Για να μην ζούμε με μύθους ….
Οι ήττες της λογικής – ο μύθος των ζημιών από το PSI
Έχει επικρατήσει η εντύπωση πως τα Ασφαλιστικά Ταμεία αναγκάστηκαν να μειώσουν τις συντάξεις λόγω των ζημιών που υπέστησαν από το κούρεμα των ομολόγων το 2012 (PSI). Δεδομένου ότι το σύνολο των ζημιών των Ταμείων από το PSI ήταν 13.4 δισ., δηλαδή λιγότερα από την ετήσια επιχορήγηση των Ταμείων από το κράτος, αυτός ο ισχυρισμός είναι εντελώς αβάσιμος.
Σχετικά δε με τις κύριες συντάξεις, ο ισχυρισμός πως οι ζημιές από το PSI συνέτειναν στη μείωση των συντάξεων είναι ακόμα πιο αβάσιμος. Τα Ταμεία Κύριας Σύνταξης ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΟΑΕΕ & ΝΑΤ που μαζί με το ΓΛΚ καταβάλλουν το 95% των κύριων συντάξεων είχαν πολύ μικρές ζημιές από το PSI, ενώ κάθε χρόνο ελάμβαναν και λαμβάνουν πολλαπλάσιες επιχορηγήσεις από τον Προϋπολογισμό. Οι κύριες συντάξεις του Δημοσίου– υπέστησαν τις μεγαλύτερες μειώσεις– καταβάλλονται από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους το οποίο δεν είχε ζημιές αλλά 106 δισ.€ κέρδη από το PSI. Ο λόγος που τα Ταμεία αυτά είχαν πολύ μικρές ζημιές, είναι η αδυναμία τους να συσσωρεύουν αποθεματικά κεφάλαια επειδή εδώ και δεκαετίες είναι ελλειμματικά. Τα λιγοστά αποθεματικά τους, ουσιαστικά αποτελούν κεφάλαιο κίνησης -προέρχονται αποκλειστικά από επιχορηγήσεις του κράτους και μετά βίας επαρκούσαν για την καταβολή συντάξεων μερικών μηνών.
Για να μην ζούμε με μύθους ….
Ο μύθος των αποθεματικών
Αποτελεί ήττα της λογικής η ανάδειξη των «καταληστευμένων αποθεματικών» των Ταμείων σε ιερό δισκοπότηρο του Ασφαλιστικού. Ενώ όλοι γνωρίζουμε πως ήδη από τη δεκαετία του ’70 τα μεγαλύτερα Ταμεία κύριας σύνταξης ήταν ελλειμματικά, δεν μπορούσαν να σχηματίσουν αποθεματικά από τις εισφορές. Εξ αυτού άλλωστε επιχορηγούνται από το κράτος εδώ και 40 χρόνια, για να ανταποκριθούν στις ταμειακές τους υποχρεώσεις.Στο διάγραμμα που ακολουθεί συγκρίνονται οι ετήσιες αποδόσεις του διετούς ομολόγου του Γερμανικού Δημοσίου και των επενδύσεων των αποθεματικών των Ταμείων για την περίοδο 1996-2012. Η σύγκριση έχει ρόλο υπενθύμισης: όταν αξιολογούμε τη διαχείριση επενδύσεων δεν απομονώνουμε μόνο τις ζημιές αλλά εξετάζουμε συνολικά τις καλές και τις κακές περιόδους, συνυπολογίζουμε δηλαδή κέρδη και ζημιές.
