Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
Όταν διαμορφώνεις ένα τύπο διακυβέρνησης όπου άνθρωποι θα διοικούν άλλους αν θρώπους η μεγάλη δυσκολία έγκειται στο εξής:
θα πρέπει πρώτα να δώσεις την δύναμη στην κυβέρνηση να ελέγχει αυτούς που κυβερνά και έπειτα να την υποχρεώσεις να ελέγχει τον εαυτό της.

James  Madison 

Δημοσιεύτηκε στισ
Κι όμως, υπάρχουν και στην Ελλάδα! Μικρά ξύλινα σπιτάκια, σκαρφαλωμένα πάνω σε δέντρα, άλλα μικρότερα, άλλα μεγαλύτερα, υπόσχονται διακοπές ηρεμίας μέσα στη φύση.
Το Tornos News εντόπισε 10 τέτοια δεντρόσπιτα που νοικιάζονται μέσω γνωστής πλατφόρμας σε διάφορα σημεία στην Ελλάδα. Δύο από αυτά είναι στην Κρήτη και συγκεκριμένα στο Ρέθυμνο.
«Στολίδι μου», Ατσιπόπουλο Ρεθύμνου
Ένα πολυτελές δεντρόσπιτο σε μια έκταση με αιωνόβια ελαιόδεντρα και βελανιδιές, περιτριγυρισμένο από αυλή με γκαζόν, υπόσχεται αξέχαστες διακοπές κοντά στη φύση.
Είναι ένα ευρύχωρο δεντρόσπιτο, με παράθυρα και φεγγίτες που παρέχουν άφθονο φως όλη την ημέρα. Το σαλόνι είναι άνετο και προσφέρει θέα στη βεράντα όπου είναι εγκατεστημένο ένα τζακούζι!
Η κουζίνα είναι εξοπλισμένη με τα απαραίτητα για την ετοιμασία ενός σνακ , η βεράντα έχει έπιπλα εξωτερικού χώρου απ’ όπου οι επισκέπτες απολαμβάνουν τη θέα του δάσους, ενώ στο υπνοδωμάτιο το king size κρεββάτι υπόσχεται γαλήνιο ύπνο υπό τους νυχτερινούς ήχους της φύσης. Υπάρχει μπάνιο με καμπίνα ντους.
Treetop Hideaway, Μονοπάρι Ρεθύμνου
Ένα B&B δεντρόσπιτο στην Κρήτη που διαθέτει θέα στο βουνό, αλλά και χρήση μιας ιδιωτικής πισίνας και ενός μπάρμπεκιου, προσφέρει ένα αναζωογοννητικό διάλειμμα σε μια μποέμ κατάσταση στα όμορφα βουνά του Μονοπαρίου Ρεθύμνου. Το Treetop Hideaway παρακινεί τους επισκέπτες του να βγουν από τα συνηθισμένα και να επιλέξουν μια εναλλακτική λύση διακοπών σε μια μοναδική ιδιοκτησία.
Κάθε πρωί, στο καλάθι που κρέμεται έξω από το μπαλκόνι υπάρχουν διάφορα σπιτικά καλούδια για πρωινό, περιλαμβάνει μπάνιο με ντουζιέρα ενώ πάνω από το κρεββάτι ο φεγγίτης επιτρέπει ανεμπόδιστη θέα στον έναστρο βραδινό ουρανό.
Οι φιλόξενοι ιδιοκτήτες είναι πάντα πρόθυμοι να μυήσουν τους επισκέπτες τους στον κρητικό τρόπο ζωής!
Απαγορεύεται το κάπνισμα για λόγους ασφαλείας.
