Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
Χ Κώνστας

O ΓΓ Βιομηχανίας πρέπει να διαθέτει 10 χρόνια επαγγελματικής εμπειρίας εκ των οποίων τα 5 στον ιδιωτικό τομέα.
Ο ΓΓ. Εμπορίου όμως χρειάζεται μόνον 5 χρόνια επαγγελματικής εμπειρίας χωρίς να κρίνεται απαραίτητο να έχει δουλέψει στην αγορά, στον ιδιωτικό τομέα.
Αντιθέτως, ο ΓΓ Στρατηγικών και Ιδιωτικών Επενδύσεων πρέπει να διαθέτει 20 χρόνια(!) επαγγελματικής εμπειρίας (χωρίς όμως να γίνεται αναφορά στον ιδιωτικό τομέα) προφανώς γιατί ο σημερινός ΓΓ έχει δουλέψει μόνο στο Δημόσιο και ειδικά στο Πανεπιστήμιο.
Στο ίδιο Υπουργείο, Γενικός Γραμματέας Διοικητικού, δηλαδή αρμόδιος για τη διοίκηση του Υπουργείου πρέπει –σύμφωνα με την προκήρυξη- να διαθέτει 20ετή διοικητική εμπειρία αλλά οπωσδήποτε 10 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα. Με τη διάταξη αυτή εξαιρούνται –αυτομάτως- όλοι τα έμπειρα διοικητικά στελέχη του Υπουργείου. Θα προκριθεί το «δικό μας παιδί»…

Το όργιο φαυλοκρατίας, νεποτισμού και κατάφωρης αδικίας διαπνέει κάθε πτυχή αυτής της διαδικασίας
«ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΝ, ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΝ, ΤΟΜΕΑΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΝ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΩΝ ΤΟΜΕΑΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΝ»

Χ Κώνστας 

Δημοσιεύτηκε στισ

Η σχέση Μαξίμου με τον Ταϊλανδό του Παναθηναϊκού

Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018, 10:05
Η σχέση Μαξίμου με τον Ταϊλανδό του Παναθηναϊκού
0

Ξαφνικά, και από το πουθενά, ο Δημήτρης Κοντομηνάς το 1998 γίνεται μεγαλομέτοχος στην ΠΑΕ Άρης. 

Τι κόλπο είναι αυτό; Φως φανάρι η δουλειά!

Ξαφνικά, και από το πουθενά, ο Βαγγέλης Μυτιληναίος το 2000 γίνεται μεγαλομέτοχος στην ΠΑΕ Ηρακλής. Τι κόλπο είναι αυτό; Φως φανάρι η δουλειά!

Προηγουμένως, από το πουθενά, έγινε μεγαλομέτοχος στον ΠΑΟΚ ο Γιώργος Μπατατούδης. Τι σημαίνουν αυτές οι τρεις ξεφωνημένες περιπτώσεις επιχειρηματιών, οι οποίοι ούτε είχαν σχέση με το ποδόσφαιρο, ούτε με την ομάδα στην οποία έγιναν ιδιοκτήτες, ούτε με τη Θεσσαλονίκη;

Και οι τρεις, Μπατατούδης, Κοντομηνάς, Μυτιληναίος, αν τους ρωτούσες τι έχει μέσα η μπάλα, δεν θα ήξεραν την απάντηση, μέχρι που έμπλεξαν παρά τη θέλησή τους με τον κόσμο των γηπέδων. Και οι τρεις έχασαν με την εμπλοκή τους στο ποδόσφαιρο! Όχι απλώς έχασαν λεφτά και φήμη, έσπασαν τα μούτρα τους. Γιατί οι πολιτικοί, οι αρχηγοί των κομμάτων, οι υπουργοί, οι πρωθυπουργοί είναι τυχοδιώκτες στα νταραβέρια της διαπλοκής.

Ζητάνε οι πολιτικοί από τον τάδε επιχειρηματία να πάρει μία ομάδα. Συμφωνεί ο επιχειρηματίας που έχει νιτερέσο με το Δημόσιο, αλλά στην πορεία ο πρωθυπουργός, ο υπουργός τον πουλάει τον επιχειρηματία. Κάποιοι επιχειρηματίες ωφελήθηκαν με το υπόγειο και φανερό αλισβερίσι με τον πολιτικό, όμως και κάποιοι καταστράφηκαν. Πήγαν φυλακή.