Ο Μύθος πως τα Ταμεία έχασαν την περιουσία τους από άστοχες /σκανδαλώδεις επενδύσεις οφείλεται στο γεγονός ότι υπολογίσαμε μόνο τις ζημιές που υπέστησαν (ελληνικό χρηματιστήριο, δομημένα ομόλογα, PSI) και αγνοήσαμε τα κέρδη που αποκόμιζαν επί δεκαετίες. Μια ολοκληρωμένη εικόνα των αποδόσεων των αποθεματικών παρέχει η σύγκρισή τους σε βάθος χρόνου με τις αποδόσεις της πιο ασφαλούς επένδυσης εντός Ευρώ, του διετούς Ομολόγου του Γερμανικού Δημοσίου. Και αποδεικνύεται ότι τα αποθεματικά των Ταμείων: Την 4ετία 1996-99 πέτυχαν απόδοση πολύ υψηλότερη του Γερμανικού Ομολόγου: αποκόμισαν υψηλά κέρδη και από τα ελληνικά ομόλογα και από τις τοποθετήσεις στο ελληνικό χρηματιστήριο. Τη 2ετία 2000-01 είχαν απόδοση χαμηλότερη του Γερμανικού Ομολόγου: είχαν ζημιές από τις μετοχές αλλά κέρδη από τα Ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου κι έτσι οι αποδόσεις παρέμειναν θετικές. Την 4ετία 2002-05 σημείωσαν υψηλότερη απόδοση, διότι κατέγραψαν κέρδη και από τα ελληνικά ομόλογα και από το ελληνικό χρηματιστήριο. Μετά το 2008 οι αποδόσεις των αποθεματικών κατέρρευσαν μαζί με τη χώρα: τεράστιες ζημιές από τις τοποθετήσεις και στα ελληνικά ομόλογα και στο ελληνικό χρηματιστήριο. Η συνολική, ωστόσο, αποτίμηση της περιόδου 1995-2012 αποδεικνύει πως η μέση απόδοση των αποθεματικών των Ταμείων (2,2%) δεν διαφέρει πολύ από τη μέση απόδοση του 2ετούς Ομολόγου του Γερμανικού Ομολόγου. Υπήρξαν, δηλαδή, εξαιρετικά κακές χρονιές για τα αποθεματικά των Ταμείων στη διάρκεια της κρίσης, υπήρξαν όμως και εξαιρετικά επωφελείς και κερδοφόρες χρονιές, λόγω των υψηλών αποδόσεων που προσέφεραν οι ελληνικές μετοχές και τα ομόλογα.
Για να μην ζούμε με τους μύθους ….
Η επιχορήγηση των Ασφαλιστικών Ταμείων απαιτούσε συνεχή αιμορραγία του Κρατικού Προϋπολογισμού.
Μόνο τη 10ετία 2000-2009, ο Κρατικός Προϋπολογισμός πρόσφερε στα Ταμεία 98 δισ., ποσό που αντιστοιχεί στο 61% της αύξησης του δημόσιου χρέους την ίδια περίοδο.
Για τη 15ετία 2000-2014, το ποσό της επιχορήγησης των Ταμείων ανέρχεται σε 169 δισ.
Περισσότερο από το μισό δημόσιο χρέος!
ΠΗΓΗ: Τα στοιχεία για τις επιχορηγήσεις προέρχονται από το
Υπουργείο Οικονομικών(Έχουν αφαιρεθεί οι δαπάνες για ΟΑΕΔ, ΕΟΠΠΥ, ΟΠΑΔ)
Συνεδρίαση τομέα εργασίας και κοινωνικής ασφάλισης .
«Το πρώτο πράγμα, ο απροϋπόθετος όρος για να γίνει το οτιδήποτε, συνεπώς το πρώτο-πρώτο πράγμα που θα πρέπει να γίνει είναι: δημιούργησε σιωπή, φέρε τη σιωπή».
Σαίρεν Κίρκεγκωρ
Τυχαίο είναι…..
Είναι τυχαίο ότι μέχρι σήμερα δεν έχει παρουσιαστεί εγκεκριμένος οικονομικός απολογισμός του ΕΟΠΥΥ από την ίδρυσή του το 2012, ενώ ο νόμος ορίζει ότι αυτό πρέπει να γίνεται κάθε χρόνο;
-«Γνώθι σαυτόν»; Αν γνώριζα τον εαυτό μου, θα το ‘βαζα στα πόδια.
Βόλφγκανγκ Γκαίτε
Η απολυτότητα του τίποτα
Είναι εφιαλτικά κωμικοτραγική η απολυτότητα των απόψεων που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Άνθρωποι-γνώμες περιφέρουν το σαρκίο της παντεπόπτισσας ημιμάθειάς τους δίχως την παραμικρή αμυχή αμφισβήτησης των λεγόμενών τους.
