Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

10 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν γεράσεις

 0

Ο Γιώργος Ζορμπάς (που μάθαμε ως Αλέξη απ’ το μυθιστόρημα του Καζαντζάκη) έγραφε σ’ ένα γράμμα που είχε στείλει στον συγγραφέα και φίλο του:“Τίποτα δεν φοβάμαι. Έχω παλέψει με θεριά. Έχω πολεμήσει και με τ’ αληθινά θεριά, τους ανθρώπους. Τα ‘βαλα και με τα μεγάλα θεριά, τη θάλασσα και τη γη. Και το μεγαλύτερο θεριό, τη γυναίκα, την αγάπησα.Θεούς και διαβόλους δεν φοβάμαι. Για τον θάνατο ούτε που με νοιάζει.Τίποτα δεν φοβάμαι. Μόνο ένα: Τα γεράματα.Φοβάμαι μην έρθει η στιγμή που δεν θα μπορώ ούτε να κατουρήσω. Που θα περιμένω την νύφη μου να με ταΐσει. Που δεν θα μπορώ να σταθώ όρθιος.Μόνο αυτό φοβάμαι. Που θα ‘μαι γέρος κι ανήμπορος.”Ο Ζορμπάς έζησε μέχρι τα 76, άλκιμος κι ανυπόταχτος. Πέθανε όρθιος στην Κατοχή. Τελευταία ανάσα την πήρε μπρος στο παράθυρο, αναθυμούμενος πόσες ωραίες πράσινες πέτρες βρήκε, πόσες γυναίκες αγκάλιασε, πόσα παιδιά έκανε. Τυχερός άνθρωπος.~~Βγαίνω απ’ το σπίτι και βλέπω ένα διπλωμένο σώμα στο παρτέρι μπρος στην πολυκατοικία. Μου παίρνει λίγα δευτερόλεπτα για να καταλάβω ότι είναι ένας γέρος. Πήγε να κάτσει στο πεζούλι, έπεσε πίσω κι έμεινε εκεί, ανήμπορος να κινήσει.“Βόηθα με”, μου λέει σαν στέκομαι μπρος του.Τον πιάνω απ’ το χέρι να τον σηκώσω, αλλά αυτός δεν βάζει καθόλου δύναμη, δεν έχει δύναμη να βάλει. Για ν’ αποφύγω την εξάρθρωση του ώμου του και τα χειρότερα, πάω από πίσω να τον σπρώξω.Σαν με βλέπει να φεύγω τρομάζει.

“Μη φεύγεις!” κάνει με τρόμο. “Βόηθα με να σηκωθώ”.
“Δεν φεύγω, μη φοβάστε”, του λέω.

Πάω πίσω και προσπαθώ να τον σηκώσω. Είναι βαρύς, παρότι λιπόσαρκος. Παράξενο είναι, πόσο δύσκολα σηκώνεις έναν άνθρωπο που έχει πέσει.Τελικά τα καταφέρνω να τον φέρω σε καθιστή στάση. Τον στρίβω ώστε ν’ ακουμπάει σ’ ένα δέντρο, να μη φύγει πάλι πίσω. Το πουκάμισο του έχει σκιστεί, το παντελόνι του έχει καφέ λεκέδες. Είναι πολύ γέρος, το δέρμα του φεγγίζει.

“Σ’ ευχαριστώ”, μου λέει.
“Τίποτα δεν έκανα.”
“Είναι άσχημα τα γηρατειά”, κάνει, σαν να το λέει στον εαυτό του.
“Το ξέρω, το ‘χω καταλάβει”, απαντάω εγώ.
“Δεν μπορείς να καταλάβεις”, μου λέει ο γέρος. “Αν δεν το ζήσεις, δεν μπορείς.”

~~Συχνά οι άνθρωποι έχουμε αυτή την αυταπάτη. Νομίζουμε ότι μπορούμε να καταλάβουμε μια κατάσταση, επειδή έχουμε διαβάσει βιβλία, έχουμε δει ταινίες, έχουμε σκεφτεί.

Νομίζουμε ότι ξέρουμε τι είναι η προσφυγιά, επειδή ήταν πρόσφυγες οι πρόγονοι μας ή επειδή συγχρωτιζόμαστε με πρόσφυγες.
Νομίζουμε ότι ξέρουμε τι είναι ο πόλεμος, επειδή είδαμε το Platoon και το Δουνκέρκη.
Νομίζουμε ότι μπορούμε να καταλάβουμε το δράμα ενός γονιού που έχασε το παιδί του, επειδή είμαστε γονείς κι εμείς.

Όμως τίποτα δεν μπορείς να το καταλάβεις, να το νιώσεις όπως πραγματικά είναι, αν δεν το βιώσεις, αν δεν γίνεις εσύ το υποκείμενο.Εξ αποστάσεως, εξ ωσμώσεως, με βιβλία και φαντασίες, δεν ζεις κάτι, παριστάνεις ότι το ζεις, υποθέτεις πώς θα είναι αν το ζούσες.~~Αφήνω τον γέρο στο πεζούλι, πάω κι έρχομαι, και καθώς περνάω ένα φανάρι τον βλέπω ξανά. Αυτή τη φορά στέκονται δίπλα του δυο Ζητάδες. Ο ένας αστυνομικός κρατάει μια σακούλα με πάγο. Ο άλλος τον βοηθάει να πάρει τηλέφωνο.Ο γέρος είναι καθισμένος σ’ ένα παγκάκι. Το φρύδι του ματωμένο και πρησμένο. Μάλλον αυτή τη φορά έπεσε κατά πρόσωπο, χωρίς καν να βάλει χέρια για να σταματήσει την πτώση. Με κοιτάει για λίγο, αλλά δεν με αναγνωρίζει.~~Κάποιες μέρες πριν βρέθηκα, για προσωπικούς λόγους, σε μια γηριατρική κλινική. Όλοι υπερήλικες εκεί μέσα. Οι πιο πολλοί να μην μπορούν καν να σηκωθούν απ’ το κρεβάτι τους, με καθετήρα και τη νοσοκόμα να τους ταΐζει στο στόμα σαν μωρά.Μια γρια φωνάζει ακατάληπτες λέξεις κάθε τόσο. Ένας γέρος ακουμπισμένος στο μαξιλάρι κοιτάει τον τοίχο. Μια άλλη, σε καλύτερη κατάσταση, πηγαίνει πέρα δώθε στο διάδρομο με το πι. Μέχρι τον ένα τοίχο και πάλι πίσω, σαν φυλακισμένη.Μια μικρόσωμη γρια με τσεμπέρι κάθεται δίπλα μου και με παρατηρεί που διαβάζω τον Αναρχικό των Δύο Κόσμων.

“Τι λέει;” με ρωτάει κάποια στιγμή, δείχνοντας με το πηγούνι το βιβλίο.
“Για μια αναρχική κοινωνία”, της απαντώ.

Δεν μοιάζει να καταλαβαίνει, αλλά το κοιτάει επίμονα.

“Το θέλετε;” της λέω. “Να το διαβάσετε;”
“Δεν βλέπω να διαβάζω.”
“Θέλετε να σας διαβάσω εγώ λίγο;” τη ρωτάω.

Της διαβάζω μια σελίδα. Είναι στο σημείο όπου ο Σεβέκ ταξιδεύει με διαστημόπλοιο στον μητρικό πλανήτη. Σκέφτομαι ότι η γριά θα αντιδράσει, θα πει κάτι για τα διαστρικά ταξίδια ή κάτι ακόμα πιο παράξενο.Γυρνάω να δω τι εντύπωση της έχει κάνει. Εκείνη κοιμάται, καθισμένη στην καρέκλα, σαν μωρό που το νανούρισαν με παραμύθια.~~Δυο μέρες μετά βρίσκομαι ξανά στην κλινική. Παρατηρώ τους γέρους και τους φαντάζομαι σε άλλη ηλικία. Εκείνη η γιαγιά που λιώνει στο κρεβάτι της κάποτε ήταν παιδούλα κι έτρεχε στο χωράφι. Ο γέρος στο άλλο δωμάτιο, που κοιτά τον τοίχο, ήταν έφηβος κι αυνανιζόταν μετά μανίας. Ο άλλος μπορεί να πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο. Κι η κοπελίτσα (έτσι τη λέει η νοσοκόμα “κοπελίτσα μου”) που δεν μπορεί να σηκώσει το χέρι της κάποτε έκανε τους άντρες να στενάζουν σαν τη βλέπαν να περνά. Η γιαγιά με το τσεμπέρι ίσως να ‘ταν δασκάλα και να διάβαζε τον Αόρατο Άνθρωπο σε μετάφραση του Παπαδιαμάντη. Κι ο γέρος με το οξυγόνο κάποτε εγκαινίασε το πρώτο του ζαχαροπλαστείο.Όλοι αυτοί ήταν μωρά κάποτε. Μετά παιδιά κι έφηβοι, μετά μεγάλωσαν αγάπησαν παντρεύτηκαν δούλεψαν γέννησαν πολέμησαν πάντρεψαν τα παιδιά τους διάβασαν είδαν κινηματογράφο για πρώτη φορά ήπιαν και μέθυσαν με την παρέα τους έφαγαν όσο άντεχαν γλέντησαν θρήνησαν έβγαλαν λεφτά ταξίδεψαν αρρώστησαν έγιναν καλά έκαναν έπαθαν έζησαν.Και τώρα πια έχουν μείνει μόνο οι σκιές τους, εκείνα τα άδεια μάτια και τα άτριχα κεφάλια και τα κόκαλα χωρίς κρέας.Ανήμποροι.“Δεν μπορείς να καταλάβεις”, μου είπε ο γέρος που έπεσε, “τι είναι τα γεράματα”.~~Δεν μπορώ. Το ξέρω. Κι ίσως να μη θέλω να το βιώσω.Αλλά θυμάμαι κάτι: Καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι αυτό που έχουμε μόνο όταν το χάσουμε.

Καταλαβαίνεις πόσο ωραίο είναι να μην σε πονάνε τα δόντια σου μόνο όταν αρχίζει ο πονόδοντος.
Καταλαβαίνεις ότι το σκυλί “σου” ήταν μέλος της οικογένειας μόνο όταν αναγκάζεσαι να του κάνεις ευθανασία.
Καταλαβαίνεις τι σημαίνει πατρίδα μόνο όταν ζεις καιρό ανάμεσα σ’ αλλόθροους ανθρώπους, σε ανήλιαγα μέρη, όπου εσύ είσαι ο ξένος.
Καταλαβαίνεις πόσο την αγαπούσες μόνο όταν την χάνεις.

