Τελικά πρέπει να διπλοτσεκάρεις τα διάφορα που γράφονται στο διαδικτύο και αναπαράγονται αμάσητα!!!!
Παραποίηση είδησης με 121 κιλά κοκαΐνης σε ελληνικό πλοίο.Άλλα γράφουν οι αρχικές πηγές του εξωτερικού, και άλλα αναπαράγονται στα ελληνικά δημοσιεύματα.
Τεράστιο ζήτημα παραποίησης της αλήθειας φαίνεται να προκύπτει από πολλά δημοσιεύματα σχετικά με περιστατικό εντοπισμού 121 κιλών κοκαΐνης σε πλοίο του εφοπλιστή Γιάννη Κούστα στο Περού.
Τι έλαβε χώρα στο Περού;
Σύμφωνα με τα παραπάνω δημοσιεύματα, στο containership «Dimitris C» της Danaos Shipping του Γιάννη Κούστα, έγινε έφοδος από τις αρχές του Περού ενώ ήταν ελλιμενισμένο στο λιμάνι του Ilo, όπου βρέθηκαν 121 κιλά κοκαΐνης.
Οι ανωτέρω ισχυρισμοί βασίζονται σε μια και μόνο πηγή που δεν είναι άλλη από την έγκυρη συνδρομητική ναυτιλιακή ιστοσελίδα Tradewinds. Όμως, αυτά που δημοσιεύει η συγκεκριμένη ιστοσελίδα, έχουν τεράστιες διαφορές με αυτά που αναφέρθηκαν από ελληνικές ειδησεογραφικές ιστοσελίδες.
Για να δούμε τι ακριβώς αναφέρει η πηγή, εγγραφήκαμε ώστε να διαβάσουμε το αρχικό άρθρο-πηγή που επικαλούνται τα δημοσιεύματα. Με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης ήταν διαφορετικά από όσα διαβάσαμε στις ιστοσελίδες που ασχολήθηκαν με το θέμα.
Μετάφραση του παραπάνω δημοσιεύματος:
Τίτλος: Κοκαΐνη βρέθηκε σε πλοίο του Δαναού στο Περού
Υπότιτλος: Το ελληνικό σκάφος απέπλευσε και πάλι μετά την ανακάλυψη σάκων με ναρκωτικά από το πλήρωμα στο Ilo
Η κοκαΐνη έχει ανακαλυφθηκε σε αποθηκευτικό χωρο ενός πλοίου του Δαναού στο Περού.
Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι 121 κιλά ναρκωτικών βρέθηκαν στο 3,400-teu Δημήτρης Γ (που κατασκευάστηκε το 2001) στο Ίλο, σύμφωνα με την αστυνομία.
Η έρευνα διεξαχθεί έπειτα απο σχετική πληροφορία.
Το περουβιανό ναυτικό δήλωσε ότι το πλοίο είχε φθάσει στις 13 Σεπτεμβρίου από το Iquique της Χιλή.
Η κοκαΐνη βρέθηκε σε τρεις τσάντες από καμβά και ένα μαύρο χαρτοφύλακα.
Ο Δαναός δήλωσε στην TradeWinds ότι πραγματοποιήθηκε έρευνα από το πλήρωμα, σύμφωνα με την πολιτική της εταιρείας, ειδικά όταν τα πλοία ελλιμενίζονται σε λιμένες που είναι ύποπτοι για διακίνηση ναρκωτικών.
Τα ναρκωτικά βρέθηκαν από το πλήρωμα προσεκτικά κρυμμένα σε ένα κενό χώρο στο κατάστρωμα μεταξύ δύο κάδων. Ο πλοίαρχος έλαβε οδηγίες να ενημερώσει αμέσως τις αρχές, οι οποίες επιβιβάστηκαν στο σκάφος με μια μεγάλη ομάδα από την αστυνομία και εκπαιδευμένους σκύλους.
Πλήρης έρευνα διεξήχθη από τις αρχές, συνοδευόμενες από την επιτροπή ασφαλείας του πληρώματος, εκπρόσωπο της εταιρίας που έφτασε από την Ελλάδα αεροπορικώς και εκπρόσωπους του τοπικού συλλόγου P & I.
Δεν βρέθηκαν άλλα ναρκωτικά.
«Επιπλέον, ο τοπικός εισαγγελέας ανακρίνει τα μέλη του πληρώματος. Η πλήρης διαδικασία ξεκίνησε στις 14 Σεπτεμβρίου και έληξε στις 17 Σεπτεμβρίου», πρόσθεσε (η εταιρια).
«Το πλοίο και το πλήρωμα βρέθηκαν αθώα και απελευθερώθηκαν χωρίς να απαγγελθούν κατηγορίες.
Το πλοίο απέπλευσε στις 15 Σεπτεμβρίου στις 15:00.»
Το σκάφος φαινόταν τη Δευτέρα από τα δεδομένα AIS, να βρίσκεται καθοδών προς το Guayaquil του Ισημερινού.
Το πλήρωμα απαρτίζεται από 16 Ουκρανούς, τρεις Ρώσους και τέσσερις Τανζανους.
Υπότιτλος: Το ελληνικό σκάφος απέπλευσε και πάλι μετά την ανακάλυψη σάκων με ναρκωτικά από το πλήρωμα στο Ilo
Η κοκαΐνη έχει ανακαλυφθηκε σε αποθηκευτικό χωρο ενός πλοίου του Δαναού στο Περού.
Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι 121 κιλά ναρκωτικών βρέθηκαν στο 3,400-teu Δημήτρης Γ (που κατασκευάστηκε το 2001) στο Ίλο, σύμφωνα με την αστυνομία.
Η έρευνα διεξαχθεί έπειτα απο σχετική πληροφορία.
Το περουβιανό ναυτικό δήλωσε ότι το πλοίο είχε φθάσει στις 13 Σεπτεμβρίου από το Iquique της Χιλή.
Η κοκαΐνη βρέθηκε σε τρεις τσάντες από καμβά και ένα μαύρο χαρτοφύλακα.
Ο Δαναός δήλωσε στην TradeWinds ότι πραγματοποιήθηκε έρευνα από το πλήρωμα, σύμφωνα με την πολιτική της εταιρείας, ειδικά όταν τα πλοία ελλιμενίζονται σε λιμένες που είναι ύποπτοι για διακίνηση ναρκωτικών.
Τα ναρκωτικά βρέθηκαν από το πλήρωμα προσεκτικά κρυμμένα σε ένα κενό χώρο στο κατάστρωμα μεταξύ δύο κάδων. Ο πλοίαρχος έλαβε οδηγίες να ενημερώσει αμέσως τις αρχές, οι οποίες επιβιβάστηκαν στο σκάφος με μια μεγάλη ομάδα από την αστυνομία και εκπαιδευμένους σκύλους.
Πλήρης έρευνα διεξήχθη από τις αρχές, συνοδευόμενες από την επιτροπή ασφαλείας του πληρώματος, εκπρόσωπο της εταιρίας που έφτασε από την Ελλάδα αεροπορικώς και εκπρόσωπους του τοπικού συλλόγου P & I.
Δεν βρέθηκαν άλλα ναρκωτικά.
«Επιπλέον, ο τοπικός εισαγγελέας ανακρίνει τα μέλη του πληρώματος. Η πλήρης διαδικασία ξεκίνησε στις 14 Σεπτεμβρίου και έληξε στις 17 Σεπτεμβρίου», πρόσθεσε (η εταιρια).
«Το πλοίο και το πλήρωμα βρέθηκαν αθώα και απελευθερώθηκαν χωρίς να απαγγελθούν κατηγορίες.
Το πλοίο απέπλευσε στις 15 Σεπτεμβρίου στις 15:00.»
Το σκάφος φαινόταν τη Δευτέρα από τα δεδομένα AIS, να βρίσκεται καθοδών προς το Guayaquil του Ισημερινού.
Το πλήρωμα απαρτίζεται από 16 Ουκρανούς, τρεις Ρώσους και τέσσερις Τανζανους.
Όπως φαίνεται από το δημοσίευμα του TradeWinds, η κοκαΐνη ανακαλύφθηκε από το ίδιο του πλήρωμα του πλοίου, το οποίο ειδοποίησε τις περουβιανές αρχές. Ακολούθησε έρευνα στο πλοίο καθώς και ανάκριση όλων των μελών του πληρώματος. Επίσης υπήρξε και δήλωση από την πλοιοκτήτρια εταιρία στο TradeWinds. Το πλήρωμα αφέθηκε ελεύθερο χωρίς να του απαγγελθεί καμιά κατηγορία και το «Dimitris C» συνέχισε το ταξίδι του για το Guayaquil του Ισημερινού στις 17/9, όπως φαίνεται στο AIS data.
Οι διαφορές με τα ελληνικά δημοσιεύματα που επικαλούνται το άρθρο του TradeWinds είναι ολοφάνερες.
Τι αναφέρουν παλιότερα δημοσιεύματα:
Από τις 15 Σεπτεμβρίου, περουβιανά ΜΜΕ, έκαναν αναφορές στο περιστατικό του εντοπισμού από τις αρχές, 121 κιλών κοκαΐνης στο DIMITRIS C. Σε άλλα δημοσιεύματα, εμφανίζονται αναφορές για προβλήματα με τα χαρτιά του πλοίου και την ανεύρεση $ 16,243. Φυσικά το ποσό δεν είναι εξωφρενικό διότι μιλάμε για 23 ναύτες που ήταν το συνολικό πλήρωμα.
Από τις 15 Σεπτεμβρίου, περουβιανά ΜΜΕ, έκαναν αναφορές στο περιστατικό του εντοπισμού από τις αρχές, 121 κιλών κοκαΐνης στο DIMITRIS C. Σε άλλα δημοσιεύματα, εμφανίζονται αναφορές για προβλήματα με τα χαρτιά του πλοίου και την ανεύρεση $ 16,243. Φυσικά το ποσό δεν είναι εξωφρενικό διότι μιλάμε για 23 ναύτες που ήταν το συνολικό πλήρωμα.
Η ανακοίνωση της αστυνομίας από τις 15/9, κάνει λόγο για τον εντοπισμό 121 πακέτων κοκαΐνης και $ 16,243, ύστερα από σχετική πληροφορία, πριν το πλοίο φτάσει στο λιμάνι. Δεν κάνει καμία αναφορά σε προβλήματα με τα έγγραφα του πλοίου.
Το γεγονός πως το πλήρωμα αφέθηκε ελεύθερο και το πλοίο απέπλευσε φανερώνουν σαφώς ότι τόσο η πλοιοκτήτρια εταιρία, όσο και το 23μελές πλήρωμα, δεν φαίνεται να εμπλέκονται στην υπόθεση των ναρκωτικών.
Τελικά για να ενημερωθείς σωστά στην Ελλάδα πρέπει να γίνεις ντετέκτιβ, γιατί πολλές φορές, άλλα γράφουν οι αρχικές πηγές του εξωτερικού, και άλλα αναπαράγονται στα ελληνικά δημοσιεύματα.
Θοδωρής Δανιηλίδης – Θάνος Σ. Επαχτίτης
Τι χρειάζεται κάποιος για να γίνει αστροναύτης στη ΝASA και τι μισθό θα παίρνει;
Η Αμερική προετοιμάζεται για μια νέα εποχή ανθρώπινης διαστημικής παρέμβασης στο σύμπαν –με σχέδια να φτάσει πέρα από το φεγγάρι και ίσως στον Άρη. Ποια είναι όμως τα προσόντα για να γίνει κανείς αστροναύτης στη NASA, τι εκπαίδευση περνά και ποιος είναι ο μισθός του;
Οταν η NASA αναζήτησε μια νέα κατηγορία αστροναυτών, δέχτηκε 18.300 αιτήσεις και εντέλει επιλέχθηκαν μόνο 12 άτομα. Και μάλιστα μόλις πριν από ένα μήνα ολοκλήρωσαν το εξαντλητικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα.Ποιες είναι όμως οι προϋποθέσεις για τη θέση εργασίας;Η NASA ορίζει πως οι υποψήφιοι πρέπει να έχουν πτυχίο πανεπιστημίου σε τομέα επιστήμης, τεχνολογίας, μηχανικής ή μαθηματικών. Απαιτείται επίσης μεταπτυχιακός τίτλος σπουδών ή επαγγελματική πείρα. Όσον αφορά στις φυσικές απαιτήσεις, οι αιτούντες πρέπει να έχουν καλή όραση, ύψος από 1,57 μέχρι 1,91 και καλή αρτηριακή πίεση.Οι υποψήφιοι πρέπει να περάσουν μια δύσκολη δοκιμασία αντοχής και να εντυπωσιάσουν την ομάδα της NASA κατά τη διάρκεια μιας σειράς συνεντεύξεων.
