Καλοκαιρινά γλέντια στα Βαρδούσια 
Πότε ανακηρύχθηκε η Αθήνα επίσημα πρωτεύουσα του Ελληνικού Κράτους;
Η Αθήνα ανακηρύσσεται πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους τον Σεπτέμβριο του 1834.
«Και τώρα τι κάνω;» απάντησε ο άνθρωπος (Χ.ΜΠΟΥΚΑΪ)
Λένε πως ένας κύριος κατέβηκε στο σιδηροδρομικό σταθμό ενός μικρού χωριού. Κουβαλούσε τρεις βαριές βαλίτσες και θέλησε να βρει έναν αχθοφόρο να τον βοηθήσει να τις μεταφέρει μέχρι το ξενοδοχείο του που βρισκόταν τρεις δρόμους μακριά.Όταν ρώτησε τον σταθμάρχη αυτός του είπε να ψάξει τον Χουάντσο, τον οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα έβρισκε στην απέναντι πλατεία. Ο κύριος φορτώθηκε τις βαλίτσες του μέχρι την πλατεία όπου είδε ξαπλωμένο σε ένα παγκάκι έναν γενειοφόρο και ατημέλητο ντόπιο να λιάζεται, και υπέθεσε πως αυτός θα ήταν ο Χουάντσο.«Χουάντσο;»«Ναι… ε…; » είπε ο άντρας χωρίς να κουνηθεί.«Εσείς είστε ο Χουάντσο;»«Μάλιστα, κύριε» απάντησε χωρίς να κουνηθεί.«Εσείς είστε ο αχθοφόρος;»«Αχά!» συνέχισε χωρίς να κουνηθεί.«Θα έπρεπε να βρίσκεστε στο σταθμό κι όχι εδώ στην πλατεία.»«Και γιατί;»«Τι και γιατί ; Εκεί θα βρίσκατε τουλάχιστον τους δεκαπλάσιους ταξιδιώτες απ’ όσους βρίσκετε εδώ.»«Και τι να τους κάνω τους δεκαπλάσιους ταξιδιώτες;»«Για να βγάλετε περισσότερα λεφτά!»«Και τι να τα κάνω;»
«Μα, άνθρωπέ μου! Για ν’ αγοράσετε ένα μηχανάκι, για παράδειγμα.»«Και τι να το κάνω εγώ το μηχανάκι;»«Για να κουβαλάτε τις βαλίτσες.»«Και γιατί;»«Για να κάνετε πολύ περισσότερες διαδρομές σε πιο λίγο χρόνο.»«Και γιατί;»«Για να κερδίζετε περισσότερα λεφτά και, με λίγη τύχη, να μετατραπείτε σ’ έναν επιχειρηματία των μεταφορών.»«Και γιατί;»«Για να βγάζετε πολλά λεφτά!»«Και τι να τα κάνω εγώ τα πολλά λεφτά;»«Και… όταν Θα έχετε πολλά λεφτά, θα μπορείτε να ζείτε χωρίς να εργάζεστε και θα ξεκουράζεστε εδώ στην πλατεία όσο θέλετε.»«Και τώρα τι κάνω;» απάντησε ο άνθρωπος ανοίγοντας μόνο το ένα του μάτι.
ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΛΑΟΥΝΤΙΑ
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪΕκδόσεις: opera animus
Γ. Μαρίνος: Η πολυφωνία ως όπλο κατά του ψεύδους
Θα μπορούσαν τα ψέμματα των πολιτικών να γίνονται ευρύτατα γνωστά χωρίς την συμβολή των δημοσιογράφων;Μα, μόνο οι πολιτικοί λένε ψέμματα; Με τα όσα μάς βομβαρδίζουν ουκ ολίγοι δημοσιογράφοι δεν θα ασχοληθείτε;
Εύλογο το ερώτημα, μολονότι έχω ασχοληθεί διεξοδικά ακόμη και σε πολλές ομιλίες μου. Τόσο τολμηρά, μάλιστα, ώστε να διακινδυνεύω να βρεθώ απολογούμενος και ενώπιον του πειθαρχικού της ΕΣΗΕΑ.Του Γιάννη Μαρίνου*Ο χώρος δυστυχώς δεν επιτρέπει διεξοδική ανάλυση. Όμως θα επισημάνω ευθύς εξ αρχής ότι ο δημοσιογράφος, ως διακινητής πληροφοριών, είναι ο κύριος φορέας μέσω του οποίου διακινούνται ψέμματα των πολιτικών. Και οφείλει να τα φέρνει στην δημοσιότητα όπως διατυπώνονται. Δηλαδή να μην τα αλλοιώνει.Να μην τα διορθώνει. Έτσι, γίνεται αθέλητος ενίοτε συνεργός στην διάδοση του ψεύδους. Φυσικά, κανείς δεν τού απαγορεύει εν συνεχεία να τα ξεμασκαρέψει και να τα στηλιτεύσει. Όπως κάθε έντιμος πολίτης. Βεβαίως για την αναπαραγωγή των ψευδών αυτών δεν μπορεί να ευθύνεται, μολονότι καθημερινά κατηγορείται ότι παραποιεί τα λεγόμενα.Ας είμαστε πάντως ειλικρινείς. Και οι δημοσιογράφοι είναι άνθρωποι που έχουν συμπάθειες, συμφέροντα, πιστεύουν σε ιδεολογίες και, καθώς τούς είναι εύκολο, μετά βίας συγκρατούνται να μην γράψουν επηρεαζόμενοι από όλα αυτά.Πάντως πολλοί είναι εκείνοι που έχουν το ψυχικό σθένος και την ηθική ακεραιότητα να γράφουν μόνο την αλήθεια, να μην αποκρύπτουν ό,τι δεν τούς συμφέρει, να μην αποσιωπούν τα ολισθήματα, ακόμη και τις παρανομίες, εκείνων που συμπαθούν.Δυστυχώς, αυτό δεν ισχύει αν είναι ενταγμένοι σε κόμματα και δοσμένοι σε ιδεολογίες –οπότε προβάλλουν χωρίς δισταγμό ψέμματα και προπαγάνδα, αποκρύπτουν αδυναμίες και εξωραΐζουν ολισθήματα.Για εμένα που ως εν ενεργεία δημοσιογράφος επιμελώς απέφυγα να ενταχθώ σε κόμματα και να υπηρετήσω συμφέροντα, ενεργώντας ως ένας Λούκι Λουκ της δημοσιογραφίας, η ένταξη και η σύμπλευση με στενά κομματικά συμφέροντα αποδυναμώνει –αν δεν αναιρεί– την δημοσιογραφική αξιοπιστία.Για αυτό μόνο όταν συνταξιοδοτήθηκα δέχθηκα να υποκύψω στον πειρασμό να αποδεχθώ το πάντως υψηλής στάθμης αξίωμα του ευρωβουλευτή, μολονότι έσπευσα να το εγκαταλείψω όταν αισθάνθηκα να ασφυκτιώ από την κακώς νοούμενη κομματική πειθαρχία και τις ενδοκομματικές ίντριγκες.Ιδιαίτερα επειδή εδώ στην Ελλάδα –αλλά όχι στο Ευρωκοινοβούλιο– παρά την ρητή διάταξη του Συντάγματος ότι ο βουλευτής εκφράζεται ελεύθερα και κατά συνείδηση, ο διαφοροποιούμενος από την κομματική γραμμή θεωρείται προδότης και κατά κανόνα διαγράφεται.