O παοκτσής «Ισοβίτης» πιστεύει ότι μια κοινωνία που δεν σοκάρεται από ένα όπλο είναι άρρωστη
Μία συζήτηση για τον ΠΑΟΚ, τον Ιβάν Σαββίδη, τα πρόσφατα γεγονότα στην Τούμπα και το ελληνικό ποδόσφαιρο με τον Νίκο Ιωαννίδη, έναν από τους πιο παλιούς οπαδούς της «ασπρόμαυρης κερκίδας» και συγγραφέα του βιβλίου «Μια εποχή στο Τσιμέντο»
25.3.2018 | 11:02
Ο Νίκος Ιωαννίδης είναι αυθεντικός παοκτσής, αθεράπευτα ρομαντικός με τη μπάλα, καλλιεργημένος και βαθιά πολιτικοποιημένος. Φωτο: Βασίλης Καψάσκης/LIFO
Παρά το γεγονός ότι είχαν περάσει αρκετές ημέρες από την εισβολή Σαββίδη στον αγωνιστικό χώρο, από την πρώτη στιγμή που προσγειωθήκαμε στη Θεσσαλονίκη όλοι μιλούσαν ακόμη για τα γεγονότα της Τούμπας στο ματς με την ΑΕΚ.
Από τον ταξιτζή που μας πήρε από το αεροδρόμιο, μέχρι τον μπαρμπέρη που πήγε ένας από εμάς να κουρεύτει και από τα ραδιόφωνα που ακούγονταν αποσπασματικά από τα ανοιχτά παράθυρα των αυτοκινήτων μέχρι τους μπάρμεν που μας σέρβιραν ποτά το βράδυ, έμοιαζε να μην υπάρχει κανένα άλλο θέμα συζήτησης.
Ψάχνοντας ένα πρόσωπο για να μιλήσουμε γύρω από τα όσα συνέβησαν, και έπειτα από την πρόταση του καλού φίλου Άρη (και φανατικού παοκτσή), έπεσε στο τραπέζι το όνομα του «Ισοβίτη» ή κατά κόσμον Νίκο Ιωαννίδη.
Δεν μπορεί ρε συ μία κοινωνία να μην σοκάρεται από την εικόνα ενός όπλου. Μία κοινωνία που δεν σοκάρεται από ένα όπλο είναι άρρωστη. Τουλάχιστον, όσοι δεν είναι υποκριτές απέδειξαν ότι ως κοινωνία έχουμε αντανακλαστικά.
Αυθεντικός παοκτσής, αθεράπευτα ρομαντικός με τη μπάλα, καλλιεργημένος και βαθιά πολιτικοποιημένος, ήρθε να με συναντήσει ένα βροχερό πρωινό σε ένα καφέ λίγο πιο κάτω από το γήπεδο της Τούμπας, φορώντας ένα μαύρο μπουφάν και από μέσα ένα t-shirt των «System of A Down».
— Το «Ισοβίτης» πώς προέκυψε;
Έχουμε έρθει με τον φίλο μου τον Φώτη στον αγώνα ΠΑΟΚ – Σεβίλλη το 1990. Αποκλειστήκαμε στα πέναλτι. Ήμασταν 15 χρονών. Ήταν η πρώτη φορά που μπαίναμε στη Θύρα 4.
Είχαμε δει 2 ώρες μπάλα και ήμασταν άλλες 3 ώρες στην κερκίδα. Στάζαμε από τον ιδρώτα. Δεν μας ενδιέφερε που χάσαμε και το μόνο που συζητούσαμε ήταν πόσο ωραία νιώθαμε, λέγοντας «ω ρε μαλάκα όλοι μας τη ζωή εδώ μέσα θα τη φάμε».
Κουβέντα, στη κουβέντα, φυλακισμένοι, ισοβίτες, μας ήρθε η ιδέα. Και έτσι φτιάξαμε το πανί «Ισοβίτες». Και επειδή το κουβαλούσα εγώ, ήμουν και ο «Ισοβίτης».
Δεν το επέλεξα δηλαδή. Ακόμη και τη σελίδα μου την έφτιαξε ένας φίλος από την Αθήνα, ο Σωτήρης. Ήξερε ότι γράφω, πήγε και αγόρασε το isovitis.gr, το έστησε, μου έδωσε τους κωδικούς και μου είπε “μπες και γράφε”.
— Πόσα χρόνια παρακολουθείς τον ΠΑΟΚ;
Από το 1989. Από 14 ετών. 30 χρόνια μέσα στα γήπεδα.
— Θυμάσαι πότε έγινες παοκτσής;
Με πήγε ο πατέρας μου στο 6-1 με τον Ολυμπιακό. Και έγινα ΠΑΟΚ την ώρα του ματς. Αλλά όχι από το σκορ, αλλά από τους οπαδούς που έβλεπα απέναντι.
— Πού γεννήθηκες;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Καβάλα και στη Θεσσαλονίκη ήρθα το 1994, δήθεν για να σπουδάσω. Στο μηχανογραφικό έβαλα ότι σχολή είχε δίπλα στη Θεσσαλονίκη. Για να είμαι κοντά στον ΠΑΟΚ. Ξεκάθαρα.
