Λεύκτρα
72 χρόνια από την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα: 50.000 άνθρωποι στην τελετή μνήμης [εικόνες]
Η πόλη της Χιροσίμα στην Ιαπωνία τιμάει σήμερα την συμπλήρωση 72 ετών από τον πυρηνικό βομβαρδισμό της από τις ΗΠΑ, στην διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου στο Κεντρικό Πάρκο της Ειρήνης.
Ο δήμαρχος της πόλης Καζούμι Ματσούι απηύθυνε κάλεσμα ειρήνης σε ολόκληρο τον κόσμο, δίνοντας έμφαση στην κατάργηση των πυρηνικών οπλοστασίων.
Την τελετή μνήμης, παρακολούθησαν περισσότεροι από 50.000 άνθρωποι.
Μεταξύ αυτών, ήταν κάποιοι που κατόρθωσαν να επιβιώσουν μετά την επίθεση, οι απόγονοί τους, ακτιβιστές της ειρήνης, αλλά και εκπρόσωποι περίπου 80 χωρών και περιοχών από ολόκληρο τον κόσμο.
Ο δήμαρχος της πόλης, προέβη σε μία διακήρυξη για την ειρήνη προς το ακροατήριο του, ενώ αναφέρθηκε στην απώλεια της ανθρώπινης ζωής και της κουλτούρας, αλλά και στην δυστυχία που προκάλεσε ο πυρηνικός βομβαρδισμός.
Παράλληλα, παρότρυνε την ιαπωνική κυβέρνηση να «εξαντλήσει κάθε περιθώριο» προκειμένου να υπηρετήσει έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά όπλα.
Επίσης, ζήτησε από την ιαπωνική κυβέρνηση να υποστηρίξει περισσότερο τα θύματα της πυρηνικής επίθεσης του 1945 που επέζησαν, αλλά «κι όλους τους άλλους που υπέφεραν ψυχικά και σωματικά από τις συνέπειες της ραδιενέργειας».
πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Κέρδος online 6/8/2017 11:43
Περί θεάτρου ο λόγος !!!
Το θεατρικό ετοιμάζεται , τον Σεπτέμβρη θα εγκαινιαστεί το θεατράκι στο Τζούμα Πούσι
Συζητήσεις περί αρχιτεκτονικής τοπίου !!!
Λαοσύναξη στα Βίλλια
Βίλλια πανηγύρι 2017
Μεταμόρφωση του Σωτήρος στα Βίλλια
Βίλλια Αττικης
Απογευματινή κουβεντούλα
Σαράντι Βοιωτίας
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ! Ποια ομάδα είχε προσεγγίσει τον Ωνάση; (photo)
4. Αυγούστου, 2017
Η αγάπη του Αριστοτέλη Ωνάση για τον αθλητισμό δεν αμφισβητήθηκε ποτέ και στη διάρκεια της παντοδυναμίας του δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τον είχαν προσεγγίσει ώστε να βοηθήσει οικονομικά το σύλλογό τους.Ο γιος του, Αλέξανδρος, λόγω Σμύρνης είχε ιδιαίτερη συμπάθεια στον Πανιώνιο και, αν δεν συνέβαινε το μοιραίο δυστύχημα με το αεροσκάφος του, δεν αποκλείεται η ιστορία να είχε γραφτεί διαφορετικά για το σύλλογο της Νέας Σμύρνης.
Αντίθετα, ο Αριστοτέλης κρατούσε αποστάσεις. Δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη του για τις προσφυγικές ομάδες αλλά δεν τρελαινόταν κιόλας. Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 εμφάνισε «ερυθρόλευκες» τάσεις, θαυμάζοντας υπέρ το δέον την ομάδα που σάρωνε στο διάβα της και εξαιτίας αυτού έλαβε την προσωνυμία Θρύλος. Το είχε αποδείξει έμπρακτα αυτό, όταν τον Ιούνιο του 1959 μετά την κατάκτηση του έκτου συνεχόμενου πρωταθλήματος (1954-1959) είχε συμπέσει στο ναυπηγείο του Κιέλου στη (Δυτική) Γερμανία να καθειλκύει το νέο του πετρελαιοφόρο στο οποίο είχε δώσει την ονομασία «Ολυμπιακός πρωταθλητής». Ενα προγενέστερο πετρελαιοφόρο το είχε βαφτίσει «Ολυμπιακός διεκδικητής».
