Πρώην στέλεχος κραταιών εταιρειών τεχνολογίας προειδοποιεί…


Ξεχάσατε το smartphone σας στο σπίτι και τώρα νιώθετε νευρικότητα, αισθάνεστε ότι κάτι χάνετε; Μπαίνετε να χαζέψετε στο Facebook, στο Instagram ή στο YouTube και καταλήγετε να χαραμίζετε όλη τη μέρα εκεί; Η ημερήσια διάταξη θεμάτων που απασχολούν το μυαλό σας ορίζεται από τα θέματα που θέτουν τα σόσιαλ μίντια;
Δεν είστε εξαίρεση, ούτε και ευθύνεστε αποκλειστικά για αυτόν τον καθ’ όλα σύγχρονο εθισμό. Η τεχνολογία έχει βρει τον τρόπο να κάνει κατάληψη στο μυαλό μας, υποστηρίζει ο Τρίσταν Χάρις, πρώην product manager της Google και νυν επικριτής των μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας, που, όπως λέει, έχουν βρει τρόπους να ελέγχουν και να χειρίζονται τη σκέψη και τον χρόνο μας.«Το κινητό στην τσέπη σας είναι σαν ένας κουλοχέρης. Κάθε φορά που το κοιτάτε είναι σαν να τραβάτε τον μοχλό για να δείτε αν κερδίσατε κάτι». Ετσι περιγράφει ο Xάρις την κατάσταση εξάρτησης που έχουμε διαμορφώσει με τα τηλέφωνά μας, τον οποίο ο Τύπος στις ΗΠΑ χαρακτηρίζει «ό,τι κοντινότερο διαθέτει σε συνείδηση η Σίλικον Βάλεϊ». Σκεφτείτε το, συμβαίνει. Η εξάρτηση αυτή οδηγεί ακόμα και σε αυτό που οι επιστήμονες αποκαλούν «κατά φαντασίαν δονήσεις» – όταν δηλαδή νομίζουμε ότι το κινητό μας δονείται ή χτυπάει, ενώ μπορεί να μην είναι καν εκεί.«Η τεχνολογία πλέον κατευθύνει το τι σκέφτονται καθημερινά δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι», λέει ο Χάρις. «Οι θρησκείες και οι κυβερνήσεις δεν έχουν τόσο μεγάλη επίδραση στην καθημερινότητά μας». Ο απόφοιτος του Στάνφορντ με προϋπηρεσία σε μεγαθήρια, όπως η Google, η Apple και η Apture, παράτησε την καριέρα αυτή για να στήσει το Time Well Spent, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που σκοπό έχει να αποκαλύψει τον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογία εκμεταλλεύεται τα τρωτά μας σημεία, το πώς οι προγραμματιστές σχεδιάζουν τηλέφωνα και εφαρμογές, ώστε να απορροφούν όλο και περισσότερο χρόνο από τη ζωή μας, χρόνο που δεν επιθυμούμε απαραίτητα να δώσουμε.Αύξηση εφηβικού άγχουςΨυχολόγοι δε επιβεβαιώνουν ότι η τεχνολογία αυξάνει γεωμετρικά το άγχος, ειδικά στους εφήβους, οι οποίοι είναι οι πιο επιρρεπείς. Πλέον, ούτε εκείνοι ούτε εμείς έχουμε χρόνο για να μην κάνουμε απολύτως τίποτα, κάτι που ψυχολογικά κρίνεται απαραίτητο. Τα τηλέφωνά μας μετατρέπονται σε συσκευές που προκαλούν συνεχή διέγερση.Ο ψυχολόγος Λάρι Ρόζεν και η ομάδα του στο Πανεπιστήμιο Dominguez Hills στην Καλιφόρνια διαπίστωσαν πως όταν οι άνθρωποι μένουν μακριά από τα κινητά τους, ο εγκέφαλός δίνει σήμα για την παραγωγή της ορμόνης κορτιζόλη. Η κορτιζόλη δημιουργεί μια κατάσταση επιφυλακής στον εγκέφαλο, μας κάνει υπερευαίσθητους στο περιβάλλον, κάτι που π.χ. εξυπηρετούσε τον πρωτόγονο άνθρωπο γιατί τον κρατούσε ασφαλή. Σήμερα απλώς μας οδηγεί στην ανάγκη να κοιτάξουμε το κινητό μας.