Δημοσιεύτηκε στισ
A Dark Day
Δυσκολεύομαι να βρω τα λόγια για να γράψω σήμερα για τον άτυχο σμηναγό Γιώργο Μπαλταδώρο, ο οποίος σκοτώθηκε χθες, όταν το αεροσκάφος του κατέπεσε στη θάλασσα ανοιχτά της Σκύρου, υπό αδιευκρίνιστες ακόμη συνθήκες. Λίγο νωρίτερα, το Μιράζ του 34χρονου είχε συμμετάσχει σε επιχείρηση αναχαίτισης δύο τουρκικών F-16 που είχαν παραβιάσει τον εθνικό εναέριο χώρο. 
Ένα τραγικό συμβάν, χωρίς αμφιβολία, ήταν όμως ο αδικοχαμένος σμηναγός θύμα της κακής στιγμής ή ενός ακήρυχτου πολέμου που εμείς, από την ασφάλεια του σπιτιού μας, αντιλαμβανόμαστε επιφανειακά; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι παραβιάσεις, οι αναχαιτίσεις και τα μικροεπεισόδια στο Αιγαίο δεν είναι ένα παιχνίδι. Αφήνουν το σημάδι τους στην ψυχολογία και στην πραγματικότητα αυτών που εμπλέκονται σε αυτές.
Οι ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες κήρυξαν τριήμερο εθνικό πένθος, βρίσκονται σε καθημερινή βάση υπό πιέσεις που αδυνατούμε να φανταστούμε. Ας ελπίσουμε, η τραγική αυτή εξέλιξη να μας αφυπνίσει και να σημάνει την έναρξη μιας νηφάλιας και σοβαρής συζήτησης για τις συνθήκες υπό τις οποίες καλούνται να υπερασπιστούν την ελευθερία μας.
Δημοσιεύτηκε στισ

Ελαιοτουρισμός, μία
πρωτοποριακή πρόταση εναλλακτικού τουρισμού

Στην προώθηση του Ελαιοτουρισμού, μιας νέας μορφής εναλλακτικού τουρισμού στην Κρήτη, η οποία κατάλληλα προβαλλόμενη θα προσελκύσει το ενδιαφέρον τουριστών, που λατρεύουν την γαστρονομία και την υγιεινή διατροφή είναι αφιερωμένη η περιηγητική ημερίδα που ξεκινά σήμερα στην Κρήτη.
Συνδυάζει επισκέψεις σε ποικίλα ελαιοκομικά και αλλά αξιοθέατα, αλλά και σημαντικές επισκέψεις, ξεναγήσεις και ενημερώσεις στην περιοχή Βατόλακκου, Σκηνέ και Βοτανικού Πάρκου.
Στόχος, οι επιχειρήσεις που θα συμμετέχουν να ενημερωθούν και να εντάξουν στα προγράμματα των τουριστικών διαδρομών που οργανώνουν και τα σημεία που σχετίζονται με τον πολιτισμό και την υγιεινή και γευστική αξία του ελαιολάδου και των άλλων ποιοτικών και φημισμένων τοπικών προϊόντων της περιοχής, όπως κρασιού εσπεριδοειδών, αβοκάντο κ.ά.
Η ημερίδα αυτή που οργανώνεται από τον Δήμο Πλατανιά και τον ΣΕΔΗΚ σε συνεργασία και με τον Σύνδεσμο Τουριστικών Γραφείων Δ. Κρήτης, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Βατόλακκου, το Τσιράκειο ίδρυμα, το Βοτανικό Πάρκο κ.ά. τοπικούς συλλογικούς και ιδιωτικούς φορείς αποσκοπεί, όπως δήλωσε ο Δήμαρχος Πλατανιά κ. Μαλανδράκης, «στην ανάδειξη των ελαιοκομικών και άλλων περιβαλλοντικών αξιοθέατων της περιοχής αυτής στο ευρύ τοπικό κοινό, αλλά και στους ξένους τουρίστες της περιοχής με απώτερο στόχο την ανάπτυξη Τουρισμού στην περιοχή.