Αρκετά χρόνια αργότερα και ενώ η περιουσία του εκτινασσόταν μέρα με την ημέρα ο Αρίστος, όπως τον έλεγαν οι φίλοι του, συνέχιζε την πολυτάραχη κοσμική του ζωή σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Βάση του όμως ήταν πάντα η Αθήνα και οι βραδιές του στα «μπουζούκια» έχουν μείνει αξέχαστες.Σε μία από αυτές στην παραλιακή «Νεράιδα» συνέπεσε να τα… σπάει την ίδια ώρα που η διοίκηση του Παναθηναϊκού παρέθετε επίσημο δείπνο στους επικεφαλής της αποστολής της Γιουγκοπλάστικα, της γιουγκοσλαβικής ομάδας με την οποία διεκδικούσε πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο μπάσκετ σε ένα περίεργο σύστημα που ίσχυε τότε.Στο πρώτο ματς στο Σπλιτ οι «πράσινοι» είχαν χάσει με 87-63 και έπρεπε να καλύψουν διαφορά 25 πόντων για να πάρουν την πρόκριση απέναντι σε μία από τις κορυφαίες ομάδες εκείνης της εποχής. Παρά την έξοχη εμφάνιση του Χρήστου Ιορδανίδη (πέτυχε ρεκόρ καριέρας στην Ευρώπη με 31 πόντους), ο Παναθηναϊκός επικράτησε με 94-83 αλλά η πρόκριση είχε χαθεί.Ξαναγυρνάμε στη «Νεράιδα», όπου ένας από τους πλέον δραστήριους παράγοντες του Παναθηναϊκού, ο αντικέρ Μιχάλης Πολέμης, δεν έχασε την ευκαιρία και πλησίασε τον Ελληνα κροίσο.
Μετά τις τυπικές χαιρετούρες ο Ωνάσης δεν έκρυψε στον Πολέμη τον ενθουσιασμό αλλά και την υπερηφάνεια του για το κατόρθωμα της ομάδας να φθάσει στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Βρισκόμαστε, άλλωστε, στις αρχές Φεβρουαρίου του 1972, οκτώ μήνες μετά τον τελικό του Γουέμπλεϊ.Ο Πολέμης, που είχε τότε την ιδιότητα του αρχηγού του ποδοσφαιρικού τμήματος, πήρε το θάρρος και του πρότεινε να γίνει τακτικό μέλος του συλλόγου. Παρά τον αρχικό του αιφνιδιασμό, ο παμπόνηρος Σμυρνιός επικαλέστηκε φόρτο εργασίας και αρνήθηκε αλλά ταυτόχρονα έδωσε την υπόσχεση να μετέχει σε εκδηλώσεις του συλλόγου και να βρίσκεται στο γήπεδο σε μεγάλα ματς.Ετσι, δέχθηκε να γίνει η εγγραφή του ως μέλους, που θα γινόταν πράξη λίγες μέρες αργότερα στη γενική συνέλευση του συλλόγου.Η γενική συνέλευση, που είχε ως βασικό στόχο την έγκριση του προϋπολογισμού για την περίοδο 1972-1973 (52 εκατ. δραχμές), έγινε μεν αλλά χωρίς ο Ωνάσης να εγγραφεί μέλος.Οπως δικαιολογήθηκαν στον Παναθηναϊκό, αυτό δεν έγινε για τυπικό λόγο που δεν ήταν άλλος από το γεγονός ότι δεν είχε υποβάλει επίσημα αίτηση!Το θέμα δεν συζητήθηκε καν έπειτα από πρόταση του προέδρου Κίτσιου και παρά τις συνεχείς οχλήσεις του Πολέμη τις επόμενες μέρες ο Ωνάσης ποτέ δεν απάντησε. Αλλωστε, ήταν απλά μια κουβέντα υπό τον ήχο των μπουζουκιών και την επήρεια του αλκοόλ.Απλώς είχε χαθεί μια εξαιρετική ευκαιρία για τον Παναθηναϊκό, όπως χάθηκε πρόσφατα μια ανάλογη με ένα άλλο κορυφαίο όνομα του εφοπλιστικού και επιχειρηματικού κόσμου…Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής
Ασε το παιδί σου, άσε τον άντρα σου, άσε τη γυναίκα σου, άσ’ τους όλους ήσυχους να κάνουν τις επιλογές τους, να πάρουν τις αποφάσεις τους. Μην πιέζεις κανέναν. Μην ενοχλείς τους άλλους. Το μεγάλο πρόβλημά σου είναι ακριβώς αυτό. Εχεις μεταθέσει το πρόβλημά σου στους άλλους και δεν κοιτάς μέσα σου. Δεν σου φταίει κανένας για την ευτυχία που δεν έχεις.Δεν σου φταίει κανένας για τη μιζέρια που κουβαλάς. Δεν σου φταίει κανένας για το κενό που υπάρχει στην ψυχή σου. Διαρκώς λες: «Μου φταίει το ένα, μου φταίει το άλλο». Αν είναι δυνατόν να σου φταίει ο ένας κι ο άλλος. Εσύ σου φταις.