Και μετά τι;Όσοι τελικά γίνουν δεκτοί εισέρχονται σε μια διετή περίοδο «εκπαίδευσης και αξιολόγησης». Μαθαίνουν δεξιότητες που μπορεί να τους φανούν χρήσιμες αν τελικά επιλεγούν σε πραγματική αποστολή.Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται κολύμπι σε πισίνα φορώντας διαστημική στολή, μαθήματα καταδύσεων, ενώ πρέπει να μάθουν και μερικά ρωσικά, διότι πρέπει να είναι σε θέση να μπορούν να μιλούν με τους κοσμοναύτες στο διαστημικό σταθμό.Ποιος είναι ο μισθός;Κανείς αστροναύτης δεν είναι πλούσιος. Η NASA αναφέρει πως οι ετήσιοι μισθοί για τους υποψήφιους αστροναύτες – που μόλις ξεκινούν τη σταδιοδρομία τους – κυμαίνονται από 66.000 έως 144.000 δολάρια ετησίως. «Το ποσό καθορίζεται από τα ακαδημαϊκά επιτεύγματα και την εμπειρία κάθε ατόμου» εξηγεί η NASA.
Και μετά τι;Όσοι τελικά γίνουν δεκτοί εισέρχονται σε μια διετή περίοδο «εκπαίδευσης και αξιολόγησης». Μαθαίνουν δεξιότητες που μπορεί να τους φανούν χρήσιμες αν τελικά επιλεγούν σε πραγματική αποστολή.Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται κολύμπι σε πισίνα φορώντας διαστημική στολή, μαθήματα καταδύσεων, ενώ πρέπει να μάθουν και μερικά ρωσικά, διότι πρέπει να είναι σε θέση να μπορούν να μιλούν με τους κοσμοναύτες στο διαστημικό σταθμό.Ποιος είναι ο μισθός;Κανείς αστροναύτης δεν είναι πλούσιος. Η NASA αναφέρει πως οι ετήσιοι μισθοί για τους υποψήφιους αστροναύτες – που μόλις ξεκινούν τη σταδιοδρομία τους – κυμαίνονται από 66.000 έως 144.000 δολάρια ετησίως. «Το ποσό καθορίζεται από τα ακαδημαϊκά επιτεύγματα και την εμπειρία κάθε ατόμου» εξηγεί η NASA._______________________ Πηγή: iefimerida.gr , CNN
«Ένα πράγμα που θεωρώ σαφές είναι ότι δεν πρέπει να αφήσεις τη ζωή σου να σε καθοδηγεί όπου θέλει αυτή. Διαφορετικά, θα καταλήξεις στα σαράντα με το αίσθημα ότι δεν έχεις ζήσει πραγματικά. Τι έχω μάθει εγώ από αυτό; Μάλλον, να ζω το τώρα, έτσι ώστε στα πενήντα να μην μετανιώσω εάν γυρίσω και κοιτάξω το παρελθόν, τότε που ήμουν σαράντα»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε
Ο δάσκαλος Νταπτάς
Φροντίδα μαρτυρούσε η όψη του δασκάλου. Του Νταπτά. Σκέψεις τον τυραννούσαν. Επιθυμούσε να μεταδώσει στους μαθητές του, όλα όσα του είχε πει χτες ο ιερωμένος, αυτός ο νέος, αυτός που είχε έρθει από το Αγιον Όρος, αυτός που έμενε προσωρινά στη μονή Πετράκη, κοντά στον Ηγούμενο.
– Θα τα πω… θα τα πω όλα στα παιδιά, μονολογούσε ο δάσκαλος. Θα τα καταλάβουν όμως; Πώς να τα πω ώστε να χαραχτούν καλά στο μυαλό τους,
Συλλογιζόταν. Και βάλθηκε να ετοιμάζει τις τάξεις του Σχολείου, καταμεσής στο δρόμο για το σχολείο. Τοποθετούσε έτσι τις κοτρόνες, ώστε να ξεχωρίζει η πρώτη τάξη από τη δεύτερη. Η δεύτερη, από την τρίτη. Και μόνο να ξεχωρίζει; Να είναι και κάπως μακριά η μια τάξη από την άλλη, μακριά, δηλαδή να μην μπορούν τα διαβολάρια να κάνουν τις αταξίες τους.
— Κάθε τάξη, και το διαβολάρι της, μονολογούσε ο δάσκαλος. Εκείνος ο Πρόδρομος της δεύτερης! Σωστός εξαποδός, συγχώρεσέ με, Κύριε! Να τον βάλεις από την αριστερή μεριά, πειράζει τα παιδιά της τρίτης. Από τη δεξιά: Ε! Πειράζει τα παιδιά της πρώτης. Μετατόπιζε τις κοτρόνες ο δάσκαλος.
— Και δε μου πάει η καρδιά να το δείρω, το πιο έξυπνο παιδί! Το καλύτερο! Το πιο φτωχό. Τσελιώτισσα η μάνα του Πρόδρομου. Στην αυλή της Εκκλησίας, το σπιτικό της, σ’ ένα από τα κελιά όπου έμεναν οι πάμπτωχες. Οι άστεγες γυναίκες. Ο Πρόδρομος έκανε θελήματα.
Τοποθέτησε λοιπόν ο δάσκαλος τις κοτρόνες, τη μια πίσω από την άλλη. Στη γραμμή πέντε κοτρόνες. Άλλη μια γραμμή, άλλες πέντε κοτρόνες. Κι έτοιμες οι τρεις τάξεις, εκεί, στο δρόμο, πάνω στο χώμα. Στο δρόμο, πάνω στο χώμα το Σχολείο. Στο δρόμο, πάνω στο χώμα, και το ραφτάδικο του Νταπτά.
Και πάνω στα χώματα, στο δρόμο, άπλωσε, όπως κάθε μέρα τη γιδοπροβιά, κάθισε σταυροπόδι, άνοιξε το μπογαλάκι που είχε αποθέσει δίπλα, έβγαλε από το ζωνάρι του ένα τυλιγάδι, έκανε το σταυρό του, και άρχισε να ράβει, και πάμπολλα να λέει μέσα του.
__ … ναι, ναι, πρέπει να πω στα παιδιά τα όσα άκουσα από τον ιερωμένο. Μα για να τα καταλάβουν καλά, θα πρέπει να μιλήσω στη γλώσσα τους; Μ’ αύτη τη γλωσσά εγώ δεν τη θέλω, αύτη τη γλώσσα την ανακατεμένη με τα τούρκικα! Ταράζομαι όταν την ακούω. Βλέπεις κοντά στον κάλφα μου που έμαθα την τέχνη, έμαθα και να μιλώ σωστά, Κωνσταντινουπολίτης, βλέπεις αυτός, σωστά ελληνικά μιλούσε, και στην τέχνη του, άσσος!
Έραβε ο Νταπτάς. Έραβε και μονολογούσε.
– Μα το σπουδαίο δεν είναι να μιλούν τα παιδιά σωστά τη γλώσσα, θέλω να πω, δε γίνεται, αφού δεν την ακούν γύρω τους. Το σπουδαίο είναι να μάθουν την Ιστορία τού τόπου, να είναι υπερήφανα για την πατρίδα τους. “Όσο για τη γλώσσα, μ αυτή θα καθαριστεί, πρώτα ο Θεός, μόλις ελευθερωθούμε και θα φύγουν οι Τούρκοι.
Έραβε ο δάσκαλος. Οι μαθητές, φτωχόπαιδα της γειτονιάς, έρχονταν νωρίς, πάντα σχεδόν με το δάσκαλο, αυτές όμως τις μέρες είχε συστήσει στα παιδιά να έρχονται αργότερα, μόλις δηλαδή ακουστεί ό έμπορος. Είχε βιαστική δουλειά ο Νταπτάς. Έραβε το καφτάνι του δημογέροντα, του Βρανά.
Έραβε. Μιλούσε μέσα του.
Να τι θα πει να έχεις παράδες. Μόλις πέντε χρόνια έχουν κυλήσει πού του έραψα καφτάνι.. Πέντε και κάτι μήνες. Μόλις. Και τώρα; “Άλλο ρούχο! Καινούργιο! Έραβε. Συλλογιζόταν.
Καημός του, τα παιδιά. Να καμαρώνουν για τον τόπο τους ήθελε. “Όχι να νιώθουν ταπεινωμένα, επειδή σκλαβώθηκε η πατρίδα. Ο Τούρκος αφέντης στα χώματά της.
Το ότι η Αθήνα ήταν κάποτε, στα παλιά-παλιά χρόνια τρανή, το ήξεραν; όλα; Και της πρώτης; Ε, ναι. Και της πρώτης τάξης. Σίγουρα!
Ότι στα μετέπειτα χρόνια η Αθήνα, και όλη η Στερεά Ελλάδα, και όλη η Πελοπόννησος, και όλα τα νησιά αποτελούσαν χώρες της μεγάλης Αυτοκρατορίας που λεγόταν Βυζαντινή, το είχαν καταλάβει; Της Τρίτης τάξης και βέβαια το είχαν καταλάβει. Της Δεύτερης όμως και της πρώτης;
Μόνος του ρωτούσε, μόνος του απαντούσε ο δάσκαλος.
— Ναι. Ναι. Το κατάλαβαν. Έξυπνα είναι. Και μια – μια τις είχα ονοματίσει τις χώρες οπού κυριαρχούσε αυτή η Αυτοκρατορία, η Βυζαντινή, και μια – μια τις είχα διαβάσει από το χαρτάκι…
Ψάχτηκε στον κόρφο του. Ναι. Εδώ ήταν το χαρτάκι.
Έραβε. Σκεφτόταν.
… και την πήραν οι Φράγκο», την πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη. Και την ξαναπήραν οι Βυζαντινοί. Μα την χάσαμε για δεύτερη φορά την Κωνσταντινούπολη. Μάς την πήραν οι Τούρκοι. Έραβε, σκεφτόταν. Πότε χαμογελούσε το στόμα του, πότε έσμιγαν τα φρύδια του. Κι ένιωσε κάποιον να του πιάνει τον ώμο. Γύρισε απότομα το κεφάλι του.
— Α! Εσύ είσαι, κιουρά Χιουρέμ;
— Κιμασί, γείτονα, τού είπε αύτη, για μπιλίρσουν ντάπαθα;
Όχι, όχι. Δεν είχε καιρό ν’ ακούσει τι είχε πάθει η κιουρί Χιουρέμ, η γειτόνισσά του. Με τρόπο την απόδιωξε. Της είπε να πάει στη γυναίκα του, να πει τα νέα. Μόλις απομακρύνθηκε η Τουρκάλα, ξανάρχισε η βελόνα του ράφτη ν’ ανεβοκατεβαίνει, ξανάρχισε και ο ίδιος να συλλογίζεται.
— Οι Τούρκοι μας σκλάβωσαν, έλεγε μέσα του. Όμως μιλούν τη γλώσσα μας, με λίγα τούρκικα. Όχι εμείς τη δική τους. Ε ! Κάποιο κέρδος κι αυτό.
Πάσχιζε για τη γλώσσα ο Νταπτάς. Πάσχιζε, όχι μονάχα να μη μεταχειρίζονται οι μαθητές του λέξεις τούρκικες, μα να λένε σωστά τις ελληνικές. Να μη λένε «γκαϊβές». Να μη λένε «κιουρά», να λένε «κυρά». ’’Όχι «παπούκια», άλλα παπούτσια. Σκοινί, όχι «σχουνί». Γέρος, όχι, «γηραίος».
