Λ Συγγρου
Αθηνα
Athens
10 ερωτήσεις για να μείνετε θετικοί στις δυσκολίες
Συγγραφέας: Christian Salafia Επιμέλεια – μετάφραση: Ελεάνα Πανδιά, Επικοινωνιολόγος, ΜΑ, Υπ. Διδάκτωρ Παντείου
Όλοι αντιμετωπίζουμε δυσκολίες που και που. Είναι ένα φυσικό μέρος του κύκλου της ζωής. Όπως δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε τη ζέστη αν δεν γνωρίσουμε το κρύο, μας είναι αδύνατο να απολαύσουμε τις όμορφες στιγμές χωρίς να έχουμε περάσει και άσχημες. Μερικές φορές, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στη ζωή, προέρχονται από συμβάντα που δεν ελέγχουμε και άλλες φορές αποτελούν τις άμεσες συνέπειες των αποφάσεων που παίρνουμε. Στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα γεγονότα, ούτε τις συνέπειές τους. Μπορούμε, παρόλα αυτά, να επιλέξουμε τον τρόπο που τα αντιλαμβανόμαστε και τα συναισθήματά που νιώθουμε. Υπάρχει ένα ρητό που λέει : «η ζωή είναι σε ποσοστό 10% τα γεγονότα που μας συμβαίνουν και σε ποσοστό 90%, ο τρόπος που αντιδρούμε σε αυτά». Οι εγκέφαλοί μας έχουν σχεδιαστεί για να αποθηκεύουν πληροφορίες, επομένως, κάθε δευτερόλεπτο της κάθε μέρας , όταν προσλαμβάνεται κάποια νέα πληροφορία, οι εγκέφαλοί μας αναζητούν κάποια ανάμνηση ως σημείο αναφοράς που θα αποτελέσει τη βάση καθορισμού της αντίδρασής μας. Αν το σκεφτείτε λίγο περισσότερο, αυτός είναι ο λόγος που αν είχατε μια δυσάρεστη εμπειρία στο τρενάκι του τρόμου ενός λούνα παρκ ή με την κατανάλωση ενός γεύματος, θα έχετε την ίδια παρορμητική αντίδραση κάθε φορά που σας συμβαίνει κάτι παρόμοιο.
“ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΑΣΤΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ’
Αναπνέω ακόμη;
Μερικές φορές το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναπνεύσουμε. Κατά τη διάρκεια των πιο απαιτητικών δοκιμασιών, η αναπνοή μας γίνεται ρηχή και ο φυσικός ρυθμός του σώματός μας αποσυντονίζεται. Σε αυτές τις συνθήκες κρίνεται απαραίτητο να σταματήσουμε ότι κάνουμε και να αναρωτηθούμε: «αναπνέω;». Αν αναπνέετε, τότε ζείτε και έχετε ακόμα μια μέρα στη διάθεσή σας για να παλέψετε. Αν είστε εξαιρετικά αγχωμένος, σταματήστε ότι κάνετε για δέκα λεπτά, βρείτε ένα ήσυχο μέρος και αναπνεύστε βαθιά. Η διαφραγματική αναπνοή έχει βρεθεί ότι μειώνει το άγχος και συντελεί στη χαλάρωση του αυτόματου νευρικού συστήματος. Μια σημαντική συνιστώσα της θετικής στάσης ζωής είναι να μένει κανείς χαλαρός και η σωστή αναπνοή είναι ένα σωστό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Ποιος είναι ο δικός μου ρόλος;
Σημειώστε ότι αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο ρόλος σας στη διαδικασία αυτή και όχι ποιο είναι το μερίδιο της ευθύνης σας. Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δυο λέξεις. Η πρώτη αντιστοιχεί στην αναγνώριση και την αποδοχή της ευθύνης για την τρέχουσα κατάσταση και η δεύτερη είναι ηττοπαθής και απλώς σας κάνει να αισθάνεστε ένοχοι. Το να εστιάζετε στο ρόλο που παίζετε αντί να αποδίδετε ευθύνες, μειώνει την οποιαδήποτε πρόκληση που αντιμετωπίζετε σε βαθμό που να γίνει διαχειρίσιμη.