— Μπορείς να μου σχολιάσεις όσα συνέβησαν στον αγώνα ΠΑΟΚ – ΑΕΚ. Καταρχάς, ήσουν μέσα;
Όχι, ήταν η σειρά της γυναίκας μου να πάει. Πηγαίνουμε εναλλάξ. Ένας κρατάει τα παιδιά και ο άλλος πάει στο γήπεδο. Φέτος έχει τύχει να είναι σε όλα τα ντέρμπι. Είναι μεγάλη αδικία και θέλω να το καταθέσω (γέλια).
— Στο γήπεδο γνωριστήκατε;
Είμαστε από το σχολείο μαζί. Της άρεσε αυτό το πράγμα από μικρή. Ερχόταν εκδρομές μαζί, στο γήπεδο. Όσο αφορά αυτό που με ρώτησες δεν χρειάζεται να έχεις δει τον αγώνα. Είναι μια ιστορία που κάνει κύκλο.
Είναι ο παοκτσής που αδικείται και μετά από τρία δευτερόλεπτα χάνει το δίκιο του λόγω της αντίδρασής του. Είναι το πιο διαχρονικό φαινόμενο ως προς το πως βλέπει παοκτσής το ποδόσφαιρο μέσα από την κερκίδα.
— Δηλαδή ο Ιβάν Σαββίδης αντέδρασε σαν Παοκτσής;
Δεν ξέρω πως αντέδρασε o Ιβάν. Θα έπρεπε να ξέρω πιο πολλά για τον ίδιο τον Ιβάν για να μπορέσω να το απαντήσω.
Αλλά όταν ένας άνθρωπος έχει τόσα λεφτά και ασχολείται με κάτι τόσο λαϊκό όσο το ποδόσφαιρο, μου αφήνει μία υποψία ότι μπορεί και να έχει ερωτευτεί αυτή την κατάσταση. Δεν είμαι σίγουρος. Μου φαίνεται δύσκολο να συμβαίνει αλλά μπορεί.
— Θεωρείς ότι μπήκε στο γήπεδο επειδή ένιωσε ότι αδικήθηκε από τον διαιτητή ή επειδή είπε από μέσα του «κοίτα να δεις, μου ακυρώνουν γκολ μέσα στο γήπεδό μου στο 90’»;
Μπήκε στο γήπεδο επειδή ένιωσε παραιτημένος. Σε πρώτη φάση μπήκε για να πάρει την ομάδα και να φύγει.
Έχει δηλώσει και στο παρελθόν ότι δεν θέλει να ρίχνει τα λεφτά του στη λεκάνη. Δεν ξέρω αν τον επηρέασαν ή ήταν δική του αντίδραση.
Όλη η ιστορία είναι το πιστόλι, αν δεν υπήρχε το πιστόλι, το αφήγημα θα ήταν διαφορετικό.
— Δεν θα έπρεπε να μας σοκάρει ως κοινωνία η εικόνα ενός όπλου μέσα σ’ ένα γήπεδο;
Δεν μπορεί ρε συ μία κοινωνία να μην σοκάρεται από την εικόνα ενός όπλου. Μία κοινωνία που δεν σοκάρεται από ένα όπλο είναι άρρωστη. Τουλάχιστον, όσοι δεν είναι υποκριτές απέδειξαν ότι ως κοινωνία έχουμε αντανακλαστικά.
Δεν αφήνουμε να μας τρομάξει αυτή η εικόνα. Αντιδρούμε. Κάποιοι άλλοι νιώθουν ηττημένοι και το δείχνουν. Λένε: “εντάξει, ένα όπλο είναι”.
Το “εντάξει ένα όπλο είναι”, όμως, μπορεί να είναι η αρχή για να δεχτείς και άλλα πράγματα μετά. Ή να είναι ένας κρίκος σε αυτά που έχουν ήδη γίνει. Εγώ μεγάλωσα σε σπίτι με όπλα. Ο πατέρας μου είναι κυνηγός. Σοκάρομαι πάντα στη θέα ενός όπλου.
Η μπάλα είναι Τέχνη, ρε συ, δεν μπορεί να γίνει ιδεολογία. Φωτο: Βασίλης Καψάσκης/LIFO
— Τα επιχείρηματα περί του ότι «όλοι αυτοί οι τύποι κουβαλάνε όπλα» ή οι αναφορές σε παλαιότερα περιστατικά οπλοκατοχής που έχουν παρατηρηθεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο πώς τα βλέπεις;
Tέτοιου είδους επιχειρήματα τα έχουν ξεπεράσει μέχρι και οι κόρες μου. Η μία είναι οχτώ ετών, η άλλη τεσσάρων. Γι’ αυτό αναφέρθηκα σε όσους δεν είναι υποκριτές. Επικοινωνιακό είναι το παιχνίδι.
Όποιος έχει να κερδίσει κάτι από την κουβέντα θα βασιστεί σε άλλα κίνητρα για να εκφράσει την άποψή του.
— Ο Σαββίδης γιατί δεν ανέφερε τη λέξη «όπλο» στην ανακοίνωση που εξέδωσε και ζήτησε συγγνώμη;
Αυτό το απαντάει κάθε ταινία του Χόλιγουντ που έχει γυριστεί. Έχει να κάνει με τον τρόπο που χειρίζεται κανείς τα μέσα. Είναι αμερικανική συνταγή αυτή. Δεν επικεντρώνεσαι ποτέ στο πρόβλημα. Μιλάς πάντα πλαγίως.
