Η αγάπη μου για την Ελλάδα είναι αδιαπραγμάτευτη. Θυμάμαι τον εαυτό μου ως παιδί να φωνάζει “είμαι Ελληνίδα” στις χώρες όπου διαμέναμε με την οικογένεια μου. Μάθαινα στους ξένους συμμαθητές μου ελληνικές λέξεις και τους διηγούμουν ασταμάτητα ιστορίες για τις ομορφιές της χώρας μου. Η δυνατότητα μιας ζωής στο εξωτερικό ήταν πάντα επιλογή, όμως η Ελλάδα με τραβούσε σαν μαγνήτης. Εδώ θέλω να ζω, εδώ να μεγαλώνουν τα παιδιά μου, εδώ να επιχειρώ για κάτι καλύτερο. Δεν σας κρύβω βέβαια ότι, ειδικά τα τελευταία χρόνια, νιώθω μερικές φορές τύψεις γι’ αυτό. Η εκδήλωση όμως που διοργανώθηκε την περασμένη Δευτέρα 5 Μαρτίου: “Κρασί & Δημιουργοί Που Πρεσβεύουν την Ελλάδα”, με έκανε να νιώσω πιο δυνατή, αφού συνειδητοποίησα πόσοι άνθρωποι ακόμα δουλεύουν με πάθος, κόπο, ταλέντο, υπομονή, εκμεταλλευόμενοι τα αγαθά που δίνει η ελληνική γη. 

Η συνέχεια του άρθρου, εδώ.

Η πιο συχνή ερώτηση που μου κάνουν όταν μαθαίνουν ότι σπούδασα φιλοσοφία είναι η εξής: “τελικά υπάρχει Θεός;”. Για κάποιο λόγο, η ιστορία της φιλοσοφίας έχει εκθρέψει την αντίληψη ότι οι “φιλόσοφοι” ή τουλάχιστον όσοι αποφασίζουν να μελετήσουν τα κείμενα στα οποία έχουμε προσδώσει τον όρο “φιλοσοφικά”, καταπιάνονται με μεγάλα και αόριστα ερωτήματα όπως αυτό και άλλα τέτοια πολλά. Ποιο το νόημα της ζωής; Τι είναι σωστό και τι λάθος; Αν κάποιος είχε μια χρονομηχανή, θα ήταν ηθικά εντάξει να σκοτώσει έναν κατά συρροή δολοφόνο όταν είναι ακόμη ανήλικος; 

Η πραγματικότητα βέβαια είναι πολύ διαφορετική, ειδικά για όσους διδάχτηκαν την αγγλοσαξονική σχολή της αναλυτικής φιλοσοφίας. Θυμάμαι ακόμα έναν καθηγητή μου στο πανεπιστήμιο να μας λέει: “ο πρώτος που θα με ρωτήσει αν υπάρχω όντως ή αν είμαι απλά ένα δημιούργημα των αισθήσεών του, θα φάει ένα χαστούκι το οποίο θα του λύσει την απορία”. Με άλλα λόγια, δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί με τέτοια ερωτήματα. 

Η συνέχεια του άρθρου, εδώ.