Ο κούριερ που πίστεψε ότι είναι διαπραγματευτής

Print Friendly and PDF
-A +A
Του Αντώνη Πανούτσου
Θα μπορούσε να  το είχαν πλασάρει σαν Uttar Maisedoniya. Северная Македония ή North Kimasedonia. Το θέμα όμως δεν είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθήσει να πλασάρει την μετονομασία της FYROM στα Χίντι, στα ρωσικά ή στα σουαχίλι.
Το θέμα δεν είναι αν στα αγγλικά το «Severna Makedonija» μπορεί να μεταφραστεί σαν «Aurora Macedonia» αφού κανένας δεν πρόκειται να αποκαλέσει τα Σκόπια «Μακεδονικό Σέλας» ή  «Μακεδονία της Αυγής». Το θέμα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σε έναν από τους αυτοσχεδιασμούς που προσπαθούν να καλύψουν τις αποτυχίες του απέφυγε  να μεταφράσει το «Severna Makedonija» ώστε όσο λιγότεροι γίνεται να καταλάβουν ότι είναι το «North Macedonia» ή «Βόρεια Μακεδονία». Η τακτική του «Πες το και όπου πιάσει» και η παντελής έλλειψη στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθεί να κερδίσει χρόνο με τεχνικές παπατζή.
Από το τέλος του εμφύλιου πλασάρεται το παραμύθι της ξενόδουλης δεξιάς. Της δεξιάς που φτάνει οι αμερικάνοι και οι γερμανοί να αγριοκοιτάξουν και είναι έτοιμη να τους δώσει τα πάντα.  Τον Ιανουάριο του 2015 ο λαός ψήφισε την πρώτη κυβέρνηση αριστερά.  Του ΣΥΡΙΖΑ που εκτός από σκισμένα μνημόνια, και νταούλια στις αγορές είχε δεσμευτεί ότι «Στρατηγικός στόχος είναι η απεμπλοκή της χώρας από το ΝΑΤΟ και η διάλυσή του». Μια θέση που αναφέρθηκε σαν επίσημη θέση του κόμματος τον Αύγουστο του 2014 στην Βουλή από τον Θόδωρο Δρίτσα. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να βγούμε και να διαλύσει τον ΝΑΤΟ ψάχνει ονόματα κοινής αποδοχής για τα Σκόπια. Ωστε να μπορέσουν να μπουν στο ΝΑΤΟ. Τι έχει συμβεί;
Ένα που μπορεί να συμβαίνει είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πιέζεται από τους Αμερικάνους και τους Γερμανούς να συμφωνήσει σε ένα όνομα. Αν όμως πιέζεται και υποχωρεί για την ονομασία των Σκοπίων πόσο παπάτζα ήταν τα ««Να φύγουμε. Το λέει το συνέδριό μας με επίσημη απόφαση» που έλεγε ο Δρίτσας στην Βουλή το 2014.
Δεύτερον που μπορεί να συμβαίνει είναι «Η σημερινή κυβέρνηση έρχεται να δώσει λύση στο πρόβλημα αυτό με την γείτονα χώρα και το κάνει με διεθνής όρους, με ευρωπαϊκή προοπτική και με σκοπό την ειρηνική συνύπαρξη των λαών, την κοινή ιστορία και τον πολιτισμό της συνεργασίας» όπως έγραψε ο στοχαστής Καρανίκας στο facebook. Μόνο που τότε και το ΝΑΤΟ πρέπει να αγωνίζεται για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών και τον πολιτισμό της συνεργασίας.
Τρίτον ο Κοτζιάς και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να κατάλαβαν ότι με τους δικές τους δυνάμεις όχι δεν μπορεί να βγάλουν την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ αλλά από την Eurovision. Να έχουν περιοριστεί να διαρρέουν ονόματα για τα Σκόπια και όταν αυτά δεν πιάνουν να πηγαίνουν πίσω για να τους δώσουν καινούργια. Ακόμα μια ιστορία που ξεκίνησε σαν περήφανη  διαπραγμάτευση και κατέληξε στο παραμύθι του κούριερ που πίστεψε ότι είναι διαπραγματευτής.

