Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
 Ο Κ. Καραμαλής περιγράφει παραστατικά τις αντίξοες συνθήκες που αντιμετώπισε για να σπουδάσει  :

« εν τω μεταξύ η οικογένεια μεγάλωσε ,τα οικονομικά της επιδεινώθηκαν λόγω της καπνικής κρίσεως και αι δύσκολίαι επολλαπλασιάσθισαν.  Διήνυα το δεύτερο έτος του πανεπιστημίου όταν ο πατέρας μου μου έγραψε ότι αδυνατεί να χρηματοδοτήσει περαιτέρω τα σπουδάς μου.
 Ενθυμούμαι η θλίψη που εξέφραζε το γράμμα του και διότι θα διέκοπτα τας σπουδάς μου  αλλά και διότι ο συνεταιρισμός του χωριού  του ηρνήθη δάνειο  με την δήλωση ότι δεν είναι ανάγκη να σπουδάσει τα παιδιά του όπως δε σπουδάζουν τα δικά μας .
Τα ανθρώπινα πάθη στις μικρές κοινωνίες εκδηλώνονται πιο έντονα παρά  στις μεγάλες είναι φυσικό αυτό δεδομένου ότι ο φθόνος που ευρίσκεται στην ρίζα όλων των παθών δεν αναπτύσσεται πάρα μεταξύ γνωστών και ομοίων .  
Τότε  βρέθηκα στην ανάγκη να εργαστώ  για να συνεχίσω τις σπουδές μου  ανέλαβε την αντιπροσωπεία μιας  ασφαλιστικής εταιρείας και περιερχόμην εις τα χωριά της Μακεδονίας κάνοντας ασφαλιστικά συμβόλαια και στην προσπάθεια αυτήν επέτυχα  πέραν πάσης προσδοκίας και κέρδιζα τόσα χρήματα ώστε όχι μόνο να καλύπτω τα δικά μου έξοδα αλλά και να σπουδάζω και το δεύτερο αδερφό μου και να εξοφλώ και τοκογλυφικά χρέη του πατρός μου .

Ενθυμούμαι δε, την  βαθιά ικανοποίηση που αισθάνθηκα όταν αφού συγκέντρωσαν αξιόλογο πόσο επήγα στο χωριό με δώρα δια τα αδέλφια μου και παρήγγειλα στο μπακάλη μια σημαντική ποσότητα τροφίμων δια τις ανάγκες του σπιτιού που πράγματι υπέφερε .
Υπο τας συνθήκας αυτάς τελείωσα τας σπουδάς μου χωρίς τακτικήν φοίτησιν εισ το πανεπιστήμιον .

Κ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

Δημοσιεύτηκε στισ
H φωτογραφία δεν είναι καθόλου αυτό που πολλοί νομίζουν-μια δηλαδή φυσική απεικόνιση του κόσμου.
 Περιέχοντας τον κώδικα του βλέμματος, μεταφέρει και επιβάλλει τη δυτική αναπαράσταση του κόσμου.
Ενα βλέμμα που, καθόλου τυχαία, είναι το ίδιο που τη γέννησε, την ανέθρεψε και την επέβαλε παγκόσμια».