~~Κι όπως βλέπω τους γέρους που σβήνουν στην κλινική, βγάζω το τετράδιο μου και γράφω βιαστικά μια λίστα με 10 πράγματα που πρέπει να κάνω πριν βρεθώ κι εγώ εκεί -όχι ως επισκέπτης.Να περπατάω, ίσως και να τρέχω. Είναι ωραία να στέκεσαι όρθιος στα πόδια σου.Να φτιάχνω φαγητά νόστιμα, με πολύ αλάτι και λάδι, με καρυκεύματα και ταμπάσκο.Να βγαίνω στον ήλιο. Να κλείνω τα μάτια και να στρέφω το πρόσωπο μου στον ουρανό.Να φοράω όμορφα ρούχα. Σε ό,τι χρώμα μου ‘ρθει, σε ό,τι συνδυασμό θέλω.Να γελάω, να θυμώνω και να κλαίω.Να διαβάσω εκείνο το βιβλίο που πάντα αφήνω για μετά (Αδελφοί Καραμαζώφ του Ντοστογιέφκσι και Αμάντα του Τομ Ρόμπινς).Να χαϊδέψω την Πέρλα, τον σκύλο, μέχρι που να βαρεθεί και να φύγει.Να μάθω να κάνω κάτι καινούριο: Να ζωγραφίζω, να πλέκω, να παίζω σαξόφωνο, να οδηγήσω μηχανή.Να δω με τον Τηλέμαχο το Blade Runner (το παλιό).Να κάνω έρωτα.Να παντρευτώ.Να ευχαριστηθώ τον ύπνο και τα όνειρα.Ν’ ακούσω ξανά ολόκληρο το “The Wall” των Pink Floyd.Να χορέψω.Να μείνω ξύπνιος μέχρι που να ξημερώσει.Να πάω στην τουαλέτα.Να πιω νερό.Δέκα πράγματα είπα; Μα είναι τόσο πολλά αυτά που μπορούμε και προλαβαίνουμε να κάνουμε, αλλά σημασία δεν τους δίνουμε, μέχρι που να μην μπορούμε να τα κάνουμε.Μάλλον ο τίτλος αυτού του κειμένου θα έπρεπε να ήταν: “100 πράγματα που πρέπει να (ξανα)κάνεις πριν γεράσεις”.Ή μπορεί 1000. Και πάλι λίγα λέω.~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός https://www.facebook.com/gelotopoios/

Σχετικά Με Το Συντάκτη

Γελωτοποιός

Διαδικτυακό ψευδώνυμο ενός εγγονού της Πηνελόπης Δ. Μπλογοτέχνης και ελεύθερος στοχαστής, αυτοδίδακτος και άνεργος, αγνωστικιστής ένθεος, ανένταχτος και άνευ πεποιθήσεων. Πίνει μόνο κρασί.

Δημοσιεύτηκε στισ

Το “χρηματιστήριο” των αρωματικών φυτών: Oι 10 “χρυσές” καλλιέργειες

Ποιες είναι οι δέκα σημαντικότερες καλλιέργειες αρωματικών φυτών που εξελίσσονται σε πραγματικά χρυσορυχεία τόσο εντός όσο και εκτός των ελληνικών τειχών; Ποιες είναι οι αποδόσεις τους, για να ξέρετε και τι θα ζητήσετε στις οικονομικές σας συμφωνίες, αλλά και τι πρέπει να προσέξετε στην καλλιέργειά τους;
Απαντήσεις σε όλες τις εύλογες ερωτήσεις και απορίες δίνει μέσω του “R” o Περικλής Διαμαντόπουλος, επιστημονικός Συνεργάτης και Εκπαιδευτής στην Εταιρεία “Ελληνική Γεωργία”, ο οποίος μας αναλύει τα 10 αυτά φυτά: 

ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ (Ocimum basilicum, Lamiaceae)

Καλλιεργείται για αρτυματική-φαρμακευτική χρήση και για το αιθέριο έλαιο σε μικρή έκταση. Είναι φυτό μονοετές και έχει ύψος 20-80 cm. ανάλογα με την ποικιλία (λεπτόφυλλος, πλατύφυλλος, συμπαγής κλπ). Ευδοκιμεί σε εύκρατο κλίμα. Το νωπό υπέργειο τμήμα του φυτού αποδίδει 1.500-2.000 κιλά ανά στρέμμα ενώ το ξηρό βάρος κυμαίνεται από 300-400 κιλά ανά στρέμμα. Ο βασιλικός είναι φυτό με μεγάλη αναβλαστική ικανότητα γι’αυτό γίνονται και αρκετές συλλογές το χρόνο. Η περιεκτικότητα του αιθέριου ελαίου στα ξηρά φύλλα είναι 0,7 %.Η Αίγυπτος έχει κυρίαρχη θέση στην παγκόσμια αγορά του βασιλικού και εφοδιάζει την Γαλλία, την Ιταλία και τη Γερμανία. Στην Ελλάδα, η ξηρή δρόγη έχει ακαθάριστη πρόσοδο περί τα 1000 Ευρώ/στρέμμα. Επίσης, θα μπορούσε να αποφέρει, ως αιθέριο έλαιο με πώληση στην παγκόσμια αγορά, εισόδημα 30-70 Ευρώ ανά κιλό ανάλογα με το χημειότυπο του βασιλικού.aromatik161213ΔΕΝΔΡΟΛΙΒΑΝΟ (Rosmarinus officinalis, Lamiaceae)Είναι αειθαλής πολυετής θάμνος ύψους 1,5-2 m. Προσαρμόζεται σε ποικιλία εδαφών. Το φυτό φτάνει σε πλήρη απόδοση τον 3ο χρόνο. Η απόδοση σε νωπό φυτικό υλικό είναι γύρω στα 1.000-1.500 κιλά ανά στρέμμα, που αντιστοιχεί σε 350-500 κιλά ξηρό φυτικό υλικό. Η περιεκτικότητα σε αιθέριο έλαιο είναι περίπου 0,6 %.Κυρίαρχη θέση στην παραγωγή του έχουν η Ισπανία, η Γαλλία, το Μαρόκο, η Τυνησία και η Αλγερία. Οι τιμές του αιθέριου ελαίου στην παγκόσμια αγορά κυμαίνονται από 45-50 Ευρώ το κιλό.ΔΙΚΤΑΜΟ (Origanum dictamnus, Lamiaceae)Είναι πολυετές (4-5 έτη) ενδημικό φυτό που αυτοφύεται και καλλιεργείται ιδιαίτερα στην Κρήτη, όπου το θεωρούσαν φυτό «πανάκεια». Είναι ανθεκτικό στην ξηρασία,  και φύεται ακόμα και σε άγονα εδάφη. Έχει ύψος 30-40 εκ., τα φύλλα είναι μικρά ωοειδή μήκους 8-10 mm, παχουλά και καλύπτονται από χνούδι και τα άνθη του έχουν βιολετί χρώμα. Η στρεμματική απόδοση σε ξηρό βάρος κυμαίνεται από 400-600 κιλά. Η σχέση ξηρού προς χλωρό βάρος είναι 40 %. Η απόδοση σε αιθέριο έλαιο είναι 4-5 Kgr/στρ.Είναι η καλλιέργεια με τη μεγαλύτερη δυνητικά ακαθάριστη πρόσοδο (2.000 Ευρώ/στρέμμα). Το αιθέριο έλαιο θα μπορούσε αντίστοιχα να απολαύσει ιδιαίτερα υψηλές τιμές, καθώς έχει αντισηπτικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται και στην ποτοποιία.ΘΥΜΑΡΙ (Thymus vulgaris, Lamiaceae)Είναι μικρός πολυετής θάμνος (4-6 έτη) με τετραγωνισμένους βλαστούς 20-40 εκ ύψος. Έχει φύλλα μικρά άμισχα, με χρώμα γκριζωπό. Τον πρώτο χρόνο η απόδοση είναι 1.000-1.200 κιλά ανά στρέμμα και 225-300 κιλά είναι η απόδοση σε αποξηραμένο προϊόν. Οι υψηλότερες αποδόσεις επιτυγχάνονται κατά τον τρίτο χρόνο. Η απόδοση σε αιθέριο έλαιο (1-3% σε ξηρά φύλλα) κυμαίνεται μεταξύ 2,5-5 Κgr/στέμμα.Διαθέτει χωνευτική, σπασμολυτική, αποχρεμπτική και διουρητική δράση. Κύρια συστατικά του είναι η θυμόλη και η καρβακρόλη (20-80%). Η παραγωγή της Ισπανίας θεωρείται η μεγαλύτερη παγκοσμίως και οι τιμές του θυμαρέλαιου μπορεί να φτάσουν και τα 40 Ευρώ ανά κιλό.

aromat161213

ΛΕΒΑΝΤΑ (Lavandula angustifolia, Lamiaceae) – ΛΕΒΑΝΤΙΝΗ ( Lavandula intermedia):

Η λεβάντα είναι φυτό πολυετές με διάρκεια ζωής 10 ή και περισσότερα χρόνια. Είναι μικρός θάμνος που φτάνει τα  30-80 cm με όρθιους τετράγωνους βλαστούς. Κύρια παραγωγός χώρα είναι η Γαλλία, η οποία κατέχει το 90% της παγκόσμιας παραγωγής. Τρεις ποικιλίες καλλιεργούνται, κυρίως, ανάλογα με  το υψόμετρο: Η Lavandula spica  σε υψόμετρο 0-600 m., η Lavandula hybrida στα 400-700 m. και η Lavandula vera στα 600-1300 m.Η απόδοση είναι περίπου 120 κιλά χύδην λεβάντας ανά στρέμμα. Οι αποδόσεις σε αιθέριο έλαιο κυμαίνονται ανάλογα με την παραγωγή και την ποικιλία από 1,2-7 κιλά/στρέμμα. Η Λεβαντίνη αποδίδει αιθέριο έλαιο που ανέρχεται ακόμα και σε 8,5 κιλά/στρέμμα. Το αιθέριο έλαιό της χρησιμοποιείται ευρύτατα τόσο στη βιομηχανία καλλυντικών όσο και στη φαρμακευτική βιομηχανία. Η τιμή του κυμαίνεται 69-76 Ευρώ ενώ η τιμή της λεβαντίνης φτάνει τα 20-25 Ευρώ/κιλό. Όσο μεγαλύτερη είναι η παραγωγή ανά στρέμμα τόσο χαμηλότερη είναι η τιμή πώλησης.

