Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Αρθογράφος : Αντικλείδι

Σενέκας – Να ανεχόμαστε με ηρεμία τις ατυχίες

Η ικανότητα να ανέχεται κανείς με ισορροπία και ήρεμη ψυχή τις αντιξοότητες είναι ένα στοιχείο που αποδίδεται κατά κανόνα στον φιλόσοφο. Σε αυτό το γράμμα στον Λουκίλιο, ο Σενέκας θυμίζει στον φίλο του ότι στη φύση όλα συμβαίνουν σε σχέση με τη μοίρα που ο άνθρωπος πρέπει να ξέρει να δέχεται. Οι δυσκολίες που συναντώνται στη ζωή είναι όπως η σκόνη και η βροχή που δίχως αμφιβολία συνοδεύουν αυτό το μεγάλο ταξίδι.
Περισσότερα
Δημοσιεύτηκε στισ
Απόσπασμα από το βιβλίο της Μαρίας  Ευθυμίου

Μόνο λίγα χιλιόμετρα
 ιστορίες για την ιστορία
εκδόσεις Πατάκη,

………….Στο λόγο σας συχνά χρησιμοποιείτε  τον όρο δόξα τω Θεώ , πρώτα ο θεός και λοιπά συναφή,
  στον κύκλο της παγκόσμιας ιστορίας που διδάσκεται αφιερώνετε ένα σημαντικό κομμάτι στο θέμα των θρησκειών

Πράγματι χρησιμοποιώ συχνά και συνειδητά τους όρους που αναφέρονται ως έκφραση ταπεινότητας και ευγνωμοσύνης μπροστά στα μεγάλα και άφατα, μπροστά στις δυνάμεις τις πολύ μεγαλύτερες από εμάς τα μικρά και αδύναμα πλάσματα που λεγόμαστε άνθρωποι.

 Οι γονείς μου ήταν θρησκευόμενοι, ο καθένας με το δικό του τρόπο , εγώ δε , πιστεύω ότι οι θρησκείες είναι κατασκευές του ανθρώπου, κωδικοποίηση των ανασφαλειών του  και των αβεβαιοτήτων του, των κάθε φορά ειδικών προσταγμάτων του , των στοχεύσεων και των επιθυμιών.

 Και εξ αυτού τις σέβομαι και  σέβομαι τον άνθρωπο του οποίου την ιστορία κομποσκοίνι του χρόνου για να κλέψω αυτό το υπέροχο  από το ποίημα της φίλης μου Ραχήλ με την έννοια αυτή δεν ανήκω σε κάποια θρησκεία,
ωστόσο στο βαθμό που οι θρησκείες αποτελούν τμήμα της πολιτιστικής κληρονομιάς και της ψυχής των κοινωνιών αισθάνομαι ότι ανήκω στην οικογένεια την  χριστιανική ορθόδοξη μια και αυτή αποτελεί σημαντική παράμετρο του κόσμου στον οποίο γεννήθηκα,ανατράφηκε, ζω τούτο το κομμάτι της  Θρησκείας το πολιτιστικό και το αισθητικό.

 Με αφορά και μάλιστα πολύ και θα φανεί παράξενο ίσως αλλά σε κάθε χώρο στον οποίο λειτουργώ υπάρχει μια βυζαντινή εικόνα ,την έχω ανάγκη λόγω του ότι η κορυφαία αυτή τέχνη έχει τη δύναμη , τους τρόπους να με ηρεμεί και να με συμβουλεύει.