Νίκος Παναγιωτόπουλος φωτογράφος
Δημοσιεύτηκε στισ

Το πρώτο δυστύχημα της

Ολυμπιακής Αεροπορίας

Συνέβη στις 29 Οκτωβρίου 1959, όταν το αεροπλάνο που εκτελούσε το απογευματινό δρομολόγιο της νεοσύστατης Ολυμπιακής Αεροπορίας από την Αθήνα προς τη Θεσσαλονίκη κατέπεσε λίγο μετά την απογείωσή του από το αεροδρόμιο του Ελληνικού, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους και οι 18 επιβαίνοντες.
Το αεροπλάνο, ελικοφόρο τύπου DC-3 (Ντακότα), με κυβερνήτη τον απόστρατο σμήναρχο της Πολεμικής Αεροπορίας Αναστάσιο Καλοβυρνά, απογειώθηκε από το αεροδρόμιο του Ελληνικού στις 17:10, με δεκάλεπτη καθυστέρηση. Εκτελούσε την πτήση 214 προς Θεσσαλονίκη, με τριμελές πλήρωμα και 15 επιβάτες, από τους οποίους δύο ήταν Αυστριακοί.
Δύο λεπτά μετά την απογείωση, ο κυβερνήτης του ανέφερε δια του ραδιοτηλεφώνου στον πύργο ελέγχου ότι η πτήση «έχει καλώς». Σύμφωνα με τους τότε κανονισμούς πτήσης, ο κυβερνήτης είχε την υποχρέωση μέχρι τις 17:25 να έλθει σε επαφή με το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Τανάγρας και να ενημερώσει για την πορεία του.
Η επαφή δεν έγινε μέχρι την προκαθορισμένη ώρα, αλλά ο αρμόδιος αξιωματικός της Τανάγρας δεν ανησύχησε, καθώς υπέθεσε ότι η καθυστέρηση οφειλόταν στην αντίστοιχη καθυστέρηση της απογείωσης του αεροπλάνου. Όταν, όμως, πέρασε και η 6η απογευματινή χωρίς να ληφθεί σήμα από τη Ντακότα, σήμανε συναγερμός.
Η αρμόδια υπηρεσία της Ολυμπιακής Αεροπορίας μάταια προσπαθούσε να έλθει σε επαφή με το αεροπλάνο. Τα άσχημα μαντάτα δεν άργησαν να έλθουν. Ένας βοσκός είδε ένα αεροπλάνο να πέφτει φλεγόμενο μεταξύ Αυλώνα (Κακοσάλεσι παλαιότερα) και Μαλακάσας και ειδοποίησε τη Χωροφυλακή κι αυτή με τη σειρά της τους αρμοδίους.
Οι άνδρες της τοπικής Χωροφυλακής που μετέβησαν πρώτοι στην περιοχή του δυστυχήματος βρέθηκαν μπροστά σ’ ένα φριχτό θέαμα. Τα πτώματα των επιβαινόντων είχαν διαμελισθεί και απανθρακωθεί σε τέτοιο σημείο, που ήταν αδύνατο να αναγνωρισθούν. Ακολούθησαν οι εμπειρογνώμονες, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι ένα από τα φτερά του αεροπλάνου είχε αποκοπεί και ότι βρισκόταν σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από την άτρακτο του αεροπλάνου.
Από την πρώτη στιγμή υπήρχαν αντιφατικές εκτιμήσεις για τα αίτια του δυστυχήματος. Η κυβέρνηση Καραμανλή επικαλέστηκε τις άσχημες καιρικές συνθήκες, ενώ η Ένωση Ιπταμένων Πολιτικής Αεροπορίας θεώρησε υπεύθυνη την ιδιοκτησία της Ολυμπιακής Αεροπορίας, δηλαδή τον Αριστοτέλη Ωνάση, για ελλιπή συντήρηση των αεροσκαφών και την υπεραπασχόληση του ιπτάμενου προσωπικού. Το επίσημο πόρισμα, που εκδόθηκε αρκετούς μήνες αργότερα, έδειξε ως βασικό αίτιο του δυστυχήματος τη βλάβη του κινητήρα κατά τη διάρκεια της απογείωσης.
Δημοσιεύτηκε στισ

**”Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται.” 

Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δημοσιεύτηκε στισ

Οδήγηση από τα 17 – Ποια είναι η άποψη των ασφαλιστικών εταιρειών

Τα επασφάλιστρα, οι τρόποι αξιολόγησης και οι διασταυρώσεις για τα ανασφάλιστα οχήματα

12:45
12:45

in.gr

15 Μαΐου 2018, 12:59

Ο κ. Κωνσταντίνος Μπερτσιάς, εκπρόσωπος του κλάδου αυτοκινήτου της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδας μιλά στον Βαγγέλη Κιούση για την προωθούμενη ρύθμιση που θα επιτρέπει την λήψη άδειας οδήγησης στα 17 έτη, σχολιάζει την κατάσταση στο επικουρικό κεφάλαιο και αποκαλύπτει πόσο συχνά μπορούν να πραγματοποιούνται οι διασταυρώσεις για τον εντοπισμό των ανασφάλιστων οχημάτων. 
Δημοσιεύτηκε στισ
Who Said What
“Ο Θεός της Ελλάδας δεν βαρέθηκε την Ελλάδα. Ίσως βαρέθηκε τους Έλληνες.” 
Πάντα ενδιαφέροντα και επίκαιρα τα όσα έχει να πει η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, η βυζαντινολόγος-ιστορικός και πρώτη γυναίκα πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόννης. Διαβάστε εδώτην συνέντευξη που παραχώρησε στο BHMAgazino και τον Θανάση Λάλα.
Δημοσιεύτηκε στισ