ΜΕΝΤΑ (Mentha sp. Lamiaceae)

Άριστη μέση θερμοκρασία για την καλλιέργεια της μέντας είναι οι 17 οC. Η καλλιέργεια της μέντας είναι πολύ απαιτητική σε νερό. Μπορεί να χρειαστούν και τρία ποτίσματα την εβδομάδα. Οι αποδόσεις φθάνουν τα 1500-2000 κιλά χλωρό χόρτο. Η  ξηρή δρόγη κυμαίνεται 250-300 κιλά ανά στρέμμα. Η ποσότητα αιθέριου ελαίου ανέρχεται σε 6-7 Kgr/στρέμμα.Έχει ευρύτατη χρήση στη βιομηχανία τροφίμων, φαρμάκων και ειδών προσωπικής υγιεινής. Το μειονέκτημα είναι ότι προσβάλλεται από τη σκωρίαση με αποτέλεσμα να μειώνονται οι αποδόσεις του αιθέριου ελαίου. Η τιμή του μπορεί να φτάσει τα 35 ευρώ/ στρέμμα.

 ΡΙΓΑΝΗ (Origanum vulgare, Lamiaceae)

Aυτοφυούμενο φυτό σε διάφορα μέρη της Ευρώπης κυρίως στις παραμεσόγειες χώρες. Στην Ελλάδα αυτοφύεται σε ημιορεινές και ορεινές περιοχές. Η ελληνική ρίγανη θεωρείται η καλύτερη του κόσμου. Σε χλωρό βάρος η στρεμματική απόδοση είναι 1.000-1.500 κιλά και σε ξηρό βάρος φτάνει τα 400 κιλά. Με την απόσταξη παραλαμβάνουμε περίπου 3 κιλά αιθέριου ελαίου ανά στρέμμα.Το αιιθέριο έλαιο της ρίγανης (ριγανέλαιο) έχει τα τελευταία χρόνια αυξανόμενη ζήτηση στις αγορές του εξωτερικού. Η ξηρή δρόγη αποδίδει στον παραγωγό μέχρι 2,5 ευρώ ανά κιλό.

ΤΣΑΪ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ (Sideritis sp., Lamiaceae)

Αυτοφύεται στην Ελλάδα σε υψόμετρο >1000 m σε ασβεστολιθικές εκτάσεις. Η μέση παραγωγή κυμαίνεται στα 100 – 150 κιλά ξηρού προϊόντος. Η ξηρή δρόγη αποφέρει εισόδημα της τάξης των 4 ευρώ ανά κιλό.

ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ (Salvia sp. Lamiaceae)

Πολυετές, θαμνώδες με πολυάριθμα κλαδιά φτάνει τα 70 cm ύψος. Η διάρκεια της καλλιέργειας είναι 6-10 χρόνια. Στρεμματική απόδοση: 1.500-2.500 Kgr/στρέμμα. Ξηρά φύλλα: 350 Kgr/στρέμμα. Η παραγωγή αιθέριου ελαίου φτάνει περίπου τα  7,5 Kgr/στρέμμα.Τα ξηρά φύλλα του φασκόμηλου ανάλογα με την εποχή πώλησης μπορούν να προσδώσουν σημαντικά κέρδη από 2.000-3.500 ευρώ ανά τόνο ξηρού προϊόντος.

aroma161213

ΧΑΜΟΜΗΛΙ (Matricaria chamomilae, Compositae)

Μονοετές φυτό ύψους 10-35 εκ. Τα άνθη είναι μικρά, χρώματος κίτρινου και έχουν το τυπικό σχήμα της μαργαρίτας. Η παραγωγή νωπών ανθοκεφαλών κυμαίνεται μεταξύ 400-700 κιλών ανά στρέμμα. Η παραγωγή ξηρών κεφαλίδων ποικίλει μεταξύ 50-120 κιλά ανά στρέμμα. Η απόδοση σε αιθέριο έλαιο είναι μεταξύ 200-1.200 gr/στρέμμα.Οι τιμές του χαμομηλιού σε ξηρές ανθοκεφαλές κυμαίνονται από 3-8 Ευρώ/κιλό. Οι τιμές εξαρτώνται από την τιμή διαπραγμάτευσης σε σχέση με την προσφορά και τη ζήτηση της περιόδου πώλησης του φυτικού προϊόντος.Δέσποινα Καραγιαννοπούλου

Πηγή: reporter.gr

Δημοσιεύτηκε στισ

Μην τρομάξετε διαβάζοντας το , ο κόσμος θα γίνει καλύτερος ,  πιο άναρχος, με λιγότερες εξαρτήσεις ( από κάποιους λίγους όπως σήμερα )   και κανείς δεν θα μπορεί να τον διαφεντεύει !!!
Ο γέρων του βουνού.

Θέμα: Οι καιροί Αλλάζουν ! – Μεγάλες ανατροπές μας φέρνει το μέλλον.

Μπορούσατε να φανταστείτε ότι μετά το 1998, και 3 χρόνια αργότερα δεν θα αγοράζατε ξανά φιλμ για την φωτογραφική σας μηχανή γιατί η Kodak  το 1998, με 170.000 υπαλλήλους πουλούσε το 85% του φωτογραφικού χαρτιού  παγκοσμίως σταμάτησε να το πουλά. Μέσα σε λίγα μόνο χρόνια η επιχείρηση  εξαφανίστηκε και χρεοκόπησε. Αυτό που συνέβηκε με την Kodak θα συμβεί σε πολλές βιομηχανίες τα επόμενα 10 χρόνια και οι περισσότεροι άνθρωποι ούτε θα προλάβουν να το δουν να έρχεται.

Ωστόσο, οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές είχαν εφευρεθεί το 1975. Οι πρώτες είχαν μόνο 10.000 pixel, αλλά ακολούθησαν τον νόμο του Moore.
Όπως και με όλες τις καινούργιες τεχνολογίες, στο αρχικό διάστημα ήταν μια απογοήτευση, προτού γίνει αποδεχτό  και αποκτήσει δημοτικότητα όπου σε λίγα χρόνια είχε πολύ μεγάλη πέραση. Τώρα το ίδιο θα ξανασυμβεί με την Τεχνητή Νοημοσύνη, την υγεία, τα αυτόνομα και ηλεκτρικά αυτοκίνητα, την εκπαίδευση, την τρις διαστατή (3D) εκτύπωση, τη γεωργία και τις νέες τεχνολογίες στις θέσεις εργασίας.
Καλώς ήρθατε στην 4η Βιομηχανική Επανάσταση. Καλώς ήρθατε στην εποχή των καινούργιων εκθεμάτων
Τα ερχόμενα 5 -10 χρόνια η καινούργια Τεχνολογία θα αναστατώσει τις ποιο παραδοσιακές βιομηχανίες.
Το «Uber» είναι απλώς ένα λογισμικό εργαλείο, δεν διαθέτει αυτοκίνητα ωστόσο είναι πλέον η μεγαλύτερη εταιρεία ταξί στον κόσμο.
Η «Airbnb» είναι πλέον η μεγαλύτερη ξενοδοχειακή εταιρεία στον κόσμο, παρόλο που  δεν κατέχει ιδιοκτησίες.
Η Τεχνητή νοημοσύνη: Οι υπολογιστές παρουσιάζουν ως να κατανοούν καλύτερα  τον κόσμου. Φέτος, ένας υπολογιστής κατάφερε  το καλύτερο «Go-player» στον κόσμο, κατά 10 χρόνια νωρίτερα από το αναμενόμενο.
Στις ΗΠΑ, δεν υπάρχουν ήδη θέσεις εργασίας για τους νέους δικηγόρους. Και αυτό λόγω της «Watson» της IBM, όπου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. μπορείτε να πάρετε νομικές συμβουλές (προς το παρόν προσφέρει  περισσότερες ή λιγότερες βασικές νομικές πληροφορίες σε βασικά πράγματα) με ακρίβεια 90% σε σχέση με την ακρίβεια των 70% όταν γίνεται από τον άνθρωπο.
Λοιπόν, αν σπουδάζετέ νομικά, σταματήστε αμέσως. Γιατί στο μέλλον θα χρειαζόμαστε  90% λιγότερους δικηγόρους. Θα παραμείνουν στο επάγγελμα μόνο ειδικοί.

Ο «Watson» βοηθά ήδη τους νοσηλευτές στην διάγνωση του τον καρκίνου, οπου είναι 4 φορές ακριβέστερος από τους νοσηλευτές.
Το Facebook έχει τώρα ένα λογισμικό αναγνώρισης προσώπων που μπορεί να αναγνωρίσει σχεδίων καλύτερα τα πρόσωπα από τον άνθρωπο.
Το 2030 οι υπολογιστές θα γίνουν πιο έξυπνοι από τους ανθρώπους. (ο Άλμπερτ δεν μας λέει ΠΟΤΕ )

Τα αυτόνομα αυτοκίνητα: Το 2018 θα κυκλοφορήσουν για πρώτη φορά τα πρώτα Αυτόνομα Αυτοκίνητα. Περί το 2020 ολόκληρη η αυτοκινητοβιομηχανία θα αρχίσει να διαταράσσεται. Δεν θα θέλετε πια να έχετε δικό σας αυτοκίνητο. Με το τηλέφωνο σας θα καλείτε να έρθει ένα αυτοκίνητο, και θα εμφανίζεται στη θέση που είστε και θα σας οδηγήσει στον προορισμό σας. Δεν θα χρειαστεί να το σταθμεύσετε, θα πληρώνετε μόνο για τη διανυόμενη απόσταση και έτσι θα μπορείτε να είστε παραγωγικός ενώ οδηγείστε.

Τα παιδιά μας δεν θα χρειαστούν ποτέ να πάρουν άδεια οδήγησης αφού δεν θα έχουν δικό τους αυτοκίνητο.

Οι πόλεις μας θα αλλάξουν, διότι θα μας χρειάζονται 90-95% λιγότερα αυτοκίνητα. Έτσι θα μπορέσουμε να μετατρέψουμε σε πάρκα τους προηγούμενους χώρους στάθμευσης.

