Άσκηση ετοιμότητας στην Μινεττα Ασφαλιστική
Αίγιο
Κορινθος
Μεγαρα
|
Who Said What
Στη Γερμανία σκοπεύει να είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής το 2019 ο Γιάνης Βαρουφάκης, όπως ανέφερε σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Euractiv. Από πού κι ως πού, αναρωτιέστε; Στόχος του πρώην υπουργού Οικονομικών της Ελλάδας είναι να “δείξει ότι το ομοσπονδιακό μοντέλο είναι εφικτό, καθώς και ότι η πολιτική που ακολουθεί σήμερα η Γερμανία είναι επιβλαβής και για τους Γερμανούς”. Χαρίζει απλόχερα τις συμβουλές του και στο Γάλλο πρόεδρο Emmanuel Macron, ο οποίος όμως σύμφωνα με τον ίδιο “έχει ήδη χάσει, έχει τελειώσει”, καθώς “υποτιμάται από τη Γερμανία”.
|
|
|
Ο Ριχάρδος Λαμπίρης νέος διευθύνων σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ
Ο Ριχάρδος Λαμπίρης αναλαμβάνει καθήκοντα διευθύντος συμβούλου του ΤΑΙΠΕΔ, το δ.σ. του οποίου ανασυγκροτήθηκε σε σώμα μετά την παραίτηση του Διευθύνοντος Συμβούλου του Ταμείου Αντώνη Λεούση.
Ο κ. Λαμπίρης γεννήθηκε το 1975. Σπούδασε Ηλεκτρονικός Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Sussex και είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου MSc. in Project Management από το Πανεπιστήμιο του Birmingham. Είναι επίσης κάτοχος MSc. in International Trade, Transport and Finance από το City University της Μεγάλης Βρετανίας. Έχει εργαστεί ως μηχανολόγος στην Rockwell Golde και έχει μακρά εμπειρία στην επιχειρηματική και επενδυτική τραπεζική καλύπτοντας τόσο τις αγορές της Ελλάδας όσο και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, σε οργανισμούς όπως η EFG Telesis Finance και η HSBC Bank plc. Από το 2006 διετέλεσε, μεταξύ άλλων, επικεφαλής του τμήματος Εξαγορών και Συγχωνεύσεων της HSBC Bank plc για την Ελλάδα και Κύπρο, με έμφαση στις ιδιωτικοποιήσεις.
Ο κ. Λαμπίρης γεννήθηκε το 1975. Σπούδασε Ηλεκτρονικός Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Sussex και είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου MSc. in Project Management από το Πανεπιστήμιο του Birmingham. Είναι επίσης κάτοχος MSc. in International Trade, Transport and Finance από το City University της Μεγάλης Βρετανίας. Έχει εργαστεί ως μηχανολόγος στην Rockwell Golde και έχει μακρά εμπειρία στην επιχειρηματική και επενδυτική τραπεζική καλύπτοντας τόσο τις αγορές της Ελλάδας όσο και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, σε οργανισμούς όπως η EFG Telesis Finance και η HSBC Bank plc. Από το 2006 διετέλεσε, μεταξύ άλλων, επικεφαλής του τμήματος Εξαγορών και Συγχωνεύσεων της HSBC Bank plc για την Ελλάδα και Κύπρο, με έμφαση στις ιδιωτικοποιήσεις.
Με αυτή την μπαταρία φορτίζεις τα πάντα και βάζεις μπροστά και το αμάξι σου άμα μείνεις!
Μπαταρίες USB που να ξεκινούν αυτοκίνητα υπάρχουν στην αγορά, όπως και μπαταρίες που φορτίζουν laptops, MacBook, ακόμα και φορητές παιχνιδομηχανές της Nintendo.
Μόνο που αυτή είναι η πρώτη που τα κάνει όλα αυτά μαζί!
Μιλάμε για μπαταρία 20.000mAh που περιλαμβάνει USB-C για όλες τις συσκευές που παίρνουν USB, αλλά και για προϊόντα της Apple. Ακόμα και τη φόρτιση των Nintendo συμπεριέλαβαν για να μη μένει κανείς παραπονεμένος.
Ο κρυμμένος άσος στο μανίκι της είναι ωστόσο τα «κροκοδειλάκια» που δίνουν ζωή στη νεκρή μπαταρία του αυτοκινήτου. Με δύναμη αρκετή ώστε να δώσει πνοή σε κάθε τύπο μπαταρίας, είναι από τα πράγματα που ποτέ δεν πιστεύεις πως τα χρειάζεσαι μέχρι να τα χρειαστείς τελικά.