Ενας τίτλος που κανείς δεν αντέχει να χάσει

SportscasterSportscaster 3 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018, 11:24 
Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός μονοπωλούν τους τίτλους στην Α1 μπάσκετ από το 1993. Ενας φίλαθλος κάτω των 30 ετών δεν έχει άλλον πρωταθλητή να θυμάται. Το πρωτάθλημα του 2002, που κατέκτησε η ΑΕΚ, είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Κι όμως, η σειρά των τελικών που αρχίζει απόψε (19:00) στο «Νίκος Γκάλης» του ΟΑΚΑ είναι αλλιώτικη από τις άλλες. Επειδή σε αυτήν παίζεται ένα τρόπαιο που κανένας από τους δυο φιναλίστ δεν αντέχει να χάσει. Γι’ αυτό και το πολεμικό κλίμα που είθισται να καλλιεργείται τις τελευταίες μέρες πριν από το τζάμπολ, εφέτος ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.
Τα ντέρμπι Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού μυρίζουν μπαρούτι, έτσι κι αλλιώς. Παντού και πάντα. Ακόμη και… στο τάβλι. Αλλά, ποτέ άλλοτε δεν είχαμε φτάσει στο σημείο να ζητείται η παρέμβαση του Πρωθυπουργού, μαζί με τη μετάκληση ξένων διαιτητών για να «σφυρίξουν» τα παιχνίδια. Είτε έχουν δίκιο που «χάλασαν τον κόσμο» είτε όχι, οι ιδιοκτήτες της ΚΑΕ Ολυμπιακός, Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος, πρόδωσαν με αυτή τους την κίνηση πόσο απεγνωσμένα χρειάζεται η ομάδα τους την Κούπα. Την οποία, βεβαίως, έχει απόλυτη ανάγκη και ο Παναθηναϊκός.
Φταίει η (εξαιρετικά σπάνια) συγκυρία. Δυο σύλλογοι που έχουν καλομάθει στα ευρωπαϊκά μεγαλεία, που μετρούν -μαζί- εννέα Ευρωλίγκες, 15 τελικούς και 21 συμμετοχές σε Final-4, απέτυχαν στην Ευρώπη, έχασαν το Κύπελλο από την ΑΕΚ και, τώρα, βλέπουν το Πρωτάθλημα σαν την κολυμβήθρα που θα ξεπλύνει τις «αμαρτίες» μιας ολόκληρης σεζόν. Οποιος χάσει, θα έχει μείνει με άδεια χέρια. Για τον Ολυμπιακό το χτύπημα θα είναι ακόμη πιο βαρύ, επειδή και πέρυσι δεν πήρε τίποτα. Δύο χρονιές χωρίς ούτε το… κατσαρολάκι του Κυπέλλου Ελλάδας, είναι κάτι που δεν αντέχεται. Και δεν δικαιολογείται. Τουλάχιστον όχι από τη νοοτροπία των οπαδών των δυο «αιωνίων» αντιπάλων, που για κάποιο λόγο πιστεύουν ότι οι δικές τους ομάδες εξαιρούνται από τον άγραφο νόμο της ακμής και της παρακμής.
Αλλά και για τον Παναθηναϊκό, η απώλεια του Πρωταθλήματος θα είναι σοβαρή ζημιά. Ιδίως από τη στιγμή που θεωρείται γκραν φαβορί, επειδή έχει πλεονέκτημα έδρας και το τελευταίο τρίμηνο βρίσκεται σε εξαιρετική αγωνιστική κατάσταση. Εάν χάσει, θα έχει ολοκληρώσει μια σεζόν χωρίς τρόπαιο, μεγάλο ή μικρό, για πρώτη φορά μετά το 1997.
Στο τέλος της σειράς, τον χαμένο τον περιμένει… η Κόλαση. Ακόμη και η φτωχούλα ΑΕΚ, με το ασημικό του Basketball Champions League και το Κύπελλο Ελλάδας που κατέκτησε εφέτος, θα είναι πιο επιτυχημένη απ’ ό,τι ο ηττημένος των τελικών. Το ίδιο και ο ΠΑΟΚ, που στο δεύτερο μισό της σεζόν έπαιξε καταπληκτικό μπάσκετ και στο τέλος κατέλαβε την τρίτη θέση, παίζοντας με «αμούστακους» νεαρούς και μπάτζετ μόλις 700.000 ευρώ.

Τσάβι Πασκουάλ αριστερά) και Γιώργος Σφαιρόπουλος την ημέρα της συνέντευξης Τύπου για τους τελικούς φωτό: INTIMEsports)Τσάβι Πασκουάλ αριστερά) και Γιώργος Σφαιρόπουλος την ημέρα της συνέντευξης Τύπου για τους τελικούς (φωτό: INTIMEsports)