Τι περνάει από το χέρι μου;
Όταν η ζωή μοιάζει να υπερβαίνει τις δυνατότητές μας, παραβλέπουμε τα πράγματα που μπορούμε να αλλάξουμε. Αξιολογήστε την κατάσταση στην οποία βρίσκεστε με εντιμότητα και αναζητήστε εκείνα τα πράγματα που μπορείτε να θέσετε υπό τον έλεγχό σας. Αυτό θα σας βοηθήσετε να νιώσετε περισσότερο συγκεντρωμένοι σε οτιδήποτε μπορεί να σας διευκολύνει ώστε να ξεπεράσετε την πρόκληση που αντιμετωπίζετε.
Τι δεν μπορώ να ελέγξω;
Μερικές φορές υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Είτε πρόκειται για τους άλλους ανθρώπους, τη μητέρα φύση ή απλά τον κακό συγχρονισμό, ανεξάρτητα από τις δικές μας επιθυμίες δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα. Βρείτε χρόνο να διερευνήσετε τη δυσκολία που αντιμετωπίζετε, να αναγνωρίσετε οτιδήποτε δεν μπορείτε να ελέγξετε και μετά ξεπεράστε το. Πολύ συχνά προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε όλες τις δυσκολίες μας ταυτόχρονα και αυτό μας καταβάλλει. Η δυνατότητα διαχωρισμού ανάμεσα σε εκείνα που περνούν κι εκείνα που δεν περνούν από το χέρι σας μειώνουν τη βαρύτητα του προβλήματος που αντιμετωπίζετε, χαμηλώνοντας τα επίπεδα του άγχους που βιώνετε και καθιστώντας το δρόμο προς την επίλυσή του προβλήματος προσβάσιμο.
Ποια είναι η συναισθηματική σας κατάσταση;
Το να λαμβάνουμε αποφάσεις όταν μας πλημμυρίζουν τα συναισθήματα που συνοδεύουν τις δύσκολες καταστάσεις είναι ότι χειρότερο μπορούμε να κάνουμε. Είναι πολύ πιο πιθανό να λάβουμε λανθασμένες αποφάσεις όταν είμαστε σε κακή συναισθηματική κατάσταση. Η δυνατότητα να αναγνωρίζουμε ότι δεν είμαστε στην καλύτερη κατάσταση όταν αντιμετωπίζουμε δοκιμασίες μας επιτρέπει να κάνουμε ένα διάλειμμα, να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και να φτιάξουμε τη διάθεσή μας πρώτα, ώστε να παίρνουμε σωστότερες αποφάσεις. Όταν παίρνουμε αποφάσεις ψύχραιμα, είναι πιο πιθανό να νιώσουμε πιο δυνατοί και έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις.
Τι είναι πιο σημαντικό να κάνω τώρα;
Μερικές φορές το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην κάνουμε τίποτα. Άλλες φορές τα καλύτερο είναι να κάνουμε ένα τηλεφώνημα. Το να εστιάζουμε στο να κάνουμε το καλύτερο αυτή τη στιγμή όταν περνάμε δοκιμασίες μας βοηθάει να μένουμε συγκεντρωμένοι και να χαλαρώνουμε το νευρικό μας σύστημα. Η πρόοδος είναι πρόοδος και ακόμα και αν είναι μικρή ενισχύει την αυτοεκτίμησή μας.
Τι μπορώ να μάθω από αυτό;
Από κάθε δυσκολία μπορούμε να αντλήσουμε γνώση. Όσο τρελό κι αν ακούγεται, αν καταφέρουμε να εντοπίσουμε ακόμα και το πιο μικρό μάθημα, το παραμικρό κίνητρο στη δοκιμασία που περνάμε, μας βοηθάει να την αντιμετωπίσουμε πιο θετικά. Επιπλέον, αποτελεί μια ώθηση να προχωρήσουμε μπροστά, είτε πρόκειται για βελτίωση στην κατάσταση της υγείας μας, για περισσότερη σταθερότητα στα οικονομικά μας, ή για μια συμφιλίωση. Το συναίσθημα της αγωνίας χωρίς απώτερο σκοπό σας κάνει να αισθάνεστε αβοήθητοι. Προσπάθησε να αλλάξεις την αντίληψή σου για τα γεγονότα αλλάζοντας την ερώτηση «Γιατί σε μένα;» σε «Τι μπορώ να μάθω από αυτή τη δοκιμασία;». Με αυτό τον νέο τρόπο να βλέπετε τα πράγματα θα μετατρέψετε την δοκιμασία, από κακοτυχία σε πρόβλημα που μπορεί να επιλυθεί.
