψει».
Τιμή μέγιστη για το οροπέδιο
Ο Ιωάννης ο Πενταμοδιανός προτάθηκε επαξίως βεβαίως, βεβαίως για τον βαθμό του ανθυπολοχαγού!!!
Και σε ανώτερα!!!
Προφητική η ανάρτηση μας με την στολή …..
Ήταν αστικός μύθος ή πραγματικότητα το «Πάρε το μηδέν» για να καθαρίσει η γραμμή του ΟΤΕ;
Υπήρξαν καιροί που λέτε που οι τηλεφωνικές συσκευές είχαν καντράν και σπιράλ καλώδια, τα μαγνητόφωνα μασούσαν τις κασέτες, η νεολαία σύχναζε σε ουφάδικα κι αν δεν πρόσεχες, έκαιγες το φιλμ και έχανες όλες τις στάσεις από τη μονοήμερη στην Κινέτα. Την ώρα λοιπόν που οι αναζητήσεις γίνονταν στον ογκωδέστατο Χρυσό Οδηγό και τα πουκάμισα είχαν αναγκαστικά βάτες, οι τεχνικές επισκευές ακολουθούσαν κι αυτές απαρέγκλιτα το χαλαρό μοτίβο μιας εποχής που έψαχνε τα πατήματά της. Τα «χιόνια» της τηλεόρασης έφτιαχναν στρίβοντας την κεραία «λίγο δεξιά ή λίγο αριστερά» (ακολουθώντας συνήθως τις πολιτικές προτιμήσεις του κατόχου) και η τηλεφωνική γραμμή καθάριζε παίρνοντας το «0». Ήταν όμως το «μηδέν» για το τηλέφωνο ό,τι ήταν το στιλό Bic για τη μασημένη κασέτα; Κι αν ναι, γιατί η αποτελεσματικότητά του ήταν πάντα προϊόν διαπραγμάτευσης; Όταν δούλευε, ήταν «μαγκιά του ΟΤΕ» για κάποιους και αυθυποβολή για κάποιους άλλους. Όταν δεν δούλευε, ήταν «βλακείες του ΟΤΕ» και αστικός μύθος, για τους ίδιους πάντοτε. Ας δούμε λοιπόν τι πραγματικά γινόταν στα χρόνια που το «0» ήταν για την τηλεφωνική κλήση ό,τι είναι σήμερα η περιφορά μας από δωμάτιο σε δωμάτιο με το κινητό στο χέρι, μπας και πιάσει σήμα το καταραμένο!
«Πάρε το μηδέν»
Παραμένοντας στην ίδια εποχή, μια περίοδο ουκ ολίγων τεχνικών δυσκολιών για τις τηλεπικοινωνίες, δεν ήταν καθόλου σίγουρο πως οι δυο συνομιλητές θα ήταν στην ίδια γραμμή! Κι αν ήταν, η τηλεφωνική κλήση θύμιζε κάποιες φορές ραδιόφωνο με χαλασμένη κεραία, μιας και τα παράσιτα κάλυπταν τις πνιχτές ανθρώπινες λαλιές. «Πάρε το μηδέν», βροντοφώναζε ο ένας στον άλλο, μπας και καθαρίσει η γραμμή και τελεσφορήσει η συνομιλία. Και καθάριζε. Συνήθως. Ενίοτε. Κάποιες φορές, τέλος πάντων! Ήταν τα χρόνια που τα χαρακτηριστικά γκρι τηλέφωνα με το καλώδιο σπιράλ και το καντράν που αν δεν πρόσεχες σου μάγκωνε το δάχτυλο υπήρχαν σε κάθε σπίτι, ευγενική προσφορά του Οργανισμού Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος. Τα τηλέφωνα που κουδούνιζαν μανιασμένα και αυτό το χαρακτηριστικό «ντριν» έρχονταν συνήθως μετά κόπων και βασάνων, καθώς η σύνδεση της τηλεφωνικής γραμμής απαιτούσε ιώβεια υπομονή αλλά και μια καλή δόση «μέσου», για να μην περιμένεις κάνα τρίμηνο δηλαδή για να μιλήσεις με τη μάνα σου στο χωριό. Και τότε, μια χαρμόσυνη μέρα, κατέφτανε ο τεχνικός του ΟΤΕ στο σπίτι και γινόταν πανηγύρι στη γειτονιά για το ανεπανάληπτο του γεγονότος! Η ευτυχία περνούσε βέβαια γρήγορα, καθώς το μαραφέτι είχε όσο να πεις τις παραξενιές του: παράσιτα, μπερδεμένες γραμμές, ενοχλητικές συνακροάσεις και νεύρα τσατάλια. 