Ο Παναθηναϊκός έχει το μομέντουμ με το μέρος του. Εδώ και δυο τρεις μήνες παίζει καταπληκτικό μπάσκετ, έχει τον Νικ Καλάθη σε δαιμονισμένη φόρμα και έφτασε ως εδώ αήττητος. Αυτό το 31-0 είναι ένα εντυπωσιακό ρεκόρ, όχι μόνον επειδή δεν έχασε από τον Ολυμπιακό (στο Πρωτάθλημα), αλλά και γιατί ο ανταγωνισμός στην Α1 ήταν πιο έντονος εφέτος. Χάρη στην ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ, τον Προμηθέα, αλλά και το Λαύριο, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το rotation του Τσάβι Πασκουάλ στα play-offs φρόντισε να ενεργοποιήσει κάποιους παίκτες (π.χ. τον Παππά και τον Μήτογλου) και να ξεκουράσει κάποιους άλλους (Καλάθη, Γκιστ, Σίνγκλετον). Ο «Εξάστερος» δείχνει αγωνιστικά και ψυχολογικά πανέτοιμος για τη σειρά των τελικών.
Ο Ολυμπιακός, πάλι, ποτέ δεν ήταν τόσο… αουτσάιντερ όσο εφέτος. Είτε λόγω των τραυματισμών που τον χτύπησαν αλύπητα, είτε γιατί οι ξένοι του προσέφεραν ελάχιστα, παρουσιάστηκε ευάλωτος και ασταθής ακόμη και σε «ελληνικά» του παιχνίδια. Κι όμως, πήγε και κέρδισε τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ (για την Ευρωλίγκα), κόντρα σε όλες τις προβλέψεις. Επειδή οι καλοί παίκτες δεν του λείπουν. Αλλά και γιατί, όταν ο Ολυμπιακός βλέπει απέναντί του τον Παναθηναϊκό (και αντιστρόφως), το ματς αρχίζει από το μηδέν. Ο,τι έχει προηγηθεί, σβήνεται. Ξεχνιέται. Ακόμη και το πλεονέκτημα έδρας εξουδετερώνεται. Τρεις φορές την τελευταία πενταετία (2013, 2014, 2017) οι «ερυθρόλευκοι» ετοίμαζαν φιέστες, όμως την Κούπα την πήρε ο Παναθηναϊκός. Οι πρασινοκόκκινοι τελικοί είναι πάντοτε μια tabula rasa, ένας άγραφος πίνακας.
Τούτο το καλοκαίρι προμηνύεται «καυτό» για τον Ολυμπιακό. Τα συμβόλαια του Σπανούλη, του Παπαπέτρου και του Παπανικολάου λήγουν, ο Μιλουτίνοφ κάνει όνειρα για το ΝΒΑ, ο Γιάννης Σφαιρόπουλος αμφισβητείται εντόνως, ακόμη και για τους Αγγελόπουλους ακούγονται (και γράφονται) πολλά. Ολα δείχνουν ότι ο Ολυμπιακός της επόμενης σεζόν, ούτε που θα μοιάζει στον εφετινό. Κι όμως, με τρεις νίκες στους τελικούς όλα μπορεί να αλλάξουν.
Το μόνο που δεν αλλάζει, είναι η αθλητική μας κουλτούρα. Στην ανάλυσή του για το Game 1 των τελικών Ουόριορς – Καβαλίερς, το ίδιο το ΝΒΑ παραδέχτηκε ότι στα τελευταία 12″ της κανονικής διάρκειας οι διαιτητές του αγώνα έκαναν δυο σοβαρά λάθη -και τα δυο σε βάρος των Καβαλίερς- που οδήγησαν το ματς στην παράταση και τους φιλοξενούμενους στην ήττα. Κανένας, όμως, δεν ζήτησε τη διαγραφή των διαιτητών, την παραίτηση του κομισάριου Ανταμ Σίλβερ, ή… την παρέμβαση του Ντόναλντ Τραμπ.
  • Δεν αναγνωρίσαμε ποτέ «μακεδονική γλώσσα»

Η βουλγαροσερβική γλώσσα των Σκοπίων ούτε αναγνωρίστηκε το 1977 ούτε και τώρα μπορεί να επισημοποιηθεί ως «μακεδονική γλώσσα». Ως μέγιστη υποχώρηση θα μπορούσε να ονομάζεται «Σλαβομακεδονική», κατά τον Γεώργιο Μπαμπινιώτη.

Οι πεντάδυμες αδερφές Dionn κι η δυσάρεστη ιστορία που τις συνοδεύει

Στις 28 Μαΐου 1935, σε ένα μικρό χωριό στον Καναδά, συνέβη κάτι απίστευτο. Μία γυναίκα γέννησε και διπλασίασε την ήδη πενταμελή της οικογένεια.
Έχοντας ήδη τόσα πολλά παιδιά, η Elzire Dionne ήξερε πως κάτι ήταν διαφορετικό στην εγκυμοσύνη αυτή. Είπε στον άντρα της, Oliva Edouard Dionne, πως θα πρέπει να ετοιμάζονται για δίδυμα.
Είχε κάνει όμως λάθος. Γέννησε 2 μήνες πριν την ώρα της στο οικογενειακό αγρόκτημα κοντά στο Callender του Οντάριο και σόκαρε τους γιατρούς όταν γέννησε 5 πανομοιότυπα κοριτσάκια. Και τα πέντε μωρά επιβιώνουν. Πήραν τα ονόματα Marie, Cecile, Yvonne, Émilie και Annette
Τα νέα για τα πεντάδυμα μαθεύτηκαν πολύ γρήγορα. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο τους ζητούσαν συμβουλές, τους υποστήριζαν και τους έκαναν ακόμα και δωρεές.
Αφού ένα τσίρκο από το Σικάγο προσφέρθηκε να τα αγοράσει από τους φτωχούς γονείς από το Οντάριο, η κυβέρνηση μπήκε στην μέση για να ‘προστατέψει’ τα μωρά από την εκμετάλλευση.
Τότε ήταν που ξεκίνησε η τραγική τους ιστορία…
Η οικογένεια είχε υπογράψει συμβόλαιο για να πουλήσει τα μωρά τους σε ένα τσίρκο στο Σικάγο αλλά η κυβέρνηση παρενέβη.

