Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Μην Παίρνετε Τίποτα Προσωπικά (DON MIGUEL RUIZ)

 

Να μην παίρνετε τίποτε προσωπικά. Ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω σας, δεν πρέπει να το παίρνετε προσωπικά. Αν σας συναντήσω στο δρόμο και σας πω ότι είστε βλάκας, χωρίς να σας γνωρίζω, το πρόβλημα δεν το έχετε εσείς, αλλά εγώ. Αν το πάρετε προσωπικά, τότε ίσως πιστέψετε ότι είστε βλάκας. “Πώς το ξέρει;” μπορεί να σκεφτείτε. “Έχει σημαντικές ικανότητες ή είναι τόσο ολοφάνερο ότι είμαι βλάκας;”
Το παίρνετε προσωπικά επειδή συμφωνείτε με ό,τι ακούσατε. Από τη στιγμή που συμφωνείτε, το δηλητήριο σας διαποτίζει και βρίσκεστε παγιδευμένοι στο όνειρο της κόλασης. Εκείνο που σας παγιδεύει είναι αυτό που εγώ αποκαλώ προσωπική σπουδαιότητα. Η προσωπική σπουδαιότητα, το να παίρνουμε δηλαδή τα πράγματα προσωπικά, είναι η μέγιστη εκδήλωση εγωισμού, επειδή υποθέτουμε ότι τα πάντα περιστρέφονται γύρω από εμάς. Μαθαίνουμε να τα παίρνουμε όλα προσωπικά κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής μας ή της εξημέρωσής μας. Πιστεύουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για τα πάντα. Το εγώ μας κυριαρχεί.
Όμως, οι άλλοι δεν κάνουν τίποτε εξαιτίας σας. Το κάνουν για δικούς τους λόγους. Όλοι οι άνθρωποι ζουν στο δικό τους όνειρο, εγκλωβισμένοι στο δικό τους νου: βρίσκονται σ’έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο απ’αυτόν που ζούμε εμείς. Όταν παίρνουμε κάτι προσωπικά, είναι σαν να υποθέτουμε ότι οι άλλοι γνωρίζουν από τι αποτελείται ο κόσμος μας και προσπαθούμε να επιβάλουμε αυτό τον κόσμο στον δικό τους.
Ακόμα κι όταν μια κατάσταση φαίνεται απόλυτα προσωπική, όταν για παράδειγμα κάποιοι σας προσβάλλουν άμεσα, πάλι η προσβολή δεν έχει καμία σχέση μ’έσας. Ό,τι κι αν πουν, ό,τι κι αν κάνουν, όποια αρνητική άποψη κι αν εκφράσουν, θα είναι με γνώμονα τις παραδοχές που έχουν στο δικό τους μυαλό. Ο τρόπος που βλέπουν τα πράγματα προέρχονται από τα δεδομένα στα οποία προγραμματίστηκαν κατά τη διάρκεια της εξημέρωσής τους.
Αν κάποιος εκφράσει τη γνώμη του και σας πει, “Είσαι πολύ χοντρός/ή”, εσείς μην το πάρετε προσωπικά, επειδή η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος αυτός είναι αντιμέτωπος με τα δικά του συναισθήματα και τις δικές του πεποιθήσεις ή εντυπώσεις. Ο άνθρωπος αυτός επιχείρησε να σας δηλητηριάσει και αν το πάρετε προσωπικά, τότε οικειοποιείστε το δικό του δηλητήριο. Με το να παίρνετε κάτι προσωπικά, γίνεστε εύκολη λεία για τους κυνηγούς- αυτούς που εξασκούν τη μαύρη μαγεία. Μπορούν να αιχμαλωτίσουν την προσοχή σας με μια μόνο άποψη και να ενσταλάξουν μέσα σας όσο δηλητήριο επιθυμούν, ακριβώς επειδή εσείς πήρατε προσωπικά αυτό που σας είπαν.
Φορτώνεστε, έτσι, όλα τα συναισθηματικά τους σκουπίδια. Αν, όμως, δεν παίρνατε τίποτε προσωπικά, θα ήσαστε προστατευμένοι κι ας βρισκόσαστε στη μέση της κόλασης. Η ανοσία στο δηλητήριο της κόλασης είναι το δώρο αυτής της συμφωνίας.
Όταν παίρνετε κάτι προσωπικά, τότε νιώθετε προσβεβλημένοι και η αντίδρασή σας είναι να υπερασπιστείτε τις πεποιθήσεις σας δημιουργώντας έτσι εντάσεις. Μεγαλοποιείτε κάτι ασήμαντο, επειδή νιώθετε την ανάγκη να έχετε εσείς δίκιο κι όλοι οι άλλοι άδικο. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, τους μεταφέρετε τις δικές σας απόψεις. Με τον ίδιο τρόπο, ό,τι νιώθετε ή κάνετε δεν είναι παρά μια προβολή του προσωπικού σας ονείρου, μια αντανάκλαση των δικών σας παραδοχών. Ό,τι λέτε, ό,τι πράττετε, ό,τι πιστεύετε βασίζονται στις παραδοχές που έχετε κάνει- συνεπώς, οι απόψεις σας δεν έχουν καμιά σχέση μ’εμένα.
Εγώ δεν δίνω σημασία στη γνώμη που έχετε για το άτομό μου και δεν παίρνω προσωπικά την άποψή σας. Δεν το παίρνω προσωπικά, όταν κάποιοι μου λένε, “Μιγκέλ, είσαι ο καλύτερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει”, όπως δεν το παίρνω προσωπικά όταν μου λένε το αντίθετο. Ξέρω πολύ καλά πως όταν κάποιος είναι ευτυχισμένος, θα μου πει, “Μιγκέλ, είσαι υπέροχος άνθρωπος”, ενώ όταν ο ίδιος αυτός άνθρωπος θυμώσει μαζί μου, θα μου πει, “Μιγκέλ είσαι ανυπόφορος! Πώς τολμάς να λες τέτοια πράγματα;” Εγώ δεν επηρεάζομαι σε καμιά από τις δύο περιπτώσεις, γιατί γνωρίζω τι είμαι. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη της αποδοχής. Δεν αποζητώ την καλή γνώμη κάποιου ούτε με φοβίζει η κακή του γνώμη.
Όχι, δεν το παίρνω προσωπικά. Ό,τι κι αν πιστεύετε, ό,τι κι αν νιώθετε για μένα, ξέρω ότι το πρόβλημα δεν είναι δικό μου αλλά δικό σας. Είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπετε τον κόσμο. Δεν το παίρνω προσωπικά, γιατί στην ουσία είστε αντιμέτωποι με τον εαυτό σας, κι όχι μ’εμένα. Η γνώμη που θα σχηματίσουν οι άλλοι βασίζεται στο δικό τους σύστημα πίστης, συνεπώς οτιδήποτε σκεφτούν για μένα αφορά, στην πραγματικότητα, τους ίδιους.
Μπορεί να μου πείτε, για παράδειγμα, “Μιγκέλ, με πληγώνει αυτό που λες”. Ωστόσο, δεν είναι αυτό που σας λέω εκείνο που σας πονάει- σας πονούν οι ήδη υπάρχουσες πληγές σας, τις οποίες άγγιξα με τα λόγια μου. Εσείς πληγώνετε τον εαυτό σας. Εγώ δεν πρόκειται ποτέ να το πάρω προσωπικά. Όχι επειδή δεν σας εκτιμώ ή δεν σας εμπιστεύομαι, αλλά γιατί ξέρω ότι βλέπετε τον κόσμο μέσα από διαφορετικό πρίσμα- το δικό σας πρίσμα. Δημιουργείτε μέσα στο μυαλό σας μια ολοκληρωμένη κινηματογραφική ταινία, στην οποία εσείς είστε ο σκηνοθέτης, ο παραγωγός και ο πρωταγωνιστής ή η πρωταγωνίστρια. Όλοι οι άλλοι παίζουν δεύτερους ρόλους. Το έργο είναι δικό σας.
Ο τρόπος που βλέπετε αυτό το έργο στην οθόνη σας, έχει να κάνει με τις συμφωνίες που έχετε συνάψει με τη ζωή. Το δικό σας πρίσμα είναι κάτι προσωπικό – είναι μονάχα η δική σας αλήθεια. Έτσι, όταν θυμώνετε μαζί μου, ξέρω ότι με τον εαυτό σας έχετε έρθει αντιμέτωποι. Εγώ αποτελώ μόνο την αφορμή της οργής σας. Και θυμώνετε επειδή φοβάστε, επειδή είστε παγιδευμένοι στα δίχτυα του φόβου. Αν δεν φοβάστε, τότε αποκλείεται να θυμώσετε μαζί μου. Αν δεν φοβάστε, αποκλείεται να με μισήσετε. Αν δεν φοβάστε, αποκλείεται να αισθανθείτε ποτέ ζήλια ή θλίψη.
Δεν υπάρχει χώρος για αρνητικά συναισθήματα όταν ζείτε χωρίς φόβο, όταν αγαπάτε. Είναι λογικό να αισθάνεστε καλά όταν είστε απαλλαγμένοι από αυτά τα συναισθήματα. Κι όταν αισθάνεστε καλά, τα πάντα γύρω σας είναι καλά και, κατά συνέπεια, τα πάντα σας κάνουν ευτυχισμένους. Αγαπάτε όλο τον κόσμο, επειδή αγαπάτε τον εαυτό σας. Επειδή σας αρέσει ο εαυτός σας. Επειδή νιώθετε ικανοποιημένοι από τη ζωή σας. Επειδή είστε απόλυτα ευχαριστημένοι με την ταινία που γυρίζετε, ευχαριστημένοι με τις συμφωνίες που έχετε συνάψει με τη ζωή. Είστε ήρεμοι κι ευτυχισμένοι. Ζείτε σε μια κατάσταση μακαριότητας, όπου τα πάντα είναι υπέροχα γύρω σας. Μέσα σε αυτή τη μακαριότητα, κάνετε διαρκώς έρωτα με κάθε τι που αντικρίζετε.


ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ
DON MIGUEL RUIZ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ
Δημοσιεύτηκε στισ
Όπως όλοι (ελπίζω) γνωρίζουμε, το επίσημο όνομα της χώρας μας είναι «Ελληνική Δημοκρατία«. Αναγνωρισμένο διεθνώς, και erga omnes, που λέει ο λόγος. Η επίσημή του μετάφραση στην αγγλική γλώσσα είναι «Hellenic Republic», στην δε γαλλική «Republique Hellenique».
Κι όμως, αυτή την επίσημη ονομασία της χώρας μας, που δεν είναι τυχαία (εκφράζει την ιστορική συνέχεια του ελληνικού έθνους, αλλά και μια ακόμα σχέση με την κλασική αρχαιότητα, το δημοκρατικό πολίτευμα), δεν την χρησιμοποιεί κανένας, μα κανένας στον κόσμο, πέραν των επίσημων εγγράφων. Πώς μας αποκαλούν πέρα από τα συνορά μας;
Ο δυτικός κόσμος, αλλά και οι σλαβικές χώρες, προτιμούν να χρησιμοποιούν παράγωγα του λατινικού Graecia.
Οι Άγγλοι μας αποκαλούν Greece, οι Γάλλοι (που κι εμείς τους «ξεβαφτίσαμε» για να είμαστε δίκαιοι) Grèce, οι Γερμανοί Griechenland, οι Αλβανοί Greqi, οι «αδελφοί» Σέρβοι  Grčka, το ξανθό γένος των Ρώσων που μονίμως αναμένουμε να μας σώσει Gretsiya. Οι δε Φυρομίτες γείτονες Grcija.
Αλλά ας πιάσουμε και άλλες βαρβαρικές διαλέκτους, οι οποίες μας περιποιούνται καταλλήλως: Οι Άραβες μας λένε yunan. Οι λατρεμένοι μας γείτονες Τούρκοι Yunanistan. Αλλά και οι Ινδοί μας λένε grees, οι Αρμένιοι Hunastan, οι Τσέχοι Řecko, οι Γιαπωνέζοι Girisha, οι Εσθονοί Kreeka, οι Γεωργιανοί saberdzneti, ο γλυκούλης Κιμ Γιονγκ Ουν μας λέει geuliseu, ακόμα και στα σουαχίλι μας φωνάζουν Ugiriki. Και οι Ισραηλίτες grikhnland. Οι Ουαλλοί πάλι, εντελώς στον κόσμο τους, μας αποκαλούν Gwlad Groeg. Ακόμα και οι Μαορί μας φωνάζουν Kariki. Ορίστε μας…
Θα έγραφα κι άλλα, αλλά θα με χαστουκίσετε. Πάμε στοίχημα ότι αν πάτε σε οποιαδήποτε από αυτές τις χώρες και τους πείτε «Είμαι από την Hellenic Republic», θα σας ρωτήσουν σε ποιον πλανήτη βρίσκεται και πότε προσγειώθηκε το διαστημόπλοιό σας..
Η Ελληνική Δημοκρατία, αλλά και παλαιότερα η «Ελληνική Πολιτεία», και το «Βασίλειον της Ελλάδος» δεν κατάφεραν ποτέ το επίσημο όνομα της χώρας να χρησιμοποιείται διεθνώς στις συναλλαγές, στο εμπόριο, ούτε καν στα ιστορικά βιβλία, ούτε καν στους άτλαντες της γεωγραφίας. Ούτε καν το «Ελλάδα» δεν μπορέσαμε να δούμε να χρησιμοποιείται.
Τί θέλω να πω;  Όποια κι αν είναι τελικά η επίσημη ονομασία «erga omnes» του γειτονικού κράτους, όσο κι αν όλοι μας θα προτιμούσαμε να μην υπάρχει ο όρος «Μακεδονία» στο όνομά του, ας αναρωτηθούμε, με ειλικρίνεια. Πώς θα το αποκαλούν όλοι; Όπως, δυστυχώς, το αποκαλούν από την ίδρυσή του. Κι έχουν περάσει εικοσιπέντε χρόνια.
Ασφαλώς και δεν χαίρομαι γι’ αυτό.  Νιώθω όμως ότι αυτό το ζήτημα… το χάσαμε εδώ και καιρό. Και ελπίζω τουλάχιστον κάποιος κάποτε εκεί έξω να μάθει πως τη χώρα μου δεν τη λένε Greece αλλά Ελλάδα
Δημοσιεύτηκε στισ

Γιατί σήμερα ζούμε 40 χρόνια περισσότερο σε σύγκριση με το 1880;

Τα τέλη του 19ου και οι αρχές του 20ου αιώνα ήταν μια χρυσή εποχή για τον τομέα της υγείας.  Ανακαλύψεις όπως η θεωρία των μικροβίων, τα αντιβιοτικά, η ευρεία χρήση των εμβολίων, καθώς και σημαντικές εξελίξεις  για τη δημόσια υγεία που αφορούν την υγιεινή, καταπολέμησαν πολλές σημαντικές αιτίες θανάτου. Το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε πολύ, όμως αυτό έφερε νέους δαίμονες.
Τα τελευταία 50 χρόνια, η έρευνα στην ιατρική έχει επικεντρωθεί λιγότερο στην εξάλειψη των ασθενειών και περισσότερο στη διαχείριση των χρόνιων παθήσεων. Μήπως αυτό δείχνει ότι υπάρχει επιβράδυνση στην πρόοδο της ιατρικής και ότι πιάσαμε το όριο του προσδόκιμου ζωής; Ή μήπως βρισκόμαστε σε ένα διάλειμμα πριν από το επόμενο κύμα μεγάλης προόδου;
Στον παρακάτω πίνακα βλέπουμε την μεταβολή του προσδόκιμου ζωής των Αμερικανών από το 1880 μέχρι σήμερα, ενώ στη συνέχεια αναφέρουμε τους σημαντικότερους παράγοντες που συνέβαλαν σ’ αυτή την αύξηση.