«Πάρε το μηδέν», άκουγες με οργή από την άλλη άκρη της γραμμής. Και το έπαιρνες, μην ξέροντας καν αν δούλευε το πράγμα ή αν ήταν άλλος ένας τεχνολογικός μύθος από αυτούς που κυκλοφορούσαν αδέσποτοι σε εποχές που δεν υπήρχε το ίντερνετ να μας λύνει τις απορίες. Τι ίντερνετ, εδώ μιλάμε για καιρούς που το τηλεφώνημα δεν ήταν καν ιδιωτικό. Και δεν αναφερόμαστε καν στον μεγάλο σπιούνο, το ντούμπλεξ (τη δεύτερη τηλεφωνική συσκευή στην ίδια γραμμή), αλλά για το γεγονός ότι όλο και κάποιος άλλος θα τρύπωνε στην κλήση, άθελά του ο φουκαράς, καθώς μόνο ωτακουστής δεν ήταν ο καψερός, αν και το μπέρδεμα έφερνε άλλοτε γέλια και άλλοτε νεύρα, σίγουρα διαπληκτισμούς αλλά και νέες γνωριμίες αναγκαστικά. Τόσοι και τόσοι έρωτες ξεκίνησαν από τις μπλεγμένες γραμμές του ΟΤΕ! Τόσα και τόσα «λαβράκια» βγήκαν από τις αθέλητες αυτές συνακροάσεις… Το «πάρε το μηδέν» έγινε έτσι μια από τις δημοφιλέστερες φράσεις της δεκαετίας του 1980. Δεν ήταν βέβαια μόνο για να βγει ο άλλος από το βάθος της γραμμής ή να καθαρίσει η κλήση. Συνηθέστατα ήταν και τρόπος για να αποφύγεις ένα άβολο τηλεφώνημα, σε εποχές που δεν είχαμε καν αναγνώριση κλήσης(!), «δεν σας ακούω καθόλου, παρακαλώ πάρτε το μηδέν». Κι έτσι γλίτωνες εύκολα και γρήγορα με μια προκατασκευασμένη δικαιολογία που όλοι έπαιρναν για αλήθεια. Οι περισσότεροι πίστευαν εξάλλου πως κάτι γινόταν αν καλούσες το μηδέν, σχηματίζοντας με το δάχτυλό σου τη μεγαλύτερη διαδρομή του καντράν, που όσοι το θυμούνται ξέρουν πόσο άβολο ήταν όλο αυτό και πόσα μπορούσαν φυσικά να πάνε στραβά. Κολλούσε βλέπετε το αναθεματισμένο και τα ατυχήματα δεν ήταν καθόλου απρόοπτα. Η πλάκα είναι πως είχαν πολύ καλό να πιστεύουν πως κάτι άλλαζε μαγικά αν έπαιρνες το μηδέν, όσο κι αν το πράγμα κινούνταν πάντα μεταξύ πραγματικότητας και μύθου. Όπως και όλα τα ’80s άλλωστε…
Τι πραγματικά γινόταν
Τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 τα τηλεφωνικά κέντρα του ΟΤΕ ήταν αναλογικά. Όταν σήκωνες λοιπόν το ακουστικό στο σπίτι σου, η κίνηση αυτή ενεργοποιούσε το κέντρο του ΟΤΕ και κάθε γύρισμα του καντράν αντιπροσωπευόταν από μια αντίστοιχη διαδρομή στο τηλεφωνικό κέντρο, κάνοντας κι έναν μονότονο μηχανικό θόρυβο. Το «0» ήταν λοιπόν η μεγαλύτερη διαδρομή του καντράν και, αναγκαστικά, η μεγαλύτερη διαδρομή του τηλεφωνικού κέντρου του ΟΤΕ. Και ήταν αυτό το τεχνικό χαρακτηριστικό που καθάριζε τη γραμμή από θορύβους, παράσιτα και αδιάκριτες