Ο καλός μαρξιστής

Τρίτη, Μαΐου 15, 2018  

Αν θέλεις να είσαι ένα καλός μαρξιστής θα πρέπει να γνωρίζεις ότι η μεγαλύτερη αδυναμία του ανθρώπινου είδους είναι η ανικανότητα του στο να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες που του έχει θέσει ο μαρξισμός. Μπορεί μια από τις βασικές αρχές του μαρξισμού να είναι ότι η ανθρώπινη φύση είναι τελειοποιήσιμη, αλλά το πρόβλημα του μαρξισμού είναι ότι για επιτυχημένη εφαρμογή του χρειάζεται να προϋπάρχει ο «νέος άνθρωπος» που μόνο ο μαρξισμός μπορεί να δημιουργήσει, και επομένως, στο συγκεκριμένο σημείο παρουσιάζεται ένα αντίστροφο «έκανε η κότα το αυγό ή το αυγό την κότα».
Και μια και αναφέραμε κάτι για αυγά, να σημειώσουμε ότι έγιναν υπέρογκες προσπάθειες σε όλα τα μαρξιστικά καθεστώτα ώστε να παραχθούν ομελέτες, πολιτικά μιλώντας πάντοτε. Έσπασαν περί τα 100 εκατομμύρια αυγά, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα λόγω των προαναφερθέντων αντικειμενικών δυσκολιών. Ο Στάλιν είχε πει ότι «εμείς οι κομμουνιστές είμαστε άνθρωποι με ιδιαίτερη σύσταση. Είμαστε φτιαγμένοι από ξεχωριστό υλικό», αρθρώνοντας για πρώτη φορά το αριστερό πλεονέκτημα. Μπορεί ποτέ να μην φτιάχτηκαν οι ομελέτες και μπορεί να μην δημιουργήθηκε ο «νέος άνθρωπος», αλλά τουλάχιστον ο μαρξιστής βρίσκεται σε ένα επίπεδο ανώτερο από όλα τα άλλα μέλη μιας κοινωνίας.
Ο καλός μαρξιστής γνωρίζει ότι το χειρότερο πολιτικό και οικονομικό σύστημα είμαι αυτό της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Όχι μόνο γιατί είναι το τελευταίο στάδιο πριν τον σοσιαλισμό, αλλά γιατί επί της αρχής αντιπροσωπεύει όλα όσα αντιμάχεται ο μαρξισμός. Την πολιτική και οικονομική ελευθερία του ατόμου, την διάκριση των εξουσιών, την ύπαρξη αντικρουόμενων συμφερόντων, τα όρια στην εξάσκηση της πολιτικής εξουσίας, το δικαίωμα στο λάθος. Ο καλός μαρξιστής καταλαβαίνει ότι όλα τα παραπάνω παραβιάζουν το κεκτημένο μιας πεφωτισμένης πρωτοπορίας που γνωρίζει τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και τις πιο απόκρυφες ιστορικές αναγκαιότητες.
Ο καλός μαρξιστής πρέπει να έχει συνειδητοποιήσει, ότι η ευθεία σύγκρουση με την φιλελεύθερη δημοκρατία δεν είναι και η πιο αποτελεσματική μέθοδος για την εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής ουτοπίας. Ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος είναι η διείσδυση σε όλους τους δημόσιους θεσμούς, η σταδιακή μεγέθυνση του κράτους και η επέκταση των εξουσιών του. Η ψευδής συνείδηση αποτρέπει τις μάζες από το να κατανοήσουν ότι όλες τους οι απόψεις περί οικογένειας, θρησκείας, ηθικής και περιουσίας, δεν είναι τίποτε περισσότερο από την εσωτερίκευση της κυρίαρχης ιδεολογίας. Υποσκάπτεις τον θεσμό της οικογένειας την μία, βάζεις έναν ΕΝΦΙΑ την άλλη, και σιγά-σιγά συμβαίνει αυτό που θα ονομάζαμε σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας. Ο καλός μαρξιστής τα γνωρίζει όλα αυτά, το πρόβλημα είναι ότι το αγνοούν όλοι οι υπόλοιποι.
Δημοσιεύτηκε στισ