Ο Σαββίδης δεν θεωρεί ότι θα έπρεπε αποτελεί κύριο θέμα συζήτησης το όπλο αλλά την αιτία για την αντίδρασή του. Η αντίδραση είναι κακή, έτσι και αλλιώς. Αλλά πάντα το είχαμε αυτό. Δεν έχουμε κουλτούρα αντίδρασης εδώ πάνω. Πάντα αντιδρούμε λάθος.
— Το αίσθημα της αγανάκτησης για μία διαιτητική αδικία ή για αυτή την πολυσυζητημένη πρωτοκαθεδρία του λεγόμενου «κράτους των Αθηνών» δικαιολογεί οποιαδήποτε αντίδραση; Σαν οπαδό σε ρωτάω.
Και ναι και όχι. Κοίτα να σου πω. Το πρόβλημα μου σχετικά με το πως μας αντιμετωπίζουν οι διαιτητές ή τα «κέντρα αποφάσεων», όλα σε εισαγωγικά, ήταν ότι ήθελα έναν άνθρωπο που καταφέρει να αλλάξει το πλαίσιο ώστε να μη χρειαστεί να αντιδράσω ξανά.
Θα έπρεπε δηλαδή ο Σαββίδης να έχει διαμορφώσει έτσι την κατάσταση ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να αντιδράσει κατ αυτό τον τρόπο.
Να ξέρουμε δηλαδή ότι όταν γίνεται ένα λάθος, είναι λάθος. Κατανοητό, αποδεκτό και πάμε παρακάτω.
Επιμένω ότι αν ο επόπτης είχε σηκώσει τη σημαία του αρχικά ως offside αρχικά, δεν θα είχε συμβεί τίποτα.
Θα μας ενδιέφερε να συνεχιστεί το παιχνίδι για να έχουμε το χρόνο να βάλουμε άλλο γκολ. Εκεί χάθηκε το παιχνίδι.
— Συμφωνείς ότι υπάρχει μία μεγάλη μερίδα του κόσμου εδώ στη Θεσσαλονίκη που συσπειρώνεται γύρω από τον Σαββίδη; Μια «ιδεολογία Σαββίδη» ας πούμε;
Υπάρχει μία πάρα πολύ μικρή ομάδα που δεν συσπειρώνεται γύρω από τον Σαββίδη πλέον στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, δηλαδή, που συσπειρώνονται γύρω από τον ΠΑΟΚ.
Ο Νίκος Ιωαννίδης παρακολουθεί τον ΠΑΟΚ από το 1989 όταν ήταν 14 χρονών. Φωτογραφία από το προσωπικό αρχείο του κ. Ιωαννίδη.
— Και αυτοί που συσπειρώνονται γύρω από τον Σαββίδη;
Έχει να κάνει με αυτή την κουλτούρα του υπερήρωα. Όλοι ψάχνουν τον σούπερμαν που θα τους σώσει από τα κακά του κόσμου και τον βρήκαν. Είναι αυτοί που δεν μπορούν να κάνουν κάτι με τον εαυτό τους ή με τον κοινωνικό τους κύκλο. Αυτοί είναι λίγοι, εντάξει.
Οι περισσότεροι βλέπουν έναν επιχειρηματία που ρίχνει χρήματα στην πόλη, στην ουσία εκεί είναι το ζήτημα. Το πρόβλημα της ανεργίας και της κακοπληρωμένης ή μη πληρωμένης εργασίας στη Θεσσαλονίκη είναι μεγαλύτερο απ’ ότι στην Αθήνα.
Και στο λέω επειδή έχω ζήσει και στις δύο πόλεις. Ο Σαββίδης είναι ο πρώτος που «αιμοδοτεί» την πόλη και το κάνει πολλούς τρόπους. Αυτό είναι κάτι που δεν θέλουμε να χάσουμε ως κάτοικοι της Θεσσαλονίκης.
Φοβούνται όλοι ότι αν στεναχωρηθεί ο μεγάλος μας ηγέτης θα πάρει τις επενδύσεις του και θα φύγει. Οπότε τους παρακινούν πολλά πράγματα για να κρατήσουν τον Σαββίδη εδώ. Δεν είναι μόνο ο ΠΑΟΚ.
— Σε ένα πρόσφατο κείμενό του στη LiFO ο Νικόλας Σεβαστάκης έγραψε: «Αυτό που σκοτεινιάζει τον ουρανό της Θεσσαλονίκης είναι ένας οπαδικός μεσσιανισμός που ενώνεται με τον τοπικισμό του παράπονου και μία διάχυτη ρωσόφιλη δεισιδαιμονία». Συμφωνείς με την άποψή του;
Ο οπαδικός μεσσιανισμός με την κουλτούρα του σούπερ ήρωα δεν απέχουν πολύ. Η διαφορά είναι ότι δεν πρόκειται να τον ακολουθήσουν μέχρι το τέλος, έτσι τυφλά.
— Για να το συμπληρώσω. Πόσο κοντά είμαστε στο να μετατραπεί αυτή η πλειοψηφία σε ένα είδος «τυρρανίας» που δεν θα δέχεται διαφορετική άποψη;
Επικοινωνιακά ισχύει αυτό. Ήδη γίνεται. Δεν υπάρχουν πολλές φωνές που να τους επιτρέπεται η αντίθετη άποψη. Ντάξει, σε μένα επιτρέπεται επειδή είμαι ΠΑΟΚ, ΠΑΟΚ. Αν δεν ήμουν, ίσως, υπήρχε πρόβλημα.