συνακροάσεις, καθώς το γύρισμα όλου του καντράν (και του αντίστοιχου επιλογέα στο κέντρο) έδινε μεγαλύτερη ισχύ στην κλήση απαλλάσσοντας τη γραμμή από τις περιπέτειές της. Κι αν δεν δούλευε με την πρώτη, τεχνικά ήταν σωστό να πάρεις το μηδέν και δεύτερη ή και τρίτη φορά, μέχρι να πετύχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Εγγυημένο δεν ήταν στα σίγουρα, δούλευε όμως και μάλιστα ικανοποιητικά. Ζώντας εξάλλου στο μεγάλο χωριό που έλεγαν Ελλάδα, όλοι είχαν έναν μπάρμπα στον ΟΤΕ που θα άνοιγε το στόμα του αποκαλύπτοντας το μεγάλο μυστικό. Από τις αρχές των ’80s όμως, ο ΟΤΕ άρχισε να αλλάζει τα παλιά και αναλογικά τηλεφωνικά κέντρα με ψηφιακά, μια διαδικασία που θα έπαιρνε ωστόσο τον χρόνο της και θα κρατούσε μπόλικα χρονάκια, τουλάχιστον ως τα μέσα των ’90s. Τα παλιά τηλεφωνικά κέντρα, αυτά που γαλούχησαν γενιές και γενιές Ελλήνων, δούλευαν με επιλογείς, καλωδιάκια, συρματάκια, πλατίνες και γρανάζια και πολλά ήταν αυτά που πήγαιναν στραβά στους πολύπλοκους και αρκούντως φθαρτούς μηχανισμούς εκεί που κανονικά δεν θα έπρεπε. 
Κι έτσι σήκωνες το τηλέφωνο να πάρεις ιδρωμένος από άγχος τους γονείς σου, για να δικαιολογήσεις την τεράστια βραδινή σου αργοπορία, και στη γραμμή συνομιλούσαν άλλοι! Ή καλούσες τον φίλο σου και έβγαινε μια γυναικεία φωνή προχωρημένης ηλικίας. Ήταν όλες αστοχίες υλικού του τηλεφωνικού κέντρου, μόνο που αυτές δεν λύνονταν αν έπαιρνες το μηδέν. Το «πάρε το μηδέν» έγινε έτσι το σήμα-κατατεθέν μιας περίεργης για τις τηλεπικοινωνίες εποχής, όταν σήμαινε κάτι απτό και αφορούσε στην πεζή καθημερινότητα. Σήμερα έχει μείνει απλώς ως έκφραση ότι οι δυο φυσικοί συνομιλητές μαζί μιλάνε, χώρια καταλαβαίνουν («σύνδεση με Κάιρο» το λέγαμε επίσης κάποτε), ως απομεινάρι δηλαδή του ένδοξου τεχνολογικού μας παρελθόντος. Μετά ήρθε το τηλέφωνο με τα κουμπάκια και οι διπλές τηλεφωνικές γραμμές στο σπίτι του Νεοέλληνα, όταν τίποτα το περίεργο δεν συνέβαινε πια. Πόσο μάλλον που κάποια στιγμή αποβιβάστηκε και το κινητό και όλα αυτά μπήκαν πια στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Το πόσο κόπιαζε όμως το δάχτυλο για να καλέσει κάποιον το θυμόμαστε ακόμα όσοι το ζήσαμε, καθώς το σώμα έχει μνήμη.πηγή: newsbeast.gr
Κέρδος online 24/7/2017 8:00
Photo by MAnolis
Φωτιά τώρα στην Μονεμβασιά photo by Anagnostakis
Μαρία η «Κουτσοχέρω». Η Λευκαδίτισσα που είχε αναπηρία και στα δύο χέρια και επινόησε το Καρσάνικο Κέντημα….