1,2 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο σε τροχαία ατυχήματα παγκοσμίως. Έχουμε τώρα ένα ατύχημα σε κάθε 100.000 χλμ., Με αυτόνομη οδήγηση υπολογίζουν ότι θα πέσει σε 1 ατύχημα σε 6 εκατομμύρια μίλια (10 εκατομμύρια χιλιόμετρα). Αυτό θα σώσει ένα εκατομμύριο ζωές κάθε χρόνο.

Οι περισσότερες εταιρείες αυτοκινήτων πιθανώς θα πτωχεύσουν. Οι παραδοσιακές εταιρείες αυτοκινήτων δοκιμάζουν την εξελικτική προσέγγιση και απλώς κατασκευάζουν ένα καλύτερο αυτοκίνητο, ενώ εταιρείες τεχνολογίας όπως η Tesla, η Apple, η Google θα κάνουν την επαναστατική προσέγγιση και θα κατασκευάσουν έναν υπολογιστή με ρόδες.
Πολλοί μηχανικοί από τη Volkswagen και την Audi είναι απόλυτα τρομοκρατημένοι από τον Tesla.

Οι ασφαλιστικές εταιρείες θα έχουν τεράστια προβλήματα επειδή δεν θα υπάρχουν ατυχήματα, η ασφάλιση θα γίνει 100 φορές φθηνότερη. Το επιχειρηματικό τους μοντέλο της ασφάλισης αυτοκινήτων θα εξαφανιστεί.

Η ακίνητη περιουσία θα αλλάξει. Επειδή αν μπορείτε να εργαστείτε ενώ ταξιδεύετε, οι άνθρωποι θα μετακινηθούν πιο μακριά για να ζήσουν σε μια πιο όμορφη γειτονιά.

Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα από το 2020 θα αρχίζουν να διαδίδονται. Οι πόλεις θα έχουν λιγότερους θορυβους, διότι όλα τα νέα αυτοκίνητα θα λειτουργούν με ηλεκτρισμό.

Η ηλεκτρική ενέργεια θα γίνει απίστευτα φθηνή και καθαρή. Η ηλιακή παραγωγή 30 χρόνια παρουσιάζει καμπύλη, αλλά τώρα μπορείτε θα μπορέσετε να δείτε την εκρηκτική επίδραση.

Πέρυσι, παγκοσμίως εγκαταστάθηκε περισσότερη ηλιακή ενέργεια από ό, τι ενέργεια μας έδιναν τα ορυκτά. Οι εταιρείες ενέργειας προσπαθούν απεγνωσμένα να περιορίσουν την πρόσβαση στο δίκτυο για να αποτρέψουν τον ανταγωνισμό από τις οικιακές ηλιακές εγκαταστάσεις, αλλά αυτό δεν μπορεί να διαρκέσει. Την στρατηγική της ενέργειας θα την αναλάβει η τεχνολογία.

Με την φθηνή ηλεκτρική ενέργεια έρχεται και το φθηνό και άφθονο νερό. Η αφαλάτωση του θαλασσινού νερού χρειάζεται τώρα μόνο 2k Wh ανά κυβικό μέτρο στα 0,25 σεντ). στα περισσότερα μέρη δεν έχουν καλό νερό, μπορούν μόνο να έχουν μόνο πόσιμο νερό.

Για φανταστείτε τι θα είναι εφικτό να μπορεί ο καθένας και σχεδόν χωρίς κόστος να έχει όσο θέλει καθαρό νερό.

Υγεία: Η τιμή Tricorder X θα ανακοινωθεί φέτος. Υπάρχουν εταιρείες που θα κατασκευάσουν μια ιατρική συσκευή (που ονομάζεται “Tricorder” από το Star Trek) που θα λειτουργεί με το τηλέφωνό σας, η οποία θα λαμβάνει τη σάρωση του αμφιβληστροειδούς, το δείγμα αίματός σας και εσείς μόνο θα αναπνέετέ πάνω σε αυτό.

Στη συνέχεια αναλύει 54 βιο-δείκτες που θα εντοπίσουν σχεδόν οποιαδήποτε ασθένεια. Θα είναι φτηνό, οπότε σε λίγα χρόνια όλοι σε αυτόν τον πλανήτη θα έχουν πρόσβαση στην ιατρική ανάλυση σε παγκόσμιας κλάσης, σχεδόν δωρεάν. Αντίστροφα ιατρικά ιδρύματα. Αποχαιρετάμε το Ιατρικό κατεστημένο….

Η τρισδιάστατη εκτύπωση (3 D): Η τιμή του φθηνότερου 3D εκτυπωτή μειώθηκε από $18.000 σε $ 400 μέσα σε 10 χρόνια.

Ταυτόχρονα, έγινε 100 φορές πιο γρήγορη. Όλες οι μεγάλες εταιρείες υποδημάτων έχουν ήδη ξεκινήσει τις τρισδιάστατες εκτύπωσης παπουτσιών.

Ορισμένα ανταλλακτικά αεροπλάνων σε απομακρυσμένα αεροδρόμια έχουν ήδη εκτυπωθεί με 3D. Ο διαστημικός σταθμός διαθέτει τώρα έναν εκτυπωτή που εξαλείφει την ανάγκη για το μεγάλο μέρος των ανταλλακτικών που χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν.

Στο τέλος αυτού του έτους, τα νέα έξυπνα τηλέφωνα θα έχουν δυνατότητες να σαρώσουν 3D. Στη συνέχεια, μπορείτε να σαρώσετε σε 3D τα πόδια σας και να εκτυπώσετε στο σπίτι σας το τέλειο παπούτσι.
Στην Κίνα έχουν ήδη εκτυπωθεί 3D και έχτισαν ένα πλήρες κτίριο γραφείων 6 ορόφων. Μέχρι το 2027 το 10% όλων των προϊόντων που παράγονται θα εκτυπώνονται σε 3D.

Επιχειρηματικές Ευκαιρίες: Εάν σκέφτεστε για μια νέα θέση εργασίας που θα θέλετε να μπείτε, πρώτα ρωτήστε τον εαυτό σας: ” Αν θα μπορούσε να υπάρχει μια τέτοια εργασία στο μέλλον,” Εάν η απάντηση είναι ναι, πώς μπορείτε να το κάνετε πραγματικότητα νωρίτερα; Εάν δεν λειτουργεί με το τηλέφωνό σας, ξεχάστε την ιδέα. Και κάθε ιδέα που ήταν σχεδιασμένη να επιτύχει στον 20ό αιώνα είναι πια καταδικασμένη για να αποτύχει στον 21ο αιώνα.

Εργασία: Το 70-80% των θέσεων εργασίας θα εξαφανιστεί τα επόμενα 20 χρόνια. Θα υπάρξουν πολλές νέες θέσεις εργασίας, αλλά δεν είναι σαφές εάν θα υπάρχουν αρκετές νέες θέσεις εργασίας σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτό θα απαιτήσει μια επανεξέταση της κατανομής του πλούτου.

Γεωργία: Θα υπάρξει ένα γεωργικό ρομπότ αξίας 100 δολαρίων στο μέλλον. Οι γεωργοί στις χώρες του 3ου κόσμου μπορούν στη συνέχεια να γίνουν διευθυντές του τομέα τους αντί να εργάζονται όλη μέρα στους αγρούς τους.

Aεροπονική: Με την Αεροπονική θα χρειαστεί πολύ λιγότερο νερό. Το πρώτο πιάτο Petri που παρήγαγε μοσχάρι είναι τώρα διαθέσιμο και θα είναι φθηνότερο από το μοσχάρι που παράγεται από αγελάδες το 2018. Αυτή τη στιγμή, το 30% όλων των γεωργικών επιφανειών χρησιμοποιείται για τις αγελάδες. Για φανταστείτε αν δεν χρειαζόμαστε πλέον αυτόν τον χώρο.

The Times They Are A Changing !

Δημοσιεύτηκε στισ


Επεκτείνεται το αεροδρόμιο Ηρακλείου Ν. Καζαντζακης !
Χρήστος Σπίρτζης: «Στεκόμαστε δίπλα στις υγιείς παραγωγικές δυνάμεις και στην υγιή επιχειρηματικότητα και για να τις στηρίξουμε και για να τις βοηθήσουμε. Τα Καταστήματα αφορολογήτων Ειδών δίνουν το παράδειγμα της συνεισφοράς του ιδιωτικού τομέα, στην ανάπτυξη της χώρας και τις υποδομές της.
Χωρίς κανένα κόστος για το ελληνικό δημόσιο, το αεροδρόμιο Ηρακλείου “Νίκος Καζαντζάκης” επεκτείνει και αναβαθμίζει τις κτιριακές του εγκαταστάσεις,
με δωρεά των Καταστημάτων αφορολογήτων ειδών».
Ο Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Χρήστος Σπίρτζης, μαζι με τον Διευθύνοντα Σύμβουλο των Καταστημάτων Αφορολογήτων Ειδών (ΚΑΕ ΑΕ) Γιώργο Βελέντζα και τον Διοικητή της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, κ. Κωνσταντίνο Λιντζεράκο, ανακοίνωσε την εκκίνηση των εργασιών για την άμεση ανακατασκευή, επέκταση και εκσυγχρονισμό των υποδομών του Αερολιμένα Ηρακλείου «Νίκος Καζαντζάκης», για την καλύτερη εξυπηρέτηση του συνεχώς αυξανόμενου επιβατικού κοινού.
Τα έργα, τα οποία στο σύνολό τους θα χρηματοδοτηθούν εξολοκλήρου από τα Καταστήματα Αφορολογήτων Ειδών Α.Ε., μετά από συμφωνία με το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών και την ΥΠΑ, χωρίς κόστος δηλαδή για το ελληνικό δημόσιο, περιλαμβάνουν:
Τη διαμόρφωση τόσο των χώρων του ισογείου, όσο και του α’ ορόφου του αερολιμένα, με επέκταση του συνολικού εμβαδού κατά 2.900 τμ., και την ανακαίνιση άλλων 8.000 τμ, για την καλύτερη εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού, με την ταυτόχρονη αύξηση του αριθμού των πυλών (gates), για τις αφίξεις και τις αναχωρήσεις των επιβατών.
Με την ολοκλήρωση του έργου, δεν εξασφαλίζεται μόνο ο εκσυγχρονισμός του κτιρίου του αερολιμένα, αλλά και ο εκσυγχρονισμός ολόκληρου του ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού, γεγονός που δίνει οριστική λύση στην εξυπηρέτηση της επιβατικής κίνησης, του μεγαλύτερου σε όγκο διακινούμενων επιβατών, αερολιμένα που βρίσκεται στη διαχείριση της ΥΠΑ και του ελληνικού δημοσίου.
«Το αεροδρόμιο στο Ηράκλειο είναι ένα διεθνές αεροδρόμιο, θα δώσει άλλη εικόνα για την χώρα, για τα επόμενα χρόνια, μέχρι να κατασκευαστεί και να λειτουργήσει το αεροδρόμιο στο Καστέλι και για αυτό θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε, γιατί είναι μια πραγματικά μεγάλη συμβολή στη χώρα και τις υποδομές της.
Δείχνει, δίνει το στίγμα, ότι όταν έχουμε υγιείς παραγωγικές δυνάμεις, αυτές εισφέρουν στην ανάπτυξη της χώρας και σε αυτές τις δυνάμεις είμαστε δίπλα και για να τις στηρίξουμε και για να τις βοηθήσουμε» υπογράμμισε χαρακτηριστικά ο κ. Σπίρτζης.
Οι εργασίες ξεκινούν στις αρχές Οκτωβρίου και σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα των μελετών, θα έχουν ολοκληρωθεί στις 30 Μαρτίου 2018, ώστε το σύγχρονο και ανανεωμένο «Ν. Καζαντζάκης» να είναι έτοιμο για τη νέα τουριστική περίοδο.
Δημοσιεύτηκε στισ