— Πες μου την άποψή σου για τον Σαββίδη. Την έχεις γράψει πολλές φορές αλλά δεν τη γνωρίζει ο πολύς κόσμος.
Νομίζω ότι η άποψη που έχουμε όλοι μας για τον Σαββίδη αλλοιώνεται από την άποψη που οι γύρω του θέλουν να μας επιβάλλουν για τον ίδιο. Το πρόβλημα είναι οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του, όχι ο Σαββίδης.
Η άποψη που μπορείς να έχεις για τον Σαββίδη είναι μόνο αν λάβεις υπόψην όσα λέει. Ντάξει, μέσες άκρες «καλά τα λέει» όπως λέει και ο πατέρας μου.
Εμένα δεν μου αρέσει αισθητικά όλο αυτό με τον Σαββίδη. Αισθητικά λέγοντας ως κουλτούρα. Όλο αυτό το πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Αλλά το ξεπερνάω. Δεν κολλάω σε αυτό.
— Σε ποιο σημείο θα πεις «δεν θέλω ο Σαββίδης να είναι πρόεδρος της ομάδας μου»;
Αυτό θα το πω την πρώτη μέρα που θα καταλάβω ότι θέλει να με χρησιμοποιήσει. Δεν το έχει κάνει ακόμα. Όσοι τον υπερασπίζονται δεν τους έχει ζητηθεί να το κάνουν. Είναι αυτόκλητοι όλοι.
Ακόμα και όλοι αυτοί οι σύνδεσμοι οπαδών που βγάζουν ανακοινώσεις δεν έχουν πάρει εντολή από κανέναν. Έχω μιλήσει με τα παιδιά αυτά και ξέρω ότι τον στηρίζουν από μόνοι τους. Δεν έχουν δεχτεί πίεση από πάνω αυτά τα πέντε χρόνια. Παρότι έχει συμβεί με προκατόχους του που ήταν ντροπή να τους στηρίξεις.
Την πρώτη μέρα που θα καταλάβω ότι αυτός ο άνθρωπος θέλει να με χρησιμοποιήσει για κάτι, είτε ως ασπίδα, είτε ως εκτελεστικό όργανο, τελείωσε.
Το βιβλίο του Νίκου Ιωαννίδη «Μια Εποχή στο Τσιμένο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τόπος
— Διαβάζοντας τα κείμενά σου έχω την εντύπωση οτι αντιμετωπίζεις ακόμη τη μπάλα με μία ρομαντική διάθεση. Έχει θέση ο ρομαντισμός στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο;
Ρομαντισμός είναι ο τρόπος που εξηγείς αυτό που νιώθεις. Όταν βλέπω κάτι και αναστατώνομαι, και νιώθω χίλια συναισθήματα, αυτό είναι υπέρ μου. Με κάνει να ζω πιο όμορφα.
Το να ξεκινήσω Σάββατο βράδυ, μετά τη δουλειά, με άλλους δέκα με ένα βανάκι, να πάω στην Τρίπολη και μετά να γυρίσω είναι τριάντα ώρες ιστορία.
Από αυτές, οι δύο είναι η μπάλα. Ε μείον δύο ώρες βάλε. Το υπόλοιπο δεν άλλαξε ποτέ.
— Μιας και μίλησες για εκδρομές. Ναρκωτικά παίζουν εκεί;
Έ, όσα παίζουν στις καφετέριες, στα στέκια, στα σπίτια. Δεν παίρνει κανείς ναρκωτικά επειδή πάει εκδρομές. Παίρνει έτσι κι αλλιώς, αλλά όλοι αυτοί είναι μια υποομάδα.
— Επειδή γίνεται μια κουβέντα το τελευταίο διάστημα περί του περίφημου «no politica» στο ποδόσφαιρο, θέλεις να μου κάνεις ένα σχόλιο;
Ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτό το «no politica». Νομίζουν πως είναι κάτι θετικό, ότι δεν μιλάμε για πολιτικά. Αλλά αυτό το πράγμα είναι άριστα στημένο από την κερκίδα του Ολυμπιακού, από την οποία ξεπήδησε.
Κοίτα, εμείς έχουμε ένα δικό μας «no politica», αν μπορείς να το πεις έτσι, το οποίο έχει να κάνει με τις βασικές αρχές πάνω στις οποίες ιδρύθηκε ο ΠΑΟΚ το 1926.
Αυτές είναι, δηλαδή, και δεν το συζητάμε. Ο ΠΑΟΚ είναι ένας σύλλογος που ιδρύθηκε από μετανάστες και ξεριζωμένους πρόσφυγες. Δέχτηκε στους κόλπους του όποιον καταραμένο δεν έβρισκε μέρος να τον δεχτεί.
Πάνω σε αυτες τις αρχές, ναι, «no politica». Ο ΠΑΟΚ είναι αυτό που είναι, 92 χρόνια τώρα. Το «no politica» σημαίνει πως είμαστε το κέντρο του κόσμου για όποιον δεν έχει κόσμο.
Τώρα, όσον αφορά το πραγματικό «no politica», όταν λες ο ΠΑΟΚ ή ο Ολυμπιακός πάνω απ΄ όλα, σημαίνει πως παραμένεις ο εαυτός σου. Πως είσαι αυτός που είσαι.