Ακύρωσε το συμβόλαιο και ανακήρυξε ανίκανους τους γονείς, με αποτέλεσμα να τους πάρει τα παιδιά.
Η επιμέλεια πέρασε στο κράτος με τον γιατρό που τις ξεγέννησε, Dr. Allan Dafoe, να έχει τον τελικό λόγο. Τα κορίτσια μεγάλωσαν με χρήματα από τον Ερυθρό Σταυρό.
Διαμορφώθηκε μία περιοχή παρατήρησης έξω από το δωμάτιο που ζούσαν τα κορίτσια, όπως βλέπουμε σε ζωολογικούς κήπους. Επιστήμονες και επισκέπτες παρατηρούσαν τα κορίτσια να παίζουν, να γελάνε και να μαθαίνουν.
Καθώς μεγάλωναν, τραβούσαν το ενδιαφέρον όλο και περισσότερων με αποτέλεσμα να φτάσουν να έχουν 6,000 επισκέπτες τη μέρα.
Το πρόγραμμά τους ήταν συγκεκριμένο και όλα γινόντουσαν την προγραμματισμένη ώρα. Τις είχαν πάει στην Βασίλισσα Ελισάβετ το 1939, στον Clark Gable, τον James Stewart, τον Bette Davis και άλλους διάσημους αστέρες.
 Υπολογίζεται πως τα πεντάδυμα έφεραν κέρδη $51 εκατομμύρια στην κυβέρνηση από τουρίστες αλλά μόνο λίγα από αυτά τα χρήματα έφτασαν στην οικογένεια από τα κορίτσια και καθόλου στις ίδιες.
Ο κόσμος τις χρησιμοποιούσε για να πουλήσει πάνες, δημητριακά, οδοντόκρεμες, απορρυπαντικά και βασικά οτιδήποτε χρησιμοποιεί ένα νοικοκυριό.
Το 1943, η οικογένεια Dionne πήρε πίσω την επιμέλεια των κοριτσιών, αλλά δεν ήταν μία χαρούμενη επανένωση. Σε συνεντεύξεις τους, τα κορίτσια μίλησαν για την κακοποίηση που βίωσαν από τους γονείς τους.
Τις έλεγαν πως ήταν βάρος στην οικογένεια και δεν τις άφηναν να βλέπουν τα άλλα 5 τους αδέρφια, ενώ τις τιμωρούσαν πιο βαριά από τα άλλα παιδιά.
Είπαν πως δεν ήξεραν πως ο πατέρας τους είχε βγάλει χρήματα από την εκμετάλλευσή τους μέχρι αφού μετακόμισαν.
Όσο μεγάλωναν, έχαναν επαφές με τους γονείς τους και αργότερα παντρεύτηκαν. Έκαναν δικά τους παιδιά και μπορούσαν επιτέλους να ζήσουν φυσιολογικές ζωές.
Ωστόσο, η ζωή τους δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Η Emilie πέθανε στην ηλικία των 20 μετά από κρίση και η Marie πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία το 1970.
Γράφτηκαν πολλά βιβλία και γυρίστηκαν ντοκιμαντέρ για την ιστορία τους και το 1997 γεννήθηκαν τα εφτάδυμα McCaughey στην Iowa. Νιώθοντας σύνδεση προς τα 7 μωρά, έγραψαν ένα ανοιχτό γράμμα προς τους γονείς τους.
«Η ζωή μας καταστράφηκε από την εκμετάλλευση που δεχτήκαμε στα χέρια της κυβέρνησης. Ελπίζουμε να μάθετε από την ιστορία μας και να μην αφήσετε τα παιδιά σας να πάθουν τα ίδια.»
Το 1998, οι αδερφές έκαναν μήνυση στην κυβέρνηση και πήραν $2.8 εκατομμύρια αλλά η Yvonne πέθανε το 2001.
Οι δύο αδερφές που έχουν επιβιώσει σπάνια δίνουν συνεντεύξεις αλλά γιόρτασαν τα 83α τους γενέθλια.
Ζουν ήσυχη ζωή όπως όλοι οι παππούδες αλλά θα έχουν για πάντα μία θέση στην ιστορία για την κακοποίηση που βίωσαν.

***

Πηγή: viralman Credit: shared.com
Αντικλείδι , https://antikleidi.com
Η Γαλλική TOTAL έχει σχέδιο για τους Κυπριακούς υδρογονάνθρακες και το αποδεικνύει.
Η Total αγοράζει το 50% των δικαιωμάτων στο Οικόπεδο 8 της Κυπριακής ΑΟΖ τα οποία ανήκαν αποκλειστικά στην Ιταλική ENI. Είναι προφανές ότι «χτίζεται» μια Γαλλο-Ιταλική συμμαχία στην Κύπρο αφού η συνεργασία τους ξεκίνησε από το Οικόπεδο 10, προχώρησε στο 6 και τώρα στο 8.
Η ENI προφανώς πουλά τα δικαιώματά της στη γαλλική Total για ξεμπλοκάρουν οι παγωμένες από τον Φεβρουάριο έρευνες στην Κύπρο. Η Τουρκία θα δυσκολευτεί περισσότερο να εμποδίσει μια Γαλλική εταιρεία…


Τι απέγιναν οι 11 άνθρωποι που έστησαν τη Microsoft και άλλαξαν τον κόσμο;

Πρόκειται αναμφίβολα για μια από τις πλέον χαρακτηριστικές εικόνες της σύγχρονης επιχειρηματικής ιστορίας.
Αυτή η παρέα των 11 πρωτοπόρων που έστησαν μια εταιρία που θα γινόταν τελικά γνωστή ως Microsoft, ο τεχνολογικός κολοσσός που άλλαξε τον κόσμο και όσα περιλαμβάνει αυτός εντός του.