Αυτή είναι η 62χρονη Βρετανίδα που κατασπάραξαν τα σκυλιά στη Ροδόπη

Τα στοιχεία της 62χρονης Βρετανίδας που βρήκε τραγικό θάνατο στη Ροδόπη, καθώς την κατασπάραξαν αδέσποτα σκυλιά, φέρνουν στη δημοσιότητα τα βρετανικά ΜΜΕ, μαζί με πληροφορίες για το τελευταίο τηλεφώνημα που πρόλαβε να κάνει στην οικογένειά της η  άτυχη γυναίκα

Σεπτεμβρίου 26 2017 08:15
Adtech Ad
Πρόκειται για την Σίλια Χόλινγκγουορθ, συνταξιούχο καθηγήτρια πανεπιστημίου του Μπρίστολ η οποία όπως αναφέρουν τα βρετανικά ΜΜΕ και η οικογένειά της λάτρευε την Ελλάδα.

Γείτονες και φίλοι την περιγράφουν ως μία ιδιαίτερα καλόκαρδη, φιλική, αλλά και δραστήρια γυναίκα. Είχε ενεργό δράση σε πλήθος οργανώσεων, μεταξύ των οποίων η Διεθνής Αμνηστία, αλλά και στον οργανισμό «Μπρίστολ – Ελλάδα Αλληλεγγύη» για την ανακούφιση των θυμάτων της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας.
Η άτυχη γυναίκα εθεάθη για τελευταία φορά επιστρέφοντας από τον αρχαιολογικό χώρο Μεσημβρίας κοντά στην παραλία Πετρωτών στη Ροδόπη και διέμενε σε ξενώνα στην Μαρώνεια, όπως μεταδίδει η Sun.
Οι έρευνες για τον εντοπισμό της ξεκίνησαν την Πέμπτη ύστερα από το αγωνιώδες τηλεφώνημα που πρόλαβε να κάνει στους δικούς της αφού δέχθηκε επίθεση από αδέσποτα ζώα, στο οποίο όπως αναφέρουν τα δημοσιεύματα, ήταν εμφανώς τρομοκρατημένη.
Σύμφωνα με δήλωση Έλληνα αστυνομικού που μετείχε στις έρευνες και μεταδίδουν οι Times, το θέαμα που αντίκρυσαν μόλις της εντόπισαν “ήταν τραγικό”, προκαλώντας σοκ ακόμη και στα έμπειρα μέλη των σωστικών συνεργείων. “Το σώμα της βρέθηκε κομμάτια, εν μέρει το είχαν κατασπαράξει” φέρεται να δήλωσε ο αξιωματούχος.
Η αναγνώριση της σορού δεν θα ήταν εύκολη υπόθεση, αν δεν είχαν βρεθεί δίπλα της το διαβατήριο, τα παπούτσια και άλλα προσωπικά της αντικείμενα.
Στα βρετανικά δημοσιεύματα τονίζεται ότι τα αδέσποτα σκυλιά στην Ελλάδα εκτιμάται ότι υπερβαίνουν το 1 εκατ., με την κατάσταση να έχει επιδεινωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια λόγο της οικονομικής κρίσης.
Φωτό: South West News Service, Sun
Δημοσιεύτηκε στισ
Από την Συνέντευξη του Αθανάσιου και Γεώργιου Παπαΐωάννου στη Μαρία Κρόκου, από το περιοδικό Wine Trails μηνός Μαΐου 2015


Το µέλλον του κρασιού σε όλο τον κόσµο…

ΑΠ: Παγκοσµίως βρίσκεται σε εξέλιξη µία επανάσταση που σιγά-σιγά ξηλώνει κάποια πράγµατα τα οποία καθιερώθηκαν. Αν παραµείνουµε στο «Αριστοτέλης έφα», έτσι έλεγαν δύο αιώνες µετά τον Αριστοτέλη λόγω µεγέθους, αυτό αποτέλεσε στασιµότητα. Πόσο µάλλον στη γαλλική κουλτούρα να πούµε ότι τη δεχόµεθα στατικά. Μάλιστα σαν Έλληνας µπορώ να πω το εξής, τόσος µεγάλος σύνδεσµος κρασί-πολιτισµός, δεν υπήρξε πουθενά αλλού, ακολούθησαν όλοι οι άλλοι. Αυτό που ο Θουκυδίδης έλεγε είναι ότι ναπό τη στιγµή που καλλιεργήθηκε αµπέλι στη Μεσόγειο, εξέλειψε η βαρβαρότητα. Μήπως, λοιπόν, ένα µέσο πολιτισµού ξεκινά προς την Ευρώπη αρχικά και επεκτείνεται σε όλον τον κόσµο δυναµικά; ∆εν µπορεί να αγνοήσει κανείς ότι ο Σωκράτης έλεγε το κρασί είναι ελιξίριο του φόβου. Μήπως ο Μέγας Αλέξανδρος το υιοθέτησε ποτίζοντας το στρατό του µε κρασί και µέθυσε και ο ίδιος και έφτασε µέχρι Ινδίες;
Δημοσιεύτηκε στισ

Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους (Δημ. Σαραντάκος) 11 – Οι Σπαρτιάτισσες και οι τολμηρές τους αμφιέσεις

από sarant
Εδώ και κάμποσο καιρό δημοσιεύω αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους» που κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Γνώση. Οι δημοσιεύσεις αυτές συνήθως γινονται κάθε δεύτερη Τρίτη.
Η σημερινή συνέχεια είναι η ενδέκατη αλλά φυσικά πρόκειται για αυτοτελείς ιστορίες.  Η προηγούμενη δημοσίευση βρίσκεται εδώ. Ξεκινήσαμε με ιστορίες από τον Ηρόδοτο μετά από τον Λουκιανό και στη συνέχεια περάσαμε σε ιστορίες από τον Διογένη Λαέρτιο και στον Πλούταρχο. Η σημερινή ιστορία παίρνει αφορμή από κάποιες αφηγήσεις από τον Βίο του Λυκούργου (κεφ. 11-15) και προχωράει εξετάζοντας τη θέση της γυναίκας στη Σπάρτη αλλά και γενικά τη Σπάρτη και την ιδιόμορφη κοινωνική δομή της.
 Η μελέτη της Σπάρτης και της κοινωνικής δομής της κρύβει αρκετές εκπλήξεις για τον ιστορικό. Εν πρώτοις πρέπει να διευκρινιστεί για ποια Σπάρτη μιλάμε, γιατί η Σπάρτη της αρχαϊκής εποχής σε πολλά σημεία διαφέρει τόσο από τη Σπάρτη των κλασικών χρόνων, που θa  ΄λεγε κανείς ότι πρόκειται για δυο διαφορετικές πόλεις.Πολύ πριν από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, από τον 6ο ήδη αιώνα η Αθήνα εθεωρείτο το αντίθετο της Σπάρτης σε πολλά πράγματα. Στην πραγματικότητα η Σπάρτη από τον 6ο αιώνα και μετά, ως το τέλος της ιστορίας της δεν έχει προσφέρει τίποτα στην Τέχνη, στην Επιστήμη, στη Φιλοσοφία, στον Πολιτισμό γενικότερα. Ουσιαστικά ποτέ της δεν έπαψε να είναι ένα άθροισμα από πέντε χωριά, που οι κάτοικοί τους διαβιούσαν συνεχώς σε καθεστώς στρατοπέδου, την πολιτείαν ομοίαν κατεστησάμεθα στρατοπέδω, λέει ο Ισοκράτης.Η ευθυμία, τα αστεία και το χιούμορ ήταν επισήμως κατακριτέα και ελαφρώς ύποπτα. Όταν ο Αρχίλοχος ο Πάριος τόλμησε να απαγγείλει στο κοινό της Σπάρτης σατιρικό του ποίημα για το πώς έχασε σε μάχη με τους Θράκες την ασπίδα του αλλά δεν τον ένοιαξε πολύ, γιατί μια και γλύτωσε θα ‘βρισκε άλλην, οι Εφοροι, που δεν έπαιζαν με τέτοια “ιερά” θέματα, διατάξαν αμέσως την απέλασή του.Τη Σπάρτη διοικούσε μια σκυθρωπή και καχύποπτη ολιγαρχία, που είχε επιβάλει σε όλους την ισότητα, αλλά μιαν ισότητα στη φτώχεια, στη σκληραγωγία και στην αμάθεια. Σ’όλους ανεξαιρέτως τους Σπαρτιάτες απαγορευόταν να ταξιδεύουν έξω από την επικράτεια χωρίς ειδική άδεια, που σπανιότατα δινόταν. Ομοίως ούτε οι ξένοι μπορούσαν να μπουν και να μείνουν για πολύ στο σπαρτιατικό κράτος.Η διοίκηση ήθελε να ξέρει κάθε κίνηση και κάθε ενέργεια των πάντων. Δεν υπήρχε δυνατότητα ατομικής ζωής και για όλες τις πράξεις του ο κάθε Σπαρτιάτης έπρεπε να παίρνει την έγκριση των κρατούντων. “Ουδείς ήν αφειμένος ως εβούλετο ζειν”, λέει ο Πλούταρχος. Όταν ο Αγησίλαος αντελήφθη κάποιους Σπαρτιάτες να κάνουν κάτι το τελείως αθώο, αλλά με δική τους πρωτοβουλία και χωρίς εντολή, δεν τους είπε τίποτα αλλά τη νύχτα έστειλε κάποιους στρατιώτες και τους σκότωσαν.Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου
Δημοσιεύτηκε στισ
Ο Άνταμ Σμιθ, ο θεμελιωτής της θεωρίας της «ελεύθερης αγοράς», έλεγε ότι «για να υπάρχει ένας πάμπλουτος πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιοι φτωχοί».
Αυτά έλεγε ο Σμιθ, το 1776, στο έργο του «Ο πλούτος των εθνών», το ευαγγέλιο του καπιταλισμού.
Σήμερα, μετά από 241 χρόνια, το 2017, για να υπάρχει ένας δισεκατομμυριούχος πρέπει να υπάρχουν 2.950.000 φτωχοί! Και αυτό ονομάζεται πρόοδος…
Δημοσιεύτηκε στισ