Αποβλέπει στην ευαισθητοποίηση του κοινού και των τουριστικών επιχειρήσεων της Κρήτης για την προώθηση του Ελαιοτουρισμού, σαν μια μορφή εναλλακτικού τουρισμού στην Κρήτη, η οποία κατάλληλα προβαλλόμενη θα προσελκύσει το ενδιαφέρον πολλών μέσης και άνω ηλικίας τουριστών, που ενδιαφέρονται για τη γαστρονομία αλλά και την υγεία τους. Έτσι θα επιτύχουμε ανάπτυξη του τουρισμού στην ενδοχώρα, ενώ έμμεσα θα προβάλουμε και το ελαιόλαδο της Κρήτης.»
Το πρόγραμμα της περιηγητικής ημερίδας, περιλαμβάνει επισκέψεις, ξεναγήσεις και ενημερώσεις σε πέντε βασικά σημεία. Την Υψωμένη ελιά, το Μουσείο λαδιού Δερμιτζάκη και το Οινοποιείο Μανουσάκη στον Βατόλακσο, το Τσιράκειο ίδρυμα στον Σκηνές και το Βοτανικό Πάρκο στην επαρχιακή οδό Φουρνέ-Λάκκοι.
Στην εκδήλωση αναμένεται να συμμετάσχουν, εκτός από τους κατοίκους της περιοχής και ενδιαφερόμενοι από τα Χανιά και άλλες περιοχές καθώς και οι εκπρόσωποι τουριστικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή.
Τι σημαίνει και πώς πρόεκυψε η ονομασία «Υψωμένη Ελιά»
Η «Υψωμένη Ελιά Βατολάκκου, δεν είναι όπως φαντάζεται κάνεις, κάποιο δέντρο που βρίσκεται πάνω σε κάποιο λόφο ή άλλο ύψωμα από το οποίο πήρε την ονομασία. Σύμφωνα με τον Γιάννη Γαλανάκη από τον Αλατόλακκο, είναι μια από τις πολλές παρόμοιες Ελιές που υπήρχαν παλαιότερα στον Βατόλακκο και θεωρούνταν από τους κατοίκους δέντρα ιερά γιατί προστάτευαν το χωριό από επιδημίες ή χρησίμευαν και για παρακλήσεις, για πρόκληση βροχών που γινόταν με λιτανείες στις οποίες συμμετείχε και ο Ιερέας, ο όποιος τοποθετούσε σε μια τρύπα στον κορμό τους λιβάνι ή άλλο άγιασμα.

Όπως αναφέρεται και στην πινακίδα που έχει αναρτηθεί στην Ελιά, από έρευνα του ΣΕΔΗΚ διαπιστώθηκε ότι η «Υψωμένη Ελιά» θεωρείται η ελιά που δέχτηκε από τον Ιερέα εκκλησιαστικό «ύψωμα». Ονομάζεται δε «ύψωμα» σε πολλές Εκκλησιές της Κρήτης, ένα κομμάτι από τη σφραγίδα του πρόσφορου το οποίο, σύμφωνα με τον Πρωτ. Δρ, Θ.Σ. Χριστοδούλου, υψώνεται από τον Ιερέα στην Αγία Πρόθεση.
Δημοσιεύτηκε στισ

Το Rec με τον πατέρα Φιλόθεο Φάρο μεταδόθηκε το Μ. Σάββατο 7 Απριλίου στο Ραδιόφωνο 24/7.



Σοφός.
 Εργάστηκε για χρόνια ως κληρικός και ψυχοθεραπευτής, από νοσοκομεία και κλινικές στη Βοστώνη μέχρι το εκκλησάκι του Άγιου Νικόλα του Ραγκαβά στην Πλάκα.
Πιστεύει ότι ο έρωτας (απ’ όπου κι αν προέρχεται), είναι η πιο βασική ανθρώπινη ανάγκη.
 Οι παραδοσιακοί κληρικοί, αυτοί με τα χρυσά και τα ακριβά αυτοκίνητα, τον αποφεύγουν μετά βδελυγμίας.