Κατά τον ίδιο τρόπο στα δύσκολα επιδιώκω να συνομιλήσω με τον εαυτό μου σε άδεια από εκκλησίασμα  εκκλησία καθώς ο χώρος με υποβάλει και με καθοδηγεί ,
έχω δεσμούς με ένα γυναικείο μοναστήρι το οποίο κατά καιρούς επισκέπτομαι θεωρώντας τις επισκέψεις αυτές δώρο ζωής.
 Και η μητέρα μου την νυχτερινή ώρα που έσβηνε  στο κρεβάτι του οριστικού μας αποχωρισμό την αποχαιρέτησα ψέλνοντας της σιγανά ενα υπέροχο ύμνο που αγαπούσε τόσο εκείνη όσο και ο πατέρας μου ,
 τότε άνοιξε τα μάτια και με κοίταξε με νόημα σιωπηλά και  μετά έφυγε ήταν η τελευταία μας επικοινωνία .
 Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι ασύγκριτα μεγάλο και κυριαρχικό που μετέχει της ζωής μου με τρόπο αδιόρατο και καταλυτικό δε γνωρίζω τι είναι αυτό ούτε αναζητώ να το κατανοήσω να το περιγράψω και να το ορίσω 
θα ήταν μάταιο ποια είμαι εγώ μια ασήμαντη μπροστά στο απέραντο και στο ασύλληπτο ώστε να το καταλάβω
πάντως αισθάνομαι την παρουσία του κάθε στιγμή και το πιστεύω ίσως επειδή εμπιστεύομαι απελπισμένα την ίδια τη ζωή…………

Δημοσιεύτηκε στισ

ΑΛΛΟΤΙΝΑ  ΧΡΟΝΙΑ
Λαογραφήματα του Γιώργου Ζούγρου, δασκάλου
Επάνω στον Κασιδιάρη συνάζονταν τα τελευταία ανοιξιάτικα σύννεφα και συνεννοούνταν κατά πού να τραβήξουν. Και κίναγαν κατά τον Αρμυρό και το Αιγαίο πέλαγος. το βοριαδάκι που κατέβαινε γιομάτο μυρουδιές, ξεθύμαινε στα κήπια και τα περιβόλια. οι γειτόνισσες κουβέντιαζαν στους φράχτες, που χώριζαν τις αυλές, αλλά όχι τις καρδιές των ανθρώπων. Οι νιοί του χωριού, μ’ ανοιχτό πουκάμισο έτρεχαν καβάλα στ’ άλογα, αφήνοντας πίσω ένα σύννεφο σκόνης.
Το θεριστή σαν έκλεινε το δημοτικό σχολείο, εμείς συνεχίζαμε όλο το καλοκαίρι στο σχολείο της φύσης. Εκεί έβλεπες ολοζώντανα πώς αλλάζει το φιδοπουκάμισο η δεντρογαλιά και πώς το πλι σπάει τ’ αυγό και βγαίνει στον ήλιο. Τα τρύπια παπούτσια, μας πήγαιναν με σίγουρα βήματα παντού … στο παιγνίδι, στο χορό, στη χαρά. Ζηλεύαμε τα καλούδια που είχαν τα παιδιά της πόλης. Δεν ξέραμε τότε πως αυτά που είχαμε, ήταν σημαντικότερα απ’ αυτά που μας έλλειπαν.
Και η μάνα μου, να με φωνάζει: Να διαβάζεις, να μάθεις γράμματα κι ας υπόγραφε με σταυρό! Αυτοί που δεν ήξεραν γράμματα, τα είχαν σε μεγάλη εκτίμηση.
Στον εσπερινό με φώναζε ο παπα-Θανάσης, ένας άγιος άνθρωπος, με κάτασπρα γένια και μαλλιά, να διαβάζω στο ψαλτήρι κάτι παράξενα γράμματα! «Τι ανταπέδωκας λαέ μου, αντί του μάνα χολήν κι αντί του ύδατος όξος.»
Κάθε Κυριακή οι γέροντες του χωριού έφταναν στην εκκλησιά. Κρέμαγαν τις μαγκούρες στα κλαδιά του δέντρου, που ήταν στην αυλή, έβγαζαν την τραγιάσκα τους, σταυροκοπιόνταν κι έμπαιναν στο ναό. Σαν τέλειωνε η λειτουργία, έπαιρναν τ’ αντίδωρο με ευλάβεια και προσοχή μην πέσει κάτω κανένα ψίχουλο και κάθονταν στα πεζούλια κάνοντας γεροντοκούβεντο με τις ώρες.
Διαβάστε περισσότερα »
Δημοσιεύτηκε στισ