Φροντίζω τον εαυτό μου;
Υπάρχει πληθώρα ενδείξεων ότι το άγχος προκαλεί χάος στη φυσική μας κατάσταση και είναι ευρέως γνωστό επίσης πως η σωματική μας υγεία επηρεάζει άμεσα την ψυχική. Όταν αντιμετωπίζουμε προκλήσεις, συνήθως τρώμε λιγότερο, κοιμόμαστε λιγότερο και μειώνουμε την αθλητική μας δραστηριότητα. Οι σκληρές δοκιμασίες μας δημιουργούν την τάση να υπολειτουργούμε. Μην το κάνετε. Το να θυσιάζετε την σωματική σας υγεία δεν θα κάνει τη δυσκολία που αντιμετωπίζετε να περάσει πιο εύκολα ή πιο γρήγορα, αντιθέτως, αν επιβαρύνετε τη φυσική σας κατάσταση ενδέχεται να δυσκολευτείτε να την ξεπεράσετε. Ακολουθήστε ένα φυσιολογικό πρόγραμμα ύπνου, προσέξτε τη διατροφή σας και γυμναστείτε. Διατηρήστε την φυσική σας κατάσταση σε καλό επίπεδο για να ενισχύσετε την πνευματική και συναισθηματική σας κατάσταση.
Τι επιλογές έχω;
Ξεκινήστε μια λίστα και καταγράψτε όλες σας τις επιλογές. Ζυγίστε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα. Η καταγραφή των εναλλακτικών σας, μπορεί να σας βοηθήσει να νιώσετε διαύγεια ώστε να επιλέξετε το μονοπάτι που θα σας οδηγήσει στην υπέρβαση της δυσκολίας που αντιμετωπίζετε. Επίσης θα σας βοηθήσει να συνειδητοποιήσετε ότι έχετε επιλογές και αυτό από μόνο του είναι σημαντικό τις στιγμές που νιώθουμε αβοήθητοι.
Τι θα σημαίνει αυτή η κατάσταση για σας σε πέντε χρόνια;
Μην ασχολείστε με τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας. Πραγματικά σχεδόν το 95% των δυσκολιών που συναντάμε είναι μικροπράγματα. Ας αναλογιστούμε κοιτώντας στο μέλλον, αν η δύσκολη κατάσταση που αντιμετωπίζουμε σήμερα θα έχει σημασία σε πέντε χρόνια μας βοηθά να δούμε τα πράγματα με κάποια προοπτική. Έχουμε την τάση να διαλέγουμε το απαισιόδοξο σενάριο σε κάθε περίπτωση, επομένως αν σας δυσκολεύει να δείτε τα πράγματα από κάποια απόσταση προσπαθήστε να σκεφτείτε κάποια άλλη κατάσταση που στο παρελθόν σας φαινόταν ότι είναι το «τέλος του κόσμου». Πολύ λίγες δυσκολίες έχουν αντίκτυπο που παραμένει διαχρονικά. Αντλείστε δύναμη και κουράγιο από τη γνώση ότι αυτό που αντιμετωπίζετε τώρα δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαντάζεστε.
Οι προκλήσεις και οι δυσκολίες είναι ένα φυσικό κομμάτι της ζωής. Μπορούμε να σταματήσουμε να νιώθουμε αβοήθητοι αν εστιάσουμε στις θετικές πλευρές της ζωή μας.