Θα τη βρείτε στα μεγάλα ηλεκτρονικά καταστήματαμε 84 ευρώ (100 δολάρια)…
Κέρδος online 17/10/2017 8:06
Μάχη πάνω από το πτώμα των ναυπηγείων Σκαραμαγκά
To 2000 η τότε ελληνική κυβέρνηση στεκόταν μπροστά σε ένα δίλημμα: ή θα έκλεινε μία χρεοκοπημένη επιχείρηση ναυπηγείων που είχε έναν μόνο πελάτη (την ίδια), ή στο όνομα των 1.700 θέσεων εργασίας που έπρεπε να σωθούν θα έβρισκέ έναν επενδυτή που θα κρατούσε τα ναυπηγεία ανοικτά. 17 χρόνια μετά, το διεθνές διαιτητικό δικαστήριο αποφάσισε ότι το δημόσιο που πήγε για μαλλί θα βγει κουρεμένο.
Χρόνος ανάγνωσης:
8
‘
Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.
Δευτέρα 16 Οκτωβρίου 2017
Το 2010 το ελληνικό κράτος ήθελε να αποφύγει το κλείσιμο των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά –που ανήκαν στη γερμανική εταιρεία Thyssen Krupp Marine Systems. Η επιχείρηση, που εξαρτιόταν από το κράτος για την επιβίωσή της, βρισκόταν μπροστά στο φάσμα της χρεοκοπίας.
Το δημόσιο λοιπόν προχώρησε σε μία σύμβαση με έναν επενδυτή από τον Λίβανο, τον Ισκαντάρ Σάφα. Η συμφωνία ήταν ότι αυτός θα αγόραζε από τους Γερμανούς το ναυπηγείο και το κράτος θα του έκανε παραγγελίες τουλάχιστον 1 δισ. ευρώ (δύο καινούργια υποβρύχια). Έτσι το δημόσιο έλπιζε ότι θα απαλλασσόταν από το πρόβλημα. Μόνο που δεν είχε το δισεκατομμύριο.
Δύο χρόνια αργότερα και οι δύο πλευρές, δημόσιο και επενδυτής, το διαπίστωσαν με δραματικό τρόπο. Ο Σάφα έβαλε το προσωπικό αρχικά σε διαθεσιμότητα και το δημόσιο σταμάτησε να τον πληρώνει. Οι δύο πλευρές –πρώτα ο Σάφα– προσέφυγαν στο Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο. Ο Σάφα για 1,5 δισ. ευρώ που του οφείλει κατά τη γνώμη του το δημόσιο, και αυτό με τη σειρά του για 7 δισ. ευρώ που κατά τη γνώμη του προέρχονται από τη ζημιά που υπέστη επειδή σταμάτησαν να λειτουργούν τα ναυπηγεία.
Η απόφαση της διαιτησίας εκδόθηκε στις 29 του περασμένου Σεπτεμβρίου και δικαίωσε τον Σάφα, που είχε συμβόλαιο, αν και όχι σε όλα τα σημεία. Και απαγόρευσε στο κράτος να μεταβάλει την περιουσιακή κατάσταση των ναυπηγείων, έναντι των όποιων δικών του απαιτήσεων από τον Σάφα.
Πώς φτάσαμε όμως ως εκεί;
Ο ανταγωνισμός δύο ναυπηγείων
Το 2008 και ενώ τα δύο μεγαλύτερα ναυπηγεία της χώρας (Σκαραμαγκά και Ελευσίνας) έχουν ήδη πάρει για πολλοστή φορά την «κάτω βόλτα», η διοίκηση του ναυπηγείου Ελευσίνας κάνει καταγγελία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποστηρίζοντας ότι ο ανταγωνιστής της, τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, απολαμβάνει παράνομων κρατικών ενισχύσεων, δηλαδή βοηθημάτων από το κράτος σε είδος και σε χρήμα που καθιστούν τον ανταγωνισμό εις βάρος των Ναυπηγείων Ελευσίνας αθέμιτο.
Ο βασικός μέτοχος του Ναυπηγείου Ελευσίνας, Νίκος Ταβουλάρης, συνεργάτης του πάλαι ποτέ μετόχου και ιδρυτή των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά Σταύρου Νιάρχου (και αργότερα στέλεχος των ίδιων Ναυπηγείων), γνωρίζει καλά την κατάσταση «από μέσα». Ξέρει π.χ. ότι τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά είναι κτισμένα σε κρατική γη που έχουν πάρει δωρεάν, ή ότι χρησιμοποιούν μια μεγάλη δεξαμενή ενώ δεν θα έπρεπε, έναντι του ανταγωνισμού.
