Ευτυχώς η άμεση επέμβαση των ανδρών της πυροσβεστικής του κλιμακίου των Δερβενοχωρίων για μια ακόμη φορά πρόλαβε τα χειρότερα !!!
Συγχαρητήρια και σας ευχαριστούμε πολύ !!!
Τώρα φωτιά στα Σκουρτα στην θέση Κουτσομύτη
Άμεση επέμβαση , το πυροσβεστικό όχημα έφθασε στο συμβάν σε τρια λεπτά ,αυτή την στιγμή οι άνδρες έχουν επέμβει !!!
Μπράβο παιδιά !!
Για να μην ζούμε με μύθους….
Το ύψος των συντάξεων το 2040
Λόγω της σημαντικής μείωσης των συντάξεων τα τελευταία χρόνια, το δημόσιο σύστημα ασφάλισης έχει απαξιωθεί στη συνείδηση των πολιτών. Πολλοί πιστεύουν πως στο μέλλον το δημόσιο σύστημα θα αδυνατεί να καταβάλλει συντάξεις. Αυτή είναι πολύ απαισιόδοξη άποψη στηριγμένη σε λανθασμένη αντίληψη. Ο κρατικός προϋπολογισμός θα συνεχίσει να δαπανά ένα μέρος του ΑΕΠ σε συντάξεις και στο μέλλον. Περίπου το 14% του ΑΕΠ, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Ageing Report 2015 εδώ). Οι προβλέψεις της Επιτροπής για επιλεγμένα κράτη της ΕΕ και για τα έτη 2040 και 2060 αποτυπώνονται στο διάγραμμα που ακολουθεί. (Ageing Report 2015).
Σύμφωνα με τις δημογραφικές τάσεις, οι δικαιούχοι σύνταξης το 2040 θα είναι ακόμα περισσότεροι. Ένα μικρότερο μερίδιο του ΑΕΠ (14% αντί για 16%) θα διανέμεται μέσω των συντάξεων σε περισσότερους συνταξιούχους.
Άρα οι σημερινοί νέοι θα λάβουν σημαντικά χαμηλότερες συντάξεις. Και θα συνταξιοδοτηθούν σε μεγαλύτερη ηλικία. Το κρίσιμο ερώτημα για τους σημερινούς νέους ασφαλισμένους και μελλοντικούς συνταξιούχους είναι ποιο θα είναι το ΑΕΠ το 2040.
Αρκεί να αναλογιστούμε πως, αν σήμερα διαθέταμε το 14% του ΑΕΠ του 2009 για συντάξεις, ακόμα και αν είχαμε 20% περισσότερους συνταξιούχους, θα μπορούσαμε να καταβάλλουμε τις ίδιες με τις σημερινές συντάξεις.
Όσο μεγαλύτερο το ΑΕΠ, τόσο υψηλότερες οι συντάξεις. Στον κόσμο χωρίς δανεικά, ο μόνος τρόπος για να αυξηθούν οι συντάξεις είναι η αύξηση του πλούτου, η αύξηση του μεγέθους της οικονομίας, του ΑΕΠ. Το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς θα επιτύχουμε τη βιώσιμη και αειφόρο ανάπτυξη στην κοινωνία και στην οικονομία μας. Το μήνυμα είναι επίμονο και μονότονο από κάθε σημείο του πλανήτη: για να επιβιώσουμε στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη οικονομία χρειάζεται να βελτιώσουμε την ανταγωνιστικότητά μας κι αυτόν το θεμελιώδη στόχο υπηρετούν οι μεταρρυθμίσεις.
Όσοι πιστεύουν και σήμερα ακόμη ότι η δυνατότητα ευημερίας και αξιοπρέπειας είναι ζήτημα ρητορικής και εξασφαλίζεται με ένα νόμο σε ένα άρθρο, ας συνεχίσουν την ανάγνωση των παραμυθιών.
Για τους υπόλοιπους ενήλικες, το μυστικό κρύβεται στην ίδια τη ζωή μας:
όλοι γνωρίζουμε εκ πείρας ότι το μόνο μέρος όπου η ευημερία προηγείται του μόχθου, η κατανάλωση της παραγωγής και η ανάπτυξη της ανταγωνιστικότητας είναι το Λεξικό.