Πηγή:psychografimata.com
– The times they are a-changin’
Ήδη από τη Δευτέρα είναι σε λειτουργία το νέο Μητρώο Πολιτών το οποίο συνδέει ηλεκτρονικά 1.036 υπηρεσίες Ληξιαρχείου, 325 υπηρεσίες Δημοτολογίου και το Ειδικό Ληξιαρχείο Αθηνών. Το νέο αυτό σύστημα έχει στόχο τη μείωση της γραφειοκρατίας για υπηρεσίες όπως η έκδοση ταυτοτήτων και διαβατηρίων, η έκδοση ΑΜΚΑ, τα πιστοποιητικά για την εγγραφή μαθητών στο σχολείο κ.ά.
Το BBC αποθεώνει τα εκθαμβωτικά χρώματα του Παρθενώνα
Με ένα δημοσίευμα που υμνεί την αρχαία ελληνική τέχνη, η αρθρογράφος του BBC Natalie Haynes επισημαίνει στο βρετανικό κοινό ότι τα αγάλματα που θαυμάζουν σήμερα στα μουσεία δεν ήταν πάντα φτιαγμένα από κατάλευκο μάρμαρο.
Όπως εξηγεί η Heynes τα ανεκτίμητα αυτά έργα τέχνης αποτελούσαν κατα την έναρξη της δημιουργίας τους «μία έκρηξη χρώματος και φανταχτερής διακόσμησης», κάτι που σημαίνει ότι οι περισσότεροι από εμάς έχουμε σχηματίσει λάθος εικόνα στο μυαλό μας για τον αρχαίο κόσμο.
Alma-Tadema «Ο Φειδίας δείχνει την ζωφόρο του Παρθενώνα σε φίλους»
«Όταν ο Βικτωριανός ζωγράφος Lawrence Alma-Tadema παρουσίασε για πρώτη φορά το έργο του “Ο Φειδίας δείχνει τη ζωφόρο του Παρθενώνα σε φιλους” πρέπει να υπήρξε μία ευχάριστη “κυκλικότητα”: ένας ζωγράφος αποκαλύπτει με υπερηφάνεια τον νέο του πίνακα για έναν γλύπτη που αποκαλύπτει με υπερηφάνεια το νέο του γλυπτό. Ήταν το 1868 και, στα μάτια του σύγχρονου θεατή ο πίνακας φαίνεται αρκετά αθώος. Ο Φειδίας, ο γενειοφόρος γλύπτης, στέκεται μπροστά στη Ζωφόρο του Παρθενώνα – τις φιγούρες της οποίας, ανθρώπινες και ζωικές, θα μπορούσε να μελετήσει λεπτομερώς ο Alma-Tadema στο Βρετανικό Μουσείο.
Αυθεντίες της Αθήνας του 5ου αι. θαυμάζουν την εκπληκτική δουλειά του γλύπτη: τις πτυχές των υφασμάτων, το απίστευτο βάθος (σε κάποια σημεία τέσσερα άλογα καλπάζουν το ένα δίπλα στο άλλο μόλις σε λίγα εκατοστά μαρμάρου). Οι θεατές μπορεί επίσης να σχολιάζουν τα σκούρα, πανέμορφα χρώματα που «ζωντανεύουν» το γλυπτό.
Ο Alma-Tadema έκανε μια τολμηρή δήλωση με αυτόν τον πίνακα: το χρώμα είχε χαθεί τελείως από τα γλυπτά όταν αυτά παρουσιάστηκαν στο Βρετανικό Μουσείο. Πάνω από δύο χιλιετίες καιρικών φαινομένων και πολέμου είχαν αποχρωματίσει τελείως το μάρμαρο, λευκαίνοντάς το. Από τον 18ο αιώνα και μετά, πολλοί σημαντικοί ιστορικοί τέχνης προτιμούσαν ακριβώς έτσι τα πράγματα: Συγγραφείς όπως ο Johann Joachim Winckelmann -του οποίου το δίτομο βιβλίο ιστορίας της αρχαίας τέχνης εκδόθηκε το 1764- αρέσκονταν να φαντάζονται τα αρχαία γλυπτά ως ένα ενιαίο σύνολο πανέμορφου, λαμπερού λευκού.