Και πώς μπορεί να προστατευθεί στοιχειωδώς ο πολίτης από τα ψέμματα των δημοσιογράφων και ιδιαίτερα της τηλεοράσεως και του Διαδικτύου;Καθώς η ελευθερία της έκφρασης είναι ύψιστη πολιτιστική κατάκτηση και προϋπόθεση της πραγματικής δημοκρατίας, την καλύτερη προστασία από το δημοσιογραφικό ψεύδος εξασφαλίζει ο πλουραλισμός των Μέσων δημοσιότητας. Από την πολυφωνία τους ο πολίτης μπορεί να αναζητήσει πού βρίσκεται η αλήθεια και πού κρύβεται το ψεύδος.Και καθώς υπάρχουν πολλές εφημερίδες, πολλοί ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί, πολλοί ιστότοποι, μπορείς να ξεχωρίσεις τα πιο αξιόπιστα και να αγνοήσεις τα υπηρετούντα πονηρούς σκοπούς.Ακριβώς για αυτό στα καθεστώτα που βασίζονται στο ψεύδος και στην βία λειτουργεί μονοπώλιο ενημέρωσης και μονοκομματικής κυριαρχίας ΜΜΕ.Το έχουμε ζήσει στην Ελλάδα και, δυστυχώς, ο κίνδυνος να το ξαναζήσουμε είναι υπαρκτός.*Πρώην διευθυντής του Οικονομικού Ταχυδρόμου, αρθρογράφος στο Βήμα της Κυριακής
Καλέντζι
Καλέντζι
Γενέθλια 15/9/2017
Καλέντζι
Ποιο είναι το μεγαλύτερο κτήριο της Αθήνας;
Το Μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού. Καταλαμβάνει το τετράγωνο των οδών Πανεπιστημίου, Βουκουρεστίου, Σταδίου και Αμερικής. Παλιά, εκεί υπήρχαν οι Βασιλικοί Στάβλοι. Κατασκευάστηκε στην εποχή του μεσοπολέμου, στο αρχιτεκτονικό πνεύμα του μοντέρνου κλασικισμού με στοιχεία της αrt deγo. Tέσερις χώροι του μεγάρου του M.T.Σ. –το κινηματοθέατρο Παλλάς (1930-32), η αίθουσα Mαξίμ / Θέατρο «αλίκη» και τα ζαχαροπλαστεία Zonαrs και Flocα- ανήκουν στις αξιολογώτερες αίθουσες του Mεσοπολέμου, και οι τρεις πρώτες στα σπάνια αρχιτεκτονικά κατάλοιπα αυτής της εποχής. Τώρα εκεί, μεταξύ άλλων στεγάζεται το πολυκατάστημα attica
Ποιο είναι το μεγαλύτερο νεοκλασικό κτίριο της Αθήνας;
To Ελληνικό Κοινοβούλιο. Kτίστηκε μεταξύ 1836-1862 πάνω σε σχέδια του Βαυαρού αρχιτέκτονα Γκαίρτνερ για να λειτουργήσει ως ανάκτορο του Όθωνα.
Το 1884 και το 1909 υπέστη μεγάλες καταστροφές από πυρκαγιά.
Από το 1935 στεγάζει το Ελληνικό
Θα μου πείτε πως είναι άδικος ο τίτλος, αφού ασφαλώς οι 106 φοιτητές του Πανεπιστημίου Πατρών, που παρέδωσαν πανομοιότυπη εργασία στο τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων και τιμωρήθηκαν με αποκλεισμό από την εξεταστική περίοδο του Σεπτεμβρίου, δεν θα ανήκουν όλοι στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.Ωστόσο, επειδή μόνο η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία ζητάει να αρθεί η ποινή, και επειδή η ανακοίνωση, όπως μπορείτε να διαβάσετε, είναι μνημείο γελοιότητας, θαρρώ ότι αξίζει να χρεωθεί μόνη της την κατακραυγή παρ’ όλο που, πράγματι, στο άθλημα της παραγωγής και διανομής σημειώσεων, που έχει εξελιχθεί σε μάστιγα για το πανεπιστήμιο, δεν επιδίδεται μόνο η ΔΑΠ, αλλά και η ΠΑΣΠ.