υπέροχα πράγματα που έχει πει ο Ευγένιος Τριβιζάς για τα παιδιά…
Ήρωες δεν είναι τόσο οι εύποροι γονείς που πολλές φορές λόγω των υποχρεώσεών τους δεν έχουν καιρό να προσφέρουν ποιοτικό χρόνο στα παιδιά τους όσο εκείνοι που, παρά τις αντίξοες συνθήκες, παλεύουν και πολλές φορές θυσιάζονται για να τους προσφέρουν ό,τι καλύτερο μπορούν.
Για να μην ζούμε με μύθους ….
Οι ήττες της λογικής – ο μύθος των ζημιών από το PSI
Έχει επικρατήσει η εντύπωση πως τα Ασφαλιστικά Ταμεία αναγκάστηκαν να μειώσουν τις συντάξεις λόγω των ζημιών που υπέστησαν από το κούρεμα των ομολόγων το 2012 (PSI). Δεδομένου ότι το σύνολο των ζημιών των Ταμείων από το PSI ήταν 13.4 δισ., δηλαδή λιγότερα από την ετήσια επιχορήγηση των Ταμείων από το κράτος, αυτός ο ισχυρισμός είναι εντελώς αβάσιμος.
Σχετικά δε με τις κύριες συντάξεις, ο ισχυρισμός πως οι ζημιές από το PSI συνέτειναν στη μείωση των συντάξεων είναι ακόμα πιο αβάσιμος. Τα Ταμεία Κύριας Σύνταξης ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΟΑΕΕ & ΝΑΤ που μαζί με το ΓΛΚ καταβάλλουν το 95% των κύριων συντάξεων είχαν πολύ μικρές ζημιές από το PSI, ενώ κάθε χρόνο ελάμβαναν και λαμβάνουν πολλαπλάσιες επιχορηγήσεις από τον Προϋπολογισμό. Οι κύριες συντάξεις του Δημοσίου– υπέστησαν τις μεγαλύτερες μειώσεις– καταβάλλονται από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους το οποίο δεν είχε ζημιές αλλά 106 δισ.€ κέρδη από το PSI. Ο λόγος που τα Ταμεία αυτά είχαν πολύ μικρές ζημιές, είναι η αδυναμία τους να συσσωρεύουν αποθεματικά κεφάλαια επειδή εδώ και δεκαετίες είναι ελλειμματικά. Τα λιγοστά αποθεματικά τους, ουσιαστικά αποτελούν κεφάλαιο κίνησης -προέρχονται αποκλειστικά από επιχορηγήσεις του κράτους και μετά βίας επαρκούσαν για την καταβολή συντάξεων μερικών μηνών.
Για να μην ζούμε με μύθους ….
Ο μύθος των αποθεματικών
Αποτελεί ήττα της λογικής η ανάδειξη των «καταληστευμένων αποθεματικών» των Ταμείων σε ιερό δισκοπότηρο του Ασφαλιστικού. Ενώ όλοι γνωρίζουμε πως ήδη από τη δεκαετία του ’70 τα μεγαλύτερα Ταμεία κύριας σύνταξης ήταν ελλειμματικά, δεν μπορούσαν να σχηματίσουν αποθεματικά από τις εισφορές. Εξ αυτού άλλωστε επιχορηγούνται από το κράτος εδώ και 40 χρόνια, για να ανταποκριθούν στις ταμειακές τους υποχρεώσεις.Στο διάγραμμα που ακολουθεί συγκρίνονται οι ετήσιες αποδόσεις του διετούς ομολόγου του Γερμανικού Δημοσίου και των επενδύσεων των αποθεματικών των Ταμείων για την περίοδο 1996-2012. Η σύγκριση έχει ρόλο υπενθύμισης: όταν αξιολογούμε τη διαχείριση επενδύσεων δεν απομονώνουμε μόνο τις ζημιές αλλά εξετάζουμε συνολικά τις καλές και τις κακές περιόδους, συνυπολογίζουμε δηλαδή κέρδη και ζημιές.