Στις 2 Ιουλίου 2008 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή λαμβάνει τη λεγόμενη απόφαση της «ανάκτησης» (της κρατικής ενίσχυσης), που σημαίνει ότι τα Ναυπηγεία πρέπει να καταβάλουν στο κράτος ένα ποσό 500 εκατ. ευρώ (από τις μη στρατιωτικές δραστηριότητές τους). Τα Ναυπηγεία, που έχουν τότε βασικό μέτοχο τη γερμανική εταιρεία Thyssen Krupp Marine Systems, ζητούν να μην εκτελεσθεί η απόφαση, αλλά το ευρωπαϊκό δικαστήριο απορρίπτει την αίτησή τους με δύο διαδοχικές αποφάσεις (σε πρώτο βαθμό το 2012 και κατ΄ έφεση το 2013).
Παράλληλα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αφήνει ένα «παραθυράκι» ανοιχτό, δίνοντας τη δυνατότητα στην ελληνική κυβέρνηση να μην εισπράξει το ποσό, εφόσον τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά:
- Πουλήσουν όλες τις εγκαταστάσεις και τη γη που δεν συνδέεται με κατασκευή αμυντικού υλικού
- Διακόψουν την εμπορική (μη στρατιωτική) δραστηριότητα επί μια 10ετία
- Ακυρώσουν την εγγύηση αποζημίωσης για επιστροφή κρατικής ενίσχυσης που είχε δώσει η ΕΤΒΑ Bank το 2002, όταν το Ναυπηγείο Σκαραμαγκά μεταβιβάσθηκε από την ΕΤΒΑ (ελληνικό δημόσιο) στη γερμανική HDW/Ferrostaal (η οποία το 2005 αγοράστηκε από την Thyssen Krupp)
Αυτός ο τελευταίος όρος δείχνει ότι το ελληνικό δημόσιο, όταν πούλαγε στους Γερμανούς, γνώριζε καλά ήδη από το 2002 ότι θα αναγκαζόταν κάποια στιγμή να «ανακτήσει» την κρατική ενίσχυση προς τα Ναυπηγεία, πράγμα βεβαίως που γνώριζαν και οι Γερμανοί αγοραστές και φρόντισαν να το «καλύψουν», με σχετική εγγύηση αποζημίωσης από την κρατική ΕΤΒΑ.
Στις αρχές του 2009 οι Γερμανοί ιδιοκτήτες του ναυπηγείου ενόψει του γεγονότος ότι, εκτός από την απόφαση της ΕΕ που έχουν να αντιμετωπίσουν, δεν πληρώνονται από το κράτος για τα υποβρύχια –έχουν βέβαια πάρει 2,1 δισ. τα πρώτα χρόνια χωρίς να έχουν παραδώσει το πρώτο υποβρύχιο, τον «Παπανικολή», για το οποίο η ελληνική πλευρά λέει ότι «γέρνει»– αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο να προσφύγουν στη διαιτησία.
Enter Abu Dhabi
Σε εκείνο το σημείο εμφανίζεται ως διάδοχος των Γερμανών στα ναυπηγεία η εταιρεία Αμπού Ντάμπι Μαρ (ADM). Όπως όμως φαίνεται τώρα από το κείμενο της διαιτητικής απόφασης Σάφα εναντίον ελληνικού δημοσίου (International Court of Arbitration of the International Chamber of Commerce Case 18675/GZ/MHM/AGF/ZF/AYZ), οι εκπρόσωποι των εμίρηδων είχαν από την αρχή συνδέσει την απόκτηση του Σκαραμαγκά με επιπλέον παραγγελίες πολεμικών πλοίων από το ελληνικό πολεμικό ναυτικό, πέραν των δύο υποβρυχίων.