 Επιμένει ότι έχουμε σκοτώσει τον Θεό μέσα μας, και πιθανότατα έχει δίκιο.
Αυτά είναι μερικά από τα καλύτερα σημεία της συνέντευξης:
“Όταν ήμουν 11 χρονών, ο πατέρας μου με πήρε στο μαγαζί (σ.σ. κουρείο στην Τρούμπα), όχι για να βγάλω χρήματα, αλλά για να με φέρει σε επαφή με την πραγματικότητα και νομίζω ότι ένα από τα χαρακτηριστικά μου είναι ότι βρίσκομαι διαρκώς σε επαφή με την πραγματικότητα. Μπορεί να το οφείλω στον πατέρα μου αυτό, και στην Τρούμπα”.
“Το να λέμε ότι κάποιος μας συγχωρεί ταυτόχρονα υπαινίσσεται ότι αυτός ο κάποιος είναι μνησίκακος. Ότι κάτι του έχουμε κάνει και μας το κρατάει. Ο Θεός δεν είναι μνησίκακος, μόνο αγαπά. Δεν πολυκαταλαβαίνω λοιπόν την έννοια της συγγνώμης από τον Θεό, αφού μόνο αγαπάει”.
“Από μικρός έλεγα ότι θα γίνω παπάς. Στην εφηβεία σταμάτησα να το λέω και γύρω στα 20, είχα δει ένα θεατρικό με τη Λαμπέτη και τον Μουσούρη, που έπαιζε έναν επίσκοπο. Με συγκίνησε αυτή η παράσταση. Δεν ήταν η παράσταση ο λόγος, αλλά στάθηκε η αφορμή να ξαναγυρίσω στην ιδέα να γίνω κληρικός”.
“Ζούμε σε μια εποχή που εκθειάζει τη νεότητα και πολλοί ηλικιωμένοι προσπαθούν να δίνουν την εντύπωση ότι είναι νέοι. Για μένα, η νεότητά μου ήταν μια θλιβερή περίοδος. Ήμουν ένα ανόητο παιδάκι με πολλές ψευδαισθήσεις. Προφανώς δεν ήταν εξασφαλισμένη η εσωτερική μου αυτοπεποίθηση. Κι όταν κάποιος έχει ανασφάλεια, καταφεύγει σε μεγαλομανία, φαντάζεται πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα”.
“Ένα τραγικό που συμβαίνει σήμερα είναι ότι το παιδί πρέπει να το διαμορφώσουν δύο άνθρωποι. Η δημιουργία ενός νέου ανθρώπου είναι μια τεράστια υπόθεση για οποιουσδήποτε δύο ανθρώπους. Και δυστυχώς δεν υπάρχει κοινοτικό πνεύμα στην εποχή μας”.
Ακούστε ολόκληρο το Rec με τον πατέρα Φιλόθεο Φάρο:
“Το κήρυγμα δεν είναι διδασκαλία. Κάποτε έκανα μια συνέντευξη στην τηλεόραση και μιλούσαμε για τον καταληκτικό ασθενή. Ειπώθηκε λοιπόν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν λένε στον άνθρωπό τους ότι πεθαίνει γιατί τον αγαπούν. Κι εγώ είπα ότι δεν του το λένε, γιατί δεν τον αγαπούν. Γιατί τον απομονώνουν με αυτόν τον τρόπο, τον αφήνουν ολομόναχο. Όταν γύρισα σπίτι λοιπόν, σήκωσα το τηλέφωνο και μια κυρία μου λέει, ποιος είσαι εσύ που θα πεις ότι δεν αγαπώ τον άντρα μου, που του συμπαραστέκομαι δύο χρόνια που πεθαίνει από καρκίνο; Βλέπετε, η γενικότητα ήταν σωστή, αλλά ο άνθρωπος είναι μοναδική περίπτωση. Δεν μπορείς να τον αντιμετωπίσεις με γενικότητες. Ήμουν συντετριμμένος. Της είπα, έχετε δίκιο, ήταν λάθος μου. Έκτοτε, δεν κηρύττω. Κάνω συναντήσεις που είναι διάλογοι”.