Μια απύθμενη σιγουριά νεοψευδοαναγεννησιακού ρυθμού (έχουμε γνώμη αλλά όχι και γνώση για τα πάντα) πλανάται πάνω από τον αέρα του διαδικτύου, την ώρα, που περισσότερο από ποτέ, φαίνεται να ισχύει η ρήση του Ολλανδού συγγραφέα, Σέις Νότεμποομ -γραμμένη στις «Ιεροτελεστίες» του προ τριακονταετίας-:
«όλο και περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν όλο και λιγότερα για όλο και περισσότερα πράγματα».
Την ώρα που η πραγματικότητα σε όλες τις εκφάνσεις της είναι ρευστή και το εκμαγείο της αλλάζει μέρα με την ημέρα, γινόμαστε ολοένα και πιο «αγαλμάτινοι». Σαν να είμαστε κουρδισμένοι στα λόγια της Πακίτα Γκαλιέγο, της ηρωίδας μιας βραζιλιάνικης σαπουνόπερας, που ακούγεται στο Προοίμιο του «Πεχλιβάνη» του Θανάση Παπακωνσταντίνου:
«Φαίνεται σίγουρη για τον εαυτό της και αρκετά ανεξάρτητη η Πακίτα Γκαλιέγο. Ακούστε τι απάντησε όταν τη ρωτήσαμε αν γνώρισε ποτέ… τον φόβο! Να η απάντηση: “Δεν τον γνώρισα. Και μη με ρωτάτε γι’ αυτό παρακαλώ, είμαι… ευαίσθητη σ’ αυτό το θέμα’.»`
Την ίδια στιγμή αυτή η απολυταρχικότητα των απόψεων εμφανίζει ιανό πρόσωπο. Οι επικριτές της επίθεσης στο Charlie Hebdo γίνονται με τον ίδιο ζήλο επικριτές του Αρκά. Οι αμύντορες του ελληνικού γένους, που ξαπόστελναν τον άνθρωπο Αντετοκούμπο, πηγαίνουν τα παιδιά τους να τον απολαύσουν ως μπασκετμπολίστα Αντετοκούμπο, στο γηπεδάκι στα Σεπόλια. Οι «διάσημοι» όψιμοι καλωδιωμένοι ερασιτέχνες «οικονομολόγοι» τερματίζουν τα κοντέρ της πειθούς κατά πού φυσάει ο άνεμος.Η στατιστική σηκώνει τα χέρια ψηλά όταν την ώρα, που διαδικτυακά πληθαίνουν οι εικόνες-καταγγελίες με τις κακοποιήσεις των ζώων, πληθαίνουν στις γειτονιές και και οι αδέσποτες φόλες της. Ή όταν πληθαίνουν οι συμμετοχές στα φεστιβάλ ετερότητας σε μια χώρα για την οποία η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας (ECRI) είναι καταπέλτης.Οι, πλέον, φιλελεύθεροι σχολιαστές μετατρέπονται εν μια διαδικτυακή νυκτί σε φασίστες πρώτης γραμμής, όταν η συζήτηση περάσει από την «κατσίκα του γείτονα» στη δική τους εμπλουτίζοντας τα λόγια του François-Marie Arouet: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες· αλλά όχι στον «τοίχο» μου….».
Το δάχτυλο του χαφιέ της γωνίας γίνεται ένα πλήκτρο, PrtScn, που το πατάς και καταγράφεις τον άλλο, επιτονίζοντας την «ενοχή» του (δίκαιη ή άδικη) με κόκκινο χρώμα και τον κοινοποιείς πίνοντας παράλληλα νερό στο όνομα της διατήρησης της ιδιωτικότητας. Όσοι παίρνουν θέση κατηγορούνται θανάσιμα από τους άλλους ως «τυχοδιώκτες». Οι ίδιοι εξοβελίζουν τους δεύτερους ως «απολιτίκ». Και οι εγκληματίες πολιτικοί εμφανίζονται τώρα ως σωτήρες των σωτήρων που θα μας έσωζαν από αυτούς (!)`Ένας τυφώνας υποκρισίας σαρώνει τα πάντα στο διάβα του. Ένας τυφώνας απολυτότητας του τίποτα ο οποίος, ολοένα και πιο συχνά, πλέον, ξεκινάει με τη φράση: «Επειδή πολλοί με ρωτούν ποια είναι η άποψή μου…»
***
Ευγένιος Τριβιζάς για τα παιδιά
Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να ξεπερνάνε την πραγματικότητα, όχι μόνο να την υπηρετούν.