Κάποιος φαίνεται ότι τους υποσχέθηκε την κατασκευή κανονιοφόρων τύπου ΜΑΧΗΤΗΣ και φρεγατών τύπου ΜΕΚΟ. Παρά το γεγονός ότι το διαιτητικό δικαστήριο δεν δέχθηκε αυτόν τον ισχυρισμό των νομικών εκπροσώπων του Ισκαντάρ Σάφα (συμπέρανε μεν ότι οι Έλληνες πολιτικοί έδωσαν προφορικές υποσχέσεις για επιπλέον πολεμικά πλοία, ουδέποτε όμως δεσμεύθηκαν γραπτά για αυτά), υπάρχουν στα υλικά της διαιτητικής διαδικασίας στο Παρίσι αποχρώσες ενδείξεις ότι η τότε ελληνική κυβέρνηση (πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, υπουργός Οικονομίας Λ. Κατσέλη, υπουργός Αμύνης Ευ. Βενιζέλος) είχε διαβεβαιώσει τους αγοραστές ότι θα έκανε ό,τι μπορούσε για να πάρουν τις επιπλέον παραγγελίες.
Από πού προκύπτει αυτό; Ενώ ο υποψήφιος νέος αγοραστής ζήτησε να μειώσει το προσωπικό των Ναυπηγείων από 1.000 εργαζόμενους στους 750, διότι «δεν χρειαζόταν τους υπολοίπους» για την κατασκευή των υποβρυχίων, το κράτος τον πίεσε να μην κάνει απολύσεις ενόψει του ότι θα λάμβανε και νέες παραγγελίες.
Στις 20 Ιανουαρίου 2010 ο Ευ. Βενιζέλος, σύμφωνα με τα υλικά της διαιτητικής διαδικασίας, έγραφε ότι «η προσφορά που υπεβλήθη στην ελληνική κυβέρνηση μέσω της Thyssen Krupp (σ.σ. εκείνη είχε γράψει για λογαριασμό της εταιρείας του Abu Dhabi στην ελληνική κυβέρνηση) έχει στηριχθεί σε προϋποθέσεις που είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε λεπτομερειακά».
Σε μια επιστολή του προς την ΕΕ στις 28 Μαΐου 2010, το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών (γενικός γραμματέας) έγραψε ότι το ναυπηγείο Σκαραμαγκά θα ήταν απαραίτητο για τα μελλοντικά σχέδια κατασκευής πολεμικών πλοίων, στα οποία περιελάμβανε:
- Την ανακαίνιση μέσης ζωής τεσσάρων φρεγατών τύπου ΜΕΚΟ
- Την κατασκευή 4 κανονιοφόρων ΜΑΧΗΤΗΣ
- Την κατασκευή 6 φρεγατών τύπου ΦΡΕΜΜ
Η Ελλάδα βρισκόταν ήδη στο πρώτο μνημόνιο, ήταν χρεοκοπημένη και αυτό το γνώριζαν τόσο η κυβέρνηση όσο και ο αγοραστής. Ο υπουργός Άμυνας Ευ. Βενιζέλος, όπως αποδείχθηκε στη διαδικασία, ουδέποτε δεσμεύθηκε γραπτά –πέραν της πιο πάνω γενικόλογης υπόσχεσης– για την παραγγελία προς τον υποψήφιο επενδυτή. Μάλιστα τον Οκτώβριο του 2010, δέκα μέρες μετά την κύρωση από τη Βουλή της μεταβίβασης των Ναυπηγείων στην ADM, απέρριψε γραπτά επιστολή των δικηγόρων της ADM και της Thyssen Krupp, γράφοντάς τους ότι «τέτοια αιτήματα (για επιπλέον παραγγελίες πολεμικών πλοίων) δεν είναι δυνατόν να εγείρονται από τους δικηγόρους της εταιρείας σας».
Δεν ήταν όμως μόνο αυτό το πρόβλημα για την ADM, που είχε επίσης ξεκαθαρίσει ότι δεν θα αγόραζε τα ναυπηγεία χωρίς τη μεγάλη δεξαμενή νούμερο 5 –τη μόνη στην οποία μπορούν να επισκευαστούν πολύ μεγάλα πλοία– η οποία όμως σύμφωνα με την απόφαση της ΕΕ του 2009 έπρεπε να επιστραφεί στο κράτος ως παράνομη ενίσχυση.
Τελικά η συμφωνία χάλασε και αντί της Αμπού Ντάμπι Μαρ εμφανίστηκε ως αγοραστής η προσωπική εταιρεία του Ισκαντάρ Σάφα Privinvest Holding, που κατέχει το 30% της Αμπού Ντάμπι Μαρ. Αυτό το 30% έδωσε τη δυνατότητα στο ελληνικό δημόσιο να χαρακτηρίσει σε νέο νόμο που έφερε στη Βουλή την εταιρεία του κ. Σάφα ως «συνδεδεμένη εταιρεία» με την ΑDM και να διευκολύνει έτσι τη μεταβίβαση των ναυπηγείων στον νέο αγοραστή.