ΑΚ 47 Καλάσνικοφ: Το αυτόματο του λαού

Μπορεί η Μόσχα να έκανε τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του σχεδιαστή του πιο λαοφιλούς αυτόματου στον κόσμο, ίσως όμως οι ανδριάντες του θα έπρεπε να κοσμούν πολλές πλατείες, εκεί όπου το όπλο του λαού έπαιξε καίριο ρόλο στην τροπή της ιστορία τους.
Χρόνος ανάγνωσης: 
5

‘

Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017
Κείμενο

Δημήτρης Αναστασόπουλος
Είναι ελαφρύ, εύχρηστο, ευθύβολο, με χαμηλό κόστος κατασκευής και αποτελεσματικά φονικό. Όπλισε αντάρτικα κινήματα και συμμορίες των γκέτο. Βρέθηκε στα χέρια παιδιών-στρατιωτών, μαχητών της ελευθερίας, ναρκεμπόρων και φανατικών ισλαμιστών. Στόλισε σημαίες κρατών και σφραγίδες ανταρτών πόλης. Ήταν το όπλο που χάρισε ο Κάστρο στον Αλιέντε και ο Πούτιν στον Αιγύπτιο πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι. Το σχήμα του μεταμορφώθηκε σε κιθάρα και σε μπουκάλι βότκας. Στολίζει τη σημαία της Μοζαμβίκης και το λάβαρο της Χεζμπολάχ του Λιβάνου, έγινε μάρκα βότκας και κοκτέιλ, στόλισε την σφραγίδα της γερμανικής οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός.
Το Avtomat Κalashnikov 47 είναι το πιο δημοφιλές όπλο εδώ και εβδομήντα χρόνια. Αυτήν την στιγμή κυκλοφορούν στον πλανήτη κάπου διακόσια εκατομμύρια Καλάσνικοφ, ένα για κάθε 35 ανθρώπους, και κάθε χρόνο 250.000 άνθρωποι πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του. Παραμένει ένας θρύλος που ξεκίνησε από τη ζούγκλα του Βιετνάμ, πέρασε στα σαλόνια της εξουσίας, ξαναβρέθηκε στα χέρια των επαναστατών του Τρίτου Κόσμου και κατέληξε στις συμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος.
Ο στρατηγός Μιχαήλ Καλάσνικοφ (Καλασνίκοφ, για να είμαστε ακριβείς, αλλά στη Δύση έχει επικρατήσει λάθος), το άγαλμα του οποίου στολίζει πια μία μικρή πλατεία της Μόσχας, σχεδίασε την πρώτη εκδοχή του όπλου όταν νοσηλευόταν με ένα τραύμα στον ώμο. Ήταν αρχηγός πληρώματος σε σοβιετικό τανκ Τ34 και είχε τραυματιστεί στην μάχη του Μπριάνσκ αντιμετωπίζοντας τις θωρακισμένες ταξιαρχίες του στρατηγού Γκουντέριαν τον Οκτώβριο του 1941. Στο νοσοκομείο άκουγε τα παράπονα των τραυματισμένων στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού σχετικά με τα ρώσικα αυτόματα που ήταν βαριά και δύσχρηστα. Θέλησε να σχεδιάσει ένα αυτόματο πολεμικό τουφέκι που μπορούσε να ρίχνει κατά ριπάς αλλά και μεμονωμένες βολές και ταυτόχρονα να είναι κοντό, ελαφρύ και εύκολο στην χρήση του. Ήταν η εποχή που κορυφώθηκαν οι οδομαχίες στο Στάλινγκραντ που απέδειξαν ότι μία χούφτα καλά οχυρωμένοι μαχητές με πολυβόλα μπορούσαν να σταματήσουν ολόκληρο λόχο.
Μετά από κάποιες αποτυχημένες σχεδιαστικές προσπάθειες το αυτόματο του Καλασνίκοφ εγκρίθηκε από το Τεχνικό Συμβούλιο της Λαϊκής Επιτροπής Εξοπλισμών του Κόκκινου Στρατού το 1947 και δύο χρόνια μετά έγινε το επίσημο όπλο των ενόπλων δυνάμεων της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της. Θεωρήθηκε ως το απόλυτο φονικό όπλο καθώς μπορούσε να ρίξει 650 ριπές το λεπτό, είχε επιλογή για να λειτουργεί ως ημιαυτόματο και είχε βεληνεκές 800 μέτρα. Αλλά όλα αυτά ήταν τα τεχνικά χαρακτηριστικά. Όπως γράφει ο Μάικλ Χόντζες στο βιβλίο ΑΚ47: The Story of People’s Gun, «η ομορφιά του όπλου είναι η αντοχή του, ρίξτο στο ποτάμι, παράτα το στην ζούγκλα, κύλησε το στην άμμο, σκέπασε το με λάσπη και ύστερα πάτα την σκανδάλη και θα αρχίσει να ρίχνει».

vietcong_child_fighters_share_a_cigarette_1967_.jpg

Παιδιά στρατιώτες των Βιετκόνγκ, 1967.
Η ευφυΐα του Καλάσνικοφ αποδείχθηκε στο πεδίο της μάχης του Βιετνάμ, όταν οι ελάχιστα εκπαιδευμένοι αντάρτες χωρικοί Βιετκόνγκ αντιμετώπισαν τον πάνοπλο στρατό των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί το είχαν ξαναδεί το 1956 στην Βουδαπέστη, όταν οι Σοβιετικοί στρατιώτες που κατέπνιξαν την Ουγγρική επανάσταση ήταν οπλισμένοι με το νέο όπλο, όμως τότε δεν είχαν ακόμα συνειδητοποιήσει την σημασία του. Ένας στρατιώτης γράφει στο Πεντάγωνο: «Οι Βιετκόνγκ ξεπροβάλλουν από την ζούγκλα και ρίχνουν ριπές εναντίον μας με αυτά τα νέα όπλα. Τα δικά μας Μ16 μπλοκάρουν πότε από την λάσπη, πότε από την βροχή, και τελικά έχουμε μόνο τα μαχαίρια μας και τις χειροβομβίδες για να πολεμήσουμε..». O ανταρτοπόλεμος των Βορείων Βιετναμέζων με τα Καλάσνικοφ που προμηθεύονταν από την Σοβιετική Ένωση και την Κίνα αποδείχτηκε πιο αποτελεσματικός από τις βόμβες ναπάλμ και την αποψίλωση της ζούγκλας με δηλητήρια όπως τον Πορτοκαλί Παράγοντα. Οι Αμερικανοί στρατιώτες επέστρεφαν με τρομακτικές ιστορίες για το αξιόπιστο όπλο του εχθρού, μία έλεγε ότι ένας Βιετκόνγκ είχε καταρρίψει ένα βομβαρδιστικό Β-52 μόνο με το Καλάσνικοφ του.
Για το φημισμένο αυτόματο όπλο το Βιετνάμ ήταν μόνο η αρχή. Η επόμενη δεκαετία του ’70 ανήκε σε αυτό. Με Καλάσνικοφ οπλίζονταν οι Σαντινίστας και ο κολομβιανός Λαϊκός Στρατός, οι Παλαιστίνιοι αλλά και οι Ταλιμπάν. Από τις ζούγκλες της Νότιας Αφρικής μέχρι τα βουνά του Αφγανιστάν και τις πεδιάδες της Αφρικής, το όπλο γινόταν πολύτιμος σύντροφος για την επιβίωση των μαχητών.

cuba.jpg

Ο Κάστρο συναντά αρχηγούς των ανταρτών Σαντινίστας, 26 Ιουλίου 1979, Αβάνα.
«Είναι ένα αυτόματο απόλυτα φιλικό στον κάτοχο του. Είναι απλό στην χρήση, ρίχνεις σχεδόν ενστικτωδώς μόλις το πιάσεις στο χέρι σου. Λύνεται εύκολα, καθαρίζεται εύκολα και δένεται το ίδιο εύκολα. Και επειδή είναι ελαφρύ, οι αντάρτες που το κρατάνε μπορούν να κουβαλάνε πολλούς γεμιστήρες. Για έναν εκπαιδευμένο στρατιώτη στο πεδίο της μάχης μάχη το Καλάσνικοφ δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό καθώς χάνει σε στοχευτική ακρίβεια. Για έναν ανεκπαίδευτο που μπλέκει σε οδομαχίες, γράφει στο βιβλίο The Gun ο ρεπόρτερ των New York Times Κρίστοφερ Τζον Τσίβερς, μετά την εμπειρία του στα πεδία μαχών του Ιράκ και του Αφγανιστάν, είναι ένα θανατηφόρο όπλο.
Το Καλάσνικοφ δεν έκτισε το μύθο του μόνο στις μάχες. Το 1973 ο πρόεδρος της Χιλής Αλιέντε αυτοκτόνησε με εκείνο το όπλο που έγραφε «Στον Σαλβαδόρ, από έναν σύντροφο στη μάχη, Φιντέλ» προκειμένου να μην πέσει στα χέρια του Πινοτσέτ όταν το προεδρικό μέγαρο περικυκλώθηκε από τους πραξικοπηματίες. Το 1981 ο Αιγύπτιος πρόεδρος Ανουάρ Σαντάτ δολοφονήθηκε ενώ παρακολουθούσε μία παρέλαση του στρατού από δύο αξιωματικούς οπλισμένους με Καλάσνικοφ. Το 1989, ο κάποτε πανίσχυρος Ρουμάνος δικτάτορας Νικολάε Τσαουσέσκου εκτελέστηκε μαζί με την σύζυγό του από τους πρώην συντρόφους τους με Καλάσνικοφ κατασκευασμένα στην Ρουμανία. O Οσάμα Μπιν Λάντεν, στις βιντεοσκοπημένες εμφανίσεις του, ενώ έβγαζε πύρινους λόγους κατά του Αμερικανού Σατανά, είχε πάντα το Καλάσνικοφ του ακουμπισμένο δίπλα του (πλέον βρίσκεται στο μουσείο της CIAστο Λάνγκλεϊ). 