Προσαρμόζοντας το παιδί στη δική μας πραγματικότητα, δολοφονούμε την ικανότητά του να να ονειρεύεται
Β ΕΥΒΟΙΑ
«Σκληρή» απάντηση στον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή δίνει ο Εσθονός ομόλογός του με αφορμή την απόφασή του να μην παραστεί στο συνέδριο που διοργάνωσε η εσθονική προεδρία στην ΕΕ για τα εγκλήματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Στην επιστολή του προς τον Έλληνα υπουργό Δικαιοσύνης, ο Εσθονός υπουργός Δικαιοσύνης Ουρμάς Ρεϊνσάλου εξηγεί αναλυτικά τους λόγους για τους οποίους διαφωνεί με την ενέργεια Κοντονή και επιπλέον κάνει μια ιστορική αναδρομή και σύγκριση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Εσθονία και όσα συνέβησαν στις δύο χώρες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μάλιστα, χρησιμοποιεί την ταινία «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» ως παράδειγμα για το πώς και τι έμαθαν οι Εσθονοί για την ελληνική αντίσταση κατά των Γερμανών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εκφράζει την απορία του πώς οι Έλληνες δεν έχουν μάθει τι συνέβη στα σοβιετικά γκουλάγκ, αφού δηλώνει ότι γνωρίζει πως τα βιβλία του νομπελίστα Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, όπως το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», έχουν κυκλοφορήσει στην Ελλάδα από το 1974.
Aναλυτικά η επιστολή:
«Αγαπητέ Σταύρο, λυπάμαι για την απόφασή σου, αλλά εκτιμώ την εξήγησή σου για την άρνηση να παραστείς και μπορώ να εκθέσω τα επιχειρήματά μου για τη διαφωνία μου σχετικά με τους λόγους που αναφέρεις ότι σε οδήγησαν να μην παραστείς.
» Δεν θα ήθελα να μπω σε μια συζήτηση για την αποτίμηση της ευρωπαϊκής ιστορίας του 20ου αιώνα, η οποία έχει ήδη γίνει. Είμαστε πολιτικοί και η δουλειά μας είναι να προστατεύουμε αξίες και αρχές. Οι αξίες μας είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία και η τήρηση των νόμων και δεν βλέπω εναλλακτική σε αυτά. Γι’ αυτό και είμαι αντίθετος σε όποια ιδεολογία ή πολιτική κίνηση αντιτάσσεται σ’ αυτές τις αξίες. Με αυτό το σκεπτικό, δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον ναζισμό, τον φασισμό και τον κομμουνισμό. Όλες αυτές οι ιδεολογίες ισχυρίστηκαν ότι έχουν το δικαίωμα να καταστρέψουν έθνη και κοινωνικές ομάδες και να κρίνουν ότι άλλες είναι ανάξιες να απολαύσουν το μέλλον τους, με αποτέλεσμα να υποχρεωθούν να εκπαιδευτούν από την αρχή και να καταδικαστούν στη μιζέρια, χωρίς καμία ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον ή να υποφέρουν στην εξορία.
» Η αναγνώριση των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας πρέπει να είναι πολύ σημαντική για τους υπουργούς Δικαιοσύνης, η δουλειά των οποίων είναι να διαφυλάττουν και να υπηρετούν το νόμο και την τάξη. Αυτό είναι το καθήκον μας, ανεξαρτήτως των λόγων για τους οποίους έγιναν αυτά τα εγκλήματα ή το ποια είναι τα θύματά τους.