Γράφει η Μαυρέττα Αρβανίτη Η Καρυά είναι ορεινό κεφαλοχώρι της Λευκάδας. Βρίσκεται 13 χλμ. από την Πόλη, στο κέντρο περίπου του νησιού. Ένα πανέμορφο τοπίο με πανύψηλα πλατάνια κοσμούν την πλατεία της.Πρόκειται γι ένα μνημείο της φύσης ανεκτίμητης ιστορικής και αισθητικής αξίας. Οι κάτοικοι στην Καρυά έχουν να επιδείξουν ένα ιδιαίτερο, ανεπτυγμένο πολιτισμό, ο οποίος αποτελεί παρακαταθήκη για όλο το νησί της Λευκάδας. Η πιο ιδιαίτερη, όμως, έκφανση του καρσάνικου πολιτισμού, η οποία ενσωματώθηκε ολοκληρωτικά στον πολιτισμό του νησιού, είναι το Καρσάνικο Κέντημα.Η Μαρία η «Κουτσοχέρω»Καρσάνικο ονομάζεται διότι προέρχεται από την Καρυά (Καρσάνος, Καρσάνα, Καρσάνικο). Πρωτεργάτρια και – στην ουσία – αυτή που εμπνεύστηκε και υλοποίησε αυτήν την ιδιαίτερη τεχνική υπήρξε η Μαρία η «Κουτσοχέρω». Αυτό το ιδιαίτερο προσωνύμιο της το «κόλλησαν» εξαιτίας της αναπηρίας της. Η Μαρία Σταύρακα γεννήθηκε στην Καρυά από αγρότες γονείς γύρω στα 1860. Πέθανε το 1948. Κύρια απασχόληση της – όπως και των περισσοτέρων κατοίκων του χωριού – ήταν οι αγροτικές εργασίες.
Εργαζόταν στην καλλιέργεια της γης από πολύ νεαρή ηλικία. Ήταν ιδιαίτερα ζωηρή και έξυπνη. Η ζωηράδα αυτή έγινε η αιτία σε πολύ μικρή ηλικία να χάσει το δεξί της χέρι: κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού στο ύπαιθρο, έπεσε από ένα δέντρο, στο οποίο είχε σκαρφαλώσει. Το χέρι της υπέστη σοβαρά τραύματα, η πληγή μολύνθηκε και η ιατρική της εποχής δεν έβρισκε άλλη λύση πλην του ακρωτηριασμού. Το μέλος αφαιρέθηκε από το ύψος του αγκώνα. Όχι πολύ αργότερα, ένα δεύτερο ατύχημα της δημιουργεί αναπηρία και στο άλλο χέρι. Έτσι έγινε Κουτσοχέρω, δηλαδή είχε «κουτσά» και τα δύο χέρια της.H «καφασοβελονιά»
Πλέον η συμμετοχή στις αγροτικές εργασίες και τα παιχνίδια στη εξοχή έγιναν παρελθόν. Κλείστηκε στο σπίτι. Με κάποιο τρόπο έπρεπε να γεμίσει τον χρόνο της.Αποπειράται να κεντήσει. Διαθέτει μόνο το αριστερό χέρι – κι αυτό ανάπηρο! Εφευρίσκει, μετά από επίπονες προσπάθειες, έναν τρόπο να σταθεροποιεί το ύφασμα του κεντήματος: με μια παραμάνα συγκρατεί το ύφασμα πάνω στο φόρεμά της και το κρατά ανάμεσα στα πόδια. Κεντάει με το «κουτσό», το αριστερό. Κεντάει, ξηλώνει και ξανά από την αρχή. Μετά από κοπιώδεις προσπάθειες, μαθαίνει την τεχνική του κεντήματος.Συλλαμβάνει – έπειτα από πολλές ώρες εργασίας – την «καφασοβελονιά», κάτι εντελώς πρωτόγνωρο για τις τότε γνωστές τεχνικές.Η γειτονιά ολόκληρη δείχνει εξαιρετικό θαυμασμό για τη νέα αυτή τεχνική και το αισθητικό της αποτέλεσμα. Η Μαρία ενθουσιάζεται και αρχίζει να εμπλουτίζει την τεχνική της, την οποία εξελίσσει σε ολόκληρη, ιδιαίτερη, νέα κεντητική τέχνη. Οι συνθέσεις της απεικονίζουν σκηνές και αντικείμενα από την πλούσια φύση του χωριού. Η «καφασοβελονιά», συγκεκριμένα, είναι εμπνευσμένη από το καφασωτό του γυναικωνίτη της εκκλησίας. Άλλα σχέδια είναι οι μαργαρίτες, τα φυλλαράκια, τα φιοράκια, τα ροδάκια και συνδυασμοί αυτών. Έπειτα προσθέτει τις σφραγίδες, τις κουπούλες, το σταυρογάζι, το ψαράγκαθο και την οκτωμισοροδούλα. Οι συνδυασμοί όλων αυτών γίνονται πολυσύνθετες απεικονίσεις.