—-

Οι σημαντικότεροι παράγοντες

στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής

1880: Κατασκευάστηκε τo πρώτο εκτεταμένο σύγχρονο σύστημα αποχέτευσης.
1889: Οι νοσοκόμες ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν λαστιχένια γάντια. Οι χειρούργοι δεν τα χρησιμοποιούσαν υποχρεωτικά για μερικές δεκαετίες ακόμα.
1901:  Ανακαλύφθηκαν οι διαφορετικοί τύποι αίματος.
1908: Το New Jersey έγινε η πρώτη πόλη που χρησιμοποίησε χλώριο για την απολύμανση του πόσιμου νερού.
1918:  O ιός της γρίπης εξαπλώθηκε σ’ όλο τον κόσμο από τα στατεύματα που πολεμούσαν στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Πέθαναν περίπου 25 εκατομμύρια άνθρωποι.
1921: Το εμβόλιο κατά της φυματίωσης. Μετά από 4 χρόνια, η φυματίωση έπαυσε να είναι κύρια αιτία θανάτου.
1924: Ξεκίνησε η διανομή ιωδιούχου αλατιού, εμποδίζοντας την βρογχοκήλη και τη νοητική υστέρηση.
1928: Ανακαλύφτηκε η πενικιλίνη. Χρησιμοποιήθηκε ευρέως μόνο αφού αποδείχτηκε επιτυχής για τους στρατιώτες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
1945: Πρώτη επιτυχημένη αιμοκάθαρση. Μετά από λίγια χρόνια, η νεφρική νόσος έπαυσε να αποτελεί κύρια αιτία θανάτου.
1947: Πρώτη πετυχημένη χρήση φαρμάκων καταπολέμησης της υψηλής αρτηριακής πίεσης.
1953: Πρώτη πετυχημένη εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς.
 1955: Ανακαλύφτηκε το εμβόλιο της πολιομυελίτιδας.
1960: Κυκλοφορεί το πρώτο αντισυλληπτικό χάπι.
1964: Πρώτη πετυχημένη χρήση της χημειοθεραπείας.
1969: Αντικαπνιστικό μήνυμα στα πακέτα τσιγάρων.
1987: Ο Οργανισμός Φαρμάκων δίνει έγκριση για το πρώτο χάπι που βοηθάει στη μείωση της χοληστερίνης.
1998: Τα πρώτα βλαστικά κύτταρα από ανθρώπινο έμβρυο.
2001: Η πρώτη χαρτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος.
_____
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Δημοσιεύτηκε στισ

Η εταίρα και φιλόσοφος Λεόντιον


Η πορνεία αποτελούσε στοιχείο του βίου των αρχαίων Ελλήνων ήδη από την αρχαϊκή εποχή. Στις περισσότερες ελληνικές πόλεις και κυρίως στα λιμάνια, αποτελούσε σημαντική οικονομική δραστηριότητα απασχολώντας σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούταν παράνομη, οι πόλεις δεν την απαγορεύουν και η λειτουργία των οίκων ανοχής ήταν φανερή.
Στην Αθήνα, στο μεγάλο νομοθέτη Σόλωνα αποδίδεται η ίδρυση κρατικών πορνείων με προσιτές τιμές. Ωστόσο η δραστηριότητα αυτή δεν κατανεμόταν ίσα ανάμεσα στα δύο φύλα, γυναίκες όλων των ηλικιών καθώς και νεαρά αγόρια εκδίδονταν, για μια πελατεία που απαρτιζόταν σχεδόν αποκλειστικά από άνδρες.

Οι εκδιδόμενες γυναίκες μπορούν να ταξινομηθούν σε διάφορες κατηγορίες.
Τελευταίες στην κλίμακα κατατάσσονταν οι πόρνες, οι οποίες σύμφωνα και με την ετυμολογία της λέξης που προέρχεται από το ρήμα «πέρνημι» που σημαίνει «πουλώ», ανήκαν δε στους «πορνοβοσκούς», δηλαδή σε προαγωγούς, που κρατούσαν τμήμα των εσόδων τους. Οι τελευταίοι μπορούσαν να είναι πολίτες και τα έσοδα από την πορνεία αντιμετωπίζονταν όπως αυτά από άλλες δραστηριότητες. Ο Θεόφραστος αναφέρει τον προαγωγό πλάι στον πανδοχέα και τον συλλέκτη φόρων σε έναν κατάλογο επαγγελμάτων που είχε συντάξει.
Μια βαθμίδα παραπάνω βρίσκονταν οι ελεύθερες πόρνες που κάποτε ήταν δούλες και έχουν κερδίσει την ελευθερία τους. Η προέλευση αυτών των γυναικών ποικίλλει: γυναίκες μέτοικοι που δεν έβρισκαν άλλο επάγγελμα στη νέα τους πατρίδα, φτωχές χήρες, παλαιές πόρνες που εξαγόρασαν την ελευθερία τους. Στην Αθήνα ήταν υποχρεωμένες να καταγράφονται σε μητρώα και να καταβάλλουν φόρους. Ορισμένες μάλιστα κατάφεραν να φτιάξουν περιουσία από το επάγγελμά τους.
Υπήρχε μάλιστα την εποχή εκείνη και μία άλλη δραστηριότητα – ιδιότητα η οποία χαρακτηρίζεται από την ίδια την λέξη «πορνοδιδάσκαλος», δηλαδή εκπαιδευτής πορνών. Ακόμη και ο ξακουστός Σωκράτης έκανε αυτή την δουλειά όπως μας πληροφορεί ο Ξενοφώντας στα «Απομνημονεύματά του» (ΙΙΙ, 11)
Οι εταίρες βρίσκονταν στην κορυφή των εκδιδόμενων γυναικών. Δεν περιορίζονται στο να προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες, με την ίδια τη λέξη «εταίρα» να σημαίνει «σύντροφος». Στις περισσότερες περιπτώσεις διέθεταν ευρεία μόρφωση και μπορούσαν να λάβουν μέρος σε συζητήσεις καλλιεργημένων ανθρώπων, για παράδειγμα στα συμπόσια. Αποτελούν τις μοναδικές γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα, με εξαίρεση τις Σπαρτιάτισσες, που απολάμβαναν την ανεξαρτησία τους και μπορούσαν να διαθέτουν προσωπική περιουσία. Ένα τέτοιο είδος παλλακίδας δεν πληρωνόταν για κάθε συνεύρεση, αλλά έπαιρνε δώρα από τους «εταίρους» και τους «φίλους» της ώστε να ζει μια άνετη ζωή. Παρόμοια χαρακτηριστικά έχουν οι γκέισες στην Ιαπωνική παράδοση.