Κάποιος μπορεί να πιστεύει σε δέκα πράγματα, αλλά με βάση το «no politica» πιστεύει ότι η ομάδα του είναι πάνω απ’ όλα. Μια ομάδα δεν μπορεί να είναι πάνω από τα κοινωνικά σου πιστεύω. Αυτά τα έχεις ενσωματωμένα. Την ομάδα σου τη διαλέγεις.
Το «no politica» του Ολυμπιακού σημαίνει ότι υπάρχει μια κατάσταση διαμορφωμένη που βολεύει αυτούς που κάνουν κουμάντο, γιατί η λέξη αυτή παίζει και σ’ εμάς τελευταία.
Πάνω σ’ αυτήν την κατάσταση, «no politica» παιδιά. Αλλά το έχει μόνο ο Ολυμπιακός αυτό. Δεν το ‘χει ούτε η ΑΕΚ, ούτε ο Παναθηναϊκός. Δεν το χω ‘δει αλλού το «no politica».
— Το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει ιδεολογία;
Η μπάλα είναι Τέχνη, ρε συ, δεν μπορεί να γίνει ιδεολογία.
Δεν υπάρχουν πολλές φωνές που να τους επιτρέπεται η αντίθετη άποψη. Ντάξει, σε μένα επιτρέπεται επειδή είμαι ΠΑΟΚ, ΠΑΟΚ. Αν δεν ήμουν, ίσως, υπήρχε πρόβλημα.
Το βιβλίο του Νίκου Ιωαννίδη «Μια Εποχή στο Τσιμέντο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τόπος. Κείμενά του μπορείτε να διαβάσετε στο isovitis.gr
Συγκίνηση στη Γαλλία για τον θάνατο του ήρωα αστυνομικού
Υπέκυψε στα τραύματά του ο Γάλλος αστυνομικός που πήρε εθελοντικά τη θέση ενός ομήρου στο χθεσινό αιματηρό περιστατικό στην Τρεμπ της Γαλλίας, σώζοντας δεκάδες συμπολίτες του.
Ο Αρνό Μπελτράμ θυσιάστηκε για να χαρίσει τη ζωή σε μία γυναίκα που κρατείτο όμηρος ενώ κατάφερε να αφήσει κρυφά το κινητό του ανοιχτό, ώστε οι αστυνομικοί που είχαν περικυκλώσει το σούπερ μάρκετ να έχουν εικόνα για το τι ακριβώς συνέβαινε στο εσωτερικό του καταστήματος. Ετσι οι αστυνομικές δυνάμεις κατάφεραν, ακούγοντας τους πυροβολισμούς, να εισβάλουν στο εσωτερικό και να σκοτώσουν τον δράστη που είχε προλάβει όμως να πυροβολήσει και να μαχαιρώσει τον ήρωα αστυνομικό.
Ο δράστης είχε ήδη σκοτώσει δύο ανθρώπους μέσα σε σούπερ – μάρκετ της περιφέρειας της Καρκασόν (στη νότια Γαλλία), όταν ο Αρνό Μπελτράμ, με κίνδυνο της ζωής του, «επέλεξε να πάρει τη θέση ομήρων που κρατούνταν στο εσωτερικό του σούπερ-μάρκετ», όπως εξήγησε ο εισαγγελέας του Παρισιού Φρανσουά Μολέν σε συνέντευξη Τύπου.
Ο αστυνομικός «άφησε ανοικτό το τηλέφωνό του στο τραπέζι (…) και μόλις ακούσαμε τους πυροβολισμούς η GIGN (η επίλεκτη μονάδα ειδικών δυνάμεων) επενέβη» και σκότωσε τον δράστη της επίθεσης που δήλωνε μέλος της τζιχαντιστικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος, είχε εξηγήσει νωρίτερα στους δημοσιογράφους υπουργός εσωτερικών Ζεράρ Κολόμπ.
Μετά τον θάνατό του, οι νεκροί της ομηρίας ανέρχονται πλέον σε τέσσερις.
Ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν απέτισε σήμερα φόρο τιμής στον Αρνό Μπελτράμ, δηλώνοντας πως ο αξιωματικός «έπεσε ως ήρωας» κατά τις επιθέσεις στη νότια Γαλλία και αξίζει «τον σεβασμό και τον θαυμασμό ολόκληρου του έθνους».
Ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν απέτισε σήμερα φόρο τιμής στον Αρνό Μπελτράμ, δηλώνοντας πως ο αξιωματικός «έπεσε ως ήρωας» κατά τις επιθέσεις στη νότια Γαλλία και αξίζει «τον σεβασμό και τον θαυμασμό ολόκληρου του έθνους».
Επέδειξε «εξαιρετικό θάρρος και εξαιρετική αυταπάρνηση», πρόσθεσε ο Μακρόν σε ανακοίνωση που εξέδωσε.
Ανακοινώνοντας το θάνατο του Αρνό Μπελτράμ, ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών, δήλωσε σημείωσε: «Πέθανε για την πατρίδα του. Η Γαλλία δεν θα ξεχάσει ποτέ τον ηρωισμό του, την γενναιότητά του και τη θυσία του».
Ανακοινώνοντας το θάνατο του Αρνό Μπελτράμ, ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών, δήλωσε σημείωσε: «Πέθανε για την πατρίδα του. Η Γαλλία δεν θα ξεχάσει ποτέ τον ηρωισμό του, την γενναιότητά του και τη θυσία του».