Η «νέα τέχνη», η Καρσάνικη Βελονιά ξεπερνά τα όρια τις γειτονιάς και διαδίδεται σε όλο το χωριό, πράγμα το οποίο τονώνει την ψυχοσύνθεση της Μαρίας, αλλά και τις δίνει την απαραίτητη ώθηση προκειμένου να συνεχίσει και να τελειοποιήσει αυτήν εξαιρετικά επίπονη εργασία με το εξαιρετικά καλαίσθητο αποτέλεσμα.Η συνάντηση με τη νύφη του Βαλαωρίτη και η Βασίλισσα ΌλγαΗ Ζωή Βαλαωρίτη – νύφη του εθνικού ποιητή – Αριστοτέλη Βαλαωρίτη πληροφορείται για την τέχνη του Καρσάνικου Κεντήματος και επισκέπτεται την Μαρία στο σπίτι της, όπου μένει έκθαμβη από τα αριστουργήματά της. Μεταφέρει τα νέα στη βασίλισσα Σοφία και αυτή εντυπωσιάζεται με τη σειρά της από τα κεντήματα. Έτσι ιδρύεται, με την αρωγή της Βασιλικής Πρόνοιας, το 1912 η πρώτη σχολή καρσάνικου κεντήματος στην Καρυά. Βασική δασκάλα είναι η ίδια η Μαρία η Κουτσωχέρω. Ο αριθμός των μαθητριών εξ αρχής είναι μεγάλος.
Τραπεζομάνδηλα, σεντόνια, πετσέτες, σεμέν, τραπεζοκαρέ, πάντες, μαξιλαροθήκες και άλλα κομμάτια μοναδικής ομορφιάς – από την άλλη, μπαίνουν σε μπαούλα και ταξιδεύουν για το Παλάτι και την προίκα της βασίλισσας. Η Σχολή στεγάζεται στο κτήριο της οικογένειας Νάστου – λίγο πιο κάτω από την Πλατεία της Καρυάς – το οποίο υπήρξε, έως το 1854, το εξοχικό του Άγγλου έπαρχου στο νησί της Λευκάδος.