— … και τί γίνεται τάχα; Μόλις φύγουν από δω, τα ξεχνούν όλα αυτά. Μα πώς το λέει το Ευαγγέλιο; «Και εξήλθαν ο σπειρών… και εγένετο εν τω σπείρειν ο μεν έπεσεν επί την οδών και ήλθαν τα πετεινέ και το κατέφαγαν… άλλο έπεσεν επί το πετρώδες… και άλλο εις τας ακάνθας… και άλλο έπεσεν εις την Γιν την καλών». Που θα πει, ο καθένας να κάνει το καθήκον του και να σκέφτεται την Γιν την καλών. ‘Όμως, ψύλλοι στ’ άχυρα αυτά που πασχίζω για τη γλώσσα. Να ελευθερωθούμε, και όλα θα σιάξουν, αμήν Παναγιά μου. Την ‘Ιστορία όμως πρέπει να την μάθουν τα παιδιά, την ‘Ιστορία του τόπου τους. Να! Λέγω κι εγώ όσα ξέρω. Αυτά πού ξέρω.
Κι ακούστηκε δυνατή, τραγουδιστή φωνή.
— Βιλόνιιις… καρφουβιλόνιιις… γυαλιά για τα μάτιααα!…
Ήταν ο «έμπορος». Στεκόταν, διαλαλούσε, και πάλι ξανάρχιζε να βηματίζει.
Και σαν να ήταν το σύνθημα η φωνή αύτη, το ρολόι σαν να ήταν πού χτύπησε την ώρα, ξετρύπωσαν λες από τη Γή τα παιδιά, με τη φυλλάδα το καθένα στο χέρι, τρεχάλα, και νάτα στο σχολειό τα μαθητούδια, «καλημέρα, δάσκαλι!» κι άφηνε ένα – ένα μερικά πετραδάκια στο δασκαλο, απανω σ εκείνο το απλωμένο πανί, και καθόταν στη θέση του. ,
Ο δάσκαλος έριξε τη ματιά του στους μαθητές του — θερμή ματιά, άλλα και αυστηρή — τούς κοίταξε καλά – καλά. Και άρχισε το μάθημα. Ανάγνωση, τα παιδιά της πρώτης. Ενώ της δεύτερης και της τρίτης αντέγραψαν την πρόταση πού είχε γράψει ο δάσκαλος σ’ ένα κομμάτι χοντρόχαρτο. «Πρέπει να μιλώ σωστά». Και άρχισε το μάθημα της ανάγνωσης, με τον Μέτρο, της Πρώτης.
— Αλφα με το άλφα κάνει ά. ‘Άλφα με το βήτα, άβ. Άλφα – γάμα, άγ. Άλφα -δέλτα, άδ.
— Καλά. Μπράβο, έκανε ο δάσκαλος. Ο άλλος. Κι άρχισε ο επόμενος, η φωνή του όλο και πιο μουρμουριστή, παραπονεμένη.
— Άλφα – έψιλον… έψιλουν… έψιλουν- έψιλουν… άλφα, άλφα…
Και πήρε τέλος φόρα ο μαθητής, και τσίριξε θριαμβευτικά:
— Άλφα – έψιλουν κάν’ άλφα εψιλουν, δάσκαλι! Τόνιουσα!
Και τότε ήταν που χαχάνισαν και γέλασαν και ξεκαρδίστηκαν και οι τρεις τάξεις, άλλα και τότε ήταν που σήκωσε απότομα ό δάσκαλος τα μάτια του από τη ραφτική και είδε όρθιο το Γιάννο της Τρίτης τάξης. Στητός. Κουνούσε χέρια και ποδάρια. Λιγωμένος στα γέλια. Κι έριξε μια φωνάρα.
— Άλφα – έψιλουν κάν’ αέ! Ρέ! Ξικαπίστρουτου γαδούρ! ,
Δεν έχασε ο δάσκαλος στιγμή. Το χέρι του, στα πετραδάκια. Υσάφ! Και τα δέχτηκε ο Γιάννος κατάστηθα και κατάμουτρα και όμορφα – όμορφα ξανακάθισε στη θέση του, και απόλυτη ήσυχια στις τάξεις, κι άρχισε να διαβάζει ο τρίτος στη σειρά μαθητής
— Αλφα – έψιλουν αέ, άλφα ζήτα άλφα – ήτα…
— Ο άλλος, φώναξε ο δάσκαλος. Ο άλλος ξεροκατάπιε, μια – δύο φορές, κι άρχισε να μουρμουρίζει.
— Ήνταν… ήνταν… άλφα… άλφα – άλφα, τι ήνταν; Δε ξέρου… Και δυνατά και με αγανάκτηση.
— Μά ποιος ήνταν, δάσκαλι! Που ήνταν; Ποιος; Και σαν είδε τους άλλους γύρω του και δίπλα του με την παλάμη στο στόμα, από φόβο μην τους πιάσουν τα χάχανα, έβαλε τα ψευτοκλάματα, και μουρμούριζε:
— Ηνταν… ήνταν… άλφα – άλφα… δεν μπουρώ, δάσκαλι! Αρρώστηκα… αρρώστηκα… η τζουλιάμ πουνεί… αχ… αχ…
Τα παιδιά, γουρλωμένα τα μάτια τους μην ξεμπουκάρουν τα χάχανα, ο δάσκαλος αμίλητος, και στα γρήγορα και στα πεταχτά, έριξε δύο – τρεις πετρούλες, όποιον πετύχει, και φώναξε, χωρίς να σηκώσει τα μάτια από το ράψιμο.
— Λέγε, Πρόδρομε, πως έπρεπε να το πει; Και ο Πρόδρομος, καμπανιστή η φωνή του.
— Αρρώ-στη-σα-δά-σκα-λε- η -κοι-λια- μου-πονεί !…
— Όλοι μαζί! διάταξε ο δάσκαλος.
Και τσίριξαν τα παιδιά.
— Αρ-ρω-στη-σα-δα-σκα-λε- η -Κοι-Λία-μου-Πο-νεί!…
Έτσι, πότε με τα πετραδάκια που δέχονταν οι μαθητές κατακέφαλα, πότε με τη βοήθεια του Θεού, τελείωσε η ανάγνωση του Αλφάβητου.
Και τώρα, Ιστορία.
— Παιδιά μου, άρχισε ο δάσκαλος, το διάβασμα το μαθαίνετε και υστερότερα. Την Ιστορία τού τόπου μας πρέπει να μάθετε. Είναι μια Ιστορία όλο δόξα! Και πρέπει να νιώθετε υπερήφανοι για τον τόπο σας. Όχι να ντρέπεστε επειδή είμαστε σκλαβωμένοι.
Και πετάχτηκε ο Νικολής της Τρίτης τάξης.
— Δάσκαλι! Ιγώ νιώθου υπηρηφανους!
Μα του ναι! Δε μι νοιάζ που είμαστιν σκλαβουμέν’. Ιτς! Τίπουτα! Θα διώξουμε τσ Τούρκ’ κι θα είμαστιν πάλι ούλου δόξα! Ούλου μιγαλείου! Χειρονομούσε με το ένα χέρι, με το άλλο το βρακί του κρατούσε, ωχ! Αν του έπεφτε. Τότε; Ωχ! Να κι ένας αφαλός λιγδιάρης.
Ο δάσκαλος κοίταξε τον Νικολό, έσιαξε τα γυαλιά του και τον ξανακοίταξε, αναστέναξε, έψαξε στα σύνεργά του, τα δάχτυλά του τσάκωσαν ένα κουρελάκι στενόμακρο, το πέταξε στο Νικολό.
— Συμμάζεψε τη βράκα σου, του είπε.
Κι άρχισε ο δάσκαλος το μάθημα, ενώ ανεβοκατέβαινε η βελόνα του, όλο γνώση. Για την Κωνσταντινούπολη έλεγε.
—… την χάσαμε, εδώ και πάνω από τριακόσια χρόνια. Οι Τούρκοι μάς την πήραν. Την κατέχουν ακόμα. Η δεύτερη φορά πού την χάναμε. Την πρώτη, εδώ και πάνω από εξακόσια χρόνια, μάς την είχαν πάρει οι Φράγκοι. Έ! Τότε ήταν η μεγάλη καταστροφή. Οι φωτιές που έβαζαν αυτοί. Οι Φράγκοι! Χριστιανοί είναι οι Φράγκοι. Όχι αλλόθρησκοι όπως οι Τούρκοι. Και όμως! Μάς τσαλαπάτησαν, μάς περιφρόνησαν, μάς κατασκότωσαν χειρότερα και από τους Τούρκους.
— Τσσ… τσσ… τσσ… μουρμούρισε ένα στόμα.
— Τσου… τσου… τσου… μουρμούρισαν όλα τα στόματα, και το σκολειό, και το ραφτάδικο, και το δρομάκι, κι εκείνη εκεί η αγριελιά στην άκρη του. Και ξανάρχισε ο δάσκαλος να λέει.
— Ναι, λοιπόν και τότε ήταν πού έφεραν οι Φράγκοι μέσα στο Ναό της Αγίας Σοφίας γαϊδούρια και μουλάρια… Κάρφωσε τη βελόνα του ο Νταπτάς, πήρε από τα μάτια του τα γυαλιά του, σταυροκοπήθηκε. Σταυροκοπήθηκαν και οι μαθητές
— Ήμαρτον Σε, Κύριε, μουρμούρισε.
— Ήμαρτον Σε, Κύριε, μουρμούρισαν και οι μαθητές.
Και ξανάρχισε ό δάσκαλος να λέει.
— Το καταλαβαίνετε, παιδιά μου; Γαϊδούρια και μουλάρια σε Ναό του Κυρίου; Και ξεκολλούσαν αυτοί οι Φράγκοι τα χρυσάφια και τις πέτρες τις ακριβές από τοίχους και πόρτες, καταστόλιστη, παιδιά μου η Εκκλησία, και τα φόρτωναν στα ζώα, καντηλέρια, δισκοπότηρα, εικόνες, όλα χρυσά και ασημένια, όλα στα κοφίνια των μουλαριών και τα κουβάλησαν στις δικές τους χώρες. Αναστέναξε ο δάσκαλος. ’Αναστέναξαν και οι τρεις τάξεις. Και ξανάρχισε αυτός να λέει.
— Μοιράστηκαν το βίο μας. Μοιράστηκαν τη Γη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που άρχιζε… Κοντοστάθηκε. Το χέρι του προς τα πάνω, βελόνα, κλωστή. Άφωνες οι τάξεις, ακίνητες, τον κοίταζαν με μισάνοιχτο στόμα .Σκεφτόταν ο δάσκαλος. Και βρήκε αυτό που ήθελε να πει.
— Παιδιά μου! Ο Ηγούμενος της μονής Πετράκη έχει χάρτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Θα σας τον φέρω να τον δείτε, για να νιώσετε καλύτερα.
— Ναι!… ναι!… οι φωνές των παιδιών σκόρπιες, στριγκιές.
Ξανάρχισε το χέρι τού δάσκαλου ν’ ανεβοκατεβαίνει και να λέει το στόμα του :Πενήντα χρόνια έμειναν οι Φράγκοι στην Κωνσταντινούπολη. Την ξαναπήραμε, μα σε τι κατάσταση! Καμένες ολόκληρες συνοικίες ! Ρημάδι η Πόλη πού τόσο όμορφη ήταν! Φτωχιά, αυτή η πάμπλουτη! Και η Αθήνα μας; Όταν ξαναπήραν την Κωνσταντινούπολη οι Βυζαντινοί, η Αθήνα ήταν ακόμα στους Φράγκους. Μόνο η Αθήνα; Και η Πελοπόννησος! Και η Στερεά Ελλάδα! Και τα νησιά μας. Και όλοι δουλοπάροικοι στους Φράγκους! Σας έχω εξηγήσει τι θα πει «δουλοπάροικοι». Και τ’ αρχαία μας, κι αυτά δικά τους! Πάνω στην Ακρόπολη είχε χτίσει το παλάτι του ο Φράγκος αρχηγός. Καμιά ανθρωπιά δεν έδειξαν για μας, ούτε για τα αρχαία μας. Οποίος απ’ αυτούς ήθελε, έπαιρνε άλλος ένα άγαλμα, άλλος ένα γλυπτό! Μας κατάκλεψαν!