Έντεκα αουτσάιντερ λοιπόν που ήρθαν από τα μετόπισθεν του επιχειρηματικού κόσμου ποζάρουν για μια εταιρική φωτογραφία στο Αλμπουκέρκι των ΗΠΑ, μια φωτογραφία που έγινε μύθος και έπαιζε όλα αυτά τα χρόνια με τη μόνιμη επικεφαλίδα: «Θα επενδύατε άραγε;».
Και η ερώτηση ήταν φυσικά παγίδα, μιας και όφειλες να απαντήσεις όχι. Γιατί απλά κοίτα τους! Πόσο διαφορετικοί ήταν από την επικρατούσα επιχειρηματική ηθική με τα ακριβά κοστούμια και τα καλογυαλισμένα παπούτσια; Ακόμα και η ίδια η φωτογραφία τραβήχτηκε τζάμπα το 1978, όταν ένας από τους έντεκα (Bob Greenberg) απάντησε σωστά σε ραδιοφωνικό κουίζ για δολοφονημένο αμερικανό πρόεδρο και κέρδισε ένα «δωρεάν οικογενειακό πορτρέτο»!
Mmiicorofosoofjserjesozc1
Η παλιοπαρέα μαζεύτηκε απρόθυμα για να ποζάρει μπροστά στον φακό, φορώντας μάλιστα ό,τι καλύτερο είχαν στις ντουλάπες τους. Έτσι γεννήθηκε ο θρύλος ο ίδιος της σύγχρονης αμερικανικής επιχειρηματικότητας, όσο χαλαροί και «λέτσοι» ήταν και οι πρωταγωνιστές του.
Κι ενώ όλοι ξέρουμε τι απέγιναν τα δυο πρόσωπα στην κάτω δεξιά και αριστερή γωνία, κάποιοι Μπιλ Γκέιτς και Πολ Άλεν δηλαδή, τι να επεφύλαξε άραγε η μοίρα για τους υπόλοιπους εννιά; Αν πρέπει να το πούμε, κάποιοι έγιναν εκατομμυριούχοι και κάποιοι όχι, καθώς η ζωή έχει τις δικές της πολλές φορές βουλές για τα μελλούμενα.
Αν υπάρχει πάντως ένα μάθημα για την επανάσταση των ηλεκτρονικών υπολογιστών που ξεκίνησε από αυτή την παρέα είναι το γεγονός ότι η οικονομική επιτυχία δεν βασιζόταν πια σε συντηρητικά ντυμένους άντρες με σπουδές στα καλύτερα πανεπιστήμια. Όπως μας έδειξαν οι ίδιοι (και κάποιοι ακόμα στην Apple και μερικές εκατοντάδες εδώ κι εκεί), ήταν στο χέρι των αυτοδίδακτων αυτών πιτσιρικάδων και των δύο φύλων να αλλάξουν τη βιομηχανία και να ανταγωνιστούν στα ίσα τους κολοσσούς της κατηγορίας. Βάζοντάς τους τελικά τα γυαλιά.
Ποιος να περιμένει βέβαια το 1978 ότι οι κακοντυμένοι αυτοί νεαροί κύριοι και κυρίες θα έφτιαχναν κάτι που τέσσερις δεκαετίες αργότερα θα άξιζε 330 δισ. δολάρια; Ας πάμε όμως ένα ταξίδι πίσω στον Δεκέμβριο του 1978, όταν η Microsoft είχε βγάλει μόλις το πρώτο της εκατομμύριο και αποφάσισαν να μεταφέρουν την έδρα της από το Αλμπουκέρκι του Νέου Μεξικού στη βορειοδυτική πολιτεία της Ουάσιγκτον.
Στις 7 εκείνου του μηνός και παρά τη χιονοθύελλα, όλοι μαζεύτηκαν λοιπόν για το ενσταντανέ (εκτός από τη λογίστρια). Και να φανταστείτε είμαστε ακόμα στα χρόνια που η Microsoft δεν ήταν ακόμα Microsoft Corporation, καθώς αυτό θα ερχόταν τρία χρόνια αργότερα (1 Ιουλίου 1981), όταν θα έμπαινε στα μητρώα της πολιτείας της Ουάσιγκτον…
Μπιλ Γκέιτς (πρώτη σειρά, αριστερά)
Όλοι ξέρουμε τι απέγινε αυτός ο τύπος! Το παιδαρέλι που παράτησε στα 18 του το Χάρβαρντ και συνίδρυσε τη Microsoft έγινε ο πιο περιζήτητος γκουρού της τεχνολογίας. Και πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου φυσικά για μακρά σειρά ετών. Από το 2008 αποσύρθηκε βέβαια από τις καθημερινές δραστηριότητες του κολοσσού του (παραμένει πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου), όταν και άρχισε να ξεφορτώνεται τα δισεκατομμύρια που έχει βγάλει σε καλούς σκοπούς.