Τα συστήματα αυτά είναι σχεδιασμένα ώστε να κατευθύνουν τα ένστικτά μας καλύτερα από ό,τι εμείς τα ελέγχουμε. Τα Snapchat Streaks εθίζουν τους εφήβους στο να στέλνουν καθημερινά έστω ένα μήνυμα σε όλες τις επαφές τους, τα autoplay στο YouTube μας κρατούν περισσότερη ώρα εκεί, οι ειδοποιήσεις μας υπενθυμίζουν να τσεκάρουμε τις συσκευές μας.Και πώς ξέρουμε πότε είναι κάτι που θέλουμε εμείς και πότε μας κατευθύνει η συσκευή; «Αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου δολαρίων», λέει ο Χάρις στο Wired. «Κάποιες φορές αυτό είναι ευχάριστο. Δεν είμαι ενάντια στην τεχνολογία. Απλώς σε αυτόν τον πόλεμο για την προσοχή μας η τεχνολογία μάς κατευθύνει προς τους δικούς της στόχους, όχι τους δικούς μας. Απολαμβάνουμε αυτό που μας πείθει να κάνουμε, γεγονός που μας κάνει να πιστεύουμε ότι ήταν επιλογή μας. Ξεχνάμε αν το επόμενο βίντεο στο YouTube φορτώθηκε αυτόματα και ήμασταν ευχαριστημένοι που παρακολουθήσαμε. Ομως, όλοι αυτοί που εργάζονται για να μας δώσουν το καλύτερο πιθανό επόμενο βίντεο δεν γνωρίζουν ότι είναι 2 π.μ. και μπορεί να πρέπει να κοιμηθούμε. Δεν είναι στην ομάδα μας. Είναι στην ομάδα αυτών που θέλουν να περάσουμε όσο περισσότερο χρόνο γίνεται στη συγκεκριμένη υπηρεσία…»._______________________   Πηγή: kathimerini.gr

Πόσα κιλά γάλα χρειάζονται για 1 κιλό τυρί;

Για να γίνει το τυρί χρειάζεται πολύ περισσότερο γάλα από αυτό που φαντάζεται κανείς. Τόσο που δικαιολογεί τα χρήματα που ξοδεύει κανείς για ένα ιδιαίτερο, ωραίο τυράκι…
Για να γίνει 1 κιλό τυρί χρειάζονται 10 κιλά αγελαδινό ή κατσικίσιο γάλα, αλλά μόνο 6 κιλά πρόβειο.Γιατί όμως χρειάζεται περισσότερο αγελαδινό ή κατσικίσιο από πρόβειο γάλα για να γίνει η ίδια ποσότητα τυριού; Το τυρί παράγεται από τυρόπηγμα (εκτός από τα τυριά τυρογάλακτος), δηλαδή από τα στερεά του γάλακτος, που αποτελούνται κυρίως από την πρωτεΐνη του γάλακτος (καζεΐνη) και από λίπος, το οποίο εγκλωβίζεται μηχανικά μέσα στο πλέγμα που σχηματίζουν οι καζεΐνες κατά την παραγωγή του τυριού. Το πρόβειο γάλα είναι πιο παχύ και πιο πλούσιο σε πρωτεΐνη από τα άλλα δυο, που σημαίνει ότι το γάλα περιέχει μεγαλύτερο ποσοστό στερεών που θα δώσουν το τυρόπηγμα. Άρα, λιγότερο γάλα προβάτου, για την ίδια ποσότητα τυροπήγματος και τυριού. Το κατσικίσιο είναι συνήθως λίγο πιο λιπαρό από το αγελαδινό, αλλά με περίπου ίδια πρωτεΐνη, ενώ το αγελαδινό ποικίλει πολύ ανάλογα με τη φυλή της αγελάδας.milk2 cheeseloversΜιας και μιλάμε για διαφορετικούς τύπους γάλακτος, ας πούμε δυο λόγια παραπάνω: Ξέρατε ότι στο αγελαδινό γάλα τα σφαιρίδια του λίπους του είναι μεγαλύτερα και διαχωρίζονται ευκολότερα από τα υπόλοιπα συστατικά του γάλακτος. Αυτός ο διαχωρισμός δημιουργεί την πέτσα στην επιφάνεια του γάλακτος αν αυτό δεν ομογενοποιηθεί. Συνήθως, όμως, το αγελαδινό γάλα ομογενοποιείται πριν πωληθεί και η κρέμα ενσωματώνεται πλήρως στο γάλα. Το κατσικίσιο γάλα αποβουτυρώνεται πιο δύσκολα.Και κάτι ακόμα: φανταζόμαστε πως ξέρετε ότι για να παράξει γάλα το ζώο –αγελάδα, πρόβατο ή κατσίκα- πρέπει να γεννήσει. Ξέρατε όμως ότι ενώ οι αγελάδες γεννούν, αυστηρά, ένα μοσχαράκι, τα αιγοπρόβατα συχνά κάνουν δίδυμα και τρίδυμα;