Ο «Κουτσαργύρης»Η ίδια η Κουτσωχέρω πείθει και έναν άνδρα να συμμετάσχει στη δημιουργία κεντημάτων, ο οποίος είναι κι αυτός ανάπηρος από τον πόλεμο του 1912: τον Αργύρη. «Δεν υπάρχει γυναικεία και ανδρική δουλειά» του λέει. Το ακμαίο και ασίγιστο πνεύμα της τελικά τον κάνει να συμφωνήσει και να αρχίσει να εργάζεται. Ο Αργύρης ή Κουτσαργύρης – κυρίως εμπνεόμενος από το ψυχικό σφρίγος της ανάπηρης Μαρίας – εργάζεται πάνω στην τεχνική με ζήλο και μεράκι. Κάποια από τα σχέδιά του είναι, ίσως, μέσα στην λίστα με τα ομορφότερα και τα πιο διαδεδομένα σχέδια του Καρσάνικου Κεντήματος. Πρέπει να είναι από τους ελάχιστους άνδρες κεντητές στην Ελλάδα και από τους λίγους, γενικότερα, παγκοσμίως.Το Καρσάνικο Κέντημα στην ΕυρώπηΌλες αυτές οι εξελίξεις καθιστούν το Καρσάνικο Κέντημα απαραίτητο στοιχείο για μια ολοκληρωμένη γυναικεία προίκα. Από τη Βασιλική Πρόνοια το κέντημα γίνεται γνωστό σε όλα τα ευρωπαϊκά βασιλικά σαλόνια. Φτάνουν παραγγελίες από όλη σχεδόν την Ευρώπη. Το ισπανικό παλάτι – οι παραγγελίες του οποίου είναι γνωστές – αποκτά εκατοντάδες εργόχειρα. Δεν είναι, όμως, αποκλειστικά βασιλικό προνόμιο! Χιλιάδες σπίτια ανθρώπων όλων των οικονομικών καταστάσεων κοσμούνται από Καρσάνικα Κεντήματα. Από τότε μέχρι σήμερα η πορεία του Καρσάνικου Κεντήματος είναι αδιάκοπτη και σ’ αυτό συμβάλει καθοριστικά η ευαισθησία και η λεπτότητα των γυναικών της Καρυάς.
Κάθε κεντήστρα έχει πάντα τη δυνατότητα να εφαρμόσει στα κεντήματά της τη δική της έμπνευση παράγοντας, έτσι, νέα, ιδιαίτερα, μοναδικά σχέδια. Κάποια μοτίβα, πάντως, μένουν αναλλοίωτα όπως τα πρωτοέφτιαξε η Μαρία. Σήμερα οι κεντήστρες του Καρσάνικου Κεντήματος είναι λίγες, παρ’ όλα αυτά εργάζονται με το ίδιο πάθος προκειμένου να ολοκληρώσουν κάθε εργόχειρο. Σιγά – σιγά το κέντημα σπανίζει και αποτελεί είδος ιδιαίτερης αξίας: τόσο αισθητικής, όσο και ιστορικής.Το Καρσάνικο Κέντημα είναι ένα καλλιτέχνημα που δένει άψογα με κάθε εσωτερική (αλλά και εξωτερική) διακόσμηση, με κάθε τύπο επίπλων και ηλεκτρικών, με κάθε χρώμα του περιβάλλοντα χώρου, καθώς το χρωματολόγιο είναι μεγάλο. Γράφοντας αυτό το μικρό κείμενο για το Καρσάνικο Κέντημα, θέλω να εκφράσω το θαυμασμό μου για τη ψυχική δύναμη των πρωτεργατών του: της Κουτσωχέρως και του Κουτσαργύρη. Ψυχική δύναμη που μπορεί να οδηγήσει σε ιστορικές τομές.Πηγή: www.mixanitouxronou.gr
Εργαζόταν στην καλλιέργεια της γης από πολύ νεαρή ηλικία. Ήταν ιδιαίτερα ζωηρή και έξυπνη. Η ζωηράδα αυτή έγινε η αιτία σε πολύ μικρή ηλικία να χάσει το δεξί της χέρι: κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού στο ύπαιθρο, έπεσε από ένα δέντρο, στο οποίο είχε σκαρφαλώσει. Το χέρι της υπέστη σοβαρά τραύματα, η πληγή μολύνθηκε και η ιατρική της εποχής δεν έβρισκε άλλη λύση πλην του ακρωτηριασμού. Το μέλος αφαιρέθηκε από το ύψος του αγκώνα. Όχι πολύ αργότερα, ένα δεύτερο ατύχημα της δημιουργεί αναπηρία και στο άλλο χέρι. Έτσι έγινε Κουτσοχέρω, δηλαδή είχε «κουτσά» και τα δύο χέρια της.H «καφασοβελονιά»
