ΟΡΕΙΝΟΣ

Καφέ Βυζάντιον, πλατεία Κολωνακίου

Η έννοια «διανοούμενος» μάλλον καθαγιάστηκε σε αυτά ακριβώς τα τραπέζια, αφού το Βυζάντιον ήταν συνώνυμο με τους πανεπιστημιακούς και πάσης φύσεως θεωρητικούς της εποχής, ειδικά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Αργότερα, ειδικά τη δεκαετία του ’70, στα παρηκμασμένα του τραπέζια βρήκαν καταφύγιο οι μπίτνικς. Για χρόνια, επίσης, η γνωστή ενδυματολόγος Ντένη Βαχλιώτη και ο θεατράνθρωπος Χρήστος Βαχλιώτης έδιναν διαλέξεις για το σινεμά ανάμεσα στους καφέδες. Το Βυζάντιον συνδέθηκε, όμως, και με την παρέα των Ελλήνων μοντερνιστών, με τακτικούς θαμώνες τα μέλη του περιοδικού «Πάλι» και την εμβληματική φυσιογνωμία του Νάνου Βαλαωρίτη.

Θαμώνες: Εκτός από τον Ελύτη και τον Γκάτσο, όλη η ελληνική πρωτοπορία: Δημήτρης Πουλικάκος, Πάνος Κουτρουμπούσης, Τάσος Φαληρέας, Σπύρος Μεϊμάρης, Μαρία Μήτσορα.

Χαρακτήρας: Εξωστρέφεια, τραπεζάκια έξω, σεμνή πολυτέλεια, ήταν μερικά από τα στοιχεία που τιμούσαν τον αυτοκρατορικό τίτλο του Βυζάντιον, με τα χαρακτηριστικά λευκά τραπεζομάντιλα και τα γκαρσόνια με την απαραίτητη στολή. Έκλεισε τη δεκαετία του ’70, έχοντας ωστόσο μεταλλάξει για πάντα την εικόνα της πλατείας, που έκτοτε συνενώνει αρμονικά τους ντόπιους αστούς με τους εναλλακτικούς ρέκτες της διανόησης.

Πηγή: Τίνα Μανδηλαρά/lifo.gr

Π. ΚΑΡΑΛΗΣ Μ. ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ (Ν Ν)

Από τις πρώτες σπηλαιογραφίες μέχρι τα πιο τολμηρά όνειρα για το μέλλον, ο άνθρωπος υπήρξε πάντοτε πλάσμα που ζούσε όχι μόνο με ό,τι έβλεπε, αλλά και με ό,τι μπορούσε να οραματιστεί. Η φαντασία ήταν και παραμένει ο μυστικός πυρήνας της ύπαρξής του, η αόρατη δύναμη που τροφοδοτεί την τέχνη, την επιστήμη, αλλά και την ίδια την καθημερινότητα.

Η φαντασία είναι εκείνη η σιωπηλή φλόγα που φωτίζει το σκοτάδι του νου. Δεν έχει όρια, ούτε δεσμεύεται από τους νόμους της πραγματικότητας· κινείται ελεύθερη, σαν ποτάμι που αναζητά συνεχώς νέα κοίτη. Χωρίς αυτήν, ο άνθρωπος θα έμενε παγιδευμένος στο στενό πλαίσιο του παρόντος, ανίκανος να ονειρευτεί το μέλλον ή να ξανασκεφτεί το παρελθόν.

Μέσα από τη φαντασία, τα πιο απλά πράγματα μεταμορφώνονται: ένα σύννεφο γίνεται καράβι, μια πέτρα γίνεται πύργος, μια σιωπή γίνεται ποίημα. Εκεί γεννιούνται οι μεγάλες ανακαλύψεις, αλλά και οι μικρές προσωπικές υπερβάσεις που δίνουν νόημα στην καθημερινότητα. Δεν είναι μόνο προνόμιο των καλλιτεχνών ή των επιστημόνων· είναι δώρο που μοιράζεται σε κάθε άνθρωπο, έστω κι αν εκφράζεται με διαφορετικούς τρόπους.

Η φαντασία δεν είναι φυγή· είναι γέφυρα. Γέφυρα ανάμεσα σε αυτό που υπάρχει και σε αυτό που θα μπορούσε να υπάρξει. Ανοίγει δρόμους εκεί όπου όλα φαίνονται αδιέξοδα και μας υπενθυμίζει ότι η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ τελειωμένη, αλλά πάντοτε ανοιχτή σε νέα σχήματα.

Ίσως γι’ αυτό η φαντασία είναι και μορφή ελευθερίας. Ελευθερίας εσωτερικής, που δεν την περιορίζουν ούτε οι συνθήκες ούτε οι ανάγκες. Είναι η δύναμη με την οποία ο άνθρωπος αρνείται να αρκεστεί στο δοσμένο και το αυτονόητο, και τολμά να πλάσει ξανά τον κόσμο, αρχίζοντας πάντα από μέσα του.

Κι αν η ζωή είναι πορεία σε δρόμους δύσβατους, η φαντασία είναι το αόρατο μονοπάτι που μας οδηγεί αλλού – εκεί όπου το αδύνατο αποκτά μορφή και το ανείπωτο βρίσκει φωνή!

Ιντεραμέρικαν το πάλαι ποτέ: διακρίνονται Δημάκης, Καλτσάς, Πάτρας, Μπερτσιάς, Μπίρταχας, Κυριτσάκης, Τζούμας.

Δίδυμες εκκλησιές στην βόρεια Πάρνηθα.

Να πάνε κάτω τα φαρμάκια….