Μαγικά βιβλία!

 Ο Ουμπέρτο Έκο, αναφερόμενος σε απομνημονεύματα με τις εμπειρίες ευρωπαίου ιερωμένου στον νεοανακαλυφθέντα αποκαλούμενο Νέο Κόσμο τον 15ο ή 16ο αιώνα γράφει:

Ότι οι παλαιότεροι κάτοικοι του Νέου Κόσμου παρατηρώντας τους ευρωπαίους να διαβάζουν μεγαλόφωνα, θεωρούσαν ότι τα βιβλία είναι μαγικά αντικείμενα που συνομιλούν με τους ανθρώπους….

Αλέξης Τσίπρας..Τρικουπης και Βενιζέλος γλωττα λανθανουσα

•Άκουσα με μεγάλο ενδιαφέρον τον Αλέξη Τσίπρα στον Economist.Τη νέα «rebranded” πλατφόρμα.Την προσπάθεια να εισέλθει στο κόσμο της λογικής.Τι τις ήθελε όμως τις αναφορές στην ιστορία.Περασαν απαρατήρητες αλλά είναι και γλωττα λανθανουσα.
•Η χώρα μας είπε χρειάζεται ένα «αναπτυξιακό σοκ εφάμιλλο του Χαρίλαου Τρικουπη και του Ελευθερίου Βενιζέλου.».Μεγαλες προσωπικότητες αναμφίβολα αλλά το έργο τους τίθεται υπό τον έλεγχο συνθετικής προσέγγισης όχι μίμησης.Πολλα ζητάω το ξέρω.Πως και με ποια σκευή παιδείας μπορεί να το κάνει αυτό ο Τσίπρας.Δηλωνω ότι δεν κάνω από καθέδρας μάθημα.Εχω ένα σωρό κενά στη γνώση κρίσιμων λεπτομερειών της ιστορίας μας.Καταλαβαινω το πρόβλημα του Τσίπρα να περάσει από τη παρόλα στην ανάλυση με τις διανθισμένες ιστορικές αναφορές που υποδηλώνουν την αναζητηση μεγέθους στο προσωπικό του μέλλον.Μαλλον λάθος παραδείγματα επέλεξε.Αλλα να μερικές σταγόνες ιστορίας όπως τις ονομάζει ο Καμπουράκης.
•Το αναπτυξιακό σοκ του Χαρίλαου Τρικουπη τον οδήγησε ευθυτενή στη Βουλή στο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν».Λιγο μετά στο «Ανθ ημων ο Γουλιμής».Ανειπωτο και χαμένο στη σκόνη του χρόνου το πώς έζησαν οι Ελληνες τα αποτελέσματα του σοκ
•Το αναπτυξιακό σοκ του Ελευθερίου Βενιζέλου στη δεύτερη θητεία του οδήγησε στη πτώχευση του 1932.Αλλο δράμα όχι μόνο οικονομικό όμως.Μια πολύπαθη περίοδος που η απλή αναλογική οδήγησε στην ακραία αστάθεια στην αναταραχή και το διχασμό και τελικά στη δικτατορία της 4 Αυγούστου.
•Κάποιος να μιλήσει στον Αλέξη Τσίπρα και να του πει.Δεν θέλουμε άλλα σοκ.Ειχαμε αρκετά και το προηγούμενο δικό σου το θυμόμαστε.Μη μας μιλάς για σοκ γιατί σοκαριζόμαστε.Ασε μας χωρίς σοκ να δούμε ήρεμα το rebranding που είναι ενδιαφέρον αλλά δεν είμαι και σίγουρος ότι περπατάει.Ενω στις ασκήσεις επί χάρτου φαίνεται να έχει ανεξάντλητη δυναμική δείχνει να μπερδεύεται στο σοκ των μικρών αριστερών θιάσων που την πέφτουν στον Τσιπρα.Εξ οικείων τα βέλη που είναι δηλητηριώδη,τοξικά.Γιατι ο Μητσοτάκης τον θέλει,τον αγαπά,τον αναζητά.Μεγαλο τμήμα της ολιγαρχίας επίσης.Πολλοι επίσης ψηφοφόροι πάσης προελευσεως ακόμα και ακροδεξιοί που θέλγονται από τη λέξη πατρίδα.Αλλα δεν τον θέλει η Ζωή,ο Γιανης,ο Στεφανος. Ο Σωκρατης και ο έτερος Αλέξης και οι παρέες δείχνουν σαν ζεματισμένες.Κυριως δε δεν τον θέλουν οι μελλοντικοί αποσυνάγωγοι που θα χάσουν τα οφίκια μιας ρακένδυτης και πολυδιασπασμένης στρατιάς πρώην προεστων αξιωματουχων.Η υπόθεση κινδυνεύει να εξελιχθεί σε φαρσοκωμωδία.
•Και σε ότι αφορά το ΠΑΣΟΚ.Το πως έχουμε κατορθώσει σε τέτοιες συνθήκες όχι μόνο να μην έχουμε πλειοψηφία αλλά να κινούμαστε στο περιθώριο των προτιμήσεων είναι από τα ανεξήγητα.

Πάνος Μπιτσαξής

Άξια διαβάσματος..