Πλέον ασχολείται σοβαρά με το ίδρυμά του (Bill & Melinda Gates Foundation), προσπαθώντας να πείσει κι άλλους κροίσους να δώσουν τη μισή τους περιουσία σε αγαθοεργίες. Όταν αποσύρθηκε από διευθύνων σύμβουλος, έχρισε γενικό διευθυντή τον Στιβ Μπάλμερ, τον 30ό υπάλληλο της Microsoft που προσλήφθηκε το 1980, και εκείνος με τη σειρά του πέρασε το δαχτυλίδι στον Satya Nadella το 2014. Ο Γκέιτς παραμένει ο μόνος από την αρχική ενδεκάδα που έχει ακόμα εμπλοκή με τη Microsoft, ως πρόεδρος αλλά και σύμβουλος του γενικού διευθυντή.
Andrea Lewis (πρώτη σειρά, δεύτερη από αριστερά)
Η μόνη ντόπια υπάλληλος από το Αλμπουκέρκι προσλήφθηκε το 1978 ως τεχνικός σύμβουλος, επιφορτισμένη να γράφει τις αναφορές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά των λογισμικών της Microsoft. Εγκατέλειψε την εταιρία το 1983 για να εργαστεί ως δημοσιογράφος και μυθιστοριογράφος αργότερα, ιδρύοντας κάποια στιγμή μια λογοτεχνική λέσχη στο Σιάτλ (Richard Hugo House), όπου εξακολουθεί να ζει με τον σύζυγο και τα δυο της παιδιά.
Το πρακτορείο AP υπολόγισε το 2004 την προσωπική της περιουσία στα 2 εκατ. δολάρια.
AP_97060301834
Marla Wood (πρώτη σειρά, δεύτερη από δεξιά)
Η λογίστρια της Microsoft βρήκε τον έρωτα μέσα στην εταιρία, καθώς παντρεύτηκε τελικά με έναν από την αρχική ενδεκάδα (Steve Wood). Η ιστορία της με τον κολοσσό ήταν ωστόσο περιπετειώδης, καθώς έφυγε δυο χρόνια μετά την ιστορική φωτογραφία και μήνυσε τη Microsoft για διακρίσεις φύλου! Ισχυρίστηκε πως πληρωνόταν λιγότερο από τους άντρες συναδέλφους της στις υπερωρίες.
Οι δύο πλευρές κατέληξαν σε εξωδικαστική συμφωνία (με ποσό που δεν ανακοινώθηκε ποτέ). Έκτοτε δεν φαίνεται να έχει κάνει και πολλά, καθώς εξαφανίστηκε από τη δημόσια σφαίρα. Πλέον ζει ως νοικοκυρά και μητέρα, προσφέροντας ωστόσο εθελοντική εργασία σε μια σειρά από φιλανθρωπικές δράσεις. Όταν έφυγε από τη Microsoft, την ακολούθησε και ο σύζυγός της, κάτι που τους μετέτρεψε στους δύο πρώτους υπαλλήλους της αρχικής ομάδας που παραιτήθηκαν.
Πολ Άλεν (πρώτη σειρά, δεξιά)
Άλλος ένας που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, παραμένοντας ο δεύτερος γνωστότερος των εικονιζομένων. Μπιλ Γκέιτς και Πολ Άλεν συνίδρυσαν τη Microsoft το 1975 και είναι κι αυτός για σειρά ετών στις πρώτες δεκάδες των πλουσιότερων ανθρώπων της υφηλίου. Ο Άλεν παραιτήθηκε από τις καθημερινές του δραστηριότητες στον κολοσσό το 1983, όταν διαγνώστηκε με τη νόσο του Hodgkin (από την οποία αποθεραπεύτηκε ωστόσο), παρέμεινε όμως στο διοικητικό συμβούλιο μέχρι το 2000.
Ταυτοχρόνως, μετατράπηκε σε άοκνο επενδυτή, ιδρύοντας και χρηματοδοτώντας πλήθος εταιριών τεχνολογίας και αγοράζοντας τελικά δύο ομάδες (τους Seattle Seahawks στο ράγκμπι και τους Portland Trail Blazers στο μπάσκετ), καθώς τα 17 δισ. δολάρια της προσωπικής του περιουσίας του επέτρεπαν να κάνει ό,τι θέλει. Και όμοια με τον καλό του φίλο Γκέιτς, δίνει πια τα δισεκατομμύριά του σε φιλανθρωπικούς σκοπούς μέσω του δικού του ιδρύματος Paul G. Allen Family Foundation.
Bob O’Rear (δεύτερη σειρά, αριστερά)
Ένας από τους παλαιότερους υπαλλήλους της Microsoft και ο μεγαλύτερος ηλικιακά της αρχικής ομάδας (ήταν 35άρης το 1978), ο Τεξανός ήταν άλλοτε στο κέντρο ελέγχου της NASA όταν ο άνθρωπος πάτησε το πόδι του στη Σελήνη. Στην εταιρία των Γκέιτς και Άλεν ήταν ο μαθηματικός τους, βελτιώνοντας τον κώδικα του DOS και βάζοντάς τον τελικά στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές της IBM.
