Όταν πάψει να σε νοιάζει η γνώμη των άλλων θα είσαι ελεύθερος
Έχω δοξάσει ΕΓΩ τους τριακόσιους της Σπάρτης.
Τριάντα αργύρια πήρα για κάποιον Χριστό.
Σε δίκες στημένες, ανέκαθεν, ήμουνα μάρτυς.
Με μαύρη κουκούλα με είχανε, σκύλο πιστό.
ΕΓΩ κρατάω της πόλης ξανά, το μυστικό.
Ο κ. Γιώργος Μινέτας, μοναδικός εκπρόσωπος του ασφαλιστικού κλάδου στο νέο διοικητικό συμβούλιο του ΕΒΕΑ
Εξελέγη το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΒΕΑ, μετά τις αρχαιρεσίες που πραγματοποιήθηκαν το τριήμερο 2 έως 4 Δεκεμβρίου. Στις εκλογές για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου συμμετείχε μόνο ένας συνδυασμός, η «Επιχειρηματική Ανάπτυξη», με επικεφαλής τον πρόεδρο του Επιμελητηρίου κ. Κωνσταντίνο Μίχαλο. Ο συνδυασμός έλαβε το σύνολο της σταυροδοσίας που άγγιξε τους 17.000 σταυρούς προτίμησης. Στο ψηφοδέλτιο συμμετείχαν 107 υποψήφιοι, από τους οποίους εκλέχθηκαν οι 50, εκ των οποίων οι 14 εκλέγονται για πρώτη φορά ως μέλη του Δ.Σ. του ΕΒΕΑ, επιτυγχάνοντας έτσι μια ικανοποιητική ανανέωση του Σώματος.Από τον ασφαλιστικό κλάδο μοναδικός εκπρόσωπος στο ΕΒΕΑ είναι ο κ. Γιώργος Μινέτας, αντιπρόεδρος και αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας «Ασφάλειαι Μινέττα» ο οποίος επανεξελέγη στο τομέα των υπηρεσιών στο ΕΒΕΑ. Το nextdeal.gr εύχεται στο Γιώργο Μινέτα καλή επιτυχία στο έργο του και θεωρεί ότι ο κ. Μινέτας θα συμβάλλει αποφασιστικά στη περαιτέρω σύσφιγξη των σχέσεων του ΕΒΕΑ με τον ασφαλιστικό κλάδο προς όφελος του θεσμού της ιδιωτικής ασφάλισης.
|
|
Συλλογή γκλίτσας ( Γρηγόρη )
Χειμώνας εν όψει….
Η ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΛΑΙΜΗ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ
Τέτοιες ομορφιές βλέπεις μόνο όταν ανοίγεις αυτό τον καιρό το παράθυρο ή την πόρτα στο σπίτι του χωριού· σμήνος τα μικροπούλια να είναι κουρνιασμένα στα κλαριά γύρω από την αυλή μας να περιμένουν ένα ψίχουλο από το τραπέζι της μάνας μου η οποία, πάντα μόλις τελειώσουμε το φαγητό παίρνει το τραπεζομάντηλο και το τινάζει σε μια άκρη να έρθουν τα πουλιά να φάνε. Κι αυτά ξέρουν την ώρα που τρώμε και περιμένουν το μεσημεριανό τους ή το δείπνο. Με στοχευμένα πετάγματα ορμούν στο χώμα, τσιμπάνε όσα προλάβουν και αμέσως φεύγουν για την κούρνια τους στο εσωτερικό των θάμνων που δεν μπορούν να μπουν οι γάτες και για περισσότερη ασφάλεια, στις τρύπες που αφήνουν τα κεραμίδια.
Είναι πολλά, διάφορα είδη που ξεχειμωνιάζουν δίπλα από τα σπίτια (όσα είναι ζωντανά βεβαίως του χωριού) και συντροφεύουν τους λίγους κατοίκους που βιώνουν σκληρά το χειμώνα της φύσης και το πιο πολύ το χειμώνα της ζωής τους στα ατέλειωτα βράδια και στις παγωμένες σιωπηλές ημέρες. Σπουργίτια, σπίνοι, παπαδίτσες, καμιά φορά έρχεται και κανένα κοτσύφι, όλα όμορφα αλλά εκείνο που ξεχωρίζει, για την σοβαρότητα που έχει τις μελετημένες κινήσεις του είναι ο κοκκινολαίμης ή κομπογιάννος όπως τον λέμε στα μέρη μου. Αρχοντικός, καχύποπτος, αφήνει το κλαρί του μόνο όταν είναι σίγουρος πως θα πιάσει το ψίχουλο και γράφει την βιαστική τροχιά του σαν μια πινελιά από λαμπερά στην αυλή που δειπνούν τα μικροπούλια.
ΥΓ. Η φωτογραφία κοκκινολαίμη ή τρυποφράχτη της Χίου, δανεική από τον τοίχο της Αργυρώς Φλάμου