Κλέφτης… κλέφτις… κλιφταράααδις… είπε ένα στόμα.
— Κλέφτις… κλέφτις… κλιφταράααδις, όλα τα στόματα .Και εξακολούθησε ο Νταπτάς:— Όταν πήραν οι Τούρκοι την Κωνσταντινούπολη, Τότε πια άρχισαν να φεύγουν οι Φράγκοι. Τους πολεμούσαν οι Τούρκοι, κι έτσι έφυγαν. Έφυγαν οι Φράγκοι από την Αθήνα. Τους έδιωξαν οι Τούρκοι. Κι εμείς, από δουλοπάροικοι στους Φράγκους, γινήκαμε δούλοι στους Τούρκους. Σκλάβοι. Και πετάχτηκε ο Πρόδρομος, χοντροδεμένο παιδί, ως εκεί πάνω. Ήταν δέκα χρονών. Αλλά, στη Δεύτερη τάξη. Μα στο σχολείο του Νταπτά, ποιο παιδί βρισκόταν στην τάξη πού ταίριαζε στην ηλικία του;
Και βροντοφώνησε ο Πρόδρομος.
— Μί χουλουσκάς, δάσκαλι! Τζιρίτ οι Τούρκ’! Τζιρίτ! Τούτουν του χρόνου, για τούν άλλουν.
— Σσσ… σσσ… ακούστηκε από όλων το στόμα. Σώπα, βρέ! Σούπασε. Και είπε πνιχτά, ότι θα διώξουν τους Τούρκους, έφτασε η ώρα, τότε πια θα διορθώσουν και τους Φράγκους, όσους έχουν άπομείνει.
— Σσσ… σσσ… και πάλι οι τρεις τάξεις. Και ο δάσκαλος, σοβαρός. Τζιρίτ πρέπει να το λέμε; Έγνεψαν «όχι» οι μαθητές.
— Πως είναι το σωστό στη γλώσσα μα Μουρμούρισαν το σωστό και ο δάσκαλος εξακολούθησε.
— Θυμάστε την Ακρόπολη, πως ήταν στα παλιά τα χρόνια, τα δοξασμένα: Θυμάστε την εικόνα που σας έδειξα;
— Ναι! δάσκαλι! Ναι!… οι τάξεις, με μια φωνή.
— Θυμάστε το Ερεχθείον με τις κοπέλες για στύλους;Το θυμούνταν. Κούνησαν το κεφάλι οι τάξεις.
— Και τις έλεγαν τις κοπέλες Καρυάτιδες. Σας το είχα πει τότε. Σας το ξαναλέω. Να το ξαναπείτε κι εσείς.
— Κα – ρυ – ά – τι – δες!… μουρμούρισαν οι τάξεις.
— Έ, παιδιά μου! Και μια Καρυάτιδα μάς πήρανε. Μια μαρμάρινη κοπέλα.
— Μμμ… μούγκρισε ο Παναγής της Τρίτης τάξης. Οι θειουμπαίχτις!
— Μμμμ… μούγκρισαν με φρίκη οι τάξεις.
— Λοιπόν, εξακολούθησε ο δάσκαλος, όταν ελευθερωθούμε, πρώτα ό Θεός, βέβαια, και ζητήσουμε να μας δώσουν ότι μας πήραν, τα αγάλματα μας, θα μας πουν, «οι Τούρκοι μας τα έδωσαν». Θα μας πουν «από τούς Τούρκους τ’ αγοράσαμε»!
Απου ποιους Τούρκους, βρε αρχικλιφταράδις! Αφού δκά μας ήταν; Ίμείς οι νοικουκυραίοι!
Έτσι φώναξε ο Πρόδρομος. Δεν πρόφτασαν και οι άλλοι μαθητές να φανερώσουν την αγανάκτησή τους. Φωνή ακούστηκε, τραγουδιστή.
— Γιατρός, καλός γιατρός, γιατρικά, βότανα για κάθε αρρούστια!
Και πρόβαλε ο γιατρός από το στενό, δίπλα του ο βοηθός με το κασελάκι τα φάρμακα, αυτός διαλαλούσε, ενώ ο γιατρός σοβαρός βάδιζε, και αμίλητος.
— Ο γιατρός, παιδιά! Μεσημέριασε! Άιντε! Να πάτε στα σπίτια σας. Αύριο πάλι, με το καλό.
Δεν κουνήθηκαν οι μαθητές. Ήθελαν κι άλλα ν’ ακούσουν. Έτσι δήλωσαν.
Μα ο δάσκαλος άρχισε να διπλώνει το ρούχο πού έραβε, δαχτυλήθρα, βελόνες, κλωστές, στο ζωνάρι. Και σηκώθηκε.
— Είπα! Στα σπίτια σας! Ώρα για φαγί!
Έτσι φούναξε ο δάσκαλος. Και σαν να τα έδιωχνε τα παιδιά, ή σαν να τ’ αποχαιρετούσε, ανεμίζοντας το δεξί του χέρι.
Για φαγί; Μα βέβαια, ήταν μεσημέρι, αφού περνούσε ο γιατρός. Και ξεπήδησαν, ξεπετάχτηκαν όλα μαζί από τις θέσεις τους, ώ, ναι! Τώρα το ένιωσαν, ότι πεινούσαν. Πεινούσαν! Γουργούριζε το μέσα τους.
— Ώρα καλή, δάσκαλι! και το έβαλαν στα πόδια, πηλάλα όλα μαζί, όπως οι όρνιθες όταν προστρέχουν στην ταγή τους.
“Όμως ένας ξένος φανερώθηκε από το άλλο σοκάκι, φράγκος, ξεχώριζε από τη φορεσιά του, και οι μαθητές τον πήραν το κατόπι, ξέχασαν την πείνα τους, γέλια, φωνές, χάχανα κι άρχισαν να τραγουδούν:
«Φράγκου !… Φράγκου !…
Φράγκου τού καπελούς γεμάτου μακαρόνια!
Να τρέξουνι οι γάτις μας, να φαν μι τα πηρούνια…
Γέλια! Γέλια!… Και μόλις τελείωσε το τραγούδι, άλλο άρχισαν: «Φράγκου! Φράγκου! Μέσα στου καπέλου σου, αυγά μι τού πιπέρι! Να τρέξει η μαντάμα σου να γλείψει τού σκουτέλι.»
Στη συντροφιά έτρεξαν και μια παρέα Τουρκόπουλα. «φράγκου, λιλέγκου!… Πέτσι, καταλέγκου!…» Εμπρός ο Φράγκος, όλο και τάχυνε το βήμα, πίσω Ελληνόπουλα και Τουρκόπουλα, μια συντροφιά, φανέρωναν την περιφρόνησή τους. «Φράγκο ντε ντίο! Δός των παιδίω!
Να φάνε μακαρούνια, με τα χρυσά πηρούνια!»Τάχυνε το βήμα του ό Φράγκος. Πόσο θα ήθελε να τρέξει, να τρέξει, να τρέξει, να το βάλει στα πόδια, να γλιτώσει! Μα το γνώριζε καλά. Τότε πια, με τις πέτρες θα τον κυνηγούσαν “Ελληνόπουλα και Τουρκόπουλα!
***
Πηνελόπης Μαξίμου – Ο δάσκαλος Νταπτάς – Νέα Εστία – τχ. 1482 -1989
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
“Πέτρος Ζαργάνης, ένας πανέξυπνος αγρότης της Εύβοιας που με πολυκαλλιέργειες έλυσε το οικονομικό του πρόβλημα”
Ο Πέτρος Ζαργάνης έχει δημιουργήσει ένα πρότυπο κτήμα με βιολογικά προιόντα, παντός είδους καλλιέργειες και αυγά, στους λόφους ανάμεσα στη Δάφνη και το Μαντράκι Αυλωναρίου Ευβοίας.
Ένα κτήμα υπόδειγμα και παράδειγμα για πολλούς που θέλουν να επενδύσουν στον τόπο μας και να αξιοποιήσουν τον πλούτο που η φύση μας παρέχει -πλούσια χώματα, άφθονα νερά και ήπιο κλίμα.
Στο κτήμα του ο Πέτρος Ζαργάνης καλλιεργεί και αγγινάρες για παραγωγή βιομάζας. Είναι από τις μασκότ του χωραφιού του ενώ πολλοί απορούν με το ύψος που έχουν τα φυτά και το πρώτο πράγμα που κάνουν όταν επισκεφθούν το χωράφι του, είναι να τραβήξουν φωτογραφίες.
«Ένα κτήμα παράδειγμα για πολλούς που θέλουν να επενδύσουν στον τόπο μας και να αξιοποιήσουν τον πλούτο που η φύση μας παρέχει (πλούσια χώματα, άφθονα νερά και ήπιο κλίμα)» είπε στο eviagreen o Πέτρος Ζαργάνης.
Για το βιολογικό καθαρισμό των λυμάτων χρησιμοποιεί μια πρωτοποριακή μέθοδο με αναερόβια μικρόβια σε συνεργασία με Ιαπωνικό Πανεπιστήμιο.
Στα κοτέτσια που παράγει περισσότερο από 1000 αυγά ημερησίως οι οσμές είναι ανύπαρκτες ενώ τα προιόντα του είναι γνωστά σε όλη την Αθήνα και έχουν εξέχουσα θέση σε όλα τα μεγάλα Super Markets.
Εκτός από την παραγωγή αυγών, καλλιεργεί σχεδόν όλα τα λαχανικά και έχει αναπτύξει αρκετές δενδροκαλλιέργειες (ελιές, συκιές, ροδιές κλπ). Συνεχώς κάνει δοκιμαστικές καλλιέργειες για νέα προιόντα όπως οι αγκινάρες, αρώνιες, ιπποφαές κλπ.
Στην εποχή της κρίσης ο κ. Ζαργάνης δεν προλαβαίνει να καλύψει τις ανάγκες της αγοράς.
Κοπάδι αλόγων στις κορυφές των Αγραφιώτικων βουνών
[Φωτογραφία Γιώργος Καπλάνης]
ΒΟΥΚΟΛΙΚΗ …ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ
Η «Χωριατοπούλα» του ζωγράφου Παύλου Μαθιόπουλου (1876-1956)
Μέσα στην επένδυση του χρυσού στη Χαλκιδική
Το αδιέξοδο στις σχέσεις του ελληνικού δημοσίου με την Eldorado Gold διαρκεί πάνω από ενάμιση χρόνο. Στη διάρκειά του, η μία πλευρά προσπαθεί να επιβάλει την ατζέντα της στην άλλη. Όμως ούτε στο εσωτερικό της κυβέρνησης ούτε μέσα στην καναδική εταιρεία υπάρχει ένα συμπαγές μέτωπο.
Χρόνος ανάγνωσης:
15
‘
Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 2017
Τον χειμώνα του 2002, το αφεντικό του ΑΚΤΩΡΑ Δημήτρης Κούτρας και ο τότε υφυπουργός Χρήστος Πάχτας ταξίδευαν κατά τύχη με κοινό αεροπλάνο από την Κοζάνη, όταν ο Πάχτας άρχισε να εξομολογείται στον μεγάλο άνδρα των ελληνικών κατασκευών το πρόβλημά του: Στην ιδιαίτερη εκλογική του περιφέρεια, τη Χαλκιδική, ο μεγαλύτερος εργοδότης, η καναδική εξορυκτική εταιρεία TVX, είχε χρεοκοπήσει αφήνοντας στον δρόμο 480 μεταλλωρύχους.