» Η μοίρα των δύο χωρών μας ήταν διαφορετική στον 20ο αιώνα. Στην Εσθονία, δεν χρειάζεται να είσαι ιστορικός για να ξέρεις τι έγινε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Η Εσθονία, όμως, υπέφερε από δύο διαφορετικές κατοχές: τη ναζιστική κατοχή και τη σοβιετική κατοχή, η οποία κράτησε έως το 1991. Με την εμπειρία της χώρας μου, διαφωνώ κάθετα μαζί σου ότι ο κομμουνισμός είχε και θετικές πλευρές. Ενώ είναι αλήθεια ότι ο Κόκκινος Στρατός έπαιξε σημαντικό ρόλο στην νίκη των Συμμάχων κατά των ναζιστικών δυνάμεων, ο Κόκκινος Στρατός ήταν αυτός που δεν απελευθέρωσε τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και δεν επέτρεψε στους ανθρώπους τους που είχαν κατακτηθεί από τους ναζί να διαμορφώσουν τη μοίρα τους. Αυτό δεν έγινε ποτέ ούτε στο Ταλίν ούτε στο Ανατολικό Βερολίνο. Ο Εμφύλιος στην Ελλάδα τελείωσε το 1949 και την ίδια χρονιά οι κομμουνιστές εξόρισαν από τη χώρα τους το 2% των Εσθονών αγροτών, επειδή δεν δέχθηκαν να συμμορφωθούν με το κομμουνιστικό καθεστώς ιδιοκτησίας και παραγωγής, δηλαδή τις κολλεκτίβες. Επιπλέον, χιλιάδες Εσθονοί εστάλησαν στα γκουλάγκ, φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν και αυτά συνεχίστηκαν στη δεκαετία του ’50. Και μολονότι ο θάνατος του Στάλιν επέτρεψε σε πολλούς από αυτούς να γυρίσουν στην πατρίδα τους, αυτό δεν σημαίνει ότι ο κομμουνισμός έγινε ανθρώπινος. Μπορεί να είμαι 40 χρονών, αλλά έχω εκπαιδευτεί στο σοβιετικό καθεστώς. Και μία από τις θεμελιώδεις και αυτονόητες αρχές της ΕΕ, η ατομική ιδιοκτησία και το ελεύθερο επιχειρείν, απαγορεύονταν από τη Σοβιετική Ένωση και ήταν εγκλήματα.
» Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ελευθερία, δημοκρατία και σεβασμός των νόμων στην κομμουνιστική ιδεολογία. Ξέρουμε ότι αυτό επιχειρήθηκε παντού, εκτός από την Αυστραλία. Οδήγησε πάντοτε σε ανυπέρβλητες οικονομικές καταστροφές και καταπάτηση των νόμων. Και υπάρχουν χώρες όπου το τίμημα του κομμουνισμού ήταν χιλιάδες χαμένες ζωές. Αυτό δεν πρέπει να συμβεί ξανά.
» Στην ελευθερία και τη δημοκρατία, καθένας έχει το δικαίωμα στις θρησκευτικές και πολιτικές του απόψεις, αλλά πρέπει να καταδικάσουμε όλες τις προσπάθειες ή πράξεις να καταστραφούν λαοί ή κοινωνικές ομάδες. Από σεβασμό στα αθώα θύματα, δεν πρέπει να κάνουμε διακρίσεις. Δεν έχει καμία διαφορά για ένα θύμα εάν έχει δολοφονηθεί στο όνομα ενός καλύτερου μέλλοντος της Άριας φυλής ή επειδή ανήκει σε μια κοινωνική τάξη που δεν έχει θέση στην κομμουνιστική κοινωνία. Πρέπει να θυμόμαστε και να τιμούμε όλα τα θύματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων και των αυταρχικών δικτατοριών, όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει αποφασίσει σε ψήφισμά του στις 2 Απριλίου 2009. Αυτό το ψήφισμα ήταν η βάση της εκδήλωσης στη μνήμη των θυμάτων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων, την περασμένη εβδομάδα στο Ταλίν».