Η κατακραυγή άλλωστε ήταν τόσο μεγάλη, που ανάγκασε και τη μητρική ΟΝΝΕΔ να διαχωρίσει τη θέση της και να καταδικάσει τα τοπικά στελέχη της ΔΑΠ Πάτρας.Να θυμίσω ότι οι 106 φοιτητές αποκλείστηκαν από την εξεταστική επειδή παρέδωσαν την ίδια εργασία στο μάθημα «Δυναμικά Μαθηματικά Υποδείγματα». Η εργασία συνίστατο στη λύση τεσσάρων ενοτήτων με ασκήσεις και αντιστοιχούσε σε ποσοστό 30% του τελικού βαθμού. Η ποινή που επιβλήθηκε από τη ΓΣ του τμήματος φαίνεται αυστηρή, αλλά στην πραγματικότητα μάλλον χαμηλή είναι, αφού για ανάλογο παράπτωμα η ΓΣ έχει το δικαίωμα να αποκλείσει τους δράστες έως και από τρεις εξεταστικές περιόδους.Αν αναζητήσετε στο γκουγκλ “Φοιτητικές εργασίες” θα βρείτε κάμποσους ιστότοπους που διαφημίζουν τις υπηρεσίες τους και που λένε, λιγότερο ή περισσότερο απερίφραστα ότι αναλαμβάνουν να γράψουν κάθε λογής φοιτητικές εργασίες, ακόμα και διπλωματικές ή πτυχιακές (παράδειγμα) επί πληρωμή. Κάτι ανάλογο θα συνέβη και στην περίπτωση της Πάτρας.Ομολογώ ότι όταν ήμουν εγώ φοιτητής τέτοια φαινόμενα ή δεν υπήρχαν ή δεν τα βλέπαμε. Σημειώσεις κυκλοφορούσαν, αλλά δεν είχαν γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις μεγάλες φοιτητικές παρατάξεις. Αργότερα, όπως όλοι οι νεότεροι ξέρουν, η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ χρησιμοποίησαν τις σημειώσεις ως δέλεαρ για την άγρα ψηφοφόρων και τις μοίραζαν ή τις μοιράζουν ακόμα από τα τραπεζάκια τους.Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου
|
«Μια μέρα, σύντομα, ίσως σε σαράντα χρόνια, δεν θα ζει κανείς από αυτούς που με έχουν γνωρίσει. Τότε θα είμαι πράγματι νεκρός – όταν δηλαδή δεν θα υπάρχω πια στη μνήμη κανενός. Σκέφτηκα ότι κάποιος, που είναι πολύ ηλικιωμένος είναι το τελευταίο ζωντανό πλάσμα πάνω στη γη που έχει γνωρίσει κάποιο άλλο άτομο ή κάποιo πλήθος ατόμων προσωπικά και που τώρα έχουν φύγει από ζωή. Όταν το άτομο αυτό πεθάνει, πεθαίνει μαζί του και το πλήθος αυτών, εξαφανίζεται από τη ζωντανή μνήμη. Αναρωτιέμαι, για μένα ποιος θα είναι αυτός ο άνθρωπος, τίνος ο θάνατος θα με κάνει να πεθάνω πραγματικά;»
― Irvin D. Yalom, O Δήμιος του Έρωτα κι άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας.
15/9/2009 ΠΑΡΙΣΙ
ΓΑΛΛΙΑ, σαν σήμερα το 2009
του Τιμίου Σταυρού σήμερα
χρόνια πολλά στους Σταύρους και τισ Σταυρούλες!!
χρόνια πολλά στους Σταύρους και τισ Σταυρούλες!!
Χαίροις ὁ ζωηφόρος Σταυρός, τῆς εὐσεβείας τὸ ἀήττητον τρόπαιον, ἡ θύρα τοῦ Παραδείσου, ὁ τῶν πιστῶν στηριγμός, τὸ τῆς Ἐκκλησίας περιτείχισμα· δι᾿ οὗ ἐξηφάνισται, ἡ φθορὰ καὶ κατήργηται, καὶ κατεπόθη, τοῦ θανάτου ἡ δύναμις, καὶ ὑψώθημεν, ἀπὸ γῆς πρὸς οὐράνια. Ὅπλον ἀκαταμάχητον, δαιμόνων ἀντίπαλε, δόξα Μαρτύρων Ὁσίων, ὡς ἀληθῶς ἐγκαλλώπισμα, λιμὴν σωτηρίας, ὁ δωρούμενος τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.