Ο Winckelmann θαύμαζε ιδιαίτερα τα ρωμαϊκά μαρμάρινα αντίγραφα των ελληνικών χάλκινων αγαλμάτων: οι Ρωμαίοι συχνά αντέγραφαν σε μάρμαρο τα ελληνικά πρωτότυπα. Μπορεί κανείς να ξεχωρίσει το μαρμάρινο αντίγραφο ενός χάλκινου έργου αν περιλαμβάνει μια φιγούρα που στηρίζεται σε κάτι: για παράδειγμα, έναν κορμό δέντρου ή ένα ραβδί. Ή ίσως υπάρχει ένα μικρό κομμάτι μαρμάρου που ενώνει τα δύο πόδια μαζί. Το μάρμαρο δεν έχει την αντοχή εφελκυσμού του χαλκού, επομένως απαιτεί επιπλέον στήριξη για να διατηρήσει σταθερές τις φιγούρες.
Όταν, λοιπόν, ο Alma-Tadema ζωγράφισε τη ζωφόρο του Παρθενώνα και συμπεριέλαβε τη εκδοχή για το χαμένο χρώμα που είχε γεννήσει η φαντασία του, διάλεγε πλευρά σε μία «μάχη» της ιστορίας της τέχνης που εξακολουθεί να μαίνεται μέχρι σήμερα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θεωρούν την ιδέα του ζωγραφισμένου μαρμάρου ή του χαλκού προσβλητική για την εικόνα που έχουν σχηματίσει για το παρελθόν, ως ένα λιτό και απέρριτο μέρος.
Ωστόσο, η αρχαία τέχνη αποτελούσε μία έκρηξη χρώματος και φανταχτερής διακόσμησης. Ο Φειδίας -ο πιο διάσημος γλύπτης του καιρού του – δημιούργησε επίσης ένα τεράστιο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου, για να τοποθετηθεί στο εσωτερικό του Παρθενώνα. Αν και το άγαλμα έχει καταστραφεί εδώ και πολύ καιρό, περιγραφή του σώζεται στα γραπτά του αρχαίου ιστορικού, Παυσανία. Μας λέει ότι το άγαλμα ήταν χρυσελεφάντινο: καλυμμένο με χρυσό και ελεφαντόδοντο. Υπάρχει ένα σύγχρονο αντίγραφο του αγάλματος στο Nashville, από τον γλύπτη Alan LeQuire, που σίγουρα “αιχμαλωτίζει” κάτι από το εντυπωσιακό πρωτότυπο.
Ξεθωριασμένα με το πέρασμα του χρόνου
Ακόμα και τα μπρούντζινα αγάλματα θα ήταν πολύ πιο λαμπερά, από ό,τι αφήνει να διαφανεί η σημερινή σκουρόχρωμη εμφάνισή τους: ο μπρούντζος αποκτά μία επίστρωση με την πάροδο του χρόνου. Αυτό που βλέπουμε σήμερα σαν μια ομοιόμορφη πρασινωπή-καφέ κεφαλή θα ήταν κάποτε ανοιχτόχρωμη και γυαλιστερή, σχεδόν χρυσαφιά. Τα μαλλιά θα ήταν βαμμένα σκούρα και το δέρμα μπορεί να ήταν επίσης ζωγραφισμένο. Οι κόγχες των ματιών των αρχαίων αγαλμάτων είναι συχνά άδειες, καθώς τα μάτια δημιουργούνταν ξεχωριστά και τα περισσότερα έχουν χαθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Υπάρχει ένα θαυμάσιο ζευγάρι ελληνικών ματιών στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης, φτιαγμένα από μπρούντζο, μάρμαρο, χαλαζία και οψιδιανό. Οι μπρούντζινες βλεφαρίδες είναι ιδιαίτερα όμορφες, αν και κάπως παράξενες.
Αρχαιολόγοι μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν υπεριώδες φως για να «διαβάσουν» το χρώμα σε αγάλματα που δεν διατηρούν εμφανή σημάδια της διακόσμησής τους. Αν και δεν είναι πάντοτε δυνατό να προσδιοριστούν τα ακριβή χρώματα που είχαν χρησιμοποιηθεί, τα σχέδια που είχαν ζωγραφιστεί πάνω στην επιφάνεια ενός αγάλματος είναι συχνά πιο εύκολο να εντοπιστούν.