Ταυτοχρόνως, ήταν και ο πιο σπουδαγμένος όλων τους, με πτυχία στα μαθηματικά και τη φυσική και περαιτέρω εκπαίδευση στη NASA. Εγκατέλειψε τη Microsoft το 1993 για να επιστρέψει στο πατρικό του στο Τέξας και να ασχοληθεί με… γελάδια! Πάμπλουτος γελαδάρης φυσικά, καθώς η περιουσία του μετρούσε ήδη 100 εκατ. δολάρια. Ταυτοχρόνως, παραμένει και στα διοικητικά συμβούλια αρκετών σημαντικών εταιριών τεχνολογίας…
AP_95072401288
Bob Greenberg (δεύτερη σειρά, δεύτερος από αριστερά)
Όπως είπαμε, ο Bob Greenberg ήταν αυτός που κέρδισε στο ραδιοφωνικό κουίζ και εξασφάλισε τη φωτογραφία. Ήταν προγραμματιστής στη Microsoft, τον οποίο γνώριζε και εκτιμούσε ο Γκέιτς από το βραχύβιο πέρασμά του από το Χάρβαρντ. Τον προσέλαβε το 1977 για να φτιάξει μια τροποποιημένη εκδοχή της γλώσσας προγραμματισμού BASIC, για ένα νέο συμβόλαιο με μια τεξανή εταιρία τεχνολογίας.
Ο Bob έμελλε να αποδειχθεί για τη Microsoft θησαυρός, καθώς πέρα από τις τεχνικές του γνώσεις ήταν και ο άνθρωπος που την ξελάσπωσε στα μέσα του 1977, όταν βρέθηκε στο χείλος της καταστροφής και εκείνος πλήρωσε το χρέος των 7.000 δολαρίων. Παρά το γεγονός ότι την εγκατέλειψε τελικά το 1981, ήταν τόσο γνωστός και περιζήτητος που εργάστηκε σε πολλές θέσεις και έκανε τη δική του εταιρία, Coleco, μεγάλη και τρανή στην κατηγορία της. Πλέον ασχολείται με λογισμικά για γήπεδα γκολφ!
Marc McDonald (δεύτερη σειρά, δεύτερος από δεξιά)
Εδώ μιλάμε για τον πρώτο άνθρωπο που εμπιστεύτηκε το δίδυμο Γκέιτς-Άλεν να έρθει στην εταιρία τους το 1976 σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης, όταν ακόμα η Microsoft ήταν γνωστή ως Micro-Soft. Ο πρώτος υπάλληλος με ωράριο λοιπόν προσάρμοσε την BASIC σε μια σειρά από ηλεκτρονικούς υπολογιστές, βάζοντας τις βάσεις της εμπορικής καθιέρωσης της εταιρίας.
Την εγκατέλειψε το 1984, απογοητευμένος καθώς ήταν από τις δραστικές αλλαγές που επέβαλε η γιγάντωση της Microsoft, και πήγε να δουλέψει στη νέα εταιρία του Πολ Άλεν (Asymetrix). Και καθώς από το πεπρωμένο δύσκολα μπορείς να ξεφύγεις, κατέληξε να ξαναδουλεύει για τη Microsoft το 2000, όταν ο κολοσσός αγόρασε μια εταιρία λογισμικού του Σιάτλ (Design Intelligence) που η μοίρα ήθελε να δουλεύει ο McDonald. Επίμονος καθώς ήταν όμως, την εγκατέλειψε και για δεύτερη φορά το 2011, πηγαίνοντας να δουλέψει σε διαφημιστική. Το πρακτορείο ΑΡ μας είπε πως η περιουσία του δεν έχει φτάσει ακόμα το εκατομμύριο.
Gordon Letwin (δεύτερη σειρά, δεξιά)
Η πρώτη συνάντηση του Letwin με τον Γκέιτς το 1978 ήταν τουλάχιστον επεισοδιακή, καθώς οι δυο τους τσακώθηκαν και ο υποψήφιος υπάλληλος έκραξε μάλιστα τον ιδιοκτήτη μπροστά σε όλους! Κι αν τελικά επικράτησε ο λόγος του Γκέιτς, περνώντας το δικό του, ο μουσάτος προγραμματιστής τον κέρδισε εξολοκλήρου με τον τσαμπουκά του.
Ο Letwin θα γινόταν επικεφαλής του τμήματος λειτουργικών συστημάτων (ήταν υπεύθυνος για το λειτουργικό OS/2) και θα παρέμενε στη Microsoft για περισσότερο καιρό από κάθε άλλο εικονιζόμενο, εξαιρουμένου του Γκέιτς φυσικά. Έφυγε τελικά το 1993, όχι για να πάει κάπου αλλού, αλλά για να χαρεί τη ζωή χωρίς να πρέπει να δουλεύει! Και ξόδευε τώρα τον παχυλό του τραπεζικό λογαριασμό, κάπου 20 εκατ. δολάρια που κέρδισε από τη Microsoft δηλαδή, σε περιβαλλοντικούς σκοπούς. Ζει στο ράντσο του στην Αριζόνα με τη σύζυγό του και διευθύνει τον μη κυβερνητικό οργανισμό Wilburforce Foundation.
AP_9510180384
Steve Wood (τρίτη σειρά, αριστερά)