Κρυφτό στον κήπο του Επίκουρου. Λεόντιον και Τερνίσσα- William Stott
Η φιλοχρηματία και η απληστία των εταιρών αναφέρεται συχνά από Έλληνες συγγραφείς. Η βασική αρχή της εταίρας Φιλιμάτιον ήταν:
«Εσείς ποθείτε την ομορφιά, εγώ τα χρήματα. Ας ικανοποιήσουμε λοιπόν αμοιβαία την επιθυμία μας, έτσι είναι οι καλές συμφωνίες. (Αρισταίνετος Ι, 14).
Ο Αλκίφρων βάζει στο στόμα της εταίρας Πετάλης τα εξής λόγια:
«Μας χρειάζεται χρυσάφι, ρουχισμός, κοσμήματα, υπηρέτριες. Δεν έχω κανένα κτήμα στη Μυρριούντα ούτε ασήμι στα μεταλλεία. Έχω μόνο το μεροκάματο και τα πολυστέναχτα δώρα των ανόητων εραστών μου». 
Ακόμη οξύτερος είναι ο τόνος του γράμματος που στέλνει η εταίρα Φιλουμένη στον Κρίτωνα:
«Τι κουράζεσαι γράφοντας τόσα; μου χρειάζονται πενήντα χρυσά νομίσματα και όχι γράμματα. Αν λοιπόν μ’ αγαπάς, δώστα. Αν τσιγκουνεύεσαι, μη μ’ ενοχλείς. Γεια σου.».(Αλκίφρων Εταιρικαί επιστολαί).
Οι εταίρες έχουν εξέχουσα θέση στην αθηναϊκή κοινωνία. Οι πιο πολλές είναι ξένες, από τα νησιά του Αιγαίου και τις ακτές της Ιωνίας, την Κόρινθο και την Ναύκρατη. Τις σέβονται και τις τιμούν όσο λίγες γυναίκες στην αρχαιότητα. Γράφει για αυτές ο Διογένης «αι εύμορφοι εταίραι εισίν βασίλισσαι». Ήταν πανέμορφες, έξυπνες, πολύ μορφωμένες, κάποιες μάλιστα ανήλθαν και σε ανώτατα αξιώματα. Συναναστρέφονταν συνήθως καλλιτέχνες, φιλοσόφους, πολιτικούς, ποιητές. Είχαν θέση σημαντική στην πνευματική και κοινωνική ζωή και επηρέαζαν προφανώς την εξουσία, αφού βρισκόταν πολλές φορές στο περιβάλλον πολιτικών.
Είναι γνωστό ότι διάσημοι γλύπτες και ζωγράφοι όπως ο Πραξιτέλης, ο Απελλής και άλλοι χρησιμοποίησαν μοντέλα εταίρες. Σχεδόν όλα τα ελληνικά αγάλματα που παριστάνουν θεές και προπάντων οι Αφροδίτες του 5ου και 4ου αιώνα είχαν για πρότυπά τους εταίρες. Αναρίθμητοι αγγειογράφοι ζωγράφιζαν στα αγγεία έναν τύπο γυναικείου στήθους. Το στήθος αυτό ήταν το στήθος της Λαϊδας.(Πατριαρχία σ.339). Θα πρέπει όμως να διευκρινίσουμε ότι η δόξα που κέρδισε ο θεσμός της εταίρας με το πέρασμα των αιώνων οφείλεται, αποκλειστικά και μόνο, σε εκείνες τις λίγες που απέκτησαν φήμη και πλούτο, εκπέμποντας μια εκτυφλωτική λάμψη με την εικόνα των ωραίων, μορφωμένων και εξευγενισμένων γυναικών, που επιδεικνύοντας το πνεύμα τους εντυπωσίαζαν τους συνδαιτυμόνες τους.
Ένας σημαντικός αριθμός από αυτές αναφέρεται ότι ανήκαν και σε φιλοσοφικές σχολές. Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε την Θεανώ, την Μέλισσαν, την Πτολεμαίδα της Πυθαγορείου Σχολής, την Διοτίμη και Ασπασία της Σωκρατικής, την Λαίδα και Αρήτη της Κυρηναϊκής, την Ιππαρχία της Κυνικής την αργεία Αρτεμισία και Νικαρέτη της Μεγαρικής. Θα αναφερθούμε όμως ιδιαίτερα στις εταίρες της Σχολής του Επίκουρου και συγκεκριμένα στην Λεόντιον. Στον Κήπο μαζί με την Λεόντιον αναφέρονται και η Ηδεία, η Βοΐδιον, η Νικήδιον, η Ερώτιον, η Μαμμάριον και άλλες.
Η Λεόντιον αναφέρετε ακόμη και στον 14ο αι. Ο Giovanni Boccaccio (1313-1375) tην συμπεριλαμβάνει στο έργο του «Βιβλίο των Διάσημων Γυναικών» ( De mulieribus claris), μια συλλογή από 106 σύντομες βιογραφίες διάσημων και κακόφημων γυναικών. Μια εικόνα της Λεόντιον βρίσκουμε σ ένα χειρόγραφο μιας γαλλικής μετάφρασής του
Από όλες όμως ποιο διάσημη ήταν η Λεόντιον.
Δεν γνωρίζουμε την καταγωγή της, αλλά εκείνο που μας είναι γνωστό εκτός από τα σωματικά της θέλγητρα είναι ότι είχε και αξιόλογη πνευματική μόρφωση η οποία μάλιστα προκαλούσε τον θαυμασμό γνωστών συγγραφέων. Όταν άρχισε να φιλοσοφεί μέσα στον Κήπο έπαυσε να ασκεί το επάγγελμα της εταίρας
Είναι γνωστό ότι ήταν ερωμένη του Επίκουρου, φημολογείται ότι για κάποια στιγμή τα είχε και με τον Έρμαχο, ο Αλκίφρων αναφέρει ότι είχε ερωτικές σχέσεις με έναν πολύ ωραίο νεαρό ονόματι Τίμαρχον, καθώς επίσης και με τον Μητρόδωρο με τον οποίο μάλιστα έκανε και έναν γιό ονόματι Επίκουρο, στον οποίο αναφέρεται ο δάσκαλος στην διαθήκη του.
Λέγεται ότι είχε και μία κόρη ονόματι Δανάη, επίσης εταίρα και οπαδό της Επικούρειας φιλοσοφίας, η οποία υπήρξε ερωμένη του Έπαρχου της Εφέσου Σώφρονος. Πιθανολογείται ότι η γέννηση της Δανάης προηγήθηκε αυτής του γιού του Μητρόδωρου αλλά δεν γνωρίζουμε τίποτα για τον πατέρα της. Κάποιες αναφορές θέλουν την Δανάη κόρη του Μητρόδωρου.
Ο Θεοδωρίδης αναφέρει (σ.280) ότι ο Επίκουρος εκτιμούσε και θαύμαζε τη Λεόντιον. Της εμπιστευόταν ακόμη και την προεδρία, που οι τρόφιμοι του Κήπου την έπαιρναν διαδοχικά. Η πράξη βέβαια αυτή διασύρθηκε από τους αντιπάλους σαν αίσχος απερίγραπτο, γιατί μία εταίρα παρουσιάσθηκε προεδρίνα της Κοινότητας. Σε κάποιο άλλο σημείο σε απάντηση κάποιου γράμματος της Λεοντίου, όπου την χαρακτηρίζει αχώριστη του Κήπου, γράφει:
«Σωτήρα, αφέντισσα, αγαπητό Λεονταράκι, σπάσαμε στα ζήτω και στα παλαμάκια άμα διαβάσαμε το γραμματάκι σου». (σ 144)
Και παρακάτω συνεχίζοντας ο Θεοδωρίδης:
«Από τις πηγές ξέρουμε καλά πως η Λεόντιον ήταν σοβαρό πρόσωπο, πως τιμούσε πολύ τον Επίκουρο και πως αποδεικνύεται αυτό από τα απομεινάρια των επιστολών της».
Μην διακόπτετε κάποιον που διαβάζει. Λεπτομέρεια από τη γαλλική μετάφραση του βιβλίου Des cleres et nobles femmes 1425
Κατά το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα και πρώτο μισό του 3ου αιώνα π.χ. δύο μαρτυρίες αναφέρουν την ύπαρξη εταίρας με το όνομα Λεόντιον και μάλιστα πολύ ονομαστές.
Η πρώτη είναι αυτή που αναφέρει ο Αθήναιος στο 13ο βιβλίο του στους Δειπνοσοφιστές, Η Λεόντιον του Αθήναιου χρωστούσε την μόρφωσή της και την πνευματική της φήμη αφενός στον σοφό της ελεγειακής ποιήσεως Φιλητά του Κώου και αφετέρου στον Ερμησιάνακτα τον Κολοφώνιο, μαθητή του Φιλητά με τον οποίο η Λεόντιον είχε ερωτικούς δεσμούς και ο οποίος έγραψε τρία ελεγειακά βιβλία και τα εξέδωσε με τον τίτλο «Λεόντιον». Ο Αθήναιος στα έργα του αναφέρει αποσπάσματα υπό μορφή διαλόγων των ελεγειών του Ερμησιάνακτα.
Η δεύτερη ήταν περιώνυμη για τα θέλγητρα και για το πνεύμα της.Δύο ονομαστοί ζωγράφοι της αρχαιότητας, ο Θέωρος και ο Αριστείδης ο Θηβαίος, ζωγράφισαν την εικόνα της, όπως μας αναφέρει ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος. Ήταν ερωμένη του Επίκουρου και άλλων εκπροσώπων της σχολής του. Χειριζόταν άνετα την αττική διάλεκτο και η φήμη της έγινε γνωστή αφενός από την ομορφιά της και αφετέρου από την συγγραφική της ικανότητα.
Επικρατούσα άποψη σήμερα είναι ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, το οποίο όταν ήρθε στην Αθήνα και εντάχτηκε στον Κήπο είχε ήδη καλλιεργημένο το πνεύμα της. Φαίνεται ότι με τον Ερμησιάνακτα συναναστράφηκε κατά την πρώτη της νεότητα. Ως εκ τούτου μπορούμε να υποθέσουμε από την καταγωγή του Ερμησιάνακτα, ότι υπάρχει η πιθανότητα η Λεόντιον να ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα ως εταίρα από την Κωλοφώνα. Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο για την καταγωγή της γιατί συνήθως οι εταίρες δεν ασκούσαν το επάγγελμά τους στον τόπο καταγωγής των.
Όπως αναφέραμε και παραπάνω η Λεόντιον είχε μεγάλη συγγραφική ικανότητα. Έργα της δεν διασώθηκαν, αλλά η φήμη για τα έργα της ήταν μεγάλη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι, όταν ο Θεόφραστος ο γνωστός μαθητής του Αριστοτέλη και διάδοχός του στο Λύκειο, συνέγραψε βιβλίο περί γάμου στο οποίο δεν εκφραζόταν και τόσο τρυφερά για το γυναικείο φύλλο, η Λεόντιον του επετέθη με σφοδρότητα και απέσπασε τον γενικό θαυμασμό γράφοντας μία πραγματεία με τίτλο «ΚΑΤΑ ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΥ».
Ακόμη και ο Κικέρων μετά από 250 χρόνια, εκφράζει τον θαυμασμό του για το έργο της Λεοντίου, αλλά και γιατί μία γυναίκα τόλμησε να γράψει μία πραγματεία εναντίον ενός ανδρός γνωστότατου για την σοφία του. Αυτό μας το μαρτυρεί ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος στην εισαγωγή της φυσικής του ιστορίας. Το γεγονός ότι μία εταίρα ήταν τόσο έξυπνη, ήξερε να γράφει τόσο καλά και είχε τόσο λίγο σεβασμό για τη φήμη των ανδρών φιλοσόφων, οδήγησε στην αθηναϊκή έκφραση «βρες ένα δένδρο να κρεμαστείς!». (Πατριαρχία σ.459)
Το περί γάμου αυτό έργο της Λεοντίου έχει χαθεί μαζί με σχεδόν όλα τα έργα των επικούρειων, σώθηκε όμως απόσπασμα από το έργο του Θεόφραστου που έγινε η αφορμή να συγγράψει η Λεόντιον την πραγματεία της, σε μετάφραση από την λατινική του έτους 1892 και το οποίο παραθέτω σε επιτοίχια ανακοίνωση.
Ο Αλκίφρων, ο συγγραφέας εταιρικών επιστολών, περιέχει στα έργα του μία αξιοπερίεργη επιστολή της Λεοντίου προς την Λάμιαν την γνωστή εταίρα και ερωμένη του Δημητρίου Πολιορκητή, στην οποία επιστολή γίνονται γνωστές οι τεταμένες σχέσεις μεταξύ αυτής και της φιλοσόφου. Στην επιστολή αναφέρεται ότι η Λεόντιον είχε ερωτικές σχέσεις με τον νεαρό Τίμαρχο τον οποίο χαρακτηρίζει μάλιστα και παίδαρο, ο οποίος την παράτησε για να ενταχθεί στην επικούρεια κοινωνία. Αναρωτιόταν: «τι μπορεί να του προσφέρει ο γεροεπίκουρος περισσότερο από ότι εγώ».
Στην επιστολή αυτή υπάρχουν πολλές ανακρίβειες. Είναι πολύ δύσκολο να δεχτούμε αυτά που γράφει ο Αλκίφρων ως πραγματικά, γιατί οι επιστολές του είχαν χιουμοριστικό και σατιρικό χαρακτήρα και προφανώς ο συγγραφέας τις φόρτωσε με αρκετή μυθοπλασία για να τις κάνει πιο εύθυμες. Εξάλλου και ο Θεοδωρίδης γράφει για την συγκεκριμένη επιστολή ότι «η Λεόντιον γράφει τάχα στη Λάμια» υποστηρίζοντας την ανακρίβεια της επιστολής και σε άλλο σημείο υπερασπιζόμενος τον Επίκουρο και τη Λεόντιον «Είναι από τις φθηνές εξυπνάδες που πιπιλίζουν για τους φιλοσόφους και τους γραμματιζούμενους».
Αν όμως δεχθούμε τα γεγονότα της επιστολής ως πραγματικά τότε ίσως ο Τίμαρχος να ήταν και η αιτία που η Λεόντιον ασπάσθηκε την Επικούρεια Φιλοσοφία και εντάχθηκε στον Κήπο.
Δυστυχώς οι πηγές είναι πάρα πολύ λίγες, μόνο σκόρπιες αναφορές, που μας αναγκάζουν να υποθέσουμε πράγματα και καταστάσεις, με συνέπεια να μην μπορούμε να έχουμε μια πλήρη και σαφή εικόνα της Λεοντίου. Είναι γεγονός όμως ότι υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των γυναικών με πολύ πάθος και με όλα τα μέσα που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την εποχή εκείνη όπως ήταν και οι επιστολές.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι στην αθηναϊκή κοινωνία η γυναίκα τελούσε μονίμως υπό ανδρική κηδεμονία. Η νέα κοπέλα μέχρι το γάμο της εξαρτάται άμεσα από τον πατέρα της. Όταν έφθανε στην αποδεκτή κοινωνικά ηλικία γάμου, η οποία σύμφωνα με τις τότε αντιλήψεις υπολογίζονταν με βάση τη γυναικεία ήβη, ο πατέρας της επέλεγε το μέλλοντα σύζυγό της, έκτοτε ήταν υπό την κηδεμονία του συζύγου της. Η βασική ευθύνη της, όμως, ήταν η διαχείριση του οίκου. Μέσω της χρηστής διαχείρισης ενός αθηναϊκού οίκου από τη νοικοκυρά θα επιτυγχάνονταν η ευημερία και η μακροημέρευση του. Για το λόγο αυτό ο σύζυγος και κύριος του οίκου, από την πρώτη στιγμή αναλάμβανε να εξηγήσει τη βασική αυτή υποχρέωση στην νεαρή γυναίκα του. Ο Επίκουρος όμως έλεγε για την σχέση των δύο φύλων :
«Η γυναίκα σου πρέπει μάλλον να σε ντρέπεται και όχι να σε φοβάται. Διότι δεν την πήρες για υπηρέτρια αλλά για συμμέτοχο της Ζωής σου».(Επίκουρος «Γνώμαι συλλεγείσαι» Ιωάννου Γεωργίδη)
Ο Θεοδωρίδης γράφει (σ.280) για την γυναίκα μέσα στον Κήπο.
«Στον Κήπο έγινε κάτι που ξεπερνάει ό,τι ως τότε είχε γίνει στην Ελλάδα. Η γυναίκα κέρδισε κάποιο βάθρο, ανασαίνει ανετότερα, αναμετρά το μυαλό της με το ανδρικό και βλέπει πως η χιλιοειπωμένη κατωτερότητά της είναι μύθος. Κάποιος ή κάποιοι αναγνωρίζουν πως έχει ψυχή, νοιάζονται γι αυτή, την τριγυρίζουν με εκτίμηση και στοργή. Δεν αργεί ν’ αποδειχθεί, όπως στα δικά μας χρόνια, πως η γυναίκα μπορεί ν’ αποδώσει.
Λόγω της έντονης δραστηριότητας της Λεοντίου ως φιλοσόφου, για την ελευθερία και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών, που βασίζεται στην αρχή ότι τα φύλα είναι διαφορετικά αλλά ίσα, καθώς και με το πάθος που αντιμετώπιζε τα γυναικεία προβλήματα, θα μπορούσαμε να την εντάξουμε σ’ αυτούς που φιλοσοφώντας μέσα στα πλαίσια της επικούρειας φιλοσοφίας, βάλανε τα θεμέλια, για να έρθουν πολλούς αιώνες αργότερα οι πρωτεργάτες της ανεξαρτησίας των γυναικών και να ανεγείρουν το οικοδόμημα της ισότητας των δύο φύλλων.
***
Κώστας Καλεύρας
Βιβλιογραφία:
1. «Πατριαρχία»  του Έρνεστ Bornrman έκδοση M.I.E.T. 1988
2. «Επικουρείων Δόξαι» Χρήστου Γιαπιτζάκη Εκδ. Παπαδημητρίου
3. Εθνικόν Ημερολόγιον 1892
4. «Επίκουρος η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου» Χ. Θεοδωρίδη έκδοση Εστία
5.Αλκίφρωνος «Επιστολαί» έκδοση Πατάκη
6. Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, «Περί της Αρχαίας Ελληνικής Ζωγραφικής», 35ο βιβλίο της «Φυσικής Ιστορίας»
Πηγή: epicuros.net

Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Δημοσιεύτηκε στισ
πό ήρωες κατάδικοι
Οι σκοτεινές στιγμές του Αγώνα του ΄21 με τις εμφύλιες συγκρούσεις που συνεχίστηκαν και μετά την απελευθέρωση
Γράφει ο ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ στο ΒΗΜΑ της Πέμπτης 25 Μαρτίου 2010
Δεν υπάρχει ηρωική περίοδος στη ζωή των λαών που να μην έχει και τις σκοτεινές πλευρές της. Ο ελληνικός εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του 1821 δεν αποτελεί εξαίρεση. Δύο εμφύλιοι πόλεμοι ξέσπασαν κατά τη διάρκειά του, εξαιτίας των οποίων ό,τι κατακτήθηκε στο πεδίο της μάχης τα πρώτα νικηφόρα χρόνια κινδύνευσε σοβαρά να χαθεί λόγω των συγκρούσεων ανάμεσα στις διάφορες πολιτικές και στρατιωτικές φατρίες της εποχής. Το φατριαστικό πνεύμα δεν έλειψε ούτε με τά την απελευθέρωση, ιδίως την περίοδο της βαυαροκρατίας, όταν κάποιοι από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της επανάστασης ή κατάντησαν «διακονιαρέοι», όπως γράφει ο Μακρυγιάννης, ή σύρθηκαν στις φυλακές: από τον ίδιο τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα ως τον Νικηταρά και τον Μακρυγιάννη.
Είχαν ωστόσο προηγηθεί κατά τη διάρκεια του Αγώνα η καταδίκη του Καραϊσκάκη ως «εχθρού του λαού» και η άγρια δολοφονία του Οδυσσέα Ανδρούτσου στην Ακρόπολη.
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 
Εις θάνατον επί εσχάτη προδοσία
Στα απομνημονεύματά του, που τα υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη και φέρουν τον τίτλο Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναφέρει ένα περιστατικό που με έμμεσο τρόπο εκφράζει το πνεύμα της Επανάστασης του 1821: «Οταν έμβηκα εις την Τριπολιτσά, με έδειξαν τον Πλάτανο εις το παζάρι όπου εκρέμαγαν τους Ελληνας. Αναστέναξα και είπα:“Αϊντε, πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάσθηκαν εκεί”».
Ο Κολοκοτρώνης έδωσε διαταγή να κόψουν τον πλάτανο.
Η Τριπολιτσά αλώθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1821 και οι εξαγριωμένοι νικητές σφαγίασαν 30.000 άμαχους Τούρκους και Εβραίους.
Ηταν η πρώτη χρονιά του Αγώνα και στην Πελοπόννησο οι Ελληνες σημείωναν μόνο νίκες. Είχε προηγηθεί η νίκη στο Βαλτέτσι στις 14 Μαΐου και η συντριβή του Δράμαλη στα Δερβενάκια περίπου δύο μήνες αργότερα.
Ο Κολοκοτρώνης είχε συμπληρώσει τα 51 του χρόνια, αρκετά για να τον χαρακτηρίσουν «γέρο» με τα δεδομένα της εποχής. Αλλά η μεγάλη αυτή μορφή της Ελληνικής Επανάστασης δώδεκα χρόνια αργότερα θα φυλακιζόταν στη χώρα για την απελευθέρωση της οποίας αφιέρωσε τη ζωή του.
Το 1833, όταν ήταν 63 ετών, έχοντας έλθει σε σύγκρουση με το καθεστώς της Αντιβασιλείας- και μολονότι ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Οθωνα-, θα τον συνελάμβαναν, θα τον φυλάκιζαν στις φυλακές του Ναυπλίου για δεύτερη φορά και θα τον καταδίκαζαν σε θάνατο επί εσχάτη προδοσία.
Δύο χρόνια αργότερα ο Οθωνας, μόλις ενηλικιώθηκε και ανέλαβε τα ηνία του κράτους, τον απελευθέρωσε και τον έκανε στρατηγό. Μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα είχε συμβεί αν η Αντιβασιλεία τολμούσε να εκτελέσει την ποινή…
ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ


Τουρκοφάγος στη διακονιά…
Ο Τουρκολέκας ή Τουρκολακιώτης, όπως υπέγραφε ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ή Τουρκοφάγος, ο μεγάλος πρωταγωνιστής της καταστροφής της στρατιάς του Δράμαλη, μετά την απελευθέρωση γνώρισε τη φυλακή και την ταπείνωση, θύμα της πολιτικής οξύτητας και των παθών της εποχής.
Οπαδός του ρωσόφιλου κόμματος, κατηγορήθηκε ότι συνωμοτούσε προκειμένου να ανατραπεί ο Οθωνας και να αντικατασταθεί από κάποιον ρώσο πρίγκιπα. Πολλοί από τους περιπατητές που περνούν σήμερα μπροστά από την προτομή του στο Πεδίον του Αρεως ίσως και να μη γνωρίζουν ότι ο φοβερός και τρομερός Νικηταράς συνελήφθη το 1839, όταν ήταν 55 ετών, και καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενάμισι έτους.
Την ποινή του εξέτισε στις φυλακές Αίγινας.
Μετά την απελευθέρωσή του έζησε άλλα οκτώ χρόνια μισότυφλος και πάμπτωχος με μια πενιχρή σύνταξη, ως το 1849 που πέθανε στον Πειραιά.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ


Ο «εχθρός του λαού»
«Πού πας παλικάρι ωραίο σαν μύθος». Είναι από τους ωραιότερους στίχους του Διονύση Σαββόπουλου στο νεανικό του τραγούδι Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη. Ευθύς, αθυρόστομος, άφοβος μπροστά στον εχθρό αλλά και στην πολιτική εξουσία, ο «γιος της καλόγριας», ο απαράμιλλος στρατιωτικός που ζούσε σαν απλός στρατιώτης και καλούσε τους στρατιώτες του με τα μικρά τους ονόματα να ριχτούν μαζί του στη μάχη, είχε το «προνόμιο» στις 30 Μαρτίου 1824 να κηρυχθεί από τη λεγόμενη «Προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδος», δηλαδή τον Μαυροκορδάτο και τους αχυρανθρώπους του, «εχθρός της πατρίδος».
Ο Μαυροκορδάτος τον κατηγόρησε ότι είχε στείλει γράμμα στον Ομέρ Βρυώνη, στο οποίο του υποσχόταν ότι «θα του παραδώσει το Μεσολόγγι και το Αιτωλικό» .
Ο ήρωας έφτασε στο σημείο, προκειμένου να λήξει το ζήτημα, να ζητήσει δημοσίως συγγνώμη από τον Μαυροκορδάτο, αλλά ο φιλόδοξος διπλωμάτης, που ήθελε να πάρει στα χέρια του όλη την εξουσία, πολιτική και στρατιωτική, δεν τη δέχθηκε.
Ο Καραϊσκάκης έπασχε από προχωρημένη φυματίωση.
Τόσο ήταν το μίσος του Μαυροκορδάτου, που έγραψε πως η «κακιά αρρώστια» του Καραϊσκάκη ήταν περίπου απόφαση του Θεού να απαλλάξει το έθνος από τον «γιο της καλόγριας».
Ομως ο αρχιστράτηγος από τη Ρούμελη- και αδιαφιλονίκητα ο κορυφαίος μαζί με τον Κολοκοτρώνη σε ζητήματα τακτικής και κλεφτοπολέμου- δεν ήταν από εκείνους που το βάζουν κάτω. Κατέφυγε στο Ναύπλιο όπου η κυβέρνηση τού αναγνώρισε τα αξιώματά του.
Δύο χρόνια αργότερα, και αφού το Μεσολόγγι είχε πέσει, διέλυσε τα στρατεύματα των Τούρκων στην Αράχοβα. Σκοτώθηκε τον Απρίλιο του 1827 στο Φάληρο.
Τις τελευταίες του λέξεις τις απηύθυνε στον στρατηγό Μακρυγιάννη: «Εγώ πεθαίνω. Ομως εσείς να είστε μονιασμένοι και να βαστήξετε την πατρίδα».
Λένε πως όταν ο Κολοκοτρώνης έμαθε τον θάνατό του κάθησε σταυροπόδι κι άρχισε να μοιρολογεί σαν γυναίκα.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ
Εγκλημα στην Ακρόπολη
Ουδέποτε αυτός που αντιμετώπισε νικηφόρα τη φοβερή στρατιά του Ομέρ Βρυώνη στο Χάνι της Γραβιάς στις 8 Μαΐου 1821 θα φανταζόταν ότι τέσσερα χρόνια αργότερα, στις αρχές του καλοκαιριού του 1825, θα δολοφονούνταν στην Ακρόπολη κατ΄ εντολήν του πάλαι ποτέ πρωτοπαλίκαρού του Γιάννη Γκούρα.
Ο Ανδρούτσος ήταν θύμα του εμφυλίου πολέμου, μία από τις αιτίες του οποίου ήταν η σύγκρουση κάποιων οπλαρχηγών με τους κοτζαμπάσηδες. Τότε διέπραξε ένα τεράστιο σφάλμα: επιχείρησε να έλθει σε συνεννόηση με τους Τούρκους. Αντιλαμβανόμενος τι είχε κάνει, αποφάσισε να παραδοθεί- και, όπως υπέθεσε, στον πλέον κατάλληλο: το πρωτοπαλίκαρό του, τον Γκούρα.
Ο Γκούρας λέγεται ότι έλαβε μέρος και στα άγρια βασανιστήρια στα οποία υπέβαλαν τον Ανδρούτσο προτού τον δολοφονήσουν. Το περιστατικό ήταν από τα πλέον άγρια του εμφυλίου πολέμου που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στις διάφορες φατρίες των οπλαρχηγών και της πολιτικής ηγεσίας της εποχής.
Και όχι μόνον από τα αγριότερα, αλλά και χαρακτηριστικά της ανανδρίας που είχε σε κάποιες περιπτώσεις αντικαταστήσει την παλικαριά και τον ενθουσιασμό των πρώτων χρόνων της Επανάστασης.
Οι δολοφόνοι μετά το έγκλημα πέταξαν το πτώμα του ήρωα στα βράχια της Ακρόπολης ώστε να φανεί ότι ο Ανδρούτσος σκοτώθηκε ενώ επιχειρούσε να δραπετεύσει.
Η αλήθεια αποκαλύφθηκε 73 ολόκληρα χρόνια αργότερα, όταν τα πραγματικά περιστατικά δημοσιεύθηκαν από τον δικηγόρο Σπύρο Φόρτη στην εφημερίδα Καιροί , όπως του τα είχε αφηγηθεί ένας αυτόπτης μάρτυς, ο στρατιώτης Κωνσταντίνος Καλαντζής που ήταν σκοπός εκείνο το βράδυ.
Δημοσιεύτηκε στισ
ΣΟΦΤ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΙΚΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ.  
ΤΣΙΓΚΟΥΡΑΤΊΟΥ ΣΚΟΎΡΤΩΝ 
ΔΕΡΒΕΝΟΧΏΡΙΑ Ν ΒΟΙΩΤΊΑΣ 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

23  Ιανουαρίου 2018
Σας γνωρίζουμε ότι το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 12 θα διενεργηθεί η ετήσια γενική συνέλευση των μελών του Συλλόγου στην Ταβέρνα ΘΑΝΑΣΗΣ  στα Σκούρτα  .
Τα θέματα της γενικής συνέλευσης είναι τα εξής:
•Εγκριση πεπραγμένων.
•Υποβολή απολογισμού οικονομικής διαχείρισης 2017
•Ανακοινώσεις .
Μετά το πέρας των εργασιών θα κοπεί  η πίτα για την νέα χρονιά και θα ακολουθήσει γεύμα , θα υπάρχει δε ζωντανή ορχήστρα με την φροντίδα του Γιάννη του Αναγνωστάκη .
Για την κάλυψη των σχετικών εξόδων έχει προβλεφθεί ένα ελάχιστο κόστος συμμετοχής 10 ευρώ το άτομο.  