Πλέον η συμμετοχή στις αγροτικές εργασίες και τα παιχνίδια στη εξοχή έγιναν παρελθόν. Κλείστηκε στο σπίτι. Με κάποιο τρόπο έπρεπε να γεμίσει τον χρόνο της.Αποπειράται να κεντήσει. Διαθέτει μόνο το αριστερό χέρι – κι αυτό ανάπηρο! Εφευρίσκει, μετά από επίπονες προσπάθειες, έναν τρόπο να σταθεροποιεί το ύφασμα του κεντήματος: με μια παραμάνα συγκρατεί το ύφασμα πάνω στο φόρεμά της και το κρατά ανάμεσα στα πόδια. Κεντάει με το «κουτσό», το αριστερό. Κεντάει, ξηλώνει και ξανά από την αρχή. Μετά από κοπιώδεις προσπάθειες, μαθαίνει την τεχνική του κεντήματος.Συλλαμβάνει – έπειτα από πολλές ώρες εργασίας – την «καφασοβελονιά», κάτι εντελώς πρωτόγνωρο για τις τότε γνωστές τεχνικές.Η γειτονιά ολόκληρη δείχνει εξαιρετικό θαυμασμό για τη νέα αυτή τεχνική και το αισθητικό της αποτέλεσμα. Η Μαρία ενθουσιάζεται και αρχίζει να εμπλουτίζει την τεχνική της, την οποία εξελίσσει σε ολόκληρη, ιδιαίτερη, νέα κεντητική τέχνη. Οι συνθέσεις της απεικονίζουν σκηνές και αντικείμενα από την πλούσια φύση του χωριού. Η «καφασοβελονιά», συγκεκριμένα, είναι εμπνευσμένη από το καφασωτό του γυναικωνίτη της εκκλησίας. Άλλα σχέδια είναι οι μαργαρίτες, τα φυλλαράκια, τα φιοράκια, τα ροδάκια και συνδυασμοί αυτών. Έπειτα προσθέτει τις σφραγίδες, τις κουπούλες, το σταυρογάζι, το ψαράγκαθο και την οκτωμισοροδούλα. Οι συνδυασμοί όλων αυτών γίνονται πολυσύνθετες απεικονίσεις.
Η «νέα τέχνη», η Καρσάνικη Βελονιά ξεπερνά τα όρια τις γειτονιάς και διαδίδεται σε όλο το χωριό, πράγμα το οποίο τονώνει την ψυχοσύνθεση της Μαρίας, αλλά και τις δίνει την απαραίτητη ώθηση προκειμένου να συνεχίσει και να τελειοποιήσει αυτήν εξαιρετικά επίπονη εργασία με το εξαιρετικά καλαίσθητο αποτέλεσμα.Η συνάντηση με τη νύφη του Βαλαωρίτη και η Βασίλισσα ΌλγαΗ Ζωή Βαλαωρίτη – νύφη του εθνικού ποιητή – Αριστοτέλη Βαλαωρίτη πληροφορείται για την τέχνη του Καρσάνικου Κεντήματος και επισκέπτεται την Μαρία στο σπίτι της, όπου μένει έκθαμβη από τα αριστουργήματά της. Μεταφέρει τα νέα στη βασίλισσα Σοφία και αυτή εντυπωσιάζεται με τη σειρά της από τα κεντήματα. Έτσι ιδρύεται, με την αρωγή της Βασιλικής Πρόνοιας, το 1912 η πρώτη σχολή καρσάνικου κεντήματος στην Καρυά. Βασική δασκάλα είναι η ίδια η Μαρία η Κουτσωχέρω. Ο αριθμός των μαθητριών εξ αρχής είναι μεγάλος.
Τραπεζομάνδηλα, σεντόνια, πετσέτες, σεμέν, τραπεζοκαρέ, πάντες, μαξιλαροθήκες και άλλα κομμάτια μοναδικής ομορφιάς – από την άλλη, μπαίνουν σε μπαούλα και ταξιδεύουν για το Παλάτι και την προίκα της βασίλισσας. Η Σχολή στεγάζεται στο κτήριο της οικογένειας Νάστου – λίγο πιο κάτω από την Πλατεία της Καρυάς – το οποίο υπήρξε, έως το 1854, το εξοχικό του Άγγλου έπαρχου στο νησί της Λευκάδος.