Ο Μύθος πως τα Ταμεία έχασαν την περιουσία τους από άστοχες /σκανδαλώδεις επενδύσεις οφείλεται στο γεγονός ότι υπολογίσαμε μόνο τις ζημιές που υπέστησαν (ελληνικό χρηματιστήριο, δομημένα ομόλογα, PSI) και αγνοήσαμε τα κέρδη που αποκόμιζαν επί δεκαετίες. Μια ολοκληρωμένη εικόνα των αποδόσεων των αποθεματικών παρέχει η σύγκρισή τους σε βάθος χρόνου με τις αποδόσεις της πιο ασφαλούς επένδυσης εντός Ευρώ, του διετούς Ομολόγου του Γερμανικού Δημοσίου. Και αποδεικνύεται ότι τα αποθεματικά των Ταμείων: Την 4ετία 1996-99 πέτυχαν απόδοση πολύ υψηλότερη του Γερμανικού Ομολόγου: αποκόμισαν υψηλά κέρδη και από τα ελληνικά ομόλογα και από τις τοποθετήσεις στο ελληνικό χρηματιστήριο. Τη 2ετία 2000-01 είχαν απόδοση χαμηλότερη του Γερμανικού Ομολόγου: είχαν ζημιές από τις μετοχές αλλά κέρδη από τα Ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου κι έτσι οι αποδόσεις παρέμειναν θετικές. Την 4ετία 2002-05 σημείωσαν υψηλότερη απόδοση, διότι κατέγραψαν κέρδη και από τα ελληνικά ομόλογα και από το ελληνικό χρηματιστήριο. Μετά το 2008 οι αποδόσεις των αποθεματικών κατέρρευσαν μαζί με τη χώρα: τεράστιες ζημιές από τις τοποθετήσεις και στα ελληνικά ομόλογα και στο ελληνικό χρηματιστήριο. Η συνολική, ωστόσο, αποτίμηση της περιόδου 1995-2012 αποδεικνύει πως η μέση απόδοση των αποθεματικών των Ταμείων (2,2%) δεν διαφέρει πολύ από τη μέση απόδοση του 2ετούς Ομολόγου του Γερμανικού Ομολόγου. Υπήρξαν, δηλαδή, εξαιρετικά κακές χρονιές για τα αποθεματικά των Ταμείων στη διάρκεια της κρίσης, υπήρξαν όμως και εξαιρετικά επωφελείς και κερδοφόρες χρονιές, λόγω των υψηλών αποδόσεων που προσέφεραν οι ελληνικές μετοχές και τα ομόλογα.
Για να μην ζούμε με τους μύθους ….
Η επιχορήγηση των Ασφαλιστικών Ταμείων απαιτούσε συνεχή αιμορραγία του Κρατικού Προϋπολογισμού.
Μόνο τη 10ετία 2000-2009, ο Κρατικός Προϋπολογισμός πρόσφερε στα Ταμεία 98 δισ., ποσό που αντιστοιχεί στο 61% της αύξησης του δημόσιου χρέους την ίδια περίοδο.
Για τη 15ετία 2000-2014, το ποσό της επιχορήγησης των Ταμείων ανέρχεται σε 169 δισ.
Περισσότερο από το μισό δημόσιο χρέος!
ΠΗΓΗ: Τα στοιχεία για τις επιχορηγήσεις προέρχονται από το
Υπουργείο Οικονομικών(Έχουν αφαιρεθεί οι δαπάνες για ΟΑΕΔ, ΕΟΠΠΥ, ΟΠΑΔ)
Συνεδρίαση τομέα εργασίας και κοινωνικής ασφάλισης .
«Το πρώτο πράγμα, ο απροϋπόθετος όρος για να γίνει το οτιδήποτε, συνεπώς το πρώτο-πρώτο πράγμα που θα πρέπει να γίνει είναι: δημιούργησε σιωπή, φέρε τη σιωπή».
Σαίρεν Κίρκεγκωρ
Τυχαίο είναι…..
Είναι τυχαίο ότι μέχρι σήμερα δεν έχει παρουσιαστεί εγκεκριμένος οικονομικός απολογισμός του ΕΟΠΥΥ από την ίδρυσή του το 2012, ενώ ο νόμος ορίζει ότι αυτό πρέπει να γίνεται κάθε χρόνο;
-«Γνώθι σαυτόν»; Αν γνώριζα τον εαυτό μου, θα το ‘βαζα στα πόδια.
Βόλφγκανγκ Γκαίτε
Η απολυτότητα του τίποτα
Είναι εφιαλτικά κωμικοτραγική η απολυτότητα των απόψεων που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Άνθρωποι-γνώμες περιφέρουν το σαρκίο της παντεπόπτισσας ημιμάθειάς τους δίχως την παραμικρή αμυχή αμφισβήτησης των λεγόμενών τους.