Πενήντα χρόνια από τον Μάη του 68

από sarant
Τούτες τις μέρες συμπληρωνονται 50 χρόνια από την εξέγερση του Μάη του 1968 στο Παρίσι και στην υπόλοιπη Γαλλία, μια εξέγερση που θα ήταν στενό να τη χαρακτηρίσουμε μόνο φοιτητική ή νεανική, αφού οι εργατικές απεργίες συντάραξαν τη χώρα φτάνοντας στα 11 εκατομμύρια απεργών (απιστευτα μεγάλος αριθμός σε μια χώρα με ούτε 60 εκατ. κατοίκους) και έδωσαν τον τόνο ιδίως τις τελευταίες μέρες του Μάη, όπου η προοπτική της ανατροπής ήταν χειροπιαστή και ο πρόεδρος ντε Γκολ διέφυγε για λίγες ώρες στη Γερμανία.
Ο Μάης του 68 δεν έχει συγκεκριμένη ημερομηνία “έναρξης” αφού οι φοιτητικές κινητοποιήσεις είχαν αρχίσει νωρίτερα από τον Μάιο ενώ οι διαδηλώσεις και καταλήψεις εργοστασίων συνεχίστηκαν και τον Ιούνιο. Κάποιος θα μπορούσε να ορίσει ως κομβικό σημείο τη μεγάλη διαδήλωση στις 10 Μαΐου, αλλά είναι αμφίβολο αν θα συμφωνούσαν πολλοί μαζί του. Η Βικιπαίδεια ορίζει την περίοδο από 2 Μαΐου έως 23 Ιουνίου 1968.
Όπως και άλλες εξεγέρσεις, ο Μάης ξεκίνησε “δι’ ασήμαντον αφορμήν” -αν δεν κάνω λάθος, το αρχικό σημείο τριβής ήταν η απόφαση των πανεπιστημιακών αρχών να χωρίσουν τους κοιτώνες των αγοριών από των κοριτσιών στην εστία της Ναντέρ. Ωστόσο, μετά την κλιμάκωση, οι διεκδικήσεις περιλάμβαναν την παραίτηση της κυβέρνησης και την επαναστατική ανατροπή.
Η εξέγερση δεν πέτυχε πολιτικά τον σκοπό της, ίσως εξαιτίας της ατολμιας της αριστεράς, αλλά η πολιτισμική της επίδραση ήταν τεράστια. Πλούτισε τη γαλλική γλώσσα τουλάχιστον με μια λέξη (soixante-huitard, κατά λέξη εξηνταοχτάρης, που σημαίνει τη γενιά που συμμετείχε στον Μάη του 68 και επηρεάστηκε από το πνεύμα του: σήμερα οι soixante-huitards είναι εξηνταοχτάρηδες και κυριολεκτικά ή ακόμα μεγαλύτεροι) και την παγκόσμια κινηματική παράδοση με πλειάδα από συνθήματα που δεν έχουν γίνει όλα κλισέ.
Πριν από μερικές μέρες, φίλος του ιστολογίου με ρώτησε αν θα έχω άρθρο σχετικά με τον Μάη του 68. Απάντησα αρνητικά, επειδή δεν έχω να πω πολλά πράγματα -δεν έχω εποπτεία του θέματος και δεν θέλω να μιλάω πολύ για πραγματα που δεν τα ξέρω.
Τελικά, όμως, άλλαξα γνώμη. Πέρα από τις λίγες εισαγωγικές σκέψεις που ανέφερα, θα παρουσιάσω μια προσωπική μαρτυρία, άφθονα λινκ και την αναγγελία μιας εκδήλωσης.
Και ξεκινάω από τη μαρτυρία που τη δανείστηκα από τη σελίδα του Κώστα Φέρρη στο Φέισμπουκ. Ο Φέρρης βρισκόταν τότε στο Παρίσι, και δημοσιεύει κάθε τοσο επετειακά σημειώματα. Εδώ διηγείται την ιστορία μιας πασίγνωστης φωτογραφίας από τις διαδηλώσεις του Μάη, που έχει γίνει αφίσα και έχει αναπαραχθεί ίσως σε εκατομμύρια αντίτυπα.
Δευτέρα 13 Μαϊου 1968. Η μεγάλη διαδήλωση (άλλοι λένε 1.000.000, άλλοι 500.000) ολοκληρώνει τη διαδρομή της, και οι καταλήψεις των πανεπιστημίων έχουν ολοκληρωθεί. Μία ομάδα από διαδηλωτές, καταλήγει στην πλατεία Edmond Rostand, εκεί που τέσσερις μέρες πριν είχε αποκαλυφθεί η αμμουδιά κάτω από το ξηλωμένο οδόστρωμα. Η Caroline de Bendern κουράστηκε, και παρακαλεί τον φίλο Jean-Jacques Lebel (δημιουργό των χάππενινγκ) να την πάρει στους ώμους. Μιά κοπέλλα της δίνει μιά σημαία στο χέρι, κι η Καρολίνα τη σηκώνει ν’ ανεμίσει. Οι φωτογράφοι καραδοκούν. Η φωτογραφία κάνει το εξώφυλλο του Paris-Match. Ο παππούς της Καρολίνας στο Λονδίνο, παθαίνει… συγκοπή και την αποκληρώνει! Η φωτογραφία γράφει Ιστορία.
Και εδώ, μια λήψη απο άλλη γωνία, που δεν θα μπορούσε να γίνει διάσημη.
Ανάμεσα στις πολλές εκδηλώσεις που γίνονται αυτες τις μέρες για τον Μάη του 68, σημειώνω την εκδήλωση της πρωτοβουλίας nem68 οπου συμμετέχει ένας φίλος.
Η εκδήλωση με τίτλο Το τέλος της Τέχνης. Λετριστές, Καταστασιακοί και το «ανώνυμο» σκανδαλώδες πνεύμα του Μάη ’68 γίνεται αύριο Τετάρτη 16/5 στις 8μμστον χώρο Ορίζοντας Γεγονότων, Κεραμεικού 88 Αθήνα.