Επί του θέματος. Ποιο είναι το νόημα της όποιας σχέσης, πριν πέσει φως, της ενάντια στη διαπλοκή κυβέρνησης της πρώτης φοράς αριστεράς με τον Ασιάτη ο οποίος θέλει να πάρει τον Παναθηναϊκό; Ένα είναι σίγουρο. Η στα λόγια αριστερή και αντικαπιταλιστική κυβέρνηση ψοφάει για καπιταλιστικές επενδύσεις.

Σίγουρο επίσης είναι ότι ο Ταϊλανδέζος Παϊρότζ τάδε δεν είναι ηλίθιος. Ένα ψώνιο. Να βάλει λεφτά στον Παναθηναϊκό. Να αγοράσει, δηλαδή, μία καταχρεωμένη ανώνυμη εταιρεία, η οποία είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να γίνει κερδοφόρα στην άφραγκη ποδοσφαιρική αγορά της Ελλάδος. Και για να γίνει ο Παναθηναϊκός ανταγωνιστικός σε επίπεδο πρωταθλήματος, η ΠΑΕ χρειάζεται κι άλλα πακέτα, εκτός απ’ εκείνα για την αγοραπωλησία. Και εκείνα που θα καλύψουν τα χρέη.

Αν πεις στον Μαρινάκη ότι κερδίζει έστω ένα ευρώ από τον Ολυμπιακό, θα σου κάνει μήνυση. Το ίδιο, προσβλητικό, θα το θεωρήσει ο Ιβάν Σαββίδης. Άρα, ο Παϊρότζ τάδε παίρνει τον Παναθηναϊκό εν γνώσει του ότι θα βγει χαμένος. Γιατί, τότε, «επενδύει» στο ποδόσφαιρο; Αυτός ξέρει, όπως και ο Έλληνας συμπαίκτης του.

Ο Ταϊλανδός με τα όποια κεφάλαια αντιπροσωπεύει διαχειρίζεται είχε μπουκάρει μέχρι να πάρει τη Μάντσεστερ Σίτι. Πιθανόν να γνώριζε πως δεν μπορούσε να γίνει ιδιοκτήτης της αγγλικής ομάδας, απλά είχε λόγους να δείξει το επιχειρηματικό του ενδιαφέρον.

Επί του θέματος, και με την υποσημείωση ότι ομιλούμε για μπίζνες, όχι για… Παναθηναϊκό. Ποιες να είναι οι επιχειρηματικές σκέψεις του Ταϊλανδού όταν με το καλό τελειώσει το deal με τον Αλαφούζο; Κι αυτές τις σκέψεις τις έχει κάνει μόνος του ή τις έχει συζητήσει με άνθρωπο του Μαξίμου που κάνει κρα για επενδύσεις αλλοδαπών. Και από την κυβέρνηση προς το συμφέρον τους έχουν διάθεση να «διευκολύνουν» ακόμα κι έναν που θέλει να ανοίξει αγοράσει περίπτερο στη γωνία.

……………………..

Το σχέδιο για την «τελική λύση» είναι στο… περίμενε, διάβασε στο apodytiriakias.gr
Τελευταία ενημέρωση: Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018, 11:35
Δημοσιεύτηκε στισ

Πώς χτίστηκε μαξιλάρι ρευστότητας 20 δισ. ευρώ – Τι περιμένει ο ΟΔΔΗΧ για νέα έξοδο