ο πρόεδρος               ο γραμματέας

Νίκος Λαγάρας          Δ Χωριανόπουλος

για δηλώσεις συμμετοχής τηλεφωνήστε στον Ν Λαγάρα  6974389612

Δημοσιεύτηκε στισ

Στα 3,4 δισ. η παραγωγή ασφαλίστρων στο 11μηνο

Την αύξηση της παραγωγής ασφαλίστρων κατά 1,2% στα 3,45 δισ. ευρώ την περίοδο Ιανουαρίου – Νοεμβρίου 2017 καταγράφει η Ενωση Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος.  Τον Νοέμβριο του 2017 σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του 2016, οι ασφαλίσεις Ζωής μείωσαν την παραγωγή τους σε μηνιαία βάση (-10,2%).  Αντιθέτως, οι ασφαλίσεις κατά Ζημιών αύξησαν την παραγωγή τους σε μηνιαία βάση (+5,6%) για έβδομο συνεχόμενο μήνα, στα 1,73 δισ. ευρώ.   Συνολικά, η παραγωγή ασφαλίστρων μηνός Νοεμβρίου μειώθηκε κατά 3,0% έναντι του Νοεμβρίου του 2016.
Κέρδος online   22/1/2018 15:31
Δημοσιεύτηκε στισ

Πολλοί φίλοι μας ρωτούν πότε  και πως θα κλαδέψουν τις μηλιές τους , βρήκαμε τις σχετικές συμβουλές και τις παραθέτουμε .

Κ Μ


Πώς θα κλαδέψω τη μηλιά και ποια βήματα θα ακολουθήσω;

1) Πριν την εργασία απολυμάντε καλά με οινόπνευμα τις λάμες από τα κλαδευτήρια και από τα άλλα εργαλεία που θα χρησιμοποιήσετε, ώστε να είστε σίγουροι πως δεν θα μεταφέρετε κάποια μολυσματική ασθένεια ή μύκητα από προηγούμενα δέντρα που κλαδέψατε. Καλό είναι να σκουπίζετε με οινόπνευμα τις λάμες κάθε φορά που προχωράτε σε επόμενο δέντρο.
Χρησιμοποιήστε πριόνι κλαδέματος ή αλυσοπρίονο για να αφαιρέσετε κλαδιά με διάμετρο μεγαλύτερη από 5 εκατοστά, μεγάλα κλαδευτήρια για κλαδιά με μικρότερη διάμετρο και κλαδευτήρια χειρός για κλαδίσκους με διάμετρο μικρότερη από 1 εκατοστό.
2) Κλαδέψτε από τη βάση τους όλα τα σπασμένα κλαδιά, τα άρρωστα και αυτά που δείχνουν σημάδια σήψης ή έχουν ξεραθεί. Κόψτε τα κλαδιά αυτά χαμηλά στη βάση τους κοντά και πάνω από το κολάρο (το εξόγκωμα που υπάρχει στη βάση του κλαδιού στο σημείο που ενώνεται με τον βραχίονα που το φέρει). Φροντίστε να μην τραυματίσετε το κολάρο και με την τομή να αφήσετε το λεγόμενο «τακούνι». Όπως είπαμε και πιο πριν, αν αφαιρέσατε άρρωστους κλάδους θα πρέπει να απολυμάνετε το εργαλείο που χρησιμοποιήσατε για να μη μολυνθούν άλλα σημεία πάνω στο ίδιο δέντρο.
Για τους μεγαλύτερους βραχίονες και κλάδους με μεγάλη διάμετρο συνιστάται το κλάδεμα να γίνεται με 3 τομές. Κάντε μια πρώτη τομή 15 εκατοστά από το κολάρο της βάσης από κάτω μέχρι τη μέση, μια δεύτερη τομή 2-3 εκατοστά πιο πάνω από την πρώτη στο πάνω μέρος του κλάδου μέχρι αυτός να σπάσει, τέλος η τρίτη τομή γίνεται κοντά στο κολάρο και αφαιρείται το ξύλο του κλάδου που απέμεινε. Η διαδικασία αυτή γίνεται για να μην σκιστεί και τραυματιστεί το κολάρο και ο βραχίονας που φέρει τον κλάδο που θέλουμε να αφαιρέσουμε.
Κλαδεύουμε τους μεγάλους βραχίονες με 3 τομές για να μην τραυματίσουμε το δέντρο
3) Κλαδέψτε τα κλαδιά εκείνα που αναπτύσσονται με κατεύθυνση προς τα κάτω(σχηματίζουν οξεία γωνία με τον κορμό του δέντρου). Τέτοια κλαδιά το πιθανότερο είναι να έμεναν στη σκιά και να παρήγαγαν μικρότερους καρπούς σπαταλώντας τους χυμούς του δέντρου.
4) Εντοπίστε πάνω στο δέντρο τα κλαδιά που μπλέκονται και αγγίζουν το ένα το άλλο ή αλληλοεπικαλύπτονται. Κλαδέψτε το ένα από αυτά για να επιτρέψετε στο άλλο να αναπτυχθεί χωρίς ανταγωνισμό. Αφήστε το κλαδί που μοιάζει πιο δυνατό και υγιές.
5) Αφού ξεμπερδέψατε με τα άρρωστα και κατεστραμμένα μέρη του φυτού, κλαδέψτε περίπου το 20 τοις εκατό της κόμης που προέρχεται από την ανάπτυξη του προηγούμενου έτους είτε με βράχυνση των διετών κλάδων που έδωσαν καρπούς στην προηγούμενη χρονιά είτε με αραίωση ετήσιων κλάδων που βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους ή σε σημεία που θα πέφτει σκιά, γενικά το ιδανικό είναι να απέχουν μεταξύ τους τουλάχιστον 20 εκατοστά. Κλαδέψτε τους κλάδους που αναπτύσσονται με κατεύθυνση  εσωτερικά της κόμης του δέντρου, αλλά και αυτούς στην κορυφή ομοιόμορφα ώστε να επιτρέψετε στο φως να περνά και να φτάνει και στα χαμηλότερα κλαδιά.
Φροντίστε όταν αφαιρείτε τους υγιείς κλάδους να αφήνετε έναν οφθαλμό στη βάση του προς την έξω πλευρά της κόμης του δέντρου για να δώσει τον ετήσιο βλαστό της επόμενης χρονιάς όταν θέλετε να δώσετε σχήμα (κυρίως σε νεαρά δέντρα) ή όταν κάνετε κλάδεμα ανανέωσης να αφήνεται έναν διπλανό βλαστό να αναπτυχθεί στη θέση αυτού που αφαιρείτε.
6) Σε περίπτωση που τα μόνιμα ή ημιμόνιμα καρποφόρα όργανα είναι πολύ πυκνά μεταξύ τους ή γηρασμένα μπορούμε να κλαδέψουμε περίπου το 10% αυτών ώστε να πάρουμε πιο ποιοτικούς καρπούς. Αυτό ενδείκνυται όταν το δέντρο είναι γηρασμένο ή εξασθενημένο, ενώ σε άλλες περιπτώσεις αφήνουμε ακλάδευτα τα καρποφόρα όργανα και κάνουμε αραίωση καρπών αργότερα αν χρειαστεί το καλοκαίρι όταν οι καρποί σχηματίζονται.
7) Κλαδέψτε τους κατακόρυφους λαίμαργους βλαστούς που αναπτύσσονται πάνω στους βραχίονες και γύρω από τη βάση του κορμού, οι οποίοι ξοδεύουν τους χυμούς και την ενέργεια του δέντρου για βλαστική ανάπτυξη.
Ποια κλαδιά και κλαδίσκους κλαδεύουμε στη μηλιά σε σχηματική αναπαράσταση
Προσέξτε να μην αφαιρέσετε ποτέ πάνω από το ⅓ της κόμης του δέντρου, μιας και από εκεί και ύστερα το δέντρο θα χάσει αρκετούς βλαστοφόρους και ανθοφόρους οφθαλμούς. Επίσης, σιγουρευτείτε πως δεν αφήστε κάποιο άρρωστο βλαστό πάνω στο δέντρο.
Του Θανάση Αργυρόπουλου (Γεωπόνος ΑΠΘ)