ak47.jpg

Ένα από τα χρυσά Καλάσνικοφ του Σαντάμ.
Οι Αμερικανοί στρατιώτες που εισέβαλαν στο παλάτι του Σαντάμ στη Βαγδάτη πόζαραν με χρυσά Καλάσνικοφ, δώρα του γιου του, Ουντέι. Οι ανατροπείς του συνταγματάρχη Καντάφι στην Λιβύη το 2011 έλεγαν ότι βρήκαν ένα χρυσό ΑΚ- 74 στο μέγαρό του στην Τρίπολη, ενώ η «Κιμ Καρντάσιαν τον ναρκεμπόρων», η επικεφαλής ενός μεξικάνικου καρτέλ Κλαούντια Οτσόα Φελίξ δεν αποχωρίζεται το ροζ Καλάσνικοφ της.
Ενώ οι αναλυτές που δεν έχουν δει όπλο στην ζωή τους γεμίζουν σελίδες εξηγώντας γιατί το Καλάσνικοφ είναι ξεπερασμένο, η Κalashnikov Group στην Ρωσία ανακοίνωσε στην αρχή του χρόνου την αύξηση του προσωπικού της κατά 30%. Το διαχρονικό όπλο κατασκευάζεται πλέον σε 30 χώρες, με την μεγαλύτερη παραγωγή να πραγματοποιείται στην Κίνα.

Richard Mosse, The Fall of Goma, 2012, digital c-print. [Jack Shainman Gallery, NY]
Ο Μιχαήλ Καλάσνικοφ πέθανε το 2013 στα 94 του χρόνια. Το άγαλμα που στήθηκε λίγες μέρες πριν στην Μόσχα, την Ημέρα του Μαχητή, ήταν ελάχιστος φόρος τιμής σε έναν άνθρωπο που έκανε ένα όπλο σύμβολο της ελευθερίας. Άσχετα αν στην μακροχρόνια πορεία του ο μύθος του βεβηλώθηκε από τους φανατικούς ισλαμιστές και τους μεγαλεμπόρους ναρκωτικών.
Δημήτρης Αναστασόπουλος
Γράφει κυρίως για μουσική, βιβλία και κοινωνικά κινήματα, μέχρι πρότινος στην Ελευθεροτυπία.
Δημοσιεύτηκε στισ
Από την Συνέντευξη του Αθανάσιου και Γεώργιου Παπαΐωάννου στη Μαρία Κρόκου, από το περιοδικό Wine Trails μηνός Μαΐου 2015



Η αλήθεια πάντως είναι ότι ο λαός λέει ότι ο τρελός είδε τον µεθυσµένο και τον φοβήθηκε…


ΑΠ: Ο Πλάτων έλεγε αν θέλεις να γνωρίσεις έναν άνθρωπο, δώσε του να πιει κρασί, δηλαδή µία πολύ σύγχρονη ψυχολογική αντίληψη. Ο Shakespeare, π.χ., είπε το κρασί δεν είναι υλικό αγαθό αλλά πνευµατικό. Ο δε Hemingway λέει, το κρασί είναι πολιτισµός. Ορίστε; Εµείς οι Έλληνες θα πρέπει οπωσδήποτε κάποτε να συναισθανθούµε και να συνειδητοποιήσουµε τα πλεονεκτήµατα και του πολιτισµού και των προϊόντων που παράγονται στη χώρα µας. Εγώ αν ήµουν κυβερνήτης, θα έδινα τη µεγαλύτερη σηµασία στην αγροτική παραγωγή, αλλά σε µεταποιηµένη ποιοτική και υγιεινή παραγωγή, σε επώνυµη συσκευασία πολυτελή. Θα πήγαινα στην κατανάλωση αυτής της κατηγορίας και στον τουρισµό και στη ναυτιλία που από την αρχαιότητα αποτέλεσε πηγή πληροφοριών από όλο τον κόσµο και εισοδήµατος, για να µπορούν να φιλοσοφούν οι αρχαίοι Έλληνες. 
Δημοσιεύτηκε στισ

Ήταν κάποτε ένα “θαύμα” που το έλεγαν Ανάβρα .


Ακουγόταν πολύ καλό για να είναι… ελληνικό, αλλά ήταν τόσο αληθινό που έλαβε διαστάσεις εμβληματικού παραδείγματος προόδου και προκοπής σε παγκόσμιο επίπεδο.Ακόμα και ο πλέον… καλοπροαίρετος αδυνατούσε να μην αναρωτηθεί τι γυρεύει αυτή η καθολικά εν σοφία καμωμένη κουκίδα του χάρτη στην ελληνική επικράτεια. ‘Ενα κομμάτι του παζλ αταίριαστο με όλα τα άλλα. Και ως τέτοιο μαγνήτιζε το ενδιαφέρον της διεθνούς ειδησεογραφίας, προβαλλόμενο από τα Μ.Μ.Ε. όλης της Ευρώπης (και όχι μόνο).Για το «θαύμα» της Ανάβρας και τον εμπνευστή αυτού, τον επί 16 χρόνια κοινοτάρχη της Δημήτρη Τσουκαλά, έχουν πληκτρολογηθεί δεκάδες χιλιάδες λέξεις επί σειρά ετών.Το ανακριβές είναι το… πληκτρολόγιο αρνήθηκε πεισματικά να ανταποκριθεί στη διαμόρφωση των νέων δεδομένων. Στα δημοσιεύματα περί Ανάβρας, την εποχή της κρίσης, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στο 2011.Ο ίδιος ο Δημήτρης Τσουκαλάς δεν χρησιμοποίησε τη φράση «ανακρίβεια», αλλά «παραπληροφόρηση», στη συνομιλία που είχαμε μαζί του.«Δυστυχώς η κατάσταση δεν είναι πια αυτή που ήταν. Μετά τον Καλλικράτη και με το πέρασμα του χρόνου η εικόνα του χωριού επιδεινώθηκε σε μεγάλο βαθμό. Τα δημοσιεύματα επιμένουν να την εξιδανικεύουν, αλλά αυτό που έχει συμβεί προκαλεί θλίψη», λέει στο Menshouse ο «εγκέφαλος» του πιο οργανωμένου σχεδίου ποιοτικής αναβάθμισης, που εφαρμόστηκε ποτέ στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.Για να κατανοήσουμε καλύτερα το πριν, το μετά και το τώρα, πρέπει να κάνουμε ένα σύντομο φλας-μπακ σε μια ιστορία που λίγο, πολύ είναι γνωστή: ένα ορεινό, απομονωμένο χωριό, σε υψόμετρο 925 μέτρων, το οποίο μαράζωνε έως τις αρχές της δεκαετίας του ’90, μετατράπηκε σε πρότυπο ανάπτυξης και κοινόβιας ευημερίας. Πολύ απλό να το γράψεις, εξαιρετικά πολύπλοκο και επίπονο όμως για να το πετύχεις.

Δημοσιεύτηκε στισ

«Αυτοί που δίνουν» κι «αυτοί που παίρνουν»