Με εκτεταμένη χρήση των ταμειακών διαθεσίμων φορέων της γενικής κυβέρνησης, κεφάλαια από τον ESM, από τις εκδόσεις ομολόγων και το πρωτογενές πλεόνασμα, το υπουργείο Οικονομικών και ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους έχουν ήδη διαμορφώσει ένα μαξιλάρι ταμειακών διαθεσίμων, ύψους 20 δισ. ευρώ.
Στοιχεία τα οποία άντλησε η HSBC μετά από επαφές με τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους αναφέρουν ταμειακά διαθέσιμα ύψους 20 δισ. ευρώ, ενώ αναμένεται μία ακόμα εκταμίευση από τον ESM της τάξεως των 12 δισ. ευρώ και τα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ έως το 2020 αθροίζουν επιπλέον 18 δισ. ευρώ.
Συνολικά, έως το 2020 η χώρα θα έχει ένα «μαξιλάρι» 50 δισ. ευρώ, όταν οι χρηματοδοτικές της ανάγκες είναι 45 δισ. ευρώ. Η τράπεζα σημείωσε ότι η Ελλάδα είναι πλήρως καλυμμένη χρηματοδοτικά έως το 2020, μήνυμα το οποίο εκπέμπουν εμφατικά τις τελευταίες εβδομάδες στελέχη του ΟΔΔΗΧ , σύμφωνα με πηγές της αγοράς.
Στις αρχές Μαΐου, παρότι στον ΟΔΔΗΧ σκανάρουν καθημερινά την αγορά, άμεσα δεν επίκειται νέα έκδοση ελληνικών ομολόγων. Οι νέες αναταράξεις στις αγορές έχουν στείλει και πάλι τις αποδόσεις των δεκαετών ομολόγων σε επίπεδα άνω του 4%, ενώ στο υπουργείο Οικονομικών και τον ΟΔΔΗΧ περιμένουν «καλές ειδήσεις» πριν κάνουν το επόμενο βήμα στις αγορές.
Μια πρώτη καλή είδηση θεωρείται η ολοκλήρωση της τέταρτης αξιολόγησης, ακόμα καλύτερη όμως θα ήταν η συμφωνία ευρωζώνης με το ΔΝΤ για τη διευθέτηση του χρέους καθώς σε αυτό, εκτός από την πιθανή ενεργοποίηση του προγράμματος του Ταμείου (λίγο απασχολεί τις αγορές, όπως έγραψε η HSBC) θα σήμαινε ότι το ΔΝΤ βάζει σφραγίδα βιωσιμότητας.
Στον βαθμό όπου οι διαπραγματεύσεις για το χρέος εξελιχθούν με θετικό τρόπο στέλνοντας ισχυρό μήνυμα βιωσιμότητας στις αγορές, δεν θα πρέπει να αποκλειστεί μια έκδοση ομολόγων με διάρκεια μεγαλύτερη από τη δεκαετία, από τις αρχές Ιουνίου και μετά.
Στην αντίθετη περίπτωση, όπως έχουμε επαναλάβει, δεν θα πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο παράτασης της αναμονής για τη νέα έξοδο, δεδομένου ότι διαμηνύεται αρμοδίως σε όλους τους τόνους ότι λεφτά -υπό την έννοια του «μαξιλαριού» διαθεσίμων- υπάρχουν.
Πηγή euro2day.gr
Δημοσιεύτηκε στισ

«Γιατί οι έντιμοι και ικανοί συνήθως δεν ασχολούνται με την Πολιτική;»

Ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων (427-347 π.Χ.) γύρω στο 374 π.Χ. έγραψε  το κορυφαίο έργο του Πολιτεία, μέσω του οποίου σχεδίασε την εικόνα του ιδα-νικού πολιτεύματος με επίγνωση του πόσο δύσκολη είναι η πραγματοποίησή του.
Στο έργο αυτό μέσα από την αφήγηση του Σωκράτη αναφέρεται και η συζήτηση που έγινε με θέμα τη φύση της δικαιοσύνης, αλλά κυρίως για τη δημιουργία ενός ιδανικού κράτους, στο οποίο θα κυριαρχεί η ιδέα του αγαθού και το οποίο κράτος θα υφίσταται  για να παρέχει την αληθινή ευτυχία στους πολίτες του. Για να επιτευχθεί όμως αυτό οι άρχοντες πρέπει να εργάζονται για το καλό των άλλων (των αρχομένων) και όχι το δικό τους! Ένα τέτοιο κράτος όμως βρίσκεται στη σφαίρα της ουτοπίας.
Ας δούμε τι ακριβώς γράφει ο Πλάτων για την εξουσία (άρχοντες – πολιτικούς) και τους εξουσιαζόμενους (αρχόμενους – πολίτες) [Πολιτεία, Βιβλίο Α, 346-347].
Αφηγείται ο Σωκράτης:
 «Καμιά τέχνη και καμιά εξουσία δεν έχει ως αντικείμενο της ασχολίας της την δική της προσωπική ωφέλεια, αλλά […] το αντικείμενο της εξουσίας και των προσταγών της είναι η ωφέλεια του εξουσιαζομένου, και το κάνει αυτό έχοντας εμπρός στα μάτια της το συμφέρον του εξουσιαζομένου που είναι ασθενέστερος και όχι το συμφέρον του ισχυροτέρου.
Γι’ αυτό ακριβώς […] κανένας δεν αποφασίζει με τη θέλησή του να γίνεται άρχων [μηδένα ἐθέλειν  ἑκόντα ἄρχειν] και να έχει στα χέρια του την ξένη αθλιότητα, προσπαθώντας να τη διορθώσει, αλλά ζητά μισθό, επειδή όποιος έχει την πρόθεση να δουλέψει ως σωστός τεχνίτης,  όταν οι προσταγές του είναι σύμφωνες με την τέχνη, δεν πράττει ούτε προστάζει ό,τι συμφέρει αυτόν τον ίδιον, αλλά ό,τι συμφέρει τον αρχόμενο. Γι’ αυτήν ακριβώς την αιτία, για όσους πρόκειται να αποφασίσουν να γίνουν άρχοντες, πρέπει να εξασφαλιστεί ως μισθός, ή χρήματα ή τιμή ή τιμωρία, εάν κανένας δεν θέλει να αναλάβει την εξουσία [μισθὸν δεῖν ὑπάρχειν τοῖς μέλλουσιν ἐθελήσειν ἄρχειν, ἢ ἀργύριον ἢ τιμήν, ἢ ζημίαν ἐὰν μὴ ἄρχῃ]».
Τι θέλεις να ειπείς μ’ αυτό Σωκράτη; είπε ο Γλαύκων. Τα δύο είδη του μισθού που ανέφερες μπορώ να τα καταλάβω• δεν αντιλαμβάνομαι όμως πώς εννοείς την τιμωρία και πώς την έχεις βάζεις στην ίδια μοίρα με τον μισθό.
Από την ερώτησή σου εικάζεται ότι δεν μπορείς να καταλάβεις ποιος είναι ο μισθός των εντίμων ανθρώπων, αυτός δηλαδή που παρακινεί τους ενάρετους ανθρώπους να φορτώνονται τα βάρη της εξουσίας, όταν αποφασίζουν να γίνονται άρχοντες, Μήπως δεν γνωρίζεις πως το να αγαπά κάποιος τις τιμές και τα χρήματα, όχι μόνο κατά την γνώμη του λαού, αλλά και στην πραγματικότητα είναι όνειδος;
Αυτό τουλάχιστον το γνωρίζω, είπε.