Τα αγάλματα από τον Ναό της Αφαίας στην Αίγινα αποτελούν ένα τέλειο παράδειγμα για τα παραπάνω. Τα αγάλματα από το δυτικό αέτωμα του ναού στεγάζονται τώρα στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου, όπου ο Γερμανός αρχαιολόγος Vinzenz Brinkmann τα εξέτασε υπό υπεριώδες φως. Το αέτωμα είχε στο κέντρο του την Αθηνά, με την περίτεχνη περικεφαλαία της να βρίσκεται κάτω από το υψηλότερο σημείο της οροφής. Υπό το υπεριώδες φως, μπορούμε επιτέλους να δούμε το επαναλαμβανόμενο, γεωμετρικό μοτίβο διακόσμησης και το μπροστινό μέρος του μανδύα της.
Ο Τοξότης
Λίγο πιο δίπλα, στο κάτω μέρος της κεκλιμένης οροφής, βρισκόταν η φιγούρα ενός τοξότη (ίσως ο Πάρις, γιος του Πρίαμου της Τροίας). Στα χέρια και τα πόδια του, μπορούμε να διακρίνουμε τα ίχνη ενός μοτίβου διαμαντιών. Ο Brinkmann αφιέρωσε χρόνια ολόκληρα αναβιώνοντας τη διακόσμηση με τα έντονα χρώματα σε αντίγραφα των αγαλμάτων που οι αρχαίοι Έλληνες θα αντίκριζαν παντού γύρω τους. Αυτός ο τοξότης είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά: ένα συνονθύλευμα μπλε, κόκκινων, κίτρινων και πράσινων διαμαντιών που αλληλοσυνδέονται, για να δώσουν στον τοξότη περίτεχνες περικνημίδες και μανίκια. Η φαρέτρα του είναι διακοσμημένη με μία παρόμοια παλέτα χρωμάτων, αλλά με ένα ελαφρώς διαφορετικό σχέδιο, που θυμίζει φολίδες. Το τόξο είναι βαμμένο κόκκινο και χρυσό, ενώ ακόμη και τα βέλη είναι διακοσμημένα με κόκκινο χρώμα. Ο τοξότης είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά κομμάτια στην έκθεση «Πολύχρωμοι Θεοί» του Brinkmann, η οποία κάνει τον γύρο του κόσμου εδώ και μια δεκαπεντατία.
«Ζωντανά» χρώματα
Ο Brinkmann δεν είναι ο μόνος που προσπαθεί να επανεισάγει το χρώμα στην αρχαία γλυπτική. Το Μουσείο Κλασικής Αρχαιολογίας στο Κέιμπριτζ έχει επίσης προσπαθήσει να βάλει χρώμα στις αναδημιουργίες του αρχαίων αγαλμάτων με γύψο. Το πρωτότυπο (πλέον λευκό) άγαλμα «Πεπλοφόρος κόρη» – που αναπαριστά μια νεαρή κοπέλα η οποία φοράει ένα μακρύ φόρεμα με ζώνη στη μέση- εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα. Το φόρεμα στο αντίγραφο του Κέιμπριτζ είναι ζωγραφισμένο με έντονο κόκκινο χρώμα, με μπλε στρίφωμα και διακοσμητικά στοιχεία από μπλε, πράσινο και λευκό. Έχει επίσης αποκτήσει πόδια, που έχουν χαθεί από την αρχική μαρμάρινη έκδοση, καθώς και ένα νέο αριστερό χέρι.
αναδημιουργία της πεπλοφόρου κόρης
Το ίδιο το Μουσείο της Ακρόπολης προσφέρει επίσης και μια χρωματιστή επιλογή: ενθαρρύνει τους επισκέπτες της ιστοσελίδας του να διακοσμήσουν τις δικές τους εκδοχές του πέπλου, τους επιτρέπει να ερευνήσουν αρχαϊκά χρώματα και να δουν ποια ήταν διαθέσιμα στους ζωγράφους στον αρχαίο κόσμο.
Επιπλέον, οι Έλληνες δεν ήταν οι μόνοι που είχαν χρωματιστά αγάλματα: και οι Ρωμαίοι συνήθιζαν με τον ίδιο ενθουσιασμο να «διακοσμούν» το μάρμαρο τους. Ο Paolo Liverani, από το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, εργάστηκε σε ένα πρότζεκτ για την αναδημιουργία του αγάλματος του Αυγούστου της Πρίμα Πόρτα. Το άγαλμα του αυτοκράτορα ανακαλύφθηκε το 1863 και είχε ίχνη του χρώματος που κάποτε το στόλιζε. Ένα γύψινο αντίγραφο του αγάλματος, με την πολυχρωμία του αποκατεστημένη (και, εν μέρει, όπως την φαντάστηκαν), βρίσκεται πλέον στο Μουσείο του Βατικανού.Η διακόσμηση έχει αλλάξει πάρα πολύ σε σχέση με την αρχαία Ελλάδα: το άγαλμα του Αυγούστου χρονολογείται περίπου στο 20 π.Χ. Το προστήθιο της πανοπλίας του Αυγούστου είναι διακοσμημένο όχι με γεωμετρικό σχέδιο, αλλά με φιγούρες. Ο μανδύας του είναι βαθυκόκκινος, οι άκρες του χιτώνα του έχουν έντονο κόκκινο και μπλε χρώμα.
Και πιο νότια στην Ιταλία, έχουμε έναν από τους καλύτερα διατηρημένους χώρους από τον αρχαίο κόσμο. Το Ερκολάνο κοντά στην Πομπηία στον κόλπο της Νάπολης, θάφτηκε στην τέφρα όταν εξερράγη ο Βεζούβιος το 79 μ.Χ. Τα απομεινάρια της πόλης έχουν διατηρηθεί διαφορετικά από αυτά της Πομπηίας, επειδή οι δύο τοποθεσίες βρίσκονται σε διαφορετική απόσταση από το ηφαίστειο.
Η Πομπηία «χτυπήθηκε» με μεγαλύτερα κομμάτια βράχων, για παράδειγμα, που κατέστρεψαν τους πάνω ορόφους των κτιρίων της. Το Ερκολάνο εξακολουθεί να έχει ξύλινα αντικείμενα απανθρακωμένα στη θέση τους, τα οποία είχαν καεί στην Πομπηία. Το 2009, μια ομάδα επιστημόνων στο Σαουθάμπτον ξεκίνησε τη ψηφιακή αναδημιουργία ενός ζωγραφισμένου αγάλματος μίας τραυματισμένης Αμαζόνας που είχε βρεθεί στο Ερκολάνο. Το μπροστινό μέρος του προσώπου της πολεμίστριας είχε καταστραφεί, αλλά τα κόκκινα μαλλιά της, σγουρά με χωρίστρα στη μέση (όπως τα χτένιζαν οι Ρωμαίες) ήταν ορατά.
Το παγκόσμιο κοινό για την έκθεση «Πολύχρωμοι Θεοί» του Brinkmann έχει αποδείξει περίτρανα ότι υπάρχει μια προτίμηση για σύγχρονες αναπαραστάσεις της πολυχρωμίας των αρχαίων αγαλμάτων. Πέρα από οτιδήποτε άλλο, μας υπενθυμίζει πόσο απέχουν οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες από εμάς, παρόλο που συχνά φαντάζουν τόσο οικείοι. Τα άσπρα μαρμάρινα αγάλματα ή οι κίονες που χτίσαμε ως φόρο τιμής στους αρχαίους λένε περισσότερα για εμάς -και τον τρόπο που επιλέγουμε να φανταζόμαστε τον αρχαίο κόσμο- απ ‘ ό,τι για τους ανθρώπους που έζησαν πριν από 2.000 ή περισσότερα χρόνια.
Και ίσως η συζήτηση που είχε διχάσει τον κόσμο της τέχνης για 100 χρόνια, όταν ο Alma-Tadema ζωγράφιζε την δική του εκδοχή του Παρθενώνα, μπορεί εν τέλει να παραμεριστεί. Έχοντας συνηθίσει να βλέπουμε τα άγαλμα της αρχαίας Ελλάδας και της Ρώμης σε αστραφτερό λευκό, μπορούμε να τα καταλάβουμε καλύτερα αν θυμόμαστε τα αρχικά τους χρώματα.»
πηγή thetoc.gr
Κέρδος online 25/1/2018 7:30