Μια απύθμενη σιγουριά νεοψευδοαναγεννησιακού ρυθμού (έχουμε γνώμη αλλά όχι και γνώση για τα πάντα) πλανάται πάνω από τον αέρα του διαδικτύου, την ώρα, που περισσότερο από ποτέ, φαίνεται να ισχύει η ρήση του Ολλανδού συγγραφέα, Σέις Νότεμποομ -γραμμένη στις «Ιεροτελεστίες» του προ τριακονταετίας-:
«όλο και περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν όλο και λιγότερα για όλο και περισσότερα πράγματα».
Την ώρα που η πραγματικότητα σε όλες τις εκφάνσεις της είναι ρευστή και το εκμαγείο της αλλάζει μέρα με την ημέρα, γινόμαστε ολοένα και πιο «αγαλμάτινοι». Σαν να είμαστε κουρδισμένοι στα λόγια της Πακίτα Γκαλιέγο, της ηρωίδας μιας βραζιλιάνικης σαπουνόπερας, που ακούγεται στο Προοίμιο του «Πεχλιβάνη» του Θανάση Παπακωνσταντίνου:
«Φαίνεται σίγουρη για τον εαυτό της και αρκετά ανεξάρτητη η Πακίτα Γκαλιέγο. Ακούστε τι απάντησε όταν τη ρωτήσαμε αν γνώρισε ποτέ… τον φόβο! Να η απάντηση: “Δεν τον γνώρισα. Και μη με ρωτάτε γι’ αυτό παρακαλώ, είμαι… ευαίσθητη σ’ αυτό το θέμα’.»`
Την ίδια στιγμή αυτή η απολυταρχικότητα των απόψεων εμφανίζει ιανό πρόσωπο. Οι επικριτές της επίθεσης στο Charlie Hebdo γίνονται με τον ίδιο ζήλο επικριτές του Αρκά. Οι αμύντορες του ελληνικού γένους, που ξαπόστελναν τον άνθρωπο Αντετοκούμπο, πηγαίνουν τα παιδιά τους να τον απολαύσουν ως μπασκετμπολίστα Αντετοκούμπο, στο γηπεδάκι στα Σεπόλια. Οι «διάσημοι» όψιμοι καλωδιωμένοι ερασιτέχνες «οικονομολόγοι» τερματίζουν τα κοντέρ της πειθούς κατά πού φυσάει ο άνεμος.Η στατιστική σηκώνει τα χέρια ψηλά όταν την ώρα, που διαδικτυακά πληθαίνουν οι εικόνες-καταγγελίες με τις κακοποιήσεις των ζώων, πληθαίνουν στις γειτονιές και και οι αδέσποτες φόλες της. Ή όταν πληθαίνουν οι συμμετοχές στα φεστιβάλ ετερότητας σε μια χώρα για την οποία η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας (ECRI) είναι καταπέλτης.Οι, πλέον, φιλελεύθεροι σχολιαστές μετατρέπονται εν μια διαδικτυακή νυκτί σε φασίστες πρώτης γραμμής, όταν η συζήτηση περάσει από την «κατσίκα του γείτονα» στη δική τους εμπλουτίζοντας τα λόγια του François-Marie Arouet: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες· αλλά όχι στον «τοίχο» μου….».
Το δάχτυλο του χαφιέ της γωνίας γίνεται ένα πλήκτρο, PrtScn, που το πατάς και καταγράφεις τον άλλο, επιτονίζοντας την «ενοχή» του (δίκαιη ή άδικη) με κόκκινο χρώμα και τον κοινοποιείς πίνοντας παράλληλα νερό στο όνομα της διατήρησης της ιδιωτικότητας. Όσοι παίρνουν θέση κατηγορούνται θανάσιμα από τους άλλους ως «τυχοδιώκτες». Οι ίδιοι εξοβελίζουν τους δεύτερους ως «απολιτίκ». Και οι εγκληματίες πολιτικοί εμφανίζονται τώρα ως σωτήρες των σωτήρων που θα μας έσωζαν από αυτούς (!)`Ένας τυφώνας υποκρισίας σαρώνει τα πάντα στο διάβα του. Ένας τυφώνας απολυτότητας του τίποτα ο οποίος, ολοένα και πιο συχνά, πλέον, ξεκινάει με τη φράση: «Επειδή πολλοί με ρωτούν ποια είναι η άποψή μου…»
***
Ευγένιος Τριβιζάς για τα παιδιά