Ο Αρνό Μπελτράμ ανήκε στη Χωροφυλακή του Οντ (νότια Γαλλία) και προηγουμένως είχε διατελέσει διοικητής του λόχου της Αβράνς (δυτική Γαλλία) μέχρι το 2014, πριν γίνει σύμβουλος του γενικού γραμματέα του υπουργείου Οικολογίας. Το 2016 προήχθη στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη.
Ήταν παντρεμένος χωρίς παιδιά.
Οι γαλλικές Αρχές έχουν προχωρήσει στη σύλληψη μίας γυναίκας, η οποία φέρεται να σχετίζεται με τον 26χρονο δράστη της επίθεσης Ρεντουάν Λακντίμ.
Ο εισαγγελέας Φρανσουά Μολίνς, επικεφαλής της έρευνας που διεξάγουν οι αρχές, δήλωσε ότι ο δράστης ήταν γνωστός στις υπηρεσίες ασφαλείας για τη σχέση του με το ριζοσπαστικό Ισλάμ, τονίζοντας όμως ότι η παρακολούθηση του κατά τα έτη 2016-2017, δεν οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ήταν έτοιμος να δράσει ο ίδιος.
Ο εισαγγελέας Φρανσουά Μολίνς, επικεφαλής της έρευνας που διεξάγουν οι αρχές, δήλωσε ότι ο δράστης ήταν γνωστός στις υπηρεσίες ασφαλείας για τη σχέση του με το ριζοσπαστικό Ισλάμ, τονίζοντας όμως ότι η παρακολούθηση του κατά τα έτη 2016-2017, δεν οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ήταν έτοιμος να δράσει ο ίδιος.
Βαθύ 
Αρίσταρχος
Σε άρθρο του με αφορμή την ταινία «Η ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΩΡΑ» που αναφέρεται στον Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Κώστας Λαλιώτης κάνει μία σύγχρονη ανάγνωση της Ελλάδας του σήμερα, αλλά και πολλαπλές εκκλήσεις προς την «ελίτ» της χώρας, με φόντο τα ελληνοτουρκικά.
Συγκεκριμένα αναφέρει:
«…Αδιαμφισβήτητα τα «καπρίτσια» της Ιστορίας, τα «εάν» της Ιστορίας, οι «σκοτεινές ώρες» των μεγάλων αποφάσεων, οι «αμφιταλαντεύσεις», οι «αμφιθυμίες» των Ηγετών, των Κομμάτων και των Πολιτών δεν αποτελούν «εικονικά παιχνίδια» με άψυχους πολεμικούς κανόνες στην οθόνη. Δεν αποτελούν αφηρημένους αλγόριθμους βγαλμένους από τη «θεωρία των παιγνίων».
Αντίθετα τα «καπρίτσια», τα «εάν», οι «σκοτεινές ώρες», τα «διλήμματα» και οι «αποφάσεις» της Ιστορίας και της Πολιτικής είναι συνυφασμένα με τις ζωές, τις διαδρομές και τη μοίρα Ανθρώπων και Πολιτών, Εθνών και Λαών, Δημοκρατιών και Κοινωνιών, είναι άρρηκτα δεμένα με το παρόν και το μέλλον τους.
• Στις επίμονες επικλήσεις του λόρδου Χάλιφαξ για προώθηση μιας διπλωματικής προσπάθειας για συμβιβασμό με τη Γερμανία και συνθηκολόγηση με τον Χίτλερ και το ναζιστικό – φασιστικό άξονά του, ο Τσόρτσιλ εξαγριωμένος απαντούσε αφοπλιστικά και κατηγορηματικά, «…Δεν διαπραγματεύεσαι με μια τίγρη, έχοντας το κεφάλι σου στο στόμα της…».
Αυτή η φράση με τη συνακόλουθη νικηφόρα και ελπιδοφόρα εξέλιξη για τον Κόσμο, την Ευρώπη, τη Μεγάλη Βρετανία έχει πάντα μια αντιστοιχία διαχρονική και αφορά κάθε χώρα, κάθε λαό και κάθε κοινωνία σε κάθε ιστορική φάση με παρόμοια διλήμματα, με αναφορά στο Δίκαιο και την Ισχύ, με αναφορά στην Ειρήνη και τη Δημοκρατία.
Σε τέτοιες στιγμές οι αυταπάτες για τον κατευνασμό και την εξημέρωση του «άγριου θηρίου» οδηγεί αναπότρεπτα στην ταπείνωση, στον πόλεμο, στην ήττα και στην υποταγή.
Στο δραματικό δίλημμα τί κάνεις για να μην μπει το κεφάλι σου στο στόμα της τίγρης είτε τί κάνεις εάν και όταν το κεφάλι σου είναι ή πρόκειται να μπει στο στόμα μιας τίγρης, έχουν χρέος να απαντούν κάθε φορά με συναίσθηση της ιστορικής τους ευθύνης Έθνη και Λαοί, Δημοκρατίες και Κόμματα, Πολιτικοί Ηγέτες και Πολίτες.
• Για το λόγο αυτό (τηρουμένων των αναλογιών) προτείνουμε και συνιστούμε στα πρόσωπα, που θεσμικά συγκροτούν την «πολιτική Ελίτ» και την «κοινωνική και κρατική Ελίτ» της χώρας μας να δουν και να ξαναδούν την ταινία «Η Πιο Σκοτεινή Ώρα», όπως και τις συμπληρωματικά αναφερόμενες ταινίες για τη Βρετανία και τον Τσόρτσιλ κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να στοχαστούν και να αναστοχαστούν για τις ιστορικές αντιστοιχίες αλλά και τις διαφορές των συγκυριών.