Με καταγωγή από την Αρναία και πατέρα που δούλεψε στα ορυχεία στο Βέλγιο, ο Πάχτας είναι ένας άνθρωπος που λατρεύει την κουλτούρα των ανθρώπων που δουλεύουν κάτω από τη γη. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό που τον ενδιέφερε. Φεύγοντας, η καναδική εταιρεία TVX μετά από μάταιη προσπάθεια να πουλήσει την άδεια που είχε αγοράσει, άφηνε τη βορειοανατολική Χαλκιδική χωρίς σημαντική οικονομική δραστηριότητα.
rpahtas.jpg
Ο Χρήστος Πάχτας στο γραφείο του.
Η TVX είχε αποκτήσει το μεταλλευτικό δικαίωμα το 1995, μετά από διαγωνισμό του ελληνικού δημοσίου, έναντι 32 εκατομμυρίων ευρώ (11 δισ. δραχμές), επειδή ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του δικαιώματος (ο όμιλος Μποδοσάκη) είχε τεθεί σε ειδική εκκαθάριση. Η καναδική εταιρεία θέλησε, όπως παλιότερα η ΜΕΤΒΑ, η κρατική εταιρεία που σχεδίαζε η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου για να εκμεταλλευθεί τον ορυκτό πλούτο της χώρας, όχι απλά να εξάγει πρώτη ύλη αλλά να κερδίζει την προστιθέμενη αξία με την κατεργασία της. Συνάντησε όμως την αντίδραση αρκετών κατοίκων, που όχι μόνο δεν ήθελαν επέκταση της μεταλλευτικής δραστηριότητας, αλλά προτιμούσαν τον περιορισμό της.
Ήταν εκείνοι που προσδοκούσαν να ζήσουν από την αγοραπωλησία της γης αλλά και όσοι δραστηριοποιούνταν στον τουριστικό τομέα. Αν ακούσετε τους επαγγελματίες της περιοχής θα πιστέψετε ότι έχουν έναν τουρισμό σύγχρονο που ανθεί, αλλά το μοντέλο είναι ο τουρισμός της Ελλάδας του ’80: πολλές μικρές επιχειρήσεις που δεν έχουν εκσυγχρονισθεί, τα περισσότερα ξενοδοχεία είναι ακριβά και κακά για αυτό που προσφέρουν, το ίδιο και τα εστιατόρια. Λίγοι επαγγελματίες ξεχωρίζουν, κυρίως στην προ του Άθω περιοχή, όπως ονομάζεται το βορειότερο του Αγίου Όρους κομμάτι του τρίτου ποδιού.
Η αποχώρηση λόγω του κυανίου
Η TVX «έφυγε νύχτα» από την βορειοανατολική Χαλκιδική, αφού το ΣτΕ με απόφασή του στην ουσία ακύρωσε τη μεταλλευτική της άδεια, με βάση την οποία θα προχωρούσε στην ανάκτηση του μεταλλεύματος από το πέτρωμα με κυάνωση. Όμως η μέθοδος αυτή της υδρομεταλλουργίας απαιτεί μεγάλες εκτάσεις, που δεν υπάρχουν σε αυτή τη μορφή στη χώρα, αραιοκατοικημένες δηλαδή περιοχές, διαθέσιμες για μακροχρόνια ενοικίαση. Διαφορετικά δημιουργούνται αντιδράσεις, καθώς όσοι δεν ζουν από την δραστηριότητα, εκτός από τον υπαρκτό η νομιζόμενο περιβαλλοντικό κίνδυνο, ανησυχούν για την πορεία της αξίας του βασικού περιουσιακού τους στοιχείου, που είναι η γη.
Έπειτα το κυάνιο έχει ένα φορτισμένο αρνητικά όνομα από την «ιστορία» του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη χρήση του στους θαλάμους αερίων και όχι μόνο: τα ατυχήματα στις εγκαταστάσεις όπου χρησιμοποιείται μπορεί να είναι καταστροφικά, κατακλύζοντας το οικοσύστημα με τοξικά απόβλητα. Παρόλα αυτά, περισσότερα από τα μισά μεταλλεία του κόσμου βασίζονται σε αυτό για την κατεργασία (διαχωρισμό) του χρυσού, συμπεριλαμβανομένων αυτών που λειτουργούν στη Σουηδία και τη Φινλανδία.
Παρόλα αυτά, άνθρωποι που πήραν μέρος στη νομική διαδικασία διευκρινίζουν ότι η απόφαση του ΣτΕ (για το κυάνιο) ήταν μόνο η αφορμή της αποχώρησης των Καναδών, που δεν παρέστησαν καν στη δίκη στο ΣΤΕ. Λένε πως η απόφασή τους είχε καθαρά επιχειρηματικά κίνητρα, καθώς η TVX είχε αγορασθεί από άλλη καναδική εταιρεία, την Κίνρος, που δεν ήθελε πλέον την ελληνική επένδυση.
Νεανικό όνειρο η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα
Καθώς ο Πάχτας μιλούσε στον Κούτρα στο αεροπλάνο, ξύπναγε μέσα στον κατασκευαστή ένα νεανικό του όνειρο. Όταν μπαίνεις στο γραφείο του Κούτρα στον ΑΚΤΩΡΑ στην Κηφισιά, στον τοίχο κρέμεται μια φωτογραφία από την απεργία των μεταλλωρύχων στον Μαντέμ Λάκκο του Μποδοσάκη, μέσα στις στοές του μεταλλευτικού πεδίου της βόρειας Χαλκιδικής.
Στο ράφι υπάρχει το βιβλίο του ανθρώπου που εκτελέσθηκε μαζί με τον Μπελογιάννη, Δημήτρη Μπάτση, «H Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα». Γράφτηκε το 1952, σε μία εποχή που στη δεξιά και την αριστερά οι άνθρωποι αντάλλασσαν επιχειρήματα για το αν η Ελλάδα πρέπει και μπορεί να εκβιομηχανισθεί έστω και καθυστερημένα. Στην πρώτη συνάντησή μας, ο Κούτρας με ρώτησε αν γνωρίζω το βιβλίο. Έχοντας περάσει από το ΚΚΕ, όπως και αυτός φυσικά, το γνώριζα και το είχα διαβάσει. Με έχει επηρεάσει βαθιά και ακόμα με επηρεάζει. Και αυτόν τον επηρεάζει.
Είναι μια μικρή λεπτομέρεια, αλλά είναι σημαντική. Κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί τη σφοδρότητα της σύγκρουσης για τα κοιτάσματα της βορειοανατολικής Χαλκιδικής, αν δεν την αντιληφθεί και σαν αδυσώπητη εσωτερική σύγκρουση της αριστεράς εκείνης που έχει διαπλασθεί από την πιο «φορντιστική» λογική της παρέμβασης στη φύση για να πάρεις ό,τι μπορείς από αυτήν (η αριστερά του Μπάτση) με την άλλη, που είναι πιο κοντά στα κινήματα που δεν θέλουν την παρέμβαση στη φύση και πιστεύουν ότι ο πλούτος μπορεί να προέλθει από τα μικρομάγαζα και την αξιοποίηση των ακινήτων.
Ο Κούτρας μου είπε κάποια στιγμή ότι σαν μεταλλειολόγος στο πτυχίο ήθελε στα γεράματά του να ασχοληθεί με το πεδίο της βορειοανατολικής Χαλκιδικής. Από εδώ αντλήθηκε μέταλλο για τις πανοπλίες της μακεδονικής φάλαγγας, από εδώ έπαιρναν οι Οθωμανοί την πρώτη ύλη για τα νομίσματά τους. Αλλά όλα αυτά γίνονταν με έναν «χειροτεχνικό τρόπο», με εκκαμινεύσεις, που δεν είναι τίποτα μπροστά στο τωρινό φαραωνικό σχέδιο της βιομηχανικής κατεργασίας της πρώτης ύλης που κρύβει στα σπλάχνα του ο ορεινός όγκος ανάμεσα στην Αρναία, την Ολυμπιάδα και την Ιερισσό.
Όταν ο Κούτρας πάει στο ΔΣ του ΑΚΤΩΡΑ για να αποσπάσει τη σύμφωνη γνώμη του Μπόμπολα για τη συμμετοχή της εταιρείας στην υπόθεση του χρυσού, ο «πατριάρχης» της επιχείρησης διαφωνεί με την ανάμειξη του ομίλου στην εξόρυξη. Ο Κούτρας τελικά θα αγοράσει την άδεια της TVX για 11 εκατομμύρια ευρώ, τον Δεκέμβριο του 2003.
Τα ίδια εκείνα Χριστούγεννα βάζει ένα εκατομμύριο για να πληρωθούν τα χρέη στους εργαζόμενους, που ήταν επί μήνες απλήρωτοι. Το 2011 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή καταδίκασε την Ελλάδα επειδή δεν έκανε διαγωνισμό για το μεταλλευτικό δικαίωμα και την άδεια που το συνοδεύει, αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν η μεταβίβαση έγινε το 2003, ουδείς άλλος ενδιαφερόμενος είχε εμφανισθεί, ακόμα και για το ποσό των 11 εκατομμυρίων.
Πρώτο βήμα: η έγκριση του επιχειρηματικού σχεδίου
Όταν ο Κούτρας αγοράζει το μεταλλευτικό δικαίωμα, αυτό έχει ακόμα 20 χρόνια ζωής, λήγει δηλαδή το 2023. Συνήθως οι διαδικασίες αδειοδότησης αυτών των δραστηριοτήτων είναι πολύ μακρές. Η νομοθεσία δίνει το δικαίωμα επέκτασης της 50ετίας, εφόσον πληρούνται ορισμένα κριτήρια:
- Ο ρυθμός εκμετάλλευσης του κοιτάσματος
- Ο βαθμός επεξεργασίας του μεταλλεύματος
- Το μέγεθος των εγκαταστάσεων
Με απλά λόγια, όσο πιο μεγάλη και αποτελεσματική είναι μια εγκατάσταση και όσο πιο κάθετη η παραγωγή, τόσο περισσότερο χρόνο μπορεί να εκμεταλλεύεται το κοίτασμα ο κάτοχος της άδειας. Τον Ιανουάριο του 2004 τα μεταλλευτικά δικαιώματα της περιοχής περνούν και επίσημα στην εταιρεία Ελληνικός Χρυσός, στην οποία συμμετέχει ο ΑΚΤΩΡ.
Ο Γιώργος Σαλαγκούδης, υφυπουργός Ανάπτυξης τότε στην κυβέρνηση Καραμανλή, όπως και ο Γιώργος Σουφλιάς, ισχυρός άνδρας της κυβέρνησης Καραμανλή στο ΥΠΕΧΩΔΕ, αντιμετωπίζουν αρχικά με καχυποψία τον Κούτρα. Ο Σαλαγκούδης λέει στους ανθρώπους της Ελληνικός Χρυσός ότι «με κυάνιο ξεχάστε την εξόρυξη…». Εκλεγμένος στη Β’ Θεσσαλονίκης, ο Σαλαγκούδης γνώριζε ότι μία από τις σημαντικότερες κωμοπόλεις του νομού, ο Σταυρός, που είναι στα όρια του νομού με τη βόρεια Χαλκιδική, είχε πρωταγωνιστήσει στην δυναμική αντίσταση εναντίον της πρώτης καναδικής εταιρείας, καθώς πολλοί κάτοικοι της περιοχής ζούσαν από τον τουρισμό και την εκμετάλλευση ακινήτων. Η τοποθέτηση Σαλαγκούδη όμως είχε σχέση και με τις νομικές εξελίξεις στην ΕΕ, που με αφορμή ένα ατύχημα στη Ρουμανία έκαναν πολύ πιο αυστηρές τις προϋποθέσεις εξόρυξης χρυσού με κυάνιο.