Τα υποβρύχια
Tον Δεκέμβριο του 2010 η ΕΕ αποφάσιζε τελεσιδικα με τη λεγόμενη «στρατιωτική απόφαση» να ζητήσει από το ελληνικό δημόσιο να πάρει από τα Ναυπηγεία τη μεγάλη δεξαμενή νούμερο 5 και να διασφαλίσει πως για 15 χρόνια δεν θα υπάρχουν μη στρατιωτικές δραστηριότητες από τα Ναυπηγεία. Ταυτόχρονα η ΕΕ αποφάσισε ότι τα ναυπηγεία δεν είναι δυνατόν να κατασκευάσουν πολεμικά πλοία τρίτων χωρών, κάτι που ήταν επίσης όρος του Σάφα για την αγορά.
Η ελληνική κυβέρνηση κατά τη διαιτητική διαδικασία υποστήριξε ότι ο Σάφα προκάλεσε την απόφαση της ΕΕ, διότι δεν ήταν σε θέση να κερδίσει παραγγελίες από τρίτες χώρες.
Στις 24 Ιανουαρίου του 2011, τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά (υπό την ιδιοκτησία Σάφα) σταμάτησαν να πληρώνουν τη γερμανική εταιρεία που είχε την τεχνολογία των υποβρυχίων, HDW. Δύο μήνες αργότερα ο Σάφα και οι Γερμανοί –που είχαν κρατήσει το 1/4 των μετοχών του Ναυπηγείου– ενημέρωσαν την ελληνική δημοκρατία ότι παύουν να εργάζονται στα υποβρύχια επειδή τους επιβλήθηκε έκτακτη φορολογική εισφορά, ενώ ο ΟΣΕ τους ζητούσε 350 εκατομμύρια, για τα οποία ο Σάφα δεν γνώριζε το παραμικρό, όταν υπέγραψε το συμβόλαιο μεταβίβασης.
skar14.jpg
Στο «πακέτο» των ναυπηγείων υπήρχε και μία ξεχωριστή εταιρεία, η Rolling Stock, που έφτιαχνε τρένα για λογαριασμό του ΟΣΕ. Αυτά δεν ήταν έτοιμα στην ώρα τους, με αποτέλεσμα ο ΟΣΕ να αναγκαστεί να τα παραγγείλει τελικά σε άλλη εταιρεία του εξωτερικού.
Την άνοιξη του 2011 το δημόσιο σταμάτησε να πληρώνει για τα δύο νέα υποβρύχια μετά από παράκληση του Σάφα, καθώς οι Γερμανοί δεν εκπλήρωναν τις υποχρεώσεις τους έναντι του Ναυπηγείου. Ο Ευ. Βενιζέλος συναντήθηκε με τον Σάφα και τον συνεργάτη του, Μπούλος Χάνκας. Στη συνάντηση τους είπε ότι η Ελληνική Δημοκρατία είχε καταβάλει ήδη 133 εκατομμύρια για το πρόγραμμα «Ποσειδών» (τα δύο πρόσθετα υποβρύχια του ενός δισ.). Τον Αύγουστο του 2011 το κράτος σταμάτησε να πληρώνει και για τα παλιά υποβρύχια. Τρεις μήνες αργότερα κατέρρευσε η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Ο Σάφα αρχικά επιχείρησε έναν φιλικό συμβιβασμό με την ελληνική κυβέρνηση και στις 27 Απριλίου 2012, ενώ είχε θέσει το προσωπικό σε καθεστώς διαθεσιμότητας, προσέφυγε στη διαιτησία.
Μετά τις εκλογές, η κυβέρνηση Σαμαρά όρισε τον πρώην διευθύνοντα σύμβουλο του ΟΛΠ Νίκο Αναστασόπουλο εντεταλμένο της για τη λύση του προβλήματος. Ο Αναστασόπουλος, αφού μίλησε με όλα τα μέρη αυτού του απίστευτου κουβαριού, πρότεινε να πουληθούν τα δύο καινούργια υποβρύχια του προγράμματος «Ποσειδών» έναντι 800 εκατ. ευρώ (ο Σάφα είχε βρει τους αγοραστές) για να βγουν όλοι από το αδιέξοδο που είχε δημιουργηθεί σε ένα βάθος 15ετίας.
Όμως ο τότε υπουργός Αμύνης Πάνος Παναγιωτόπουλος οχυρώθηκε πίσω από την άρνηση της ηγεσίας του Ναυτικού να πουληθούν τα δύο υποβρύχια, επιμένοντας στον γράφοντα ότι «το ναυτικό χρειάζεται τα δύο υποβρύχια» (που το ελληνικό κράτος δεν μπορούσε να πληρώσει…). Έτσι, η πρόταση Αναστασόπουλου «πνίγηκε» στα αβαθή του Σκαραμαγκά.
Αναζητώντας την οδό διαφυγής
Στις αρχές του 2014 και ενώ το Ναυπηγείο έχει κλείσει, ο Σάφα κάνει δεκτό αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης να ολοκληρώσει την κατασκευή των τεσσάρων παλιών υποβρυχίων «Αρχιμήδης» στον Σκαραμαγκά, με έξοδα του Ναυτικού. Ο τότε υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης τον βεβαιώνει ότι η ελληνική κυβέρνηση θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε με την υλοποίηση της στρατιωτικής συμφωνίας να βρεθεί λύση για τη δεξαμενή 5 και την απελευθέρωση των δραστηριοτήτων σχετικά με την κατασκευή πολεμικών πλοίων τρίτων χωρών.
skar22.jpg
Εργαζόμενοι βγαίνουν από τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά στο σχόλασμα.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 2017 το διαιτητικό δικαστήριο παίρνει απόφαση επί της προσφυγής του Ισκαντάρ Σάφα (του 2012), που έχει επιστρατεύσει ένα από τα καλύτερα γραφεία της χώρας (PPT Legal, υπό την Ιλιάνα Πασχαλίδου) και μια αρμάδα καθηγητών (Γεωργιάδης, Αλιβιζάτος, Σπυρόπουλος). Το ελληνικό δημόσιο καλείται να πληρώσει 130 εκατομμύρια συν τους τόκους (κάπου 200 εκατομμύρια ευρώ) και να μην συμψηφίσει το ποσό αυτό με άλλες απαιτήσεις, ιδιαίτερα όσες προκύπτουν από την απόφαση για την ανάκτηση των χρημάτων της κρατικής ενίσχυσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση (πάνω από 500 εκατομμύρια).
Μια εβδομάδα αργότερα το δημόσιο κάνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που λέει η απόφαση: προσφεύγει έναντι του ποσού που πρέπει να ανακτήσει (των 500 εκατ. ευρώ) στο πρωτοδικείο της Αθήνας, μη δίνοντας μεγάλη σημασία στην απόφαση της διαιτησίας και ζητώντας μαζί με μία κρατική τράπεζα περιουσιακά στοιχεία των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά.
Έτσι, το σίριαλ πάνω από το κουφάρι των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά συνεχίζεται στα δικαστήρια με έναν ιλιγγιώδη ρυθμό δικαστικών εξόδων –μόνο η διαιτησία κόστισε 1,2 εκατ. ευρώ– και όλους τους παίκτες χαμένους. Είναι η επανάληψη ενός επεισοδίου που έχουμε δει πολλές φορές. Μόνο το ελληνικό δημόσιο μπορεί να καταφέρει κάτι τέτοιο.
Συμπαρουσιάζει την εκπομπή Ιστορίες στο ΣΚΑΪ από το 2016. Μετά από 7 χρόνια ως ανταποκριτής για ελληνικά μέσα ενημέρωσης στη Γερμανία, συνεργάστηκε με την εκπομπή Μαύρο Κουτί και από το 2004 ως το 2007 ήταν αρχισυντάκτης της εκπομπής Φάκελοι, στην οποία εργάστηκε μέχρι το 2013.
Γεννήθηκε (1977) στην Ελευσίνα. Σπούδασε φωτογραφία στη Focus. Οι φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικές και διεθνείς εκδόσεις (Spiegel, Die Zeit, Rolling Stones Magazine, Le Monde, Washington Post, International NY Times). Έχει κάνει αποστολές σε πολλές χώρες.
«Λέοντός τις κυνηγός ίχνη επεζήτει• δρυτόμον δε ερωτήσας ει είδεν ίχνη λέοντος και πού κοιτάζει, έφη• “Και αυτόν τον λέοντά σοι ήδη δείξω”. Ο δε ωχριάσας εκ του φόβου και τους οδόντας συγκρούων είπεν• “Ίχνη μόνα ζητώ, ουχί αυτόν τον λέοντα”» Αισώπου, δειλός κυνηγός και δρυτόμος
Photo by Manolis , ικαριώτικα τοπία
Ικαριωτικα τοπία photo by Manolis