Γι’ αυτό ακριβώς, είπα εγώ, οι καλοί δεν παρακινούνται ούτε από χρήματα ούτε από τιμές να γίνονται άρχοντες [οὔτε χρημάτων ἕνεκα ἐθέλειν ἄρχειν οἱ ἀγαθοί οὔτε τιμῆς]• γιατί δεν τους αρέσει ούτε λαμβάνοντας φανερά τον μισθό του αξιώματός τους να χαρακτηρίζονται ως έμμισθοι, ούτε να στιγματίζονται ως κλέφτες επωφελούμενοι κρυφά από την άσκηση της εξουσίας [οὔτε γὰρ φανερῶς πραττόμενοι τῆς ἀρχῆς ἕνεκα μισθὸν μισθωτοὶ βούλονται κεκλῆσθαι, οὔτε λάθρᾳ αὐτοὶ ἐκ τῆς ἀρχῆς λαμβάνοντες κλέπται], ούτε πάλι η δόξα μπορεί να είναι κίνητρο γι’ αυτούς, αφού δεν αγαπούν τη δόξα. Δεν πρόκειται λοιπόν αυτοί να αποφασίσουν να γίνουν άρχοντες, αν δεν αναγκαστούν και απειληθούν με τιμωρία. Εξ αιτίας αυτού έχει επικρατήσει σχεδόν η γνώμη ότι είναι ντροπή να θέλει κανείς από μόνος του να αναλάβει εξουσία,  χωρίς να υπάρχει η απειλή του εξαναγκασμού. Και η πιο βαριά τιμωρία (για κάποιον έντιμο) είναι το να εξουσιάζεται από κάποιον χειρότερό του, στην περίπτωση που δεν αποφασίζει ο ίδιος να αναλάβει την εξουσία. Επειδή αυτή την τιμωρία, πιστεύω ότι φοβούνται οι ενάρετοι άνθρωποι, δέχονται να αναλάβουν την εξουσία, όταν γίνονται άρχοντες, και ασκούν τότε την εξουσία, όχι με την ιδέα ότι κάνουν κάτι καλό ούτε για να τους 
δοθεί μέσω των αξιωμάτων η ευκαιρία να περάσουν καλά, αλλά ενεργούν από ανάγκη, αφού δεν θα βρίσκεται καλύτερό τους ή όμοιός τους, για να παραλάβει την εξουσία. Γιατί υπάρχει κίνδυνος πως, αν υπήρχε μια πόλη κατοικημένη από εναρέτους (έντιμους) ανθρώπους, θα ήταν μέσα σ’ αυτή περιζήτητο πράγμα η μη ανάληψη της εξουσίας, σε όσο βαθμό είναι σήμερα (περιζήτητο) η ανάληψή της [ἐπεὶ κινδυνεύει πόλις ἀνδρῶν ἀγαθῶν εἰ γένοιτο, περιμάχητον ἂν εἶναι τὸ μὴ ἄρχειν ὥσπερ νυνὶ τὸ ἄρχειν]. Και στην περίπτωση αυτή θα γινόταν ολοφάνερο ότι πραγματικά στον χαρακτήρα του σωστού άρχοντα δεν είναι να επιδιώκει το συμφέρον του, αλλά το συμφέρον των αρχομένων (δηλ. των πολιτών). Έτσι κάθε γνωστικός άνθρωπος θα προτιμούσε να ωφελείται αυτός από άλλον και να μην έχει σκοτούρες εργαζόμενος προς όφελος των άλλων”.
Το ανωτέρω κείμενο του Πλάτωνα είναι πολύ επίκαιρο σήμερα. Οι έντιμοι και ικανοί συνήθως απέχουν από τα κοινά και δεν επιδιώκουν να αναλάβουν εξουσίες για τους ίδιους ακριβώς λόγους που αναφέρει ο Πλάτων. Όσοι το επιχείρησαν ή αφομοιώθηκαν από το κρατούν σάπιο πολιτικό σύστημα ή τα παράτησαν γρήγορα. Αλλά έως τώρα τουλάχιστον και ο πολύς λαός δεν προτιμά τους έντιμους και ικανούς.
Οι έντιμοι (αγαθοί – ενάρετοι, κατά τον Πλάτωνα) δεν επιδιώκουν τα αξιώματα και τις τιμές, ούτε έχουν ανάγκη από την εφήμερη δόξα που προσφέρει η ανάληψη εξουσίας. Ούτε φυσικά θα καταδεχτούν να γυρίζουν στην αγορά και στα καφενεία, ή και στα μνη-μόσυνα ακόμα, για να ζητήσουν την ψήφο του οποιουδήποτε. Οι ικανοί, επίσης, δεν αφήνουν την εργασία τους για να ασχοληθούν με την πολιτική για να λάβουν διάφορα αξιώματα, τα οποία φέρνουν εύκολο χρήμα και πρόσκαιρες τιμές. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τον καταργηθέντα, ευτυχώς, νόμο για το ασυμβίβαστο του βουλευτικού αξιώμα-τος και της ασκήσεως επαγγέλματος εισηγήθηκαν και υποστήριξαν επαγγελματίες πολιτικοί, οι οποίοι δεν άσκησαν  ποτέ οποιοδήποτε επάγγελμα στη ζωή τους!