Σύμφωνα με μελέτη, η μαζική παρακολούθηση φιμώνει τις μειοψηφούσες απόψεις


Μια νέα μελέτη δείχνει ότι η γνώση της κυβερνητικής επιτήρησης προκαλεί τους ανθρώπους να αυτολογοκρίνουν στο διαδίκτυο τις μειοψηφικές τους απόψεις. Η έρευνα προσφέρει μια αφυπνιστική ματιά στην επικρατούσα άποψη-κράχτη ότι τα κοινωνικά μέσα και η πρόσβαση στο διαδίκτυο επιδρούν «εκδημοκρατιστικά» και ενισχύουν τη γνώμη της μειοψηφίας.Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journalism and Mass Communication Quarterly, εξέτασε την επίδραση που είχαν ήπιες υπενθυμίσεις της μαζικής επιτήρησης στους συμμετέχοντες. Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων αντέδρασε αποφεύγοντας να εκφράσει απόψεις που θεωρούσε ότι ανήκουν στη μειοψηφία. Η έρευνα αυτή απεικονίζει το πως η εκτεταμένη επίγνωση της κυβερνητικής επιτήρησης, όπως αυτή αποκαλύφθηκε από τον πληροφοριοδότη Edward Snowden το 2013, οδηγεί στην αποσιώπηση των μειοψηφουσών απόψεων.Ο «φαύλος κύκλος της σιωπής» είναι ένα καλά μελετημένο φαινόμενο κατά το οποίο οι άνθρωποι καταστέλλουν αντιδημοφιλείς απόψεις για να ενταχθούν και να αποφύγουν την κοινωνική απομόνωση. Έχει εξεταστεί στο πλαίσιο των κοινωνικών μέσων και στο φαινόμενο του «θαλάμου ηχούς», σύμφωνα με το οποίο προσαρμόζουμε τις απόψεις μας ώστε να ταιριάζουν στη διαδικτυακή δραστηριότητα των φίλων μας στο Facebook και στο Twitter. Αλλά αυτή η μελέτη προσθέτει ένα νέο επίπεδο, εξετάζοντας ρητά το πώς η κυβερνητική επιτήρηση επηρεάζει την αυτολογοκρισία.Οι συμμετέχοντες στη μελέτη αρχικά εξετάστηκαν σχετικά με τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους και τη δραστηριότητά τους στο διαδίκτυο, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ψυχολογικό προφίλ για κάθε άτομο. Σε μια ομάδα αποτελούμενη από τυχαίο δείγμα συμμετεχόντων, έγιναν διακριτικές υπενθυμίσεις σχετικά με την κυβερνητική επιτήρηση και στη συνέχεια παρουσιάστηκε σε όλους τους συμμετέχοντες, ένας ουδέτερος, φανταστικός τίτλος σύμφωνα με τον οποίο αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ είχαν στοχεύσει θέσεις του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ. Στη συνέχεια τους τέθηκε μια σειρά ερωτημάτων σχετικά με τη στάση τους απέναντι στο υποθετικό γεγονός της είδησης, για παράδειγμα πώς νομίζουν ότι θα αισθάνονταν οι περισσότεροι Αμερικανοί για το γεγονός και αν θα εξέφραζαν δημόσια τη γνώμη τους σχετικά με το θέμα. Η πλειοψηφία αυτών που είχαν «κατηχηθεί» με πληροφορίες σχετικές με την επιτήρηση ήταν λιγότερο πιθανό να αποκαλύψουν τις πιο αιρετικές από τις ιδέες τους, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων των συμμετεχόντων που με βάση το ψυχολογικό προφίλ τους αξιολογήθηκαν ως λιγότερο πιθανό να αυτολογοκρίνουν.Η Elizabeth Stoycheff, η επικεφαλής ερευνήτρια της μελέτης και Επίκουρος Καθηγήτρια στο Wayne State University, ταράχτηκε από αυτές τις διαπιστώσεις.

«Τόσοι πολλοί άνθρωποι με τους οποίους έχω μιλήσει, λένε, ότι δεν νοιάζονται για τη διαδικτυακή επιτήρηση, επειδή δεν παραβιάζουν κανέναν νόμο και δεν έχουν τίποτα να κρύψουν. Θεωρώ αυτούς τους εξορθολογισμούς βαθύτατα ανησυχητικούς».

Είπε ότι οι συμμετέχοντες οι οποίοι συμμερίζονταν την πεποίθηση «δεν έχω τίποτα να κρύψω», οι οποίοι είχαν την τάση να υποστηρίζουν τη μαζική επιτήρηση ως απαραίτητη για την εθνική ασφάλεια, ήταν οι πιθανότεροι να αποσιωπήσουν τις μειοψηφούσες απόψεις τους.


«Το γεγονός ότι τα άτομα τύπου “δεν έχω τίποτα να κρύψω” βιώνουν μία τέτοια καταστολή, καταδεικνύει πως η προστασία της ιδιωτικότητας στο διαδίκτυο είναι πολύ σημαντικότερη από την απλή νομιμότητα των ενεργειών ενός ατόμου. Πρόκειται για θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα να έχει κανείς τον έλεγχο της αυτο-παρουσίασης και της εικόνας του, τόσο κατ’ ιδίαν όσο, τώρα πια, και στην δυνατότητα αναζήτησης ιστορικού και μεταδεδομένων», είπε.

Η Stoycheff ανησυχεί επίσης για την αθόρυβη καταπιεστική συμπεριφορά της αυτολογοκρισίας.

«Με ανησυχεί ότι η επιτήρηση φαίνεται να διευκολύνει μια κουλτούρα αυτολογοκρισίας, διότι οδηγεί σε περαιτέρω στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων των μειονοτικών ομάδων. Και είναι δύσκολο να προστατευθούν και να επεκταθούν τα δικαιώματα αυτών των ευάλωτων πληθυσμιακών ομάδων, όταν οι φωνές τους δεν αποτελούν μέρος της συζήτησης. Η δημοκρατία ευδοκιμεί σε μια ποικιλία ιδεών ενώ η αυτολογοκρισία την κάνει να λιμοκτονεί», είπε. «Aπαραίτητη κίνηση είναι η μετατόπιση της συζήτησης, έτσι ώστε οι Αμερικανοί να καταλάβουν ότι οι πολιτικές ελευθερίες έχουν τόση θεμελιώδη σημασία για την μακροπρόθεσμη ευημερία της χώρας όσο και η παρεμπόδιση των όχι και τόσο συχνών τρομοκρατικών επιθέσεων.»

Η Stoycheff έχει γράψει σχετικά με την ικανότητα των διαδικτυακών εργαλείων κοινής χρήσης να εμπνεύσουν δημοκρατική αλλαγή. Όμως, τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης έχουν αλλάξει τις απόψεις της. «Η υιοθέτηση των τεχνικών επιτήρησης, τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τον ιδιωτικό τομέα, υπονομεύει την ικανότητα του Διαδικτύου να χρησιμεύσει ως μια ουδέτερη πλατφόρμα για έντιμη και ανοικτή συζήτηση. Αρχίζει να εξαλείφεται η ικανότητα του Διαδικτύου να λειτουργεί ως φιλόξενος χώρος συνάντησης για όλες τις φωνές, αντιθέτως φροντίζει πια μόνο για τον πιο κυρίαρχο», είπε. Κατά δήλωσή της δεν έλαβε καμία εξωτερική χρηματοδότηση για την έρευνα ή τη δημοσίευση της συγκεκριμένης μελέτης.

***

Πηγή:washingtonpost  Μετάφραση:medialibreΑντικλείδι , http://antikleidi.com

Ο Ηγεμόνας (The Prince)

Νικολό Μακιαβέλι
οι άνθρωποι που δεν βρίσκονται σε θέση δύναμης, θα κάνουν ό,τι μπορούν για να την αποκτήσουν, και  οι άνθρωποι με δύναμη, θα κάνουν ό,τι μπορούν για να τη διατηρήσουν.»

Άρθρο από το Alcimos * στο bankingnews
Το γνωμικό είναι παλιό:  
Αν μια αρκούδα κυνηγάει την παρέα σου, δε χρειάζεται να τρέξεις πιο γρήγορα απ’ αυτήν για να γλυτώσεις. 
Αρκεί να τρέξεις πιο γρήγορα απ’ τον προτελευταίο.
Αυτό ακριβώς γίνεται στη χώρα: 
Υπάρχει μια αρκούδα η οποία τρώει όποιον βρει μπροστά της. 
Οι επιχειρηματίες και γενικά η οικονομική και κοινωνική ηγεσία της χώρας παλεύουν με κάθε τρόπο να γλυτώσουν από την αρκούδα. Στην προσπάθεια αυτή κάνουν τα πάντα, διαγκωνίζονται, βάζουν τρικλοποδιές στους μπροστινούς τους. 
Αναρίθμητα είναι τα πρώην κραταιά ονόματα που «τα έφαγε η αρκούδα», με τον έναν ή τον άλλον τρόπο,
Το κακό είναι ότι αυτή η αρκούδα είναι αχόρταγη. 

Αυτό δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν: η αρκούδα, που είναι βέβαια το τέρας της διαπλοκής, γιγαντώθηκε με πακέτα Ντελόρ, μίζες εξοπλιστικών, τα μαύρα ταμεία της Siemenς, λαθρεμπόριο καυσίμων και τσιγάρων και άλλα παρόμοια ων ουκ έστι αριθμός.  Όταν τα κρατικά ταμεία που τάιζαν την αρκούδα άδειασαν, αυτή στράφηκε εναντίον των πάσης φύσεως αφεντικών της, αυτών που τη χρησιμοποιούσαν για να ληστεύουν και να κατακλέβουν.  
Και τους τρώει έναν-έναν, ονόματα δε χρειάζεται να λέμε. 
Οι πιο τυχεροί, απλά χρεοκοπούν. 
Οι λιγότερο τυχεροί (η αυτοί που είναι πιο «σκληροί» κι άρα προβάλλουν περισσότερες αντιστάσεις) περνάνε κι από τον Κορυδαλλό.
Να θυμίσουμε ότι, παραδοσιακά, η αρκούδα έτρωγε τους φτωχούς. 
Γιατί βέβαια, οι φτωχοί επιβαρύνονταν (αναλογικά) περισσότερο από την τιμή του γάλακτος στο super market, το τέλος ΑΠΕ στην τιμή του ρεύματος και την υποχρεωτική παράσταση δικηγόρου στις μεταβιβάσεις ακινήτων. 
Τη μέση τάξη δεν την ένοιαζε πολύ το όλο πράγμα, εξάλλου μάλλον ευνοημένη ήταν από την κατάσταση αυτή. 
Γι αυτό και, τα πρώτα χρόνια τουλάχιστον, η μέση τάξη ήταν υπέρ του μνημονίου κι οι οικονομικά ασθενέστεροι κατά (με τη λογική «μη μου τους κύκλους τάραττε» για τους μεν, και «εμείς χαμένοι για χαμένοι είμαστε» για τους δε).
Όμως, με την κρίση η φτωχοί αδυνάτισαν κι η αρκούδα δε χόρταινε πια μ’ αυτούς. 
Αναγκάστηκε να στραφεί και σε ανώτερα στρώματα. 

Οπότε είδαμε και τη μέση τάξη να κατεβαίνει στους δρόμους—κατά αστείο τρόπο, πολλοί που συμμετείχαν στα συλλαλητήρια υπέρ του «Ναι», εν συνεχεία κατέβηκαν σε συλλαλητήρια κατά των μέτρων-απόρροια του μνημονίου που αφορούσαν τον κλάδο τους. 
Εν τω μεταξύ, οι πολιτικοί μας (που εκτελούν χρέη αρκουδιάρη), όσο είναι στην απέξω υπόσχονται ότι «εγώ θα εξημερώσω την αρκούδα και δε θα τρώει πια» (ή «θα τρώει τους άλλους, όχι εσάς», λες κι η αρκούδα νοιάζεται για το ποιον τρώει), ενώ όταν είναι στην εξουσία λένε «λίγο ακόμη να φάει η αρκούδα, μην την ενοχλείτε, θα χορτάσει και θα φύγει». 
Στους ψηφοφόρους – υποψήφια γεύματα δεν τους κόβει βέβαια να ρωτήσουν:
 «καλά ρε μεγάλε, κι αν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σταματήσει να τρώει η αρκούδα, εσύ δηλαδή θα αρχίσεις να ζεις από το μισθό σου;». 
Αυτά τα φαινόμενα, βέβαια, δεν είναι αποκλειστικά ελληνικά. Υπάρχει στα οικονομικά η έννοια του resource curse, η λεγόμενη «κατάρα των πλουτοπαραγωγικών πηγών». 
Έχει παρατηρηθεί ότι στα κράτη που ανακαλύπτονται πλουτοπαραγωγικές πηγές (όπως πετρέλαιο, χρυσός, διαμάντια κ.λπ.) αντί να υπάρχει ευμάρεια και ανάπτυξη, παρατηρείται υπανάπτυξη κι έλλειμμα δημοκρατίας. 
Ο λόγος είναι ότι, όταν αρχίζει να βρέχει λεφτά (από την ανακάλυψη των κοιτασμάτων πρώτων υλών), κάποιοι «μάγκες» συνασπίζονται για να κονομήσουν (γεννιέται έτσι η «αρκούδα») κρατώντας για πάρτη τους των το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων. Όσο ανακαλύπτονται νέα κοιτάσματα και ρέει το χρήμα, η αρκούδα δε χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα αιμοσταγής: είναι εκεί απλά για να φοβίζει το πόπολο, στο οποίο πετάει που-και-που και κανένα ψίχουλο (το οποίο πόπολο είναι πανευτυχές γιατί μέχρι χτες δεν είχε να φάει). 
Όταν όμως πέσει η τιμή του πετρελαίου και μικρύνει η πίττα, η αρκούδα δε θα αλλάξει τη δίαιτά της. 
Αυτή όσο έτρωγε, θα τρώει—κι αν δε φτάνουν τα λεφτά από το πετρέλαιο, αρχίζει να τρώει ό,τι βρει μπροστά της. 
Έτσι εξηγείται , π.χ., ότι ανακαλύπτονται ξαφνικά τεράστιες «τρύπες» στα κρατικά ταμεία πετρελαϊκών εσόδων της Νιγηρίας και της Αγκόλας ($20 δις στην πρώτη περίπτωση και $50 δις στη δεύτερη).
 Όχι, δεν έγιναν πιο αποτελεσματικοί οι ελεγκτικοί και διωκτικοί μηχανισμοί: οι αποκαλύψεις αυτές είναι προϊόν πάλης αντικρουόμενων συμφερόντων.
 Η αρκούδα τρώει τα παιδιά της.
Η ανάλυση αυτή μπορεί να εφαρμοστεί και στην περίπτωση της Ελλάδας μετά το 1981 (με την τότε ΕΟΚ στο ρόλο της πλουτοπαραγωγικής πηγής, αφού οι επιδοτήσεις για χρόνια ανέχονταν περίπου σε 10% του ΑΕΠ ετησίως και με τον Ανδρέα Παπανδρέου στο ρόλο του πρώτου «αρκουδιάρη»). 
Αργότερα, το ρόλο της πετρελαιοπηγής έπαιξαν για την Ελλάδα οι κεφαλαιοαγορές—με τα γνωστά αποτελέσματα. 
Στην Ελλάδα του σήμερα, οι επιχειρηματικές κόντρες είναι προϊόν αυτής ακριβώς της κατάστασης: 
το φαγητό δεν αρκεί για την αρκούδα. 
Πιστεύει δηλαδή κανείς ότι έγινε ξαφνικά πιο αποτελεσματική η δικαιοσύνη στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια κι έτσι σκάνε το ένα μετά το άλλο τα σκάνδαλα ή εξαρθρώνονται συνεχώς κυκλώματα προστασίας και τοκογλυφίας; 
Απλά, η πίτα μίκρυνε και δεν επαρκεί για όλους.
Η «ηγεσία» της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας (τόσο η  «παραδοσιακή» όσο και τα «νέα τζάκια») δε θέλει να καταλάβει ότι οι εποχές άλλαξαν κι ότι η αρκούδα ανασαίνει στο σβέρκο της. Παραμένει κοντόφθαλμη, αρνούμενη να δει ότι ακόμη κι αν ξεπεράσεις τον προτελευταίο (βάζοντάς του, πιθανόν, και τρικλοποδιά) τελικά η αρκούδα θα σε προλάβει κι εσένα και θα σε φάει. 
Όμως, τι να πεθάνεις Σάββατο, τι Κυριακή πρωί. 
Δευτέρα θα σε θάψουνε.  
Η μόνη λύση είναι να σκοτώσει κανείς την αρκούδα. 
Από μόνος του όμως, κανείς δεν είναι αρκετά ισχυρός: 
αυτό απαιτεί συνεργασία. 
Δυστυχώς, η κοινωνία μας δεν είναι μαθημένη στη συνεργασία: όσο βρέχει λεφτά, δεν έχεις κανένα λόγο να συνεργαστείς με το διπλανό σου. 
Αυτό που θες να κάνεις είναι να τον βγάλεις από τη μέση με κάθε τρόπο, ώστε να πάρεις εσύ όλη την πίτα. 
Κι επειδή πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, τη βλέπω την αρκούδα να μακροημερεύει—και τα θύματά της να πληθύνονται. 
Η αρκούδα βέβαια είμαστε όλοι εμείς, κατά το Καβαφικό «Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου». 
Ουδείς αναμάρτητος. 
Ειλικρινά τώρα, ποιος από εμάς δεν έχει φοροδιαφύγει ή φοροαποφύγει, εκμεταλλευόμενος κατάφωρα άδικες διατάξεις που ψήφισε το πάντα εξυπηρετικό σε  πάσης φύσεως συμφέροντα και συντεχνίες ελληνικό κοινοβούλιο; 
Η διαφορά είναι ότι οι φτωχοί, μη έχοντας τις άκρες και την τεχνογνωσία, φοροδιέφευγαν. 
Η μέση και ανώτερη τάξη φοροαπέφευγε και μετά κούναγε το δάχτυλο στην κατώτερη τάξη που δεν τηρούσε τους κανόνες που θεσμοθετήθηκαν προς όφελος των πλουσιοτέρων. 
Δεν έχει άδικο ο Πάγκαλος, «μαζί τα φάγαμε», απλά ξέχασε να μας πει ότι κάποιοι (οι πιο ικανοί ίσως, και άρα ομοτράπεζοι των εκάστοτε πρωθυπουργών) έφαγαν περισσότερο κι άλλοι λιγότερο. 
Το έχει περιγράψει όλο αυτό αριστοτεχνικά ο Θωμάς Μητρόπουλος σε μία από τις κασέτες της πρώτης παράγκας σε μια αποστροφή που θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να διδάσκεται στις σχολές κοινωνιολογίας: 
«Παίρνεις χαμπάρι τι λέμε, ρε περίεργε; 
Απλά είναι τα πράγματα. 
Το ζητούμενο είναι ότι όλοι θέλουν ακριβοδίκαια διαιτησία [διάβαζε: κοινωνική δικαιοσύνη] όταν είναι στην απ’ έξω. 
Είναι σαν να μου λες ότι ο κόσμος μπορεί να υπάρξει χωρίς πουτάνες. 
Δε γίνεται αδελφέ». 
Μπορεί να έχει δίκιο ο Θωμάς, όμως όποιος αποφασίζει να ασκήσει αυτό το επάγγελμα, θα πρέπει τουλάχιστον να γνωρίζει ότι πιθανότατα θα πέσει θύμα εκμετάλλευσης από νταβατζήδες. Τουλάχιστον να μην παριστάνει τον έκπληκτο μετά.

*To Alcimos είναι private equity fund 

Οι δείκτες των ρολογιών έδειχναν 14:57, πριν από 18 χρόνια, όταν τα Ρίχτερ συντάραξαν το λεκανοπέδιο.



Είχε προηγηθεί ένας υπόκωφος θόρυβος που προμήνυε τα όσα μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα 

θα συνέβαιναν. Η γη άρχισε να σείεται, το ηλεκτρικό ρεύμα κόπηκε αυτόματα, και δεκάδες κτίρια
 άρχισαν να πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα.



Η Αθήνα είχε χτυπηθεί από τον Εγκέλαδο. Ο σεισμός της Πάρνηθας, εντάσεως 5,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, άφησε πίσω του 143 νεκρούς, 700 τραυματίες, 40.000 άστεγες οικογένειες και 

πολλά κατεστραμμένα κτίρια. 

Ημέρα θλίψης, μνήμης, αλλά και οργής. Για τους ανθρώπους που έχασαν άδικα τη ζωή τους στα συντρίμμια της Ρικομέξ και της πολυκατοικίας στη Νέα Φιλαδέλφεια, χωρίς κανείς να τιμωρηθεί
 για τις εγκληματικές αμέλειες και κακοτεχνίες.