Τον Δεκέμβριο του 2005 υποβάλλεται επιχειρηματικό σχέδιο για την παράλληλη ανάπτυξη και εκμετάλλευση των κοιτασμάτων των μεταλλείων των Μαύρων Πετρών, της Ολυμπιάδας και των Σκουριών με την δημιουργία μεταλλουργικού εργοστασίου χρυσού-χαλκού στο Μαντέμ Λάκκο. To σχέδιο εγκρίνεται το 2006. Σε αυτό, το κυάνιο της TVX έχει παραχωρήσει τη θέση του σε μία άλλη μέθοδο, που χρησιμοποιείται κυρίως στη μεταλλουργία χαλκού, αυτήν της ακαριαίας τήξης (flash smelting), που είναι ασφαλέστερη για το περιβάλλον.
Όσοι αντιδρούν στη μεταλλουργία δεν πιστεύουν στην αρχή την αλλαγή πορείας από το κυάνιο, θεωρώντας ότι η εταιρεία μπλοφάρει. Ένα βροχερό ανοιξιάτικο πρωινό του 2011, ο τότε τεχνικός διευθυντής του Ελληνικού Χρυσού Δημήτρης Δημητριάδης με πάει σε μια τεράστια αποθήκη, όπου μου δείχνει εξοπλισμό αξίας 35 εκατομμυρίων. «Αυτό σίγουρα δεν είναι μπλόφα», σκέφτομαι.
Ο Δημήτρης Δημητριάδης, σημερινός γενικός διευθυντής της Ελληνικός Χρυσός, έχει περάσει τη μισή ζωή του ψάχνοντας λύση για το πρόβλημα της βιομηχανικής κατεργασίας (μεταλλουργίας) της πρώτης ύλης του μεταλλευτικού πεδίου της βόρειας Χαλκιδικής. Την εποχή του Μποδοσάκη ακόμα, σαν νέος μηχανικός, αναζητά εναλλακτική μέθοδο του κυανίου. Όμως οι μέθοδοι που υπήρχαν τότε δεν ήταν εξελιγμένες και οδηγούσαν σε χαμηλή ανάκτηση χρυσού (68% έναντι 97% με κυάνιο). Αργότερα, η φινλανδική Ούτοτεκ (πρώην Ουτοκούμπο) έδωσε τη δυνατότητα με τον θερμικό διαχωρισμό των στοιχείων της πρώτης ύλης (ακαριαία τήξη) για μία ανάκτηση 92%. Αν προσετίθετο στο χρυσό και 13% χαλκού, το ποσοστό της ανάκτησης έφτανε το 97,5%.
Ο Κούτρας, μετά την έγκριση του επιχειρηματικού σχεδίου το 2006, μαζεύει τους συνεργάτες του και τους λέει «ο δρόμος προς τα πίσω είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Ο δρόμος προς τα μπρος είναι πολύ δύσκολος». Τώρα η εταιρεία έχει μπροστά της τη σύνταξη της μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων, από την έγκριση της οποίας θα εξαρτηθεί αν θα πάρει άδεια λειτουργίας ή όχι.
H Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ)
Υπεύθυνοι για την εκπόνηση της μελέτης είναι 18 επιστήμονες, με επικεφαλής τον Σπύρο Παπαγρηγορίου, διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας Enveco που τη συντάσσει. Σύμφωνα με αυτήν, τα βεβαιωμένα αποθέματα της Ολυμπιάδας μπορούν να διαρκέσουν για άλλα 15 χρόνια, στα οποία υπολογίζεται να παραχθούν 90,65 τόνοι χρυσού και 118,4 τόνοι ασημιού μεταξύ των άλλων. Το εργοστάσιο επεξεργασίας μπορεί να κατεργάζεται 24.000 τόνους την ημέρα, δηλαδή 750.000 τόνους τον χρόνο, δηλαδή 15 εκατομμύρια τόνους στην 20ετία, ενώ η διάρκεια ζωής του μεταλλείου των Σκουριών υπολογίζεται στα 30 χρόνια, στα οποία θα παραχθούν 2,88 τόνοι συμπυκνώματος χαλκού-χρυσού και περίπου ένα εκατομμύριο ουγγιές χρυσού.
Στόχος της μελέτης είναι «η υλοποίηση ενός έργου το οποίο θα παρουσιάζει θετικό ισοζύγιο μεταξύ του προσδοκώμενου οφέλους και της πιθανής βλάβης στο φυσικό περιβάλλον…».
Η υπουργός Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη πιέζεται από την εταιρεία και τους συναδέλφους της στην κυβέρνηση Παπανδρέου να υπογράψει τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων. Η Μπιρμπίλη έχει δύο κυρίως επιφυλάξεις:
- Ότι το ελληνικό δημόσιο δεν έχει τον ελεγκτικό μηχανισμό για να ελέγξει τις περιβαλλοντικές «ρήτρες» ενός τόσο σύνθετου έργου
- Ότι δεν υπάρχει αποτύπωση των υδάτινων πηγών που θα τεθούν σε κίνδυνο αν αδειοδοτηθεί το έργο
Η μελέτη είναι από τα πιο φιλόδοξα κείμενα σε αντίστοιχες αδειοδοτήσεις με εκατοντάδες τεχνικές λύσεις για κάθε είδους προβλήματα και μία εξαντλητική αποτύπωση της κατάστασης όπως βρέθηκε και κυρίως για το πώς θα πρέπει να παραδοθεί μετά το τέλος της εξορυκτικής δραστηριότητας.
Διότι το μεγάλο περιβαλλοντικό πρόβλημα συνήθως δημιουργείται και δημιουργήθηκε σε αυτήν την περιοχή από τον τρόπο που την εγκατέλειψαν οι προηγούμενες εταιρείες που εκμεταλλεύθηκαν το κοίτασμα. Αυτό μου είπε και ο Τόλης Παπαγεωργίου, ο πολιτικός μηχανικός που αναδείχθηκε στο «μυαλό» της αντίστασης κατά των μεταλλείων και συγκεκριμένα της επένδυσης των Καναδών αλλά και της προηγούμενης με την TVX.
O Παπαγεωργίου με οδήγησε σε πολλές στοές που είχαν σταματήσει να λειτουργούν, όπου δεν υπήρχε καμία αποκατάσταση, με τα νερά να τρέχουν ακόμα ανεξέλεγκτα στα σπλάχνα τους και επέμεινε ότι το μέγεθος της εξόρυξης σε σχέση με προηγούμενα σχέδια θα διαταράξει ανεπανόρθωτα την ισορροπία της περιοχής. Όταν του είπα ότι σε αυτήν την περιοχή πάντα αυτό γινόταν, μου είπε αφοπλιστικά «όχι σε αυτό το μέγεθος και όχι με αυτόν τον εντατικό βιομηχανικό τρόπο».
Κυρίως τα επιχειρήματα του είχαν σχέση με την διαχείριση του νερού. Μου εξήγησε ότι για να ληφθεί η πρώτη ύλη από το βουνό Κάναβος, οι πηγές του οποίου τροφοδοτούν την περιοχή με νερό, θα πρέπει να στραγγιστεί κυριολεκτικά. Η εταιρεία για να ξεπεράσει και αυτό το επιχείρημα πρότεινε να επαναδιοχετεύσει το νερό στο βουνό μετά το τέλος των εκσκαφών και της εκμετάλλευσης, μόνο που το πρόβλημα είναι ποιος θα το ελέγξει αυτό στην Ελλάδα, που δεν έχει φορέα ελέγχου της διαχείρισης του νερού ακόμα και σήμερα. Αυτό δηλαδή που φοβόταν η Μπιρμπίλη.
Παρόλα αυτά, τελικά ο Γ. Παπακωνσταντίνου υπογράφει το 2011 ως υπουργός Περιβάλλοντος, εκεί που η Μπιρμπίλη είχε «κολλήσει». Τώρα είναι η ώρα της τεχνικής μελέτης.
Ο χωρισμός σε υπο-μελέτες και τα πειράματα
Το επιχειρηματικό σχέδιο του Κούτρα για να ισχύσει πρέπει να συμπληρωθεί με την τεχνική μελέτη για τα δύο εργοστάσια, τις στοές, το μεταλλείο, τα φράγματα και το λιμάνι του Στρατωνίου, δηλαδή το σύνολο των εγκαταστάσεων του μεταλλευτικού πεδίου. Δηλαδή, για το ενιαίο έργο προβλέπεται ενιαία τεχνική μελέτη, αφού κάθε στάδιο της δραστηριότητας συνδέεται με τα άλλα σε μία αλυσίδα.
Όμως το δημόσιο (επί κυβέρνησης Βενιζέλου-Σαμαρά) και η εταιρεία έχουν άλλα σχέδια: για κάθε ένα από τα έργα που περιγράφει το business plan, συμφωνούν ότι θα γίνει από μία τεχνική υπο-μελέτη. Κάθε φορά που θα εγκρίνεται μία από αυτές, στην έγκριση θα εμφανίζεται μία υποσημείωση ότι ισχύει εφόσον γίνει δεκτή η τεχνική μελέτη του έργου στο σύνολό της. Αν δεν εγκριθεί μία υπομελέτη, π.χ. αυτή του εργοστασίου της μεταλλουργίας, δεν ισχύει το παραμικρό· η επένδυση είναι «αέρας». Η τεχνική αυτή λεπτομέρεια του χωρισμού σε υπο-μελέτες ίσως να είναι ενδεικτική του ότι η εταιρεία δεν έχει ακόμα καταλήξει στο δίλημμα κυάνιο ή ακαριαία τήξη και το πάει σταδιακά.
Όταν το 2014 η εταιρεία υποβάλλει την τεχνική υπομελέτη για το μεταλλουργικό εργοστάσιο του Μαντέμ Λάκκου, όπου θα γίνεται η επεξεργασία των πρώτων υλών, αναλαμβάνει την υποχρέωση να κάνει τα πειράματα για την αποτελεσματικότητα της μεθόδου ακαριαίας τήξης, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τον χειρισμό του τοξικού αρσενικού, στη Χαλκιδική, «σε ημιβιομηχανικές συνθήκες». Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να χτίσουν ένα μικρό εργοστάσιο στη Χαλκιδική, χωρίς καν να είναι σίγουροι ότι τελικά θα πάρουν την άδεια.
Όταν ρώτησα στέλεχος της εταιρείας πρόσφατα πώς μπήκε αυτός ο όρος, μου είπε ότι ήταν γραμμένος έτσι από τη διοίκηση και ενώ συζητήθηκε μέσα στην εταιρεία ότι πρέπει να απαλειφθεί διότι θα δημιουργούσε ένα τεράστιο κόστος χωρίς αντίκρισμα, η απάντηση ήταν ότι μπήκε σε μια περίοδο που κυβέρνηση και διοίκηση της εταιρείας μπορούσαν να ξεπερνούν τα εμπόδια με συνεργασία «παρά με πόλεμο, όπως γίνεται σήμερα».
Εντωμεταξύ ο «στριμωγμένος» από τις τράπεζες και τις καθυστερημένες πληρωμές του δημοσίου όμιλος Μπόμπολα πουλά τα 2/3 του μερίδιου του στην καναδική Eldorado Gold έναντι 2 δισεκατομμυρίων ευρώ. (Και μία παρένθεση για την ειρωνεία του πράγματος: Συνολικά ο ΑΚΤΩΡΑΣ «σώζεται» χάρη στην πώληση των μετοχών της Ελληνικός Χρυσός. Ο Κούτρας λέει στους συνεργάτες του ότι ουδέποτε έβγαλε τόσα χρήματα από τα δημόσια έργα όσα έβγαλε από αυτήν τη μεταβίβαση. Κι αυτό χωρίς καν να έχει ξεκινήσει την εκμετάλλευση!).
Η αμφίθυμη στάση των Καναδών
Η εταιρεία λοιπόν έχει δεσμευτεί να κάνει τις δοκιμές της ακαιρίας τήξης στη Φινλανδία, υπάρχει ωστόσο ένα πρόβλημα: στους Καναδούς δεν φαίνεται να αρέσει η μέθοδος της ακαριαίας τήξης. Για δύο λόγους:
- Γιατί δεν την εφαρμόζουν σε κανένα μεταλλείο τους· παντού χρησιμοποιούν την υδρομεταλλουργία, δηλαδή τη μεταλλουργική μέθοδο που προϋποθέτει τη χρήση κυανίου
- Διότι είναι 40% ακριβότερη στις εγκαταστάσεις από την υδρομεταλλουργία και δημιουργεί υψηλότερο κόστος λειτουργίας
Ένας πρώην συνεργάτης της εταιρείας στην Ελλάδα είπε στο inside story ότι «οι Καναδοί πήραν το project στη βορειοανατολική Χαλκιδική ελπίζοντας ότι έτσι θα αδειοδοτηθούν και στο Πέραμα της Θράκης (σ.σ. πρόκειται για ένα μεταλλείο μεταξύ Κομοτηνής και Αλεξανδρούπολης, το μεταλλευτικό δικαίωμα του οποίου είχαν αγοράσει πριν από αυτό της Χαλκιδικής, δηλώνοντας ότι θα χρησιμοποιήσουν κυάνιο), όπου ήθελαν να χρησιμοποιήσουν υδρομεταλλουργία».
Πράγματι, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς τους είχε υποσχεθεί άδεια για το Πέραμα «μέσα σε 10 μέρες» από τη συνάντησή τους τον Φεβρουάριο του 2013, ενώ οι ίδιοι ανακοίνωσαν στους μετόχους της εταιρείας ότι το Πέραμα θα λειτουργούσε μαζί με τη Χαλκιδική σε πλήρη παραγωγική δυνατότητα το 2016. Τελικά δεν πήρε την άδεια και δεν λειτούργησε ποτέ, λόγω τοπικών αντιδράσεων.
Η σύγκρουση με τον ΣΥΡΙΖΑ
Όταν ανεβαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία το 2015, η επιχειρηματολογία του κράτους φεύγει σιγά σιγά από το περιβάλλον (ενώ θα περίμενε κανείς το αντίθετο) και σταδιακά επικεντρώνεται στο αν οι Καναδοί θέλουν ή όχι να φτιάξουν μεταλλουργικό εργοστάσιο, δηλαδή να «καθετοποιήσουν» την παραγωγή, παράγοντας στην Ελλάδα το τελικό προϊόν και όχι απλά κάνοντας εδώ την εξόρυξη και στέλνοντας τα πετρώματα έξω για επεξεργασία. Το επιχείρημα είναι ότι στην προμελέτη για το εργοστάσιο που έχουν καταθέσει το 2014 (και δεν έχει εγκριθεί μέχρι σήμερα) δεν περιλαμβάνεται η τελική φάση κατεργασίας του προϊόντος.
Ο τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Παναγιώτης Λαφαζάνης προχωρά σε κάποιες συζητήσεις με την ηγεσία της εταιρείας, επιδιώκοντας να μεγεθύνει τα οφέλη για το ελληνικό δημόσιο. Ο Πέτρος Στρατουδάκης, κινητήρια δύναμη της Ελληνικός Χρυσός μέχρι το 2015, του προτείνει να κρατάει το δημόσιο ένα μέρος των εσόδων από τον χρυσό, πέρα από τη χρηματοδότηση από την πλευρά της εταιρείας των τοπικών δήμων και κοινοτήτων. Το δημόσιο θα έπαιρνε επίσης ένα επιπλέον έσοδο από τη διακύμανση της τιμής του χρυσού.
Ο Λαφαζάνης, που επίσης ανήκει –σε αντίθεση με τους συντρόφους της ανανεωτικής αριστεράς– στη σχολή Δημήτρη Μπάτση, έλεγε πάντα ότι στην εκλογική του περιφέρεια στη Β’ Πειραιά «χιλιάδες κόσμου έμειναν άνεργοι όταν έκλεισαν τα λιπάσματα του Μποδοσάκη». Η Κατερίνα Ιγγλέζη του ΣΥΡΙΖΑ, κινητήριος μοχλός της αντίδρασης στην επένδυση, υποδέχθηκε μάλλον με ανακούφιση την αποχώρησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση το 2015.
Ο νέος υπουργός περιβάλλοντος Πάνος Σκουρλέτης, που δεν ήταν της σχολής Δημήτρη Μπάτση, πρόσθεσε προσκόμματα στην αδειοδότηση της εταιρείας με το επιχείρημα ότι δεν έκανε τις δοκιμές για την ακαριαία τήξη όπως είχε δεσμευτεί στη Xαλκιδική, αλλά στο μακρινό Πόρι της Φινλανδίας. Πράγματι, το 2012 και το 2013 η Eldorado Gold δεν φτιάχνει το μικρό εργοστάσιο που είχε δεσμευτεί ο προκάτοχός της ότι θα χτίσει για να γίνουν τα πειράματα στην Ελλάδα και τελικά δοκιμάζει στην Ούτοτεκ στη Φινλανδία τα πετρώματα.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας κρίνει όμως με την πιο πρόσφατη απόφασή του –18 αποφάσεις συνολικά έχει λάβει υπέρ της επένδυσης– ότι η επίκληση αυτού του επιχειρήματος από το δημόσιο είναι προσχηματική. Η κυβέρνηση πλέον έχει «τα χέρια δεμένα» και πρέπει να προχωρήσει στην έκδοση των αδειών, αλλά δεν το κάνει.
Ούτε όμως η Eldorado ήταν καθαρή από την πλευρά της, αφού μετά τα πειράματα στη Φινλανδία ουδέποτε υπέγραψε σύμβαση με την Ουτοτέκ που έχει την πατέντα της ακαριαίας τήξης, και όταν αυτή ζητήθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας, η εταιρεία δεν ήταν σε θέση να την προσκομίσει. Είναι και αυτό πιθανά μια ένδειξη ότι η Eldorado δεν πίστεψε στη μέθοδο της ακαριαίας τήξης.
Πάντως, αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης του ΣτΕ η κυβέρνηση πλέον εγκαταλείπει εντελώς τα φιλοπεριβαλλοντικά επιχειρήματά της, αφού φαίνεται να έχουν εξαντληθεί. Με ένα μακρύ τεχνικό κείμενο, ο υπάλληλος του υπουργείου Μιχάλης Ζαφειράτος, που φαίνεται ότι έχει πληροφορίες και από το εσωτερικό της επιχείρησης, αναρωτιέται αν οι Καναδοί θέλουν να δημιουργήσουν μεταλλουργία για την παραγωγή τελικού προϊόντος η να πάρουν απλώς συμπυκνώματα που θα τα κατεργασθούν στο εξωτερικό.
Ταυτόχρονα οι Καναδοί κάνουν διαρκώς τροποποιήσεις στα αρχικά σχέδια που έχουν κατατεθεί στην υπηρεσία, διευκολύνοντας την κωλυσιεργία της διοίκησης, ενώ καθυστερούν έργα όπως τη στοά που συνδέει την Ολυμπιάδα με το Μαντέμ Λάκκο. Ο υπουργός Περιβάλλοντος Σταθάκης προτείνει μια φιλική προσφυγή στη διαιτησία που αρνούνται οι Καναδοί, την ίδια ώρα που η ελληνική ηγεσία της εταιρείας αναζητά μια λύση για να αρθεί το αδιέξοδο.
Τον Δεκέμβριο του 2015 η εταιρεία αρχίζει να συζητά σοβαρά το ενδεχόμενο να προσφύγει η ίδια στη διαιτησία, όχι για τον Μαντέμ Λάκκο αλλά για τις άδειες που μάταια περιμένει στις Σκουριές, τοποθεσία-κλειδί για την επένδυση. Για τον σκοπό αυτό στρέφεται σε μεγάλο νομικό γραφείο της Αθήνας, ο επικεφαλής του οποίου συνδέεται με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ στην φάση της διακυβέρνησης ως τον Σεπτέμβριο του 2015. Πρόκειται για την εταιρεία του κ. Σπύρου Σαγιά. Ο Σαγιάς –που αρνήθηκε να σχολιάσει τις πληροφορίες του inside story– φαίνεται ότι προτείνει στους Καναδούς να πάνε στη διαιτησία ώστε να διασφαλίσουν όχι μόνο την λειτουργία της επένδυσής τους ως το 2023 αλλά και μετά από αυτό (για παράδειγμα, η Μελέτη Περιβαλλοντικών Όρων λήγει το 2021).
Η εταιρεία βρίσκεται σε φάση στροφής, καθώς οι μέτοχοι χάνουν την υπομονή τους. Προφανώς οι συμβουλές του Σαγιά δεν εισακούονται (αλλιώς οι Καναδοί θα είχαν πάει στην διαιτησία), ενώ σχεδόν ταυτόχρονα απομακρύνονται από την εταιρεία ο Καναδός επικεφαλής της Paul Wright και ο Έλληνας επικεφαλής Μιχάλης Θεοδωρακόπουλος. Το Βανκούβερ αποφασίζει να υιοθετήσει μια πιο «σκληρή» γραμμή, την ώρα που η εταιρεία μειώνει τις δραστηριότητές της εκτός Καναδά και αγοράζει μια καναδική εταιρεία εξόρυξης.
Το καλοκαίρι περνάει χωρίς νέα εξέλιξη. Σήμερα εκκρεμούν πολλές μικρές και μεγάλες άδειες, ενώ το ΚΑΣ έχει «παγώσει» τη γνωμάτευσή του για ένα εύρημα στο κέντρο του ανοιχτού ορύγματος των Σκουριών έως ότου ξεκαθαρίσει το κράτος τι θα γίνει με το εργοστάσιο μεταλλουργίας.
Το δημόσιο υπέβαλε το αίτημα για διαιτησία και οι Καναδοί το αποδέχθηκαν. Αυτό που μπορούν να κάνουν τώρα είναι να βγάλουν στις 22 Σεπτεμβρίου το προσωπικό σε διαθεσιμότητα, αλλά το επόμενο τρίμηνο θα πρέπει να αποφασίσουν αν μένουν, φεύγουν η πουλάνε και σέρνουν το δημόσιο σε άλλα δικαστήρια. Έτσι η κυβέρνηση θα μπορεί να ισχυρισθεί ότι προσπάθησε, αλλά δεν ήθελαν οι άλλοι.
Συμπαρουσιάζει την εκπομπή Ιστορίες στο ΣΚΑΪ από το 2016. Μετά από 7 χρόνια ως ανταποκριτής για ελληνικά μέσα ενημέρωσης στη Γερμανία, συνεργάστηκε με την εκπομπή Μαύρο Κουτί και από το 2004 ως το 2007 ήταν αρχισυντάκτης της εκπομπής Φάκελοι, στην οποία εργάστηκε μέχρι το 2013.
Γεννήθηκε (1977) στην Ελευσίνα. Σπούδασε φωτογραφία στη Focus. Οι φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικές και διεθνείς εκδόσεις (Spiegel, Die Zeit, Rolling Stones Magazine, Le Monde, Washington Post, International NY Times). Έχει κάνει αποστολές σε πολλές χώρες.
Ο Συγγρός και η “κατσίκα του γείτονα”
Στα «Απομνημονεύματα» του ο Ανδρέας Συγγρός γράφει ότι στις επιχειρηματικές δοσοληψίες δεν τον απασχολούσε ποτέ το τι θα κέρδιζε ο άλλος από την συναλλαγή – «αλλά τι πρόκειται να κερδίσω εγώ εκ της εργασίας του». Και το έβρισκε «ελάττωμα σχεδόν γενικόν» στην Ελλάδα, το να αναλώνονται οι «συναλλαττώμενοι» στο να ανακαλύψουν τι θα κερδίσει ο άλλος.
«Πολλάκις, φθάνοντες εις υπερβολάς υπολογισμών του αλλοτρίου κέρδους, εν τούτω τω συλλογισμώ, απορρίπτουσι την συναλλαγήν, ήτις δύναται να είναι ωφελιμωτάτη και εις τον απορρίπτοντα».
Δηλαδή: προκειμένου να μην κερδίσει ο άλλος κάτι παραπάνω, ακυρώνω την συναλλαγή, παρόλο που θα ήταν «ωφελιμότατη» και για μένα.
(Όχι – δεν θέλω εγώ δύο κατσίκες, αλλά να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα!).