Ο πρώτος παντρεμένος υπάλληλος της Microsoft ήταν απόφοιτος του περίφημου πανεπιστημίου Στάνφορντ και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος, που προσλήφθηκε το 1976 για να φτιάξει στη Microsoft τις δικές της εκδοχές σε γνωστές γλώσσες προγραμματισμού. Όταν έφτασε να γίνει τεχνικός διευθυντής, ήρθε στην εταιρία η μέλλουσα σύζυγός του Marla, που αντικατέστησε την πρώτη λογίστρια που αρνήθηκε να μετακομίσει από το Νέο Μεξικό.
Όπως είπαμε, το ζευγάρι εγκατέλειψε την εταιρία το 1980, εν μέσω της δικαστικής περιπέτειας της συζύγου, παρέμεινε ωστόσο στο πλευρό του Πολ Άλεν και τις προσωπικές επιχειρηματικές του πρωτοβουλίες. Αργότερα (1996) ίδρυσε τη Wireless Services Corp (τη σημερινή SinglePoint), μια εταιρία γραπτών μηνυμάτων για κινητά, και πολλές ακόμα τεχνολογικές εταιρίες. Το ζευγάρι έχει σήμερα προσωπική περιουσία στα 15 εκατ. δολάρια και εκείνος, όταν δεν ασχολείται με τον επιχειρηματικό όμιλό του, προσφέρει τον χρόνο του ως εθελοντής πυροσβέστης!
Bob Wallace (τρίτη σειρά, κέντρο)
Ο Wallace ήρθε στη Microsoft το 1978, όταν σκόνταψε πάνω σε μια φωτοτυπημένη αγγελία που είχε αφήσει ο Πολ Άλεν σε ένα κομπιουτεράδικο του Σιάτλ! Έτσι γίνονταν οι δουλειές τότε. Προσλήφθηκε ως προγραμματιστής και λειτούργησε ως διευθυντής παραγωγής μέχρι το 1983, όταν αποκαρδιώθηκε κι αυτός με την ξαφνική γιγάντωση της εταιρίας και αποθαρρύνθηκε από τα νέα εργασιακά ήθη.
Παραιτήθηκε λοιπόν και ίδρυσε τη δική του Quicksoft, που έγινε μεγάλη και τρανή. Το 1991 την πούλησε κι αυτή και μετακόμισε στην Καλιφόρνια για να ασχοληθεί επιτέλους απερίσπαστος με τη μεγάλη του αγάπη: τα ψυχεδελικά ναρκωτικά! Ξόδεψε χρόνο και χρήμα ερευνώντας τις παραισθησιογόνες ουσίες, άνοιξε ένα βιβλιοπωλείο (Mind Books) για να πουλά την τεχνογνωσία του και ίδρυσε τελικά έναν μη κυβερνητικό οργανισμό (Promind Foundation) για την έρευνα και ενημέρωση του κοινού αναφορικά με τα ψυχεδελικά.
Έφυγε από τον κόσμο το 2002 χτυπημένος από πνευμονία, σε ηλικία 53 ετών, όντας ο μόνος μέχρι στιγμής της αρχικής ενδεκάδας που δεν είναι στη ζωή…
Jim Lane (τρίτη σειρά, δεξιά)
Ο Μπιλ Γκέιτς ήθελε διακαώς να φέρει στη Microsoft έναν υπάλληλο της Digital Group, μιας τεχνολογικής εταιρίας που έδρευε στο Ντένβερ, καθώς ήταν μέγας γνώστης των λειτουργικών συστημάτων. Και τον άρπαξε τελικά στα τέλη του 1978, πάνω στην ώρα για την ιστορική φωτογραφία. Και έκανε πολύ καλά, καθώς ο Lane ήταν ο άνθρωπος-κλειδί που εξασφάλισε την αχτύπητη συνεργασία μεταξύ Microsoft και Intel, κάνοντάς τη κολοσσό μέσα σε μια νύχτα, καθώς μονοπωλούσε πια την αγορά των λειτουργικών συστημάτων.
Κι όμως, μέσα σε λίγα χρόνια, το 1985, θα την εγκατέλειπε κι αυτός, καθώς όπως είπε στον Μπιλ: «η Microsoft μου κατέστρεψε κάθε ενθουσιασμό». Ίδρυσε τη δική του τεχνική και συμβουλευτική φίρμα και πίσω δεν κοίταξε ποτέ…
Κάπου 30 χρόνια αργότερα, λίγο πριν εγκαταλείψει ο Γκέιτς τις καθημερινές δραστηριότητες του κολοσσού του, κάλεσε τους άλλους δέκα του αρχικού πληρώματος για μια φωτογραφία στην ίδια βάση της θρυλικής. Στη θέση του Bob Wallace, που είχε εντωμεταξύ πεθάνει, μπήκε τώρα η Miriam Lubow, η πρώτη λογίστρια που είχε χάσει την ιστορική φωτογραφία εξαιτίας εκείνης της σφοδρής χιονοθύελλας…
Mmiicorofosoofjserjesozc1
Τα είχαν καταφέρει όλοι τους, όπως ήθελε και μπόρεσε ο καθένας…
πηγή newsbeast.gr


Κέρδος online   3/6/2018 7:30