“Χωρίς έρωτα δεν μπορεί να γίνει η ένωση. Κι ένας από τους λόγους που το 80% των ζευγαριών μπορεί να είναι συμβατικά είναι ότι δεν γίνονται από έρωτα, αλλά για σκοπιμότητες. Για σεξ, για χρήμα, για κοινωνική αναβάθμιση. Πήρε γιατρό, λέμε. Δεν έχει σημασία αν δεν αισθάνεται τίποτα γι’ αυτόν. Αλλά αυτή θα την πληρώσει πολύ άσχημα και ακόμα πιο πολύ, θα την πληρώσουν τα παιδιά που προκύπτουν από αυτήν την ένωση”.
“Θα σας πω τι είναι παρά φύσιν. Παρά φύσιν είναι να χρησιμοποιείς την ώθηση που σε σπρώχνει στην ένωση, όχι προς την πραγμάτωση της ένωσης, αλλά για να αισθανθείς κάποια ηδονή ή να αποβάλεις τα απόβλητα. Κι εγώ σας λέω, όποιος χρησιμοποιεί αυτή τη φυσική ώθηση προς την ένωση και την κοινωνία με έναν άλλον άνθρωπο, όποιος κι αν είναι αυτός, κάνει κάτι θεάρεστο. Το άλλο είναι το παρά φύσιν”.
“Ο Χριστός κυκλοφορούσε ξιπόλητος και με έναν χιτώνα. Τι σχέση έχει αυτή η εικόνα με αυτό που βλέπουμε σήμερα από τον κλήρο με τα χρυσαφικά; Αυτά είναι μέσα επιβολής και ο Χριστός δεν χρησιμοποίησε καθόλου μέσα επιβολής. Εγώ δεν έχω καμιά ιδιαίτερη επαφή με κληρικούς. Στους διαλόγους που κάνω, δεν έχουν έρθει κληρικοί”.
“Έτσι είναι οι Ορθόδοξοι; Τι καμαρώνουμε ότι το 95% των Ελλήνων είναι Ορθόδοξοι; Ο μέσος Έλληνας έχει μια νοοτροπία αρκετά παρακμιακή και καθόλου χριστιανική επί της ουσίας. Έτσι δεν δημιουργήθηκε αυτή η κρίση; Το όνειρο κάθε μπαμπά και μαμάς ήταν να φέρει με το βύσμα το παιδί από τη μεθόριο, αν ήταν στρατιώτης. Και μέχρι εκεί, μπορεί να το παραβλέψει κανείς. Αλλά αυτό έχει μια συνέπεια. Έφερνες το δικό σου γιο πίσω κι έστελνες το παιδί κάποιου άλλου εκεί, που δεν είχε αυτό το βύσμα. Ξέρετε, πολλοί από μας πια έτσι βλέπουμε και τον Θεό, σαν κάποιον που μας κάνει ρουσφέτια”.
“Τα παιδιά έμαθαν μόνο να παίρνουν. Και μεγαλώνουν και γερνάνε και δεν ξέρουν να κάνουν κάτι άλλο. Αλλά ξέρετε ο άνθρωπος πλουτίζει όταν δίνει, όχι όταν παίρνει. Όταν παίρνει, γίνεται ζητιάνος”.
“Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν ερωτεύεται, που δεν βασανίζεται”.