Όλο και περισσότερο με Βαβίλοφ μου μοιάζει ο Μπαμπινιώτης

Πέμπτη 07 Ιουνίου 2018, 00:02
Του Αντώνη Πανούτσου
Για δεκαετίες η αριστερά τσίταρε το  «Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε» του Χρόνη Μίσιου. Γέλαγε με τον αυταρχισμό, έδινε διαταγές με την βραχνή φωνή του λοχία και στο τέλος τραγούδαγε το «Διότι δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις» του Μίκη Θεοδωράκη για να δείξει ποια είναι η δεξιά που απειλεί κάθε φωνή που θέλει να εκφράσει άλλη άποψη από την δική της. Μέχρι η ίδια να αναλάβει την εξουσία και να φανεί ότι το μόνο που ήθελε είναι να ζητάει από τους δεξιούς να χαμογελάνε. Όταν δεν συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις.
Γιγάντων βέβαια όπως του καίσαρη της εξωτερικής πολιτικής Νίκου Κοτζιά, που απαντώντας στις θέσεις του Γιώργου Μπαμπινιώτη για την γλώσσα των Σκοπίων είπε «Ο κ. Μπαμπινιώτης είναι εξαιρετικός λεκτικογράφος (sic), αλλά άσχετος στην εξωτερική πολιτική και τη λειτουργία του ΟΗΕ. Επειδή είναι εξαιρετικός επιστήμονας, θα πρέπει να είναι πολύ σεμνός και θα πρέπει να προσέχει, γιατί η απάντησή του είναι άσχετη από την εξωτερική πολιτική». Με όλο τον σεβασμό στον γλωσσοπλάστη, λεκτικογράφο υπουργός των Εξωτερικών, να απευθύνεσαι σε έναν άνθρωπο 79 ετών και να τον συμβουλεύεις να είναι πολύ σεμνός και να προσέχει αν δεν λέγεται απειλή, η λέξη δεν υπάρχει στην λεκτικογραφία.
Στην διαμάχη του με τον Μπαμπινιώτη τον  Νίκο Κοτζιά ενόχλησε αυτό που πριν από έξη μήνες είχε ενοχλήσει στην συνέντευξη την Μπέτυ Μπαζιάνα. «Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν πήρε την εξουσία». Την πραγματική εξουσία. Αυτή που έμαθαν από το ΚΚΕ ο Κοτζιάς, η Μπαζιάνα και ο Τσίπρας. Η εξουσία που επέτρεπε στον Στάλιν να κρίνει ποια γενετική θεωρία ήταν καλύτερη για τις καλλιέργειες. Δικαιώνοντας τον τσαρλατάνο βιολόγο Τρόφιμ Ντενίσοβιτς Λισένκο και στέλνοντας τον   αντίπαλο του επίσης βιολόγο Νικολάι Βαβίλοφ στα γκουλάγκ. Επειδή η άποψη του Λυσένκο για τις καλλιέργειες συνοδευόταν από μαρξιστική ανάλυση σύμφωνα με την οποία οι φυτεμένοι καρποί δεν θα συμπεριφέρονταν ανταγωνιστικά  για την απορρόφηση των πεπερασμένων πόρων που υπήρχαν στο περιβάλλον τους, αλλά θα συνεργάζονταν σαν εργάτες, που ανήκουν στην ίδια τάξη. Στην συγκεκριμένη ομιλία ο Στάλιν, που ήταν παρών στο ακροατήριο σηκώθηκε όρθιος και αφού χειροκρότησε τον Λυσένκο του έδωσε συγχαρητήρια.
Όπως ο Κοτζιά θα είχε συγχαρεί τον Μπαμπινιώτη αν είχε ακολουθήσει την κομματική γραμμή. Ναι, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1977 είχε αναγνωρίσει την μακεδονική γλώσσα. Όπως ο Μπαμπινιώτης θα πρέπει να αναγνωρίσει το ιδεολογικό του σφάλμα. Διαφορετικά καλό θα είναι να είναι πολύ σεμνός. Και να προσέχει.