Δημήτρης Κανελλόπουλος
Η δωρεά
[Ο θάνατος του αστρίτη, Κίχλη, 2018]

Το διήγημα διαδραματίζεται σε ένα χωριό της ορεινής Ηλείας, λίγο πριν τον πόλεμο του ’40. Ο Ντίνος έρχεται σε αντιπαράθεση με τον συγχωριανό του, Ανέστη, για το δικαίωμα διέλευσης μέσα από το χωράφι του δεύτερου, ώστε να φτάνει στο δικό του κτήμα. Η διαμάχη κορυφώνεται με υποψίες για εχθρικές ενέργειες από την πλευρά του Ανέστη.

Μήνες αργότερα, ο Ανέστης εξαφανίζεται, μια βραδιά με βαρυχειμωνιά, ενώ πήγαινε να ταΐσει τα ζώα. Ο Ντίνος, παρόλο το τεταμένο κλίμα με τον Ανέστη, ηγείται μιας δύσκολης αποστολής διάσωσης μέσα σε χαράδρα και καταφέρνει τελικά να τον σώσει ο ίδιος. Έναν χρόνο μετά, καθηλωμένος ακόμη από τα τραύματα, ο Ανέστης καλεί συμβολαιογράφο και μάρτυρες και του δωρίζει το επίμαχο κτήμα, ως ευγνωμοσύνη για τη ζωή που του χάρισε.

Ο Κανελλόπουλος χειρίζεται με εξαιρετική άνεση το τοπικό ιδίωμα και την αφήγηση με αργή και σταθερή κλιμάκωση που κάνει την τελική πράξη μεγαλοψυχίας ακόμη πιο δυνατή.

Ανούσια ερωτήματα

Ο αιπόλος της Πάρνηθας ρωτά και απάντηση δεν αναμένει:

Γιατί ο άνθρωπος ταλαντεύεται ανάμεσα στη ψευδαίσθηση του περατωμένου και στο ίλιγγο του ασύλληπτου;

Ένας χαρούμενος άνθρωπος ζει περισσότερο από κάποιον που κάνει πράγματα που δεν εκτιμά πραγματικά

Γουόρεν Μπάφετ

Από το Μανχάτταν στο Άγιο Όρος και σήμερα…

Είχαμε τη χαρά και την ευλογία να τον φιλοξενήσουμε στα γραφεία μας στη Μινέττα Ασφαλιστική !!

Παρουσίαση

«Χρειάζεται να χαθείς για να βρεις τον δρόμο σου.» Ο πρωταγωνιστής της αληθινής ιστορίας δυνητικά είναι κάθε αναγνώστης της. Οι ανατροπές, οι εκπλήξεις και οι συγκινήσεις που επιφυλάσσει είναι σε μικροκλίμακα ο ορισμός της ανθρώπινης ζωής. Και αν κάτι φιλοδοξεί να πετύχει η καταγραφή αυτής της προσωπικής ιστορίας, είναι ακριβώς να εμπνεύσει στους αναγνώστες της το θάρρος να ζουν τη ζωή τους όπως τους υπαγορεύει η καρδιά και ο λογισμός τους. Σεπτέμβριος 1973. Στην Αθήνα οι κλιμακούμενες φοιτητικές κινητοποιήσεις κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών προοιωνίζονται τη μεγάλη εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου. Η διαφαινόμενη κοινωνικοπολιτική ένταση και ανασφάλεια στη χώρα οδηγούν τον Πέτρο στην απόφαση να αφήσει πίσω του πατρίδα και οικογένεια και να πάει για σπουδές στη Νέα Υόρκη, τη μητρόπολη του κόσμου. Πόσο τον επηρεάζει το αμερικανικό όνειρο και η φιλοσοφία του «sky is the limit» στην προσωπική του αυτοπραγμάτωση και ευτυχία; Ιανουάριος 2020. Τελικά, πόσα χιλιόμετρα δρόμος χωρίζουν τη φαινομενική επιτυχία από την αληθινή ευτυχία; Αν με την ιστορία του “Μοναχού που έγινε CEO” επικοινωνήθηκαν στο επιχειρηματικό και ευρύτερο αναγνωστικό κοινό οι αρχές του Αθωνικού Management, με αυτό το βιβλίο, “Από το Μανχάταν στο Άγιο Όρος – Ο CEO που έγινε μοναχός”, φωτίζεται ο δρόμος της εσωτερικής θέασης (ή απελευθέρωσης) ως ο μόνος δρόμος για την προσωπική μας ευτυχία. «Όταν ήμουν τριάντα ετών, ήθελα να είμαι επιτυχημένος. Με τον καιρό συνειδητοποίησα την επιθυμία μου να γίνω ευτυχισμένος!» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Γράφει ο Μάριο Βάργκας Λιόσα στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο ^Σας αφιερώνω τη σιωπή μου^, εκδόσεις Καστανιώτη:

«Οι Ίνκας δεν μάθαιναν στους υποτελείς τους να διαβάζουν, φοβούμενοι ότι στα βιβλία κρύβονταν οι σπόροι της εξέγερσης, διότι τα βιβλία και τα γραπτά κείμενα θεωρούνται από τους κατέχοντες την εξουσία ανατρεπτικά και καταραμένα»

Ανούσια ερωτήματα

Μήπως τελικά η τάξη και η αταξία είναι δύο πανομοιότυπες λέξεις που δηλώνουν το τυχαίο;

Ο αιπόλος της Πάρνηθας αναρωτιέται και απάντηση δεν περιμένει