(κεντρική φωτογραφία: screenshot από Amen.gr)
Δημοσιεύτηκε στισ

Η παραχάραξη της Αριστεράς

Της Λίνας Αλεξίου, Δημοσιογράφου

11/04/2018

Έχουν περάσει κοντά τριάντα επτά χρόνια από τότε που νεαρή δημοσιογράφος βρέθηκα για την εφημερίδα μου στην επέτειο της επανάστασης των Σαντινίστας στη Νικαράγουα. Σ’ αυτή την πάμφτωχη, λεηλατημένη χώρα, τη μικρή πολύπαθη χώρα της Κεντρικής Αμερικής. Άλλος κόσμος που δεν τον φανταζόταν κανείς από τους δημοσιογράφους που μετείχαμε σ’ εκείνη τη διεθνή αποστολή. Η φιγούρα του Αουγούστο Σαντίνο, του επαναστάτη που έδωσε τη ζωή του στον αγώνα κατά της αμερικανικής κατοχής και του δικτατορικού καθεστώτος, για την εθνική ανεξαρτησία, δέσποζε στο ομώνυμο αεροδρόμιο της πρωτεύουσας Μανάγουα. Του Σαντίνο (που από το όνομά του γεννήθηκαν οι Σαντινίστας, αυτοί που τότε λοιδορήθηκαν από τη δική μας Δεξιά), ήρωα από τα τριάντα εννέα του χρόνια, όταν τον σκότωσε η αμερικανοκρατούμενη δικτατορία των Σομόζα. 
Στη συνέντευξη Τύπου που μας έδωσε τότε ο θεωρητικός των Σαντινίστας και υπουργός Εσωτερικών Τομάς Μπόρχε, ρώτησα: «Πείτε μας, τι είστε; Είστε σοσιαλιστές; Είστε κομμουνιστές;» Και πήρα την απάντηση: 
«Οι ταμπέλες είναι καλές μόνο για τα μπουκάλια του ουίσκι. Εμείς είμαστε απλώς Σαντινίστας αντιιμπεριαλιστές». 
Χωρίς να παραγνωρίζω, το αντίθετο μάλιστα, τις αξίες, τους αγώνες, τα ιδεώδη της Αριστεράς ανά τον κόσμο και βέβαια στην Ελλάδα, έμεινα σ’ αυτή τη μικρή συμβολική δήλωση: «Οι ταμπέλες είναι καλές μόνο για τα μπουκάλια του ουίσκι». Σκεφτόμουν – και αργότερα έζησα – πολλά και οδυνηρά παραδείγματα δηλωμένων «αριστερών» που χρησιμοποίησαν την ταμπέλα για να την κουρελιάσουν με τις πράξεις τους. Σκεφτόμουν – και πάντα σκέφτομαι – τους στίχους του Μανόλη Αναγνωστάκη στο συγκλονιστικό ποίημα του «Μιλώ», που μελοποίησε ο Μίκης στη δική μας δικτατορία. 
Τόσα χρόνια μετά την εμπειρία της Νικαράγουα – και πολλά πολλά περισσότερα από τότε που έμαθα πως Αριστερά σημαίνει αγώνας για Δικαιοσύνη, αξίες για κοινωνική απελευθέρωση και αξιοπρέπεια, συνέπεια λόγων και πράξης, υπερπάντων υπεράσπιση της λαϊκής κυριαρχίας και τόσα άλλα – βρίσκομαι σήμερα στον τόπο μου μπροστά στην παραχάραξη της Αριστεράς εν ονόματι της εξουσίας. Δεν φανταζόμουν, όπως τόσοι άλλοι, πόσο γρήγορα και δόλια η Αριστερά, που διακήρυσσε το όραμα και την ελπίδα, θα κατέληγε να υπηρετεί με συνέπεια τον εφιάλτη της. 