Σεπτέμβριος 25, 2017
Η χώρα πλέον έχει εθισθεί σε κινήσεις περιθωρίου. Προοπτικές να ξεφύγει από τον φαύλο αυτό κύκλο ολοένα ελαχιστοποιούνται. Οι παραλογισμοί της αριστερής ρητορικής μαζί με την νοοτροπία της αυθαιρεσίας, που συνοδεύει συχνά καθεστωτικές μεταβολές επαναστατικής όμως φύσης, αρχίζουν να κυριαρχούν στον τόπο απονεκρώνοντας τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της αστικής τάξης.
Υφιστάμενοι τις υπερβολές της ρητορικής μέρους της νέας κομματικής εξουσίας, η αγανάκτηση του μετριοπαθούς αστικού πληθυσμού μετατρέπεται σταδιακά σε μούδιασμα, απόγνωση και οργισμένη αποδοχή.
Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
Δεν υπάρχει διέξοδος στην σιωπηλή λαϊκή κατακραυγή. Το υπόλοιπο πολιτικό φάσμα παίζει με τους παραδοσιακούς πολίτικους κανόνες που όμως στον κόσμο δεν προσφέρουν διέξοδο και προοπτική. Πριν από μήνες κυβερνητικό στέλεχος προκάλεσε ανοιχτά την μετριοπαθή αστική τάξη μιλώντας για «τους μένουμε Ευρώπη» και το χαμένο παιχνίδι των προσπαθειών τoυς. Κάνεις όμως από την μετριοπαθή αντιπολίτευση δεν τόλμησε να σηκώσει το γάντι. Και να ζητήσει αναμέτρηση των δυο κόσμων που συγκρούονται.
Τι εκφράζει δηλαδή ο ένας και τι εκπροσωπεί ο άλλος. Επαναφέροντας έτσι τη χώρα στο κέντρο του πολιτικού διαλόγου που κυριαρχεί διεθνώς και που χαρακτηρίζει παντού τις δημόσιες εξελίξεις.
Στο όνομα μιας ανερμάτιστης φοβίας για την οποία αναμέτρηση με το ιερό εικονοστάσι της Αριστερής λογικής, στην Ελλάδα η αστική τάξη φοβάται την αντιπαράθεση. Κι εμμένει σε λογικές κατευνασμού, στρόγγυλου πολιτικού λόγου κι εξάλειψης κάθε αιχμής από την περιγραφή των αδικιών και της πραγματικής εκμετάλλευσης που πνίγουν σήμερα την ελληνική κοινωνία.
Η κοινωνία χωρίζεται όλο και πιο βαθιά ανάμεσα σε «αυτούς που δίνουν» και σε «αυτούς που παίρνουν». Μέλημα της κυβέρνησης είναι να πείσει πως αυτοί που παίρνουν είναι συντριπτικά περισσότεροι. Και πως οι άλλοι είναι καταδικασμένοι από τις συνθήκες να σκύψουν το κεφάλι και να υποστούν τις συνέπειες. Παθητικά η αντιπολίτευση αποδέχεται αυτή την συλλογιστική.
Αφενός μεν αποφεύγοντας να αντισταθεί στη λογική της «κακομοίρης κοινωνίας» που απαιτεί λογής παροχές κι αφετέρου αντιμετωπίζοντας «αυτούς που παίρνουν» σαν ένα αδιαπέραστο τείχος που αποτελεί χάσιμο χρόνου η όποια προσπάθεια εκπόρθησης του.
Δεν τολμάει έτσι να μιλήσει για απολύσεις στον δημόσιο τομέα λχ που μηδενίζουν όμως στην ουσία την προσπάθεια να πείσει για μειώσεις φορών. Και να εξηγήσει σε πολλούς δύσπιστους πως έχει προτάσεις με προοπτική που θα τους απελευθερώσουν από τα σημερινά αδιέξοδα.
Το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι απόλυτης ουσίας. Ο αστικός κόσμος «που δίνει» αποκαρδιώνεται και το αποτέλεσμα το δείχνει η στασιμότητα στις δημοσκοπήσεις.
Σε ένα οικονομικό αλλά και πολιτικό περιβάλλον στο οποίο η κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει ήδη συντριβεί, διαπιστώνουμε ακατανόητες αντοχές και κάποιες εκλάμψεις ανάκαμψης.
Η αντιπολίτευση οφείλει να διαβάσει σωστότερα την ελληνική κοινωνία. Ξεπερνώντας τις συμβουλές των απολογητών της λεγόμενης «κοινωνικής ευαισθησίας».
Προερχόμενες κατά βάση είτε από απολογητές της λεγόμενης λαϊκής Δεξιάς (βλ. επιβίωση μέσω ρουσφετολογίας) είτε από βετεράνους της Αριστεράς (απόφοιτους των σχολείων ζωής της ΚΝΕ).
Η νέα κοινωνική ανάγνωση οφείλει να λάβει υπόψιν τα άγχη και τις απογοητεύσεις της καταπιεσμένης μεσαίας τάξης στην οποία πλέον ανήκουν και οι περιθωριοποιημένοι μισθοσυντήρητοι των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων και οι βεβαρημένοι με εξοντωτικούς φόρους αγρότες.
Σε τελευταία ανάλυση, ποιοι είναι «αυτοί που δίνουν»; Οι οποίοι και αποτελούν την κοινωνική δεξαμενή που θα έπρεπε σύσσωμη να σιχαίνεται την κυβέρνηση; Κατ’ αρχήν όσοι έχουν στην κατοχή τους κάποιας σημασίας περιουσιακά στοιχεία.
Μικρή η μεγάλη ιδιοκτησία, χωράφια, κτήματα, αστικά ή αγροτικά ακίνητα, αυτοκίνητο ή κάθε άλλου είδους μέσο μεταφοράς που πληρώνει τέλη και φόρους για να κινείται η και να μην μετακινείται.
Όλοι εκείνοι επίσης που κατέχουν την οποία μικρή ή μεγάλη εμπορική επιχείρηση και μεταποιητική μονάδα που είτε είναι οικογενειακή επιχείρηση είτε κατορθώνει να απασχολήσει από δυο ανθρώπους και πάνω. Όλοι αυτοί είναι καταδικασμένοι να καταβάλουν ουσιαστικά λύτρα στο κράτος, δίχως την προσδοκία κάποιας ανταποδοτικής βασικά υπηρεσίας ή παροχής από αυτό.
Δεν είναι όμως μόνο αυτοί. Κι όσοι προσφέρουν μισθωτές υπηρεσίες σε έναν ή περισσοτέρους εργοδότες – είτε με μπλοκάκι είτε μέσω μισθολογίου – βρίσκονται όμηροι ενός συστήματος που τους επιβαρύνει συνεχώς όχι για να καλυτερεύσει την καθημερινότητά τους, αλλά για να συντηρήσει δημόσιους φορείς και διορισμένους υπάλληλους.
Το ίδιο και οι συνταξιούχοι της πραγματικής εργασίας, που πληρώνουν φόρους από αποδεκατισμένες απολαβές για τις οποίες θυσίασαν μια ζωή πάνω στη λογική ενός πλάνου εξασφαλισμένης αποστρατείας.
Κι όλα αυτά γιατί; Ώστε μέσω εξωφρενικών αδικιών και παράλογων ρυθμίσεων κάποιοι να τρυπώσουν στο συνταξιοδοτικό σύστημα και να το οδηγήσουν ακόμα και στα προ κρίσης αδιέξοδά του.
Στόχος όλων αυτών είναι η μακροημέρευση του πλέγματος κρατικών ελέγχων και παρεμβάσεων που κάνει την ζωή όλων αυτών που πληρώνουν ουσιαστικά αφόρητη και το μέλλον αυτών που απαρτίζουν το δημόσιο πλέγμα εξασφαλισμένο.
Κοινοτικός αξιωματούχος πρόσφατα ομολόγησε πως όλες οι φορολογικές επιβαρύνσεις υπήρξαν επιλογές της κυβέρνησης, προκειμένου να μην πειράξει τους φορείς του δημοσίου και να μην μειώσει δαπάνες που θα πείραζαν τους βολεμένους τροπαιούχους. Και είναι έωλο το επιχείρημα πως πολλοί κι απ’ αυτούς «δίνουν» μέσω φορών συνεισφέροντας στα βάρη.
Δίνουν κατ’ αρχήν από αυτά που ούτως η άλλως παίρνουν από την κοινωνία. Δεν παράγουν πλούτο τον οποίο αποστερούνται – όπως όλοι οι υπόλοιποι.
Πρόσφατη μελέτη εξάλλου έδειξε πως κάθε μια θέση απασχόλησης στο Δημόσιο στοιχίζει περίπου όσο τρεις στον ιδιωτικό τομέα. Δηλαδή, χάνονται τρεις θέσεις εργασίας στην υπόλοιπη κοινωνία για κάθε (κομματικό ουσιαστικά) διορισμό στο κράτος.
Ας αναλογισθεί κάνεις πως θα σαν τα πράγματα αν «αυτοί που παίρνουν» έμπαιναν επιτέλους στο στόχαστρο με αντικειμενικό σκοπό την ανακούφιση της υπόλοιπης κοινωνίας από τα βάρη που της συσσωρεύουν.
Η οικονομική ανακούφιση από την απαλλαγή της κοινωνίας από υποχρεώσεις που δεν της ανήκουν – όπως η εξασφάλιση απασχόλησης στον δημόσιο τομέα προσωπικού που θα ‘πρεπε να αναζητήσει εργασία στην ιδιωτική οικονομία, παροχές με μοναδικό στόχο την ψηφοθηρία κι όχι την κάλυψη πραγματικών κοινωνικών αναγκών, άχρηστη γραφειοκρατία για δικαιολόγηση απλά διορισμών κι αμοιβών – θα ήταν θεαματική.
Πιθανότατα θα οδηγούσε σε κατάργηση της οικονομικής επιτροπείας (μνημόνια) που υφίσταται η χώρα από Ευρωπαίους δανειστές και ΔΝΤ. Και θα οδηγούσε σε ένα μέλλον απαλλαγμένο από τον οποίο κίνδυνο παλινδρόμησης σε οικονομικά αδιέξοδα.
Οφείλει η Αντιπολίτευση να συνειδητοποιήσει πως η κοινωνία δεν έχει άλλα περιθώρια υπομονής. Η οργή με τον υποαπασχολούμενο αλλά τεράστιο δημόσιο τομέα ξεχειλίζει.
Ο κόσμος βαρέθηκε να υπομένει την ψευδεπίγραφη ρητορική της φροντίδας δήθεν των αδυνάτων που σηματοδοτεί στην πράξη διαφθορά, ακινησία και κατρακύλα σε αποτελμάτωση.
Κοιτάξτε τον κόσμο που υποφέρει στα μάτια. Και πες τε του επιτέλους αυτά που θέλει να ακούσει. Ξεπεράστε τις αλυσίδες της πολιτικής ορθότητας κι απευθυνθείτε σ’ αυτούς που αποτελούν την κινητήριο δύναμη της κοινωνίας – σ’ αυτούς δηλαδή που δίνουν. Κάντε τους να αισθανθούν πως εκφράζετε τις αγωνίες τους.
Μια καινούργια ημέρα τότε θα ξημερώσει…
Δημοσιεύτηκε στισ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Υπεγράφη η προγραμματική σύμβαση για την αναπαλαίωση του μεταβυζαντινού Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Φυλής
Την τετραμερή προγραμματική σύμβαση για την αποκατάσταση του μεταβυζαντινού Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Φυλής που βρίσκεται δίπλα στο νέο, υπέγραψαν σήμερα, Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017, ο Δήμαρχος Φυλής Χρήστος Παππούς και ο εφημέριος του ναού, Πρωτοπρεσβύτερος κ. Δημήτριος Παναγακόπουλος.
Η σύμβαση αφορά στο έργο συντήρησης, αποκατάστασης, προστασίας και ανάδειξης του μνημείου. Ο προϋπολογισμός του έργου ανέρχεται σε 480.000 ευρώ και θα καλυφτεί  με δαπάνη του Δήμου Φυλής.

Φορέας υλοποίησης είναι το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού δια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής, ενώ το τέταρτο, εκ του νόμου, συμβαλλόμενο μέρος είναι η Περιφέρεια Αττικής.
Με την τετραμερή Προγραμματική Σύμβαση μεταξύ Δήμου Φυλής, Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, Περιφέρειας Αττικής και Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου, ανοίγει ο δρόμος για την αποκατάσταση του ιερού μνημείου, που αποτελεί πάγιο και διαχρονικό αίτημα των πολιτών της Δημοτικής Ενότητας Φυλής.

Το συντονισμό των διαδικασιών για την υπογραφή της προγραμματικής σύμβασης είχε ο Επιστημονικός Συνεργάτης του Δημάρχου Φυλής, κ. Γιάννης Λιάκος, ενώ παρευρέθηκαν, επίσης, ο Αντιδήμαρχος ΔΕ Φυλής Σπύρος Μπρέμπος, ο Αντιδήμαρχος Τεχνικής Υπηρεσίας Θανάσης Σχίζας και η Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου της ΔΕ Φυλής Ελένη Λιάκου.