• Είναι σαφές οι ταινίες αυτές με το σημαίνοντα και τα σημαινόμενά τους σίγουρα μπορούν και πρέπει:
να προβληματίσουν σοβαρά για την απαιτούμενη εγερτήρια εγρήγορσή μας, τόσο την πολιτική-πνευματική-κοινωνική και οικονομική «Ελίτ» της χώρας, όσο και τον Ελληνικό λαό στο σύνολό του, για τις υπαρκτές απειλές, τις πολεμικές ιαχές και τις κλιμακούμενες επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας μιας «φίλης και σύμμαχης χώρας», αλλά και για τις «ισοδύναμες» απαντήσεις του Ελληνισμού,
να ανασύρουν στο προσκήνιο ουσιαστικές συζητήσεις και γόνιμες αναζητήσεις, αλλά τις «κρίσιμες» απαντήσεις μας για τα πολλαπλά ισοδύναμα του Ελληνισμού (γεωπολιτικά και γεωοικονομικά, αμυντικά και αποτρεπτικά, πολιτικά και διπλωματικά, τεχνολογικά και αναπτυξιακά, εκπαιδευτικά και πολιτισμικά, πληθυσμιακά και δημογραφικά ισοδύναμα), με αναφορές στη «μνήμη του παρελθόντος», στο παρόν και κυρίως στη «μνήμη του μέλλοντός» μας,
να αφυπνίσουν τις εθνικές ευαισθησίες μας και τον πατριωτισμό μας, την ομόθυμη και ομόψυχη ενότητά μας, τις αγωνίες και τις ελπίδες μας, για το κοινό μας παρόν και το κοινό μας μέλλον και να ενεργοποιήσουν με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες όλα τα δίκτυα του Ελληνισμού και του Φιλελληνισμού σε κάθε γωνιά του Κόσμου,
να αναδείξουν και να εμπλουτίσουν μια συνεκτική και ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική με ιεραρχημένους στόχους αξιοποιώντας στο έπακρο τα γεωστρατηγικά, γεωπολιτικά και γεωοικονομικά πλεονεκτήματα της χώρας μας,
να κατοχυρώσουν και να προεκτείνουν τα κατοχυρωμένα διεθνή πολιτικά και διπλωματικά μας ερείσματα στον ΟΗΕ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο ΝΑΤΟ και στις διμερείς σχέσεις μας με άλλες χώρες, σε συνδυασμό πάντα με τις διασφαλίσεις μας, που απορρέουν από τις Διεθνείς Συνθήκες και το Διεθνές Δίκαιο, αλλά και με την ισχύ μας που πηγάζει από το ειρηνικό και αποτρεπτικό Εθνικοαμυντικό ισοδύναμο της Ελλάδας και του Ελληνισμού,
να ενισχύσουν την ιστορική αυτογνωσία μας για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό με αυτοπεποίθηση, με διορατικότητα και αποφασιστικότητα, για τους πολλαπλούς συσχετισμούς δυνάμεων, για το ισχυρό αντίπαλο δέος, για τις σθεναρές αρνήσεις μας σε «τετελεσμένα» εισβολής και κατοχής όπως στη Βόρεια Κύπρο το 1974, για την ετοιμότητά μας σε ισοδύναμα «τετελεσμένα» δίχως τυχοδιωκτικά παιχνίδια με συγκυριακές, ανόητες και ανέξοδες «ψευδοπατριωτικές» ρητορείες, αλλά και χωρίς «αδύναμους σχεδιασμούς» με διαρκείς φοβίες, ηττοπάθειες και «παραχωρητικές αυταπάτες»,
να κατοχυρώσουν τις αρχετυπικές αναφορές μας με την πίστη στην πατρίδα, την ταυτότητα και τα σύμβολά της, με τη σθεναρή στάση μας στην ακεραιότητά μας και την ασφάλειά μας, στην Εθνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματά μας, με τους όρους μιας πατριωτικής ανάτασης και ειρήνης, με τους όρους του Διεθνούς Δικαίου, με τους όρους του Ευρωπαϊκού κεκτημένου, με τους όρους της Δημοκρατίας, της ανάπτυξης και της κοινωνικής αλληλεγγύης».
Σημ.: Το πλήρες άρθρο, το οποίο ο κ. Λαλιώτης υπογράφει μαζί με τον Αντ. Τρυφίλληέχει δημοσιευτεί στο περιοδικό “the books’ journal” (Μάρτιος 2018).
Κέρδος online 26/3/2018 17:32
Γιώργος Σκαμπαρδώνης:
«Μας γοητεύουν τα δίπολα γιατί είμαστε γεννημένοι αναρχικοί»
O Σαλονικιός συγγραφέας αφηγείται τη ζωή του στη LiFO και εξηγεί γιατί η πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε είναι υπέροχη
23.3.2018
Γράφοντας το σενάριο της ταινίας “Όλα είναι δρόμος”, διέκρινα ότι όλα στη ζωή μας είναι δρόμοι που διανοίγονται μπροστά μας.