Μου φταίω εγώ. Το πρόβλημα είναι δικό μου. Κάτι δικό μου έχω, που με βασανίζει.Αν είναι δυνατόν, η ευτυχία η δική μου να εξαρτάται από το τι θα κάνει το παιδί μου ή η γυναίκα μου ή ο άντρας μου ή ο γείτονάς μου. Δηλαδή, για να γίνω εγώ ευτυχισμένος, θα πρέπει ν’ αλλάξουν οι άλλοι; Πιστεύω να καταλαβαίνεις τον παραλογισμό αυτής της απαίτησης.Καθένας παίρνει τις δικές του αποφάσεις, κάνει τις δικές του επιλογές, έχει τη δική του ωριμότητα, τη δική του ώρα. Εσύ να ‘σαι εντάξει με τον εαυτό σου και να το παραδέχεσαι. Να πεις: «Δεν φταίει το παιδί μου. Δεν φταίει ο άντρας μου. Δεν φταίει η γυναίκα μου. Εγώ φταίω που δεν έχω καλή σχέση με τον εαυτό μου, με την ψυχή μου, με τον Θεό μου».Δεν έχω καλή σχέση με τον Θεό. Και έπειτα, για να ‘μαι εγώ ευτυχισμένος, ζητώ απ’ τους άλλους να αλλάξουν. «Κάνε αυτό, να σε δω να χαρώ». Θα χαρείς αν με δεις να αλλάζω με το ζόρι; Και τι θες να ‘χεις δίπλα σου; Τι είναι ο άλλος; Ενα μπιμπελό; Ενα παιχνιδάκι που το παίρνεις από δω και το βάζεις εκεί, κι ευχαριστιέσαι; Μα το παιδί σου και ο άνθρωπός σου δεν είναι κτήματά σου. Εχουν τη δικής του προσωπικότητα, την ψυχή τους ανεξάρτητη και ζητούν τον δικό τους ζωτικό χώρο. Και ελευθερία.Πάρ’ το απόφαση: δεν μπορείς να ελέγχεις τους άλλους. Και μη γυρίσεις να μου πεις: «Ναι, εσύ τα λες αυτά επειδή δεν έχεις δικές σου τέτοιες υποχρεώσεις και γι’ αυτό είσαι χαλαρός». Οχι, δεν το λέω γι’ αυτό. Το λέω επειδή έχω δει πολλούς έγγαμους ανθρώπους, παντρεμένους, που ζουν φυσιολογικά. Εχω δει μάνες και πατέρες οι οποίοι αγαπούν πολύ τα παιδιά τους, θέλουν πολύ τη διόρθωσή τους, την επιστροφή κι αλλαγή τους. Μα σέβονται απεριόριστα τα παιδιά τους. Κι έχουν καταλάβει αυτοί οι γονείς ότι δεν μπορείς ν’ αλλάξεις τον άλλον με φωνές. Πάρ’ το απόφαση: δεν αλλάζει ο άλλος με τις φωνές σου. Αλλά και αν τον αλλάξεις, αυτή η αλλαγή θα ‘ναι πρόσκαιρη και θα ‘χει μέσα της κάτι το πιεστικό. Και η πίεση αυτή θα βγει κάπου αλλού. Δεν αλλάζει έτσι ο κόσμος.Ασε το παιδί σου ήσυχο. Πες του το σωστό. Εννοείται. Θα το πεις μία, θα το πεις δύο, θα το πεις τρεις. Μετά; Τι θα κάνεις. «Οχι, εγώ θέλω να τον δω ν’ αλλάζει τώρα». Αυτό είναι μια δική σου ανάγκη. Παραδέξου το. Είναι δική σου ανάγκη να κάνεις τον κόσμο όπως εσύ τον θέλεις. Αρα έχεις δικό σου θέμα.