Το 1854 ο οξυδερκέστατος Εντμόν Αμπού (Edmond About, 1828-1885), που έζησε δύο χρόνια στην Αθήνα κι έγραψε τις εντυπώσεις του, είχε απορήσει για το γεγονός ότι κανένας Έλληνας δεν έλεγε καλή κουβέντα για τον άλλο – ακόμα κι αν ήταν πολύ σημαντικός.
«Στους Έλληνες [ ] η αγάπη της ισότητας εκφράζεται συχνά με λυσσαλέο μίσος εναντίον όσων ανέρχονται ή κατέχουν… [ ] Ρωτείστε έναν Έλληνα για τους μεγάλους άνδρες της χώρας του, δεν θα πιάσει έναν στο στόμα του χωρίς να τον λερώσει. Ο τάδε πρόδωσε, ο δείνα έκλεψε…[ ] Δεν υπάρχει ένας Έλληνας που να τυγχάνει εκτίμησης στον τόπο του». (LaGrèce Contemporaine – Μετάφραση Μ. Ι. Βόλαρης, 2014)
Έγραψε ο Στέλιος Ράμφος στο βιβλίο του «Time out» ότι το κυρίαρχο συναίσθημα στην σημερινή νεοελληνική κοινωνία είναι ο φθόνος. Αλλά όχι μόνο στην σημερινή – όπως φαίνεται από τον Συγγρό ή τον Αμπού. Και ο ίδιος ο Ράμφος στο επόμενο βιβλίο του: «Πολιτική από στόμα σε στόμα» γράφει ότι το κακό ξεκίνησε, «μετά το κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών από τον Ιουστινιανό» (σελ.241). Τότε άρχισε το πέρασμα από την λογική στο συναίσθημα.
Το να φτάσουμε στον σημερινό λαϊκισμό που δοξολογεί και εκμεταλλεύεται τον φθόνο, το μίσος, την διάκριση, ήταν θέμα φυσικής εξέλιξης…
Ο φθόνος είναι ο σκόρος της κοινωνίας. Κατατρώγει και διαβρώνει τα πάντα: και τους φθονούντες και τους φθονούμενους. Αναστέλλει κάθε δημιουργική προσπάθεια. Και μας καθηλώνει.Ο Ανδρέας Συγγρός δεν σκέπτονταν καν την κατσίκα του γείτονα. Γι αυτό απέκτησε πλούτη αμύθητα κι εμείς νοσοκομεία, σχολεία, άλση, λεωφόρους, θέατρα, μουσεία, ιδρύματα, μέγαρα. Ας μοίρασε όμως όλα όσα είχε κερδίσει – τον φθόνο δεν τον γλύτωσε.Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Ερρίκος ο 8ος, ο Brexiteer
Η Τερέζα Μέι πέρασε τη Δευτέρα τον νόμο που μετατρέπει όλη την ευρωπαϊκή νομοθεσία σε βρετανική. Το τρικ δεν είναι δικό της, αντιθέτως, οι απαρχές του εντοπίζονται στο 1539.
Χρόνος ανάγνωσης:
4
‘
Πορτραίτο του Ερρίκου του 8ου από το εργαστήρι του Χανς Χόλμπαϊν του Νεότερου, 1497-8. [Google Art Project/Wikimedia Commons]
Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 2017
Στην αρχή ονομάστηκε ο «Μεγάλος Ακυρωτικός Νόμος»: The Great Repeal Bill. Στη συνέχεια το Great απαλείφθηκε, και κράτησαν το λιγότερο φορτισμένο The Repeal Bill. Τελικά επιλέχθηκε το ουδέτερο «Νόμος Εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση»: EU (Withdrawal) Bill.
Η συρρίκνωση της Μέι
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Δευτέρας, το βρετανικό κοινοβούλιο με 326 ψήφους υπέρ και 290 κατά, ενέκρινε, όπως αναμενόταν, το νομοσχέδιο που μετατρέπει τους ευρωπαϊκούς νόμους του Ηνωμένου Βασιλείου σε βρετανικούς. Είναι ο μόνος τρόπος ώστε η ισχύουσα εδώ και 44 χρόνια ευρωπαϊκή νομοθεσία να διατηρηθεί και στη μετά-Brexit εποχή, όταν δηλαδή η Βρετανία δεν θα δεσμεύεται πια από τις ευρωπαϊκές Συνθήκες. Και για να περάσουν στα γρήγορα νομοθεσία 44 ετών, αποφάσισαν ότι θα χρησιμοποιήσουν έναν πολύ παλιό νόμο.Η τροπολογία που κατέθεσαν οι Εργατικοί, με την οποία επιχείρησαν να μπλοκάρουν τον νόμο, αφορούσε τη διαδικασία, όχι την ουσία της εξόδου από την ΕΕ. Φοβούνται τις «εξουσίες του Ερρίκου του 8ου», ένας όρος που είναι πολύ της μόδας τελευταία στη Μεγάλη Βρετανία.Ο Ερρίκος εμπλέκεται συζήτηση για το Brexit εξαιτίας ενός νόμου του 1539, ο οποίος του έδινε τη δυνατότητα να παρακάμπτει το κοινοβούλιο κατά το δοκούν. Η σημερινή εκδοχή είναι φυσικά πολύ πιο ήπια. Ένας νόμος περνάει από τη Βουλή, αλλά οι υπουργοί μπορούν να επιφέρουν εκ των υστέρων αλλαγές με υποτυπώδη κοινοβουλευτικό έλεγχο.
img_20170913_112327.jpg
Νομός του 16ου αιώνα με την υπογραφή του Ερρίκου του 8ου. Φυλάσσεται στα αρχεία του Westminster.
Η δευτερεύουσα νομοθεσία είναι στην ουσία αναγκαίο κακό, αφού ένας νόμος δεν μπορεί, εκ των πραγμάτων, να συμπεριλάβει όλες τις παραμέτρους των ζητημάτων που ρυθμίζει. Για παράδειγμα, το νομοσχέδιο της κυβέρνησης Κάμερον για το Κράτος Πρόνοιας το 2012, όριζε ότι τα επιδόματα ανεργίας και ενοικίου θα ενοποιούνταν. Όμως, ο μαθηματικός τύπος υπολογισμού θα ερχόταν στη Βουλή εκ των υστέρων ως δευτερεύουσα νομοθεσία, χωρίς συζήτηση στο Σώμα. Όμως το πώς υπολογίζεται ένα επίδομα έχει αντίκτυπο στο ύψος του, ποιος το δικαιούται κ.λπ. Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι πολλές φορές οι τεχνικές αλλαγές επιτρέπουν στους υπουργούς να κάνουν ουσιαστικές τροποποιήσεις στον νόμο. Ποιος και πώς θα τους ελέγξει; Αν στις 3.384 σελίδες κύριας νομοθεσίας μόνο του 2009 αντιστοιχούν περίπου 12.000 σελίδες δευτερεύουσας, τι θα συμβεί με τη νομοθεσία 44 ετών;Οι «Εξουσίες του Ερρίκου του 8ου» επιτρέπουν στην κυβέρνηση να κερδίσει χρόνο ώστε να περάσει το Brexit και να κάνει τις αλλαγές μετά. Την ίδια στιγμή όμως, αποτελούν ουσιαστικά αφορμή για την αντιπολίτευση ώστε να θέσει σε δοκιμασία την κυβέρνηση και την οριακή πλειοψηφία της Τερέζα Μέι. Μην ξεχνάμε ότι ο κύριος στόχος των Εργατικών δεν είναι να συμμαζέψουν την κατάσταση με το Brexit, αλλά να επιστρέψουν στην εξουσία.
cover-ta.jpg
Remainers διαδηλώνουν έξω από το Κοινοβούλιο την ημέρα της ψήφισης του νομοσχεδίου, 11 Σεπτεμβρίου 2017. [TOLGA AKMEN / AFP]
Οι Labour όμως, σε αντίθεση με τους Tories, είχαν διαρροές, 7 τον αριθμό. Η Καρολάιν Φλιντ είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα: Είναι Labour και Remainer, όμως η εκλογική της περιφέρεια ψήφισε Leave. Η ίδια ανήκει στην κατηγορία των Re-leavers, αναγνωρίζει δηλαδή την ήττα, αλλά και το δικαίωμα της κυβέρνησης να εφαρμόσει τη βούληση της λαϊκής ετυμηγορίας.Η Φλιντ δεν καταψήφισε τον νόμο, όπως ζητούσε ο αρχηγός του κόμματός της, Κόρμπιν. Υποστήριξε ότι το νομοσχέδιο όχι μόνο δεν ακυρώνει τίποτε, αλλά αντιθέτως εξασφαλίζει τη συνέχεια νόμων που προστατεύουν το περιβάλλον ή τα δικαιώματα των εργαζομένων.Το παράδοξο είναι ότι το ίδιο επιχείρημα επικαλέστηκε και ο συντηρητικός υπουργός Δικαιοσύνης Ντέιβιντ Λίντινγκτον προς το τέλος της συνεδρίασης, αφότου 107 βουλευτές είχαν λάβει το λόγο. «Ανήκω και εγώ στην κατηγορία εκείνων που πάλεψαν για το Remain. O νόμος επιτρέπει στην ευρωπαϊκή νομοθεσία να ισχύσει και την επόμενη μέρα», είπε. Ήταν η πιο παράδοξη στιγμή της συζήτησης: η βρετανική κυβέρνηση να επικαλείται τα οφέλη της ευρωπαϊκής νομοθεσίας προκειμένου να τεκμηριώσει την απόφασή της να μην δεσμεύεται από αυτή!
Αυτή ήταν η τρίτη κρίσιμη ψηφοφορία για το Brexit τον τελευταίο χρόνο. Τον Δεκέμβριο του 2016 η Βουλή ενέκρινε το χρονοδιάγραμμα των διαπραγματεύσεων της Μέι με 372 ψήφους διαφορά. Με την ίδια διαφορά υπερψηφίστηκε και η ενεργοποίηση του άρθρου 50 τον περασμένο Μάρτιο. Η νίκη της Δευτέρας, αν και καθαρή και αναμενόμενη, ήρθε με διαφορά 36 ψήφων.
| αναμέτρηση | υπέρ | κατά |
| 7 Δεκεμβρίου του 2016: Ψήφιση χρονοδιαγράμματος διαπραγματεύσεων | 461 | 89 |
| 16 Μαρτίου 2017: Ενεργοποίηση του Άρθρου 50 | 492 | 122 |
| 11 Σεπτεμβρίου 2017: EU Withdrawal Bill | 326 | 290 |
Όσο απομακρυνόμαστε από το δημοψήφισμα, τα κόμματα αισθάνονται πιο σίγουρα να στηρίξουν επιλογές που είναι αντίθετες με την ψήφο της 23ης Ιουνίου του 2016. Κανείς δεν το ξέρει καλύτερα από την ίδια τη Μέι. Βουλευτές του κόμματος της, ήδη την προειδοποίησαν ότι οι «εξουσίες του Ερρίκου του 8ου», το πέρασμα νόμων χωρίς διαβούλευση στο κοινοβούλιο, όπως δεν αρέσουν στον Κόρμπιν που τις χαρακτήρισε «αρπαγή εξουσίας» εκ μέρους των υπουργών, δεν αρέσουν ούτε σε εκείνους.Περιμένουν τώρα από την κυβέρνηση να κάνει αλλαγές στο νόμο, καθώς αυτός θα περνάει από τις επιτροπές, ώστε να περιοριστούν οι εξουσίες των υπουργών και να ενισχυθεί ο ρόλος της Βουλής. Αν οι αλλαγές δεν γίνουν, απειλούν με ανταρσία.
Εργάζεται στη Hansard Society ως υπεύθυνος για το πρόγραμμα έρευνας και εκπαίδευσης στη βρετανική Βουλή. Αρθρογραφεί σε ελληνικά και βρετανικά μέσα. Έχει εργαστεί στο βρετανικό κοινοβούλιο και think tanks για τον αντίκτυπο της κυβερνητικής μεταρρύθμισης στο κράτος πρόνοιας.