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Γεννήθηκα το 1953 στην περιοχή Χαριλάου της Θεσσαλονίκης. Μεγάλωσα σε ένα φτωχό περιβάλλον με πατέρα κομμουνιστή, που ως κυνηγημένος δεν μπορούσε να βρει εύκολα δουλειά, και μητέρα βασιλόφρονα. Μέσα στο σπίτι επικρατούσε ένας μετεμφυλιακός σπαραγμός.
Ήταν μια περίοδος που τριγυρνούσαμε σε χωράφια, παίζαμε σε χωματόδρομους και υπήρχε αλητεία στις γειτονιές. Μια γλυκιά φτώχεια με γλέντια σε παράγκες με ρετσίνα και ήχους από τραγούδια του Τσιτσάνη. Τον πατέρα μου τον έχασα σε πολύ μικρή ηλικία, όταν εκείνος ήταν 49 ετών, κι εγώ μόλις 13 χρονών.
Η μητέρα μου είχε ένα μπακάλικο, το οποίο και μας έζησε. Εκείνη μου εμφύσησε την αγάπη για το διάβασμα και το γράψιμο. Τελείωσα ιδιωτικό δημοτικό γιατί ο πατέρας μου πάντοτε ήθελε να με σπουδάσει, με αποτέλεσμα να πάει στη δασκάλα και να την παρακαλέσει να μην πληρώνει δίδακτρα.
Τελικά, πλήρωνε τα μισά και στη συνέχεια με έγραψε παράνομα στο 5ο Γυμνάσιο Αρρένων, που ήταν το καλύτερο της εποχής. Αργότερα έδωσα εξετάσεις και σπούδασα Γαλλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο και ξεκίνησα να εργάζομαι ως μεταφραστής γαλλικών.
• Οι αναμνήσεις από την παιδική ηλικία είναι άπειρες. Είχα το προνόμιο να μεγαλώσω σε μια φτωχογειτονιά δίπλα στο άλσος της Νέας Ελβετίας. Όλη μέρα παίζαμε, ενώ συνέβαιναν διάφορα, κι έχω χαρούμενες αλλά και τραυματικές μνήμες.
Η πιο μοιραία όλων ήταν την ημέρα που, καθώς επέστρεφα από το σχολείο, μου ανακοίνωσαν ότι ο πατέρας μου πέθανε από ανακοπή καρδιάς.
Ήταν κάτι συγκλονιστικό που άλλαξε τη δική μου ζωή και της οικογένειας μου. Ένα κομβικό και αναπάντεχο γεγονός, οδυνηρό, αλλά ταυτόχρονα απελευθερωτικό.
Υπήρχε πάντα η σκιά του πατέρα μέσα στο σπίτι και όταν εκείνος πέθανε, από τη μία ένιωσα βαθύ πόνο και από την άλλη αισθανόμουν ότι πλέον δεν μπορούσε να ασκεί έλεγχο πάνω μου.
Είχα καλλιτεχνικές τάσεις από μικρή ηλικία, αλλά ο εκείνος ήθελε να γίνω γιατρός. Κατά έναν περίεργο τρόπο, λοιπόν, ένιωσα για πρώτη φορά ότι μπορούσα να κάνω αυτό που ήθελα.
Δεν φοβήθηκα ποτέ στη ζωή μου. Όμως φόβο νιώθω μόνο ως προς την απώλεια του άλλου, ως προς το σωματικό τέλος όσων αγαπώ. Φοβάμαι για τα ζώα που έχω, τα σκυλιά και τις γάτες μου.
• Η απώλεια ξεπερνιέται καθώς η μία μέρα διαδέχεται την άλλη, με έναν σιωπηλό τρόπο, και νομίζω ότι πιο αβάσταχτη είναι η απώλεια της μητέρας παρά του πατέρα.
Όταν πέθανε η μητέρα μου, με την οποία είχα καλή σχέση, αλλά τα τελευταία χρόνια όχι τόσο στενή, σωματικά τη σκεφτόμουν νυχθημερόν, χωρίς να τη σκέπτομαι με το μυαλό.
Ένιωθα μέσα μου αυτή την αποκοπή. Γλυκά-γλυκά, όμως, η ανάμνηση χάθηκε και εξαφανίστηκε. Ο χρόνος επικαλύπτει, επιχωματώνει και έρχεται να σε λυτρώσει από τα πάντα.
Ο χρόνος αλλοιώνει τα πάντα, τα αισθήματα και τις αναμνήσεις. Ευτυχώς, διότι αλλιώς δεν θα μπορούσε να ζήσει ο άνθρωπος.
Η «αισιοδοξία της μνήμης» εξωραΐζει, αλλοιώνει και διαστρέφει κάθε σκέψη ή γεγονός. Δεν υπάρχει αντικειμενική ανάμνηση, όλα έχουν μια προσωπική πρόσληψη.
• Με τη δημοσιογραφία η ενασχόλησή μου άρχισε στην ηλικία των 28 ετών, στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη». Έγινε διευθυντής της εφημερίδας, διετέλεσα πρόεδρος της ΕΡΤ3, συνεργάστηκα με την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» και εξέδωσα επτά περιοδικά.
Όμως η δημοσιογραφία και η λογοτεχνία είναι ένας τρόπος ζωής, ένα ασίγαστο πάθος, είναι επιλογή, ταλέντο και μια διαδρομή αέναης αγρύπνιας και εγρήγορσης.
Προϋποθέτει σταθερό διάβασμα, να μη σου ξεφεύγει τίποτα, να έχεις τη θέληση να βