ΟΡΕΙΝΟΣ

Πλατεία Πενταγιού

Η στάθμη του νερού ανέβαινε αργά αλλά αμείλικτα. Κάθε πρωί, οι αρχαιολόγοι έβλεπαν τη λάμψη του ήλιου να καθρεφτίζεται λίγο πιο ψηλά στο νερό της λίμνης που γεννιόταν. Το χωράφι που κάποτε φιλοξενούσε ελιές και στάχυα είχε γίνει τώρα όχθη. Και ανάμεσα στα δέντρα, οι πέτρες μιας αρχαίας πόλης —της Καλλίπολης των Αιτωλών— πάλευαν να πουν την ιστορία τους πριν σιγήσουν για πάντα κάτω από το υγρό σάβανο.

Η Μαρία κρατούσε το μολύβι με τρεμάμενα δάχτυλα. Κατέγραφε βιαστικά τα όστρακα, τα θραύσματα, τις γραμμές ενός τοίχου που μόλις είχαν αποκαλύψει. Ο Νίκος, σκυμμένος, έφτιαχνε πρόχειρα σχέδια, με την αγωνία να αποτυπώσει ό,τι προλάβαινε. «Δεν φτάνει ο χρόνος», ψιθύρισε. Κι ήξεραν και οι δύο πως είχε δίκιο.

Η πολιτεία ήθελε το νερό. Η Αθήνα διψούσε. Κανείς δεν θα θυσίαζε τις ανάγκες της πρωτεύουσας για λίγες πέτρες, έστω κι αν κουβαλούσαν αιώνες μνήμης. Μα για εκείνους, κάθε πέτρα ήταν φωνή· κάθε τοίχος, μαρτυρία ανθρώπων που είχαν ζήσει, αγαπήσει, πολεμήσει.

Όταν το απόγευμα ο ήλιος έγερνε και η λίμνη έπαιρνε χρώμα χαλκού, οι αρχαιολόγοι κάθονταν σιωπηλοί στην άκρη του σκάμματος. Ένιωθαν σαν να συνόδευαν μια πόλη σε κηδεία. Δεν θα την έβλεπαν ποτέ ξανά, μόνο τα κιτάπια τους θα έμεναν να θυμίζουν πως εδώ υπήρξε κάποτε μια Καλλίπολη.

Κι έτσι, με πίκρα και με σεβασμό, έσκαβαν και κατέγραφαν ως την τελευταία στιγμή. Γιατί ήξεραν πως δεν πολεμούσαν το νερό· πολεμούσαν τη λήθη.

creator. ai

•Το να πετύχεις ως Υπουργός Εξωτερικών να δημιουργήσεις ρήγμα ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Κύπρο θέλει,ομολογουμένως,ειδικό τάλαντο.Μπράβο κ.Γεραπετριτη.

Για όλα φταίει ο Κεραυνός.Πως να τον αντιμετωπίσεις χωρίς αλεξικέραυνο.Κεραυνος είναι το όνομα του Υπουργού Οικονομικών της Κύπρου.Θεμα το καλώδιο.Της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας ,Κύπρου και Ισραήλ.Τοσο καιρό ζούσαμε χωρίς καλώδιο και κάθε πρωί ξυπνούσαμε με την έγνοια του καλωδίου.Τωρα δεν μπορούμε θέλουμε καλώδιο,εδώ και τώρα.Η ΝΔ ενεργεί υπό την αδυσώπητη πίεση της Δεξιάς.

•Ο Κεραυνός δήλωσε ότι σύμφωνα με μελέτες το έργο είναι μη βιώσιμο.Και δεν βάζει την υπογραφή του να προχωρήσει.Εξεπλαγην.Λογω της πρόδηλης γεωπολιτικής σημασίας του έργου.Κυριαρχικα δικαιώματα στο πεδίο όχι παίξε γέλασε κύριοι της Δεξιάς.
•Την απορία την έλυσε ο πρόεδρος της Κύπρου.Ο Χριστοδουλίδης.Ειναι έργο μεγάλης σημασίας είπε ,ευρωπαϊκό,αλλά επενέβη η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.Και σε αυτό.Μεχρι να βρει την άκρη η Κύπρος δεν μπλέκει.Η αξιοπιστία της είναι υπεράνω όλων.Φορεας εκτέλεσης ο ΑΔΜΗΕ.Φταιω εγώ τώρα να πάει το μυαλό μου..λέω δηλαδή.
•Άρα πάει στην άκρη το καλώδιο.Μπραβο κ.Μητσοτακη.Ισως όμως είναι και ο από μηχανής Θεός.Η θεά Κοβεσι.Γιατι αν οι Τούρκοι στείλουν φρεγάτες, θαθελα να δω την ουρά στα σκέλια των δεξιών πολέμαρχων.Θα τις βυθίσουμε ή όπως πιστεύω θα βάλουμε το καλώδιο εκεί που δεν πιάνει μελάνι.Ηδη άρχισαν τις παραβιάσεις στο Αιγαίο.

Π. Μπιτσαξής

Ιντεραμέρικαν: Νώντας Τζινιέρης , Κωνσταντίνος Μπερτσιάς, Δημήτριος Πάτρας.

*Α. Αϊνστάιν

Κάποτε…τώρα με το διαδίκτυο και τη τεχνητή νοημοσύνη είναι κομματάκι δύσκολο!

Η κοιλάδα απλωνόταν πλατιά, σαν μια ανοιχτή αγκαλιά που χωρούσε ζωές, αγώνες και αναμνήσεις αιώνων. Στο κέντρο της κυλούσε ο Μόρνος, αδερφωμένος με τα μικρότερα ποταμάκια και ρέματα, ποτίζοντας τα χωράφια της κοιλάδα, χαρίζοντας δροσιά στα πλατάνια και ζωή στα χωριά που είχαν απλωθεί στις όχθες του. Εκκλησίες παλιές, με καμπαναριά που ξυπνούσαν το χάραμα τον κάμπο, πέτρινες γέφυρες που ένωναν τις δύο πλευρές, αγροτόσπιτα ταπεινά, μ’ έναν καπνό να ανεβαίνει κάθε δειλινό από τα τζάκια τους.

Εκεί, λένε, υπήρχε και μια αρχαία πόλη των Αιτωλών∙ τα ερείπιά της μαρτυρούσαν την περασμένη δόξα, τα χορταριασμένα τείχη ψιθύριζαν ιστορίες πολέμων και θυσιών. Το τοπίο ήταν ένα μωσαϊκό μνήμης: τα σπαρτά που κιτρίνιζαν τον Ιούλιο, τα καλαμπόκια και τα σιτάρια στις αποθήκες, οι φωνές των παιδιών στο ποτάμι το καλοκαίρι. Ένα ολόκληρο οικοσύστημα, δεμένο με τον χρόνο, σμιλεμένο από γενιές.

Μα η κοιλάδα κουβαλούσε και μνήμες αγώνων. Κάτω από τις σκιές της, στεκόταν κάποτε η πέτρινη ενετική γέφυρα∙ κι εκεί, που,η μάνα του μικρού Μακρυγιάννη, μαζί με άλλους καταδιωκόμενους από τους Τούρκους, έπρεπε να την περάσει. Το μωρό έκλαιγε και οι φύλακες μπορούσαν να τους συλλάβουν . Κάποιοι την προέτρεψαν να το εγκαταλείψει για να σωθεί. Μα εκείνη δεν το δέχτηκε∙ κρύφτηκε μονάχη ώσπου το κλάμα κόπασε, κι ύστερα πέρασε τη γέφυρα με το παιδί στην αγκαλιά. Εκείνο το παιδί θα γινόταν αργότερα ο στρατηγός Μακρυγιάννης, μορφή φωτεινή της Ελληνικής Επανάστασης.

Ώσπου ήρθαν οι μηχανές. Το νερό, που άλλοτε έτρεφε, αποφασίστηκε να γίνει δεξαμενή για μια πόλη μακρινή. Σιγά σιγά, η κοιλάδα χάθηκε κάτω από τον υδάτινο όγκο της λίμνης. Τα σπίτια πνίγηκαν, οι εκκλησίες σιώπησαν, οι γέφυρες – ακόμη και η ενετική – βυθίστηκαν. Το μόνο που έμεινε είναι οι μνήμες των ανθρώπων που έζησαν εκεί∙ μνήμες που, όπως τα φύλλα του φθινοπώρου, γυρνούν ξανά κάθε φορά που κάποιος θυμάται ή αφηγείται.

Κι έτσι η κοιλάδα ζει ακόμη∙ όχι πια στο φως του ήλιου, μα στη μνήμη όσων τη γνώρισαν. Εκεί, κάτω από τον καθρέφτη της λίμνης, κρύβεται ένας κόσμος που δεν υπάρχει πια – κι όμως, συνεχίζει να αναπνέει μέσα από τις ιστορίες.

creator,ai