Μιλώ, βέβαια, για την κυβερνώσα «Αριστερά» στη χώρα μας. Εκχώρησε το αριστερό ιδεώδες, αυτό που είχε μείνει όρθιο σε χρόνια σκληρά και μαύρα, σε διώξεις και βαρβαρότητες, σε δικτατορίες, φυλακές και εξορίες, σε νέους δυνάστες, εξωχώριους! Η «πρώτη φορά Αριστερά» τελεύτησε τον Ιούλιο του 2015, όταν υπέγραψε – και αυτή – την παράδοση της εθνικής κυριαρχίας στους νέους κυρίαρχους της νέας τάξης πραγμάτων, με το οδυνηρότερο όλων τρίτο μνημόνιο. Τελεύτησε όταν απεμπόλησε το συντριπτικό δημοψήφισμα του 62% και μπήκε στο «κόλπο γκρόσο» της αναίρεσης της πεμπτουσίας των αριστερών αγώνων: Της Αντίστασης. 
Έκτοτε, με απαρέγκλιτη γραμμή, επικαλούμενη τη σωτηρία – τάχα – της χώρας μας, χορεύει στην αρένα της εξουσίας το χορό της εξαπάτησης. Και εφαρμόζει όλα, μα όλα, όσα παραχαράσσουν την έννοια της Αριστεράς, συγκροτημένα, μεθοδικά, όπως κελεύουν δανειστές και τρόικες. Η Βουλή νομοθετεί ό, τι υπαγορεύει η συνθήκη της υποταγής. 
Πριν από δύο μήνες περίπου, η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt έγραψε σε άρθρο της: 
«Η Ελλάδα είναι ένα κράτος υπό ξένη διοίκηση». 
Έτσι απερίφραστα, …ωμά κι ωστόσο αληθινά. Ούτε στον ελληνικό Τύπο ούτε στην τηλεόραση το είδαμε. Γιατί; Μήπως και μάθουμε αυτό που ξέρουμε; Μήπως και επηρεαστεί το …ηθικό μας; Η πραγματικότητα δεν κρύβεται. Ούτε η αλαζονεία των κυβερνώντων αριστερών, σφιχταγκαλιασμένων με το ψεύδος και την συστηματική κατολίσθηση με πομφόλυγες στην αγοραία φιλαυτία. Το μέγιστο κατόρθωμά τους είναι η σπίλωση του ονόματος που άλλοτε επικαλούνταν – της Αριστεράς. Ο ευτελισμός και η παραχάραξη χειροκροτούνται από το συνονθύλευμα των κυβερνώντων. 
Ο νέος στρατός ημετέρων συγκροτείται αδιάντροπα με την εξαγορά και την εξυπηρέτηση γνωστών και αγνώστων «φιλικά προσκείμενων», δίχως αναστολή. Και ο τόπος; Πού πάει ο τόπος; Στα τσακίδια της εκατονταετούς δέσμευσης της δημόσιας περιουσίας – που ήδη ξεπουλιέται ταχύτατα – στον εκπατρισμό των νέων, στη χαμοζωή εκατοντάδων και εκατοντάδων χιλιάδων. 
Δεν μπόρεσαν ν’ αντισταθούν, μας είπαν, μπροστά στο δίλημμα «ευρώ ή δραχμή». Το πλαστό δίλημμα. Κουράστηκαν – τι τραγέλαφος! – από μια 17ωρη διαπραγμάτευση. Αυτή ήταν η …αντίσταση. Είχαμε, είπαν, αυταπάτες. Η αλήθεια; Φοβήθηκαν να χάσουν την εξουσία. Φοβήθηκαν οι «αριστεροί» να πέσουν μαχόμενοι και να ξανασηκωθούν για ν’ αρχίσουν αυτό που ορίζει το χρέος του αγώνα. 
Κάποια στιγμή, οι παραχαράκτες που καμώνονται τους αριστερούς, θα βρουν το πορτραίτο τους στην αραχνιασμένη γωνιά της νιότης τους. Δε θα ξαφνιαστούν γιατί ήδη γνωρίζουν πως εκεί τους περιμένει εφιαλτικά γερασμένο, ασύστολα κακοφορμισμένο, όπως το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι.