Κυριακή σήμερα, άρα λογοτεχνία. Παραμονή Χριστουγέννων, που τα παιδιά γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι και λένε τα κάλαντα. Τις μέρες των Χριστουγέννων το ιστολόγιο συνηθίζει να βάζει Παπαδιαμάντη, μια παράδοση που την κληρονόμησα από την παιδική μου ηλικία, όταν μας τον διάβαζε ο παππούς στο γιορτινό τραπέζι. Ο συνδυασμός των παραπάνω στοιχείων βοήθησε στην επιλογή του σημερινού άρθρου: θα παρουσιάσω ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη σχετικό όχι απλώς με τα Χριστούγεννα, αλλ’ ειδικά με τα Κάλαντα. Φυσικά είναι γνωστό διήγημα, το είχα ανεβάσει το 2007-8 στον παλιό μου ιστότοπο, και το μεταφέρω από εδώ. Έχω κάνει μερικό εκσυγχρονισμό της ορθογραφίας, πέρα από το μονοτονικό. Διατήρησα την παλιά ορθογραφία στη λ. Κοκκώνα, που σήμερα τη γράφουμε “κοκόνα”. Κοκόνα λέμε ( ; ) μια κυρία αρχοντικής καταγωγής ή γυναίκα μαθημένη στην άνεση και στην πολυτέλεια, ενώ είναι και χαϊδευτική προσφώνηση, όμως εδώ εννοεί μια Ρωμιά από την Πόλη, που για χάρη της άρχισε να χτίζεται το σπίτι στη Σκιάθο -πράγματι, η λέξη χρησιμοποιόταν κατεξοχήν για τις Ρωμιές της Πόλης. Δεν βρίσκω δύσκολες λέξεις στο διήγημα αλλά αν κάτι σας φαίνεται άγνωστο ή δυσνόητο ρωτήστε. Υπάρχουν αρκετά σημεία άξια γλωσσικού σχολιασμού, ακόμα και στην πρώτη προταση, όπου ο δρόμος χαρακτηρίζεται “περαστικός” (δηλαδή πολυσύχναστος), μια σημασία που την καταγράφει το ΛΚΝ με την ένδειξη “παρωχημένη” αλλά όχι ο Μπαμπινιώτης.ΤΗΣ ΚΟΚΚΩΝΑΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙΔεν ήτον δρόμος πλέον περαστικός εις όλον το χωρίον. Αδύνατον να μην επερνούσε κανείς απ’ εκεί όστις θα ανέβαινεν εις την επάνω ενορίαν ή όστις θα κατέβαινεν εις την κάτω. Λιθόστρωτον ανηφορικόν, από κάτω απ’ της Σταματρίζαινας το σπίτι έως επάνω εις τον ναόν της Παναγίας της Σαλονικιάς. Χίλια βήματα, κάθε βήμα και άσθμα. Εφούσκωνεν, εκοντανάσαινε κανείς διά ν’ αναβεί, εγλιστρούσε διά να καταβεί.Αμα επάτει τις εις το λιθόστρωτον, αφού άφηνεν οπίσω του το μαγαζί του Καψοσπύρου, το σπίτι του Καφτάνη και το παλιόσπιτον του γερο-Παγούρη με την τοιχογυρισμένην αυλήν, ευρίσκετο απέναντι εις το σπίτι του Χατζή Παντελή, με τον αυλόγυρον σύρριζα εις τον βράχον. Κάτω έχασκε μέγας κρημνός, μονότονος, προκαλών σκοτοδίνην, σημειούμενος από ολίγους έρποντας θάμνους εδώ κι εκεί, οι οποίοι θα εφαίνοντο εις το σκότος της νυκτός εκείνης ως να ήσαν κακοποιοί ψηλαφώντες και αναρριχώμενοι ή και σκαλικάντζαροι ελλοχεύοντες και καραδοκούντες ως να έλθει η ώρα να εισβάλουν εις τας οικίας διά των καπνοδόχων. Το κύμα υποκώφως εφλοίσβιζεν εις τα κράσπεδα του κρημνού, και ακούραστος βορράς φυσών από προχθές, μαλακώσας την εσπέραν ταύτην, εξήπλωνε τες αποθαλασσιές του έως τον μεσημβρινόν τούτον μικρόν λιμένα, ο παγκρατής χιονόμαλλος βασιλεύς του χειμώνος.Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου
|
| ΤΟ ΣΤΡΙΦΤΟ, ένα παλιό Χριστουγεννιάτικο έθιμο στο Λιδωρίκι
του Κώστα Καψάλη
Δεν μπορώ, αγαπητοί μας φίλοι, να θυμηθώ πότε ακριβώς μπήκε αυτό το..αγνό γιορτινό ..σπορ στη Λιδορικιώτικη ζωή, πάντως, παιδί ακόμα, στη δεκαετία του 50, ήταν σε..πλήρη..άνθιση.
Τι όμως ήταν το στριφτό; ένα απλό..τζογαδόρικο παιχνίδι, που μπορούσε να παιχτεί οπουδήποτε, τα απαραίτητα..σύνεργα ήταν μόνο δυό κέρματα, κάπως μεγάλου μεγέθους, “στριφτάρες” τα λέγαμε, και φυσικά..πελάτες, παίχτες. Πως παιζόταν; απλά, πολύ απλά, όπως ξέρουμε όλοι τα κέρματα έχουν δυό όψεις, απ’ τη μιά, συνήθως ένα πρόσωπο, και το λέγαμε “κορώνα”, κι’ απ’ την άλλη μιά οποιαδήποτε παράσταση και γράμματα, τα “γράμματα”, ένας απ’ τους παίχτες έκανε τη “μάνα” και οι υπόλοιποι πόνταραν, όποιο ποσό μπορούσαν, υπήρχε όμως, συνήθως, κάποιο όριο, στο ποντάρισμα, γιά να υπάρχει κάποιος έλεγχος, και τα χρήματα τα κρατούσε κάποιος κοινής εμπιστοσύνης, μάνας και παιχτών.
Η μάνα λοιπόν, αφού τέλειωνε το ποντάρισμα, έστριβε τα νομίσματα, πετώντας τα ψηλά, κατά τέτοιο τρόπο ώστε και στην άνοδο, αλλά και την κάθοδο, να περιστρέφονται, όπως ακριβώς και όταν στρίβουμε ένα νόμισμα στο..κορώνα η γράμματα, όταν λοιπόν κι’ οι δυό στριφτάρες είχαν κεφάλι, κορώνες δηλαδή, κέρδιζε η μάνα, κι’ όταν έρχονταν γράμματα, κέρδιζαν οι παίχτες, όταν ερχόταν ένα κι’ ένα, η μάνα επαναλάμβανε το στρίψιμο, μέχρι νάρθει η κορώνα η γράμματα.
Κατά το στρίψιμο, και πριν πέσουν οι στριφτάρες στο χώμα, μπορούσε, γιά διάφορους λόγους, να ακυρωθεί το στρίψιμο είτε απ’ τη μάνα, είτε απ’ τους παίχτες, κι’ έφτανε γι’αυτό να να φωνάξουν: κομμένη, κι’ η ριξιά, θεωρούνταν άκυρη, βέβαια πολλές φορές, η επανάληψη του: κομμένη, δημιουργούσε μικροπροβλήματα και..μικροκαυγάδες, αλλά ήταν μιά διαδικασία, κοινά αποδεκτή.
Θα πρέπει, βέβαια, εδώ να τονίσουμε, πως γύρω-γύρω απ’ τη μάνα, που έστριβε, οι..παίχτες – πελάτες, είχαν κάνει ένα κύκλο και … αδημονώντας να δουν την … έκβαση του αγώνα φώναζαν πολλά και.διάφορα, που μερικά δεν … λέγονται, αλλά αυτό που επικρατούσε ήταν, φυσικά, το … ΓΡΑΜΜΑΤΑΑΑΑ, γιατί αυτό τους … βόλευε …
Όταν λοιπόν έρχονταν κορώνες, η μάνα έπαιρνε όλα τα συγκεντρωμένα λεφτά, κάτι που βέβαια δεν άρεσε στο … κοινό, ενώ όταν έρχονταν γράμματα, ο κάθε παίχτης έπαιρνε το διπλάσιο ποσό απ’ αυτό που είχε ποντάρει, και γινόταν σωστό…. πανηγύρι, γρήγορο, απλό και … αποδοτικό παιχνίδι λοιπόν το στριφτό, και κυρίως προσιτό σε όλους, μιά και μπορούσαν τα παιδιά να ποντάρουν και μικροποσά, που σημειωτέον, τις μέρες εκείνες, Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, διέθεταν … κάποιο … χαρτζηλίκι, λόγω καλάντων, χαρτζιλίκι , που με το στριφτό, συνήθως, εξανεμιζόταν … γρήγορα.
Το παιχνίδι γινόταν σε … απόμερα σημεία, σε μέρη που δεν φαίνονταν απ’ το δρόμο, κυρίως στο γυμναστήριο του Γυμνασίου, αλλά και στις Λάκκες, και τον Ψαλά, βέβαια παρόμοιες … εκδηλώσεις είχαμε και στις γειτονιές, Γυφτομαχαλά, Βαρούσι, αλλά το … χοντρό, το δυνατό παιχνίδι, γινόταν στο Γυμνάσιο, και μη φαντασθείτε, πως στο … άθλημα επιδίδονταν μόνο πιτσιρικάδες, όοχι, υπήρχαν και … παιδικά … τμήματα, και … μεγάλων, αλλά και … μεικτά, μικρών και μεγάλων.
Βέβαια αυτό το παιχνίδι που ξεκίνησε σαν ένα παιχνίδι για το … καλό, που λέμε, και παιζόταν τις γιορτές, στην αρχή τουλάχιστον με … διασκεδαστική διάθεση, εξελίχθηκε, κυριολεκτικά, σε …μάστιγα, που διαρκούσε μάλιστα όλο, σχεδόν, το χρόνο, με όχι και τόσο ευχάριστα αποτελέσματα, γιά να μην πω τραγικά, μερικές φορές.
Κι’ επειδή οι διαστάσεις που πήρε, με τον καιρό, ήταν …ανεξέλεγκτες, όπως, φυσικά, και τα αποτελέσματα, οι τζογαδόροι και φανατικοί οπαδοί του στριφτού, όταν το πράγμα είχε πιά παραγίνει και άρχισαν οι ενοχλήσεις, είτε απ’ τις οικογένειές τους, είτε απ’ την Αστυνομία, έλυσαν το … πρόβλημά τους με την μεταφορά του …αγώνα εκτός …έδρας, σε ερημικά μέρη εκτός Λιδορικίου, η σε άλλα χωριά, που δεν θα είχαν και την..παρενόχληση της Αστυνομίας.
Κάποια περίοδο μάλιστα, θυμάμαι, το πρόβλημα είχε γίνει, πιά, κοινωνική …μάστιγα και η Αστυνομική επιτήρηση έντονη, οι παθιασμένοι παίχτες, λοιπόν, πήγαιναν να παίξουν έξω απ’ το Γαλαξείδι, σε ένα έρημοκκλήσι, όπου και γινόταν πραγματική…σφαγή, μέχρι βέβαια που μαθεύτηκε το..στέκι, και πάρθηκαν τα κατάλληλα μέτρα, προς ..σωτηρίαν πολλών ..Λιδορικιωτών οικογενειαρχών….
Με τα χρόνια, ατόνησε το ..δραχμοφάγο αυτό ..έθιμο, προς μεγάλην ανακούφισιν των πασχουσών οικογενειών, που ήταν..αρκετές, πολλοί, απ’ τους φανατικούς, έφυγαν απ’ το χωριό, και άλλοι έφυγαν απ’ τη ζωή, ας είναι αναπαυμένοι, τώρα δεν ξέρω αν εξακολουθεί να υπάρχει το έθιμο αυτό, κι’ αν υπάρχει πόσο χρόνο διαρκεί, πάντως γιά πολλά – πολλά χρόνια ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της Λιδορικιώτικης ζωής. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει πως ..εξέλιπεν ..ολοσχερώς ο τζόγος, αλλοίμονο, απλώς υπάρχει με άλλα…ονόματα , Θανάσης …Βαγγέλης ή ….δεν ξέρω πως …και παίζεται και με την άδεια της …Αστυνομίας, όπως λέμε …σε στεγασμένους ..χώρους ….
|
Οι υπεραιωνόβιες βελανιδιές στα ρίζα του Τσούμα Πούσι δεν άντεξαν το βάρος του χιονιού
Ο καπιταλισμός στη χειρότερη μορφή του
ΝΙΚΟΣ ΜΩΡΑΪΤΑΚΗΣ*
Υποτίθεται ότι ο κύριος ρόλος του κράτους είναι να κάνει αυτά που δεν θέλουμε να εμπιστευτούμε στον ιδιωτικό τομέα. Να έχει το μονοπώλιο της βίας, να μας προστατεύει, να επιβάλλει δικαιοσύνη, να βάζει κάποιους κανόνες στην αγορά και να παρέχει κάποιες βασικές κοινές υποδομές.
Στην Ελλάδα, αντί να κάνει αυτά, το κράτος έχει γίνει επιχείρηση. Είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης. Αναλαμβάνει να κάνει ό,τι δουλειά μπορεί να φανταστεί κανείς, από διαχείριση νοσοκομείων και τηλεοπτικών καναλιών μέχρι παραγωγή ενέργειας. Αυτές τις δουλειές τις κάνει κάκιστα – απόδειξη πως όποιος έχει τα χρήματα προτιμά τις ιδιωτικές εναλλακτικές.
Τις κάνει όμως και ανήθικα. Στήνει αυθαίρετα μονοπώλια, στελεχώνει αναξιοκρατικά, μολύνει απερίσκεπτα το περιβάλλον, ανταγωνίζεται αθέμιτα, δεν λογοδοτεί και φυσικά τα πολιτικά του στελέχη είναι υπεράνω του νόμου. Ετσι και πάει καμιά ιδιωτική επιχείρηση να κάνει την παραμικρή επένδυση, ξεσηκώνεται το πανελλήνιο με τη μέγιστη καχυποψία ότι θα μας ξεπουλήσει, θα μας καταστρέψει, θα μας εκμεταλλευτεί. Τρέμουμε μήπως οι ιδιώτες πειράξουν κανένα κορμοράνο, ενώ παρακάτω καίμε λιγνίτες και οι δήμοι μας έχουν ανοιχτές χωματερές. Επιβάλλουμε αυστηρό κανονιστικό πλαίσιο στις τιμές για να μην κλέψουν οι ιδιώτες τον κοσμάκη, ενώ ο εκάστοτε υπουργός Οικονομικών βάζει κάποιο «έκτακτο» φόρο κάθε φορά που τα κάνει θάλασσα και ξεμένει από ρευστό. Ανησυχούμε μήπως διαφθείρουν τη νεολαία μας με δευτεροκλασάτη παιδεία, ενώ τα δημόσια πανεπιστήμια ή καίγονται, απεργούν ή τελούν υπό κατάληψη από «ρωμαλέα» κινήματα. Θέλουμε να προστατεύσουμε τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα από πρακτικές εκμετάλλευσης, αλλά αδιαφορούμε που στελεχώνουν τον κρατικό μηχανισμό με ακατάρτιστους και συστηματικά εκβιάζουν «αδιόριστους» και συμβασιούχους με αντάλλαγμα την ψήφο τους.
Το κράτος ανταγωνίζεται τον ιδιωτικό τομέα και νομοθετεί εναντίον του. Φορτώνει εργοδοτικές εισφορές τις επιχειρήσεις για να πληρώνει τις ασφαλιστικές καλύψεις των δικών του εργαζομένων. Και όταν δεν έχει να τους πληρώσει, βάζει παραπάνω φόρους στους ιδιώτες. Βάζει τις τράπεζες να το δανείζουν και όταν δεν έχει να πληρώσει, τις οδηγεί σε ανακεφαλαιοποίηση για να πληρώσουμε εμείς τον λογαριασμό.
Αθετεί τις υποχρεώσεις του και δεν πληρώνει τις οφειλές του, γνωρίζοντας ότι για τον ιδιώτη είναι από ασύμφορο έως αδύνατο να προσφύγει νομικά εναντίον του. Αντιμετωπίζει τον ιδιώτη ως κλέφτη και εφευρίσκει τεκμήρια, περαιώσεις και άλλα τεχνάσματα για να τιμωρήσει υποθετικές παραβάσεις.
Αυτά, ενώ υπονομεύει κάθε μηχανισμό διαφάνειας για να κρύβει τη σπατάλη, τη μεροληψία και την κακοδιαχείριση στην οποία επιδίδονται τα στελέχη του. Οι ίδιοι άνθρωποι που θα σε στείλουν στη Δικαιοσύνη αν κάνεις το παραμικρό λάθος δεν θα χάσουν καν τη δουλειά τους ακόμη και αν αποδεδειγμένα είναι επίορκοι.
Η μόνη δουλειά που δεν κάνει επαρκώς το κράτος είναι αυτή που χρειαζόμαστε – αυτή που και ο πιο νεοφιλελεύθερος μπαμπούλας θα παραδεχθεί ότι δεν πρέπει να γίνει από ιδιώτες. Να κάνει κανένα αντιπλημμυρικό έργο, να σβήσει τις φωτιές, να μας προστατέψει από τους μπαχαλάκηδες, να μη χάσει τα λεφτά των ασφαλιστικών μας εισφορών, να μας εκπροσωπεί με αξιοπρέπεια εκτός συνόρων.
Ο χειρότερος εφιάλτης της Αριστεράς, ο χοντρός και ματσωμένος, ανήθικος καπιταλιστής που αυθαιρετεί, μονοπωλεί, εκμεταλλεύεται και βρωμίζει το περιβάλλον, ενώ αμελεί τις υποχρεώσεις του, στην Ελλάδα δεν είναι κάποια πανίσχυρη πολυεθνική. Είναι το ίδιο το κράτος που κάθε τόσο επικαλούνται να τους προστατέψει από τον δήθεν ανάλγητο ιδιωτικό τομέα.
* Ο κ. Νίκος Μωραϊτάκης είναι CEO της Workable.
Τις κάνει όμως και ανήθικα. Στήνει αυθαίρετα μονοπώλια, στελεχώνει αναξιοκρατικά, μολύνει απερίσκεπτα το περιβάλλον, ανταγωνίζεται αθέμιτα, δεν λογοδοτεί και φυσικά τα πολιτικά του στελέχη είναι υπεράνω του νόμου. Ετσι και πάει καμιά ιδιωτική επιχείρηση να κάνει την παραμικρή επένδυση, ξεσηκώνεται το πανελλήνιο με τη μέγιστη καχυποψία ότι θα μας ξεπουλήσει, θα μας καταστρέψει, θα μας εκμεταλλευτεί. Τρέμουμε μήπως οι ιδιώτες πειράξουν κανένα κορμοράνο, ενώ παρακάτω καίμε λιγνίτες και οι δήμοι μας έχουν ανοιχτές χωματερές. Επιβάλλουμε αυστηρό κανονιστικό πλαίσιο στις τιμές για να μην κλέψουν οι ιδιώτες τον κοσμάκη, ενώ ο εκάστοτε υπουργός Οικονομικών βάζει κάποιο «έκτακτο» φόρο κάθε φορά που τα κάνει θάλασσα και ξεμένει από ρευστό. Ανησυχούμε μήπως διαφθείρουν τη νεολαία μας με δευτεροκλασάτη παιδεία, ενώ τα δημόσια πανεπιστήμια ή καίγονται, απεργούν ή τελούν υπό κατάληψη από «ρωμαλέα» κινήματα. Θέλουμε να προστατεύσουμε τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα από πρακτικές εκμετάλλευσης, αλλά αδιαφορούμε που στελεχώνουν τον κρατικό μηχανισμό με ακατάρτιστους και συστηματικά εκβιάζουν «αδιόριστους» και συμβασιούχους με αντάλλαγμα την ψήφο τους.
Το κράτος ανταγωνίζεται τον ιδιωτικό τομέα και νομοθετεί εναντίον του. Φορτώνει εργοδοτικές εισφορές τις επιχειρήσεις για να πληρώνει τις ασφαλιστικές καλύψεις των δικών του εργαζομένων. Και όταν δεν έχει να τους πληρώσει, βάζει παραπάνω φόρους στους ιδιώτες. Βάζει τις τράπεζες να το δανείζουν και όταν δεν έχει να πληρώσει, τις οδηγεί σε ανακεφαλαιοποίηση για να πληρώσουμε εμείς τον λογαριασμό.
Αθετεί τις υποχρεώσεις του και δεν πληρώνει τις οφειλές του, γνωρίζοντας ότι για τον ιδιώτη είναι από ασύμφορο έως αδύνατο να προσφύγει νομικά εναντίον του. Αντιμετωπίζει τον ιδιώτη ως κλέφτη και εφευρίσκει τεκμήρια, περαιώσεις και άλλα τεχνάσματα για να τιμωρήσει υποθετικές παραβάσεις.
Αυτά, ενώ υπονομεύει κάθε μηχανισμό διαφάνειας για να κρύβει τη σπατάλη, τη μεροληψία και την κακοδιαχείριση στην οποία επιδίδονται τα στελέχη του. Οι ίδιοι άνθρωποι που θα σε στείλουν στη Δικαιοσύνη αν κάνεις το παραμικρό λάθος δεν θα χάσουν καν τη δουλειά τους ακόμη και αν αποδεδειγμένα είναι επίορκοι.
Η μόνη δουλειά που δεν κάνει επαρκώς το κράτος είναι αυτή που χρειαζόμαστε – αυτή που και ο πιο νεοφιλελεύθερος μπαμπούλας θα παραδεχθεί ότι δεν πρέπει να γίνει από ιδιώτες. Να κάνει κανένα αντιπλημμυρικό έργο, να σβήσει τις φωτιές, να μας προστατέψει από τους μπαχαλάκηδες, να μη χάσει τα λεφτά των ασφαλιστικών μας εισφορών, να μας εκπροσωπεί με αξιοπρέπεια εκτός συνόρων.
Ο χειρότερος εφιάλτης της Αριστεράς, ο χοντρός και ματσωμένος, ανήθικος καπιταλιστής που αυθαιρετεί, μονοπωλεί, εκμεταλλεύεται και βρωμίζει το περιβάλλον, ενώ αμελεί τις υποχρεώσεις του, στην Ελλάδα δεν είναι κάποια πανίσχυρη πολυεθνική. Είναι το ίδιο το κράτος που κάθε τόσο επικαλούνται να τους προστατέψει από τον δήθεν ανάλγητο ιδιωτικό τομέα.
* Ο κ. Νίκος Μωραϊτάκης είναι CEO της Workable.
Ευχές από Ομάδα Ανάδειξης Αγίου Θωμά
66 χρόνια πριν η εφημερίδα Καθημερινή στο πρώτο φύλλο του 1961 επέλεξε μια οικογένεια
από τον Άγιο Θωμά προκειμένου να κοινωνήσει τις ωφέλειες του σχεδίου ΜΑΡΣΑΛΛ.
Ευχή μας το νέο έτος να αποτελέσει την απαρχή της εύκολης κριτικής του νεοέλληνα για κάθετί
που συμβαίνει στη χώρα μας και να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν.
Καλές Γιορτές & Καλή Χρονιά
Ο εθισμός στην ελεημοσύνη
Το να έχει διαβάσει Μισέλ Χέλλερ και τον «Σοβιετικό Άνθρωπο» ο Αλ. Τσίπρας το θεωρώ απίθανο. Είναι όμως πολύ πιθανόν να εμπνέεται τα μέγιστα από αυτούς που προσπάθησαν να μορφοποιήσουν τον «κάτοικο της ουτοπίας».
Στο μνημειώδες «1984», ο Τζωρτζ Όργουελ περιέγραφε με απίστευτη γλαφυρότητα τις μεθόδους χειραγώγησης που εφαρμόζουν άνθρωποι ολοκληρωτικών αντιλήψεων και τα καθεστώτα που αυτοί υπηρετούν.
Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Από την πλευρά του, ο Λευκορώσος ιστορικός Μισέλ Χέλλερ (1922-1997), συγγραφέας μεταξύ άλλων και του πολύκροτου βιβλίου «Ο Σοβιετικός Άνθρωπος», εξηγούσε πώς το κομμουνιστικό καθεστώς στην ΕΣΣΔ επεδίωκε να διαπλάσει έναν «νέο άνθρωπο», εύκολα και μονίμως χειραγωγήσιμο από το καθεστώς.
Έγραφε έτσι ο Λευκορώσος συγγραφέας, που για περισσότερα από είκοσι χρόνια δίδασκε στην Σορβόννη (Παρίσι): «Τα χρόνια που αναλώθηκαν για την ανάπλαση του ανθρώπινου υλικού δεν υπήρξαν άσκοπα. Ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα στην διαδικασία αναπλάσεως του Σοβιετικού ανθρώπου είναι η εξαφάνιση στην συνείδηση των πολιτών κάθε έννοιας ατομικότητας, πρωτοβουλίας, κριτικής σκέψης και αυτοπεποίθησης…
Το καθεστώς θέλει τον πολίτη συνεχώς εξαρτώμενο από ελλείψεις και άλλα προβλήματα επιβίωσης, γιατί έτσι δεν σκέπτεται άλλα πράγματα πέρα από την επιβίωσή του. Άρα δεν διαμαρτύρεται. Υπομένει και περιμένει την ελεημοσύνη της εξουσίας…».
Αμφιβάλλει κανείς ότι κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην χώρα μας; Ή, μάλλον, επιχειρείται, για να είμαστε πιο ακριβείς. Τους σημερινούς ανθρώπους που κυβερνούν έφεραν στην εξουσία τα πιο απαθή και «διεστραμμένα» στρώματα της ελληνικής κοινωνίας.
Στρώματα τα οποία αποτελούν ισχυρή πολιτική δύναμη και για πάρα πολλά χρόνια στήριζαν τα δύο κόμματα εξουσίας ανάλογα με τις δυνατότητες λεηλασίας δημόσιου πλούτου που αυτά τούς προσέφεραν.
Σήμερα, ένα κομμάτι αυτών των στρωμάτων (οι μη προνομιούχοι συνταξιούχοι, κυρίως) περιμένει ελεημοσύνη –δηλαδή, ψίχουλα από αυτά που η κυβέρνηση Συριζανέλ παίρνει από τις τσέπες των φορολογουμένων.
Μέσω αυτής της ελεημοσύνης ο Αλέξης Τσίπρας ευελπιστεί ότι στις προσεχείς εκλογές, κάπου το φθινόπωρο τού 2018, θα μπορέσει για μιαν ακόμα φορά να εξαπατήσει ένα κομμάτι των ψηφοφόρων που ακόμα πιστεύει σε μύθους και παραμύθια.
Από την άποψη αυτή, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι οι Αλ. Τσίπρας, Κ. Γαβρόβλου και κάποιοι άλλοι εξακολουθούν να πιστεύουν, παρά την ιστορική πραγματικότητα, ότι είναι ακόμα εφικτή στην Ελλάδα του 21ου αιώνα η «νηπιοποίηση» ευρύτατου τμήματος του λαού.
«Ο μετασχηματισμός του ανθρώπινου υλικού περνά από την νηπιοποίηση των ανθρώπων», είχε ομολογήσει κάποτε ο Λένιν και στην συνέχεια ακολούθησε κατά γράμμα την αντίληψη που είχε για την «μεγάλη μάζα».
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον σημερινό πρωθυπουργό. Ορισμένες ομιλίες του, πέρα από το εξυπνακίστικο ύφος με το οποίο τις προφέρει, στην ουσία απευθύνονται σε νηπιακού δείκτη ευφυΐας άτομα.
Γι’ αυτό και ο Αλέξης Τσίπρας ψεύδεται ασυστόλως, χωρίς αιδώ –τακτική που δείχνει και την βαθειά του περιφρόνηση προς την δημοκρατία.
Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν θα πρέπει κάποιοι να απορούν πώς συμβαίνει και ή κυβέρνηση αντέχει δημοσκοπικά, με τον Σύριζα να βρίσκεται στο 24%.
Μέρος του κόσμου έχει υποστεί τις επιπτώσεις της «νηπιοποίησης» και αντιδρά αναλόγως. Έτσι απλά.