Ο «Κουτσαργύρης»Η ίδια η Κουτσωχέρω πείθει και έναν άνδρα να συμμετάσχει στη δημιουργία κεντημάτων, ο οποίος είναι κι αυτός ανάπηρος από τον πόλεμο του 1912: τον Αργύρη. «Δεν υπάρχει γυναικεία και ανδρική δουλειά» του λέει. Το ακμαίο και ασίγιστο πνεύμα της τελικά τον κάνει να συμφωνήσει και να αρχίσει να εργάζεται. Ο Αργύρης ή Κουτσαργύρης – κυρίως εμπνεόμενος από το ψυχικό σφρίγος της ανάπηρης Μαρίας – εργάζεται πάνω στην τεχνική με ζήλο και μεράκι. Κάποια από τα σχέδιά του είναι, ίσως, μέσα στην λίστα με τα ομορφότερα και τα πιο διαδεδομένα σχέδια του Καρσάνικου Κεντήματος. Πρέπει να είναι από τους ελάχιστους άνδρες κεντητές στην Ελλάδα και από τους λίγους, γενικότερα, παγκοσμίως.Το Καρσάνικο Κέντημα στην ΕυρώπηΌλες αυτές οι εξελίξεις καθιστούν το Καρσάνικο Κέντημα απαραίτητο στοιχείο για μια ολοκληρωμένη γυναικεία προίκα. Από τη Βασιλική Πρόνοια το κέντημα γίνεται γνωστό σε όλα τα ευρωπαϊκά βασιλικά σαλόνια. Φτάνουν παραγγελίες από όλη σχεδόν την Ευρώπη. Το ισπανικό παλάτι – οι παραγγελίες του οποίου είναι γνωστές – αποκτά εκατοντάδες εργόχειρα. Δεν είναι, όμως, αποκλειστικά βασιλικό προνόμιο! Χιλιάδες σπίτια ανθρώπων όλων των οικονομικών καταστάσεων κοσμούνται από Καρσάνικα Κεντήματα. Από τότε μέχρι σήμερα η πορεία του Καρσάνικου Κεντήματος είναι αδιάκοπτη και σ’ αυτό συμβάλει καθοριστικά η ευαισθησία και η λεπτότητα των γυναικών της Καρυάς.
Κάθε κεντήστρα έχει πάντα τη δυνατότητα να εφαρμόσει στα κεντήματά της τη δική της έμπνευση παράγοντας, έτσι, νέα, ιδιαίτερα, μοναδικά σχέδια. Κάποια μοτίβα, πάντως, μένουν αναλλοίωτα όπως τα πρωτοέφτιαξε η Μαρία. Σήμερα οι κεντήστρες του Καρσάνικου Κεντήματος είναι λίγες, παρ’ όλα αυτά εργάζονται με το ίδιο πάθος προκειμένου να ολοκληρώσουν κάθε εργόχειρο. Σιγά – σιγά το κέντημα σπανίζει και αποτελεί είδος ιδιαίτερης αξίας: τόσο αισθητικής, όσο και ιστορικής.Το Καρσάνικο Κέντημα είναι ένα καλλιτέχνημα που δένει άψογα με κάθε εσωτερική (αλλά και εξωτερική) διακόσμηση, με κάθε τύπο επίπλων και ηλεκτρικών, με κάθε χρώμα του περιβάλλοντα χώρου, καθώς το χρωματολόγιο είναι μεγάλο. Γράφοντας αυτό το μικρό κείμενο για το Καρσάνικο Κέντημα, θέλω να εκφράσω το θαυμασμό μου για τη ψυχική δύναμη των πρωτεργατών του: της Κουτσωχέρως και του Κουτσαργύρη. Ψυχική δύναμη που μπορεί να οδηγήσει σε ιστορικές τομές.Πηγή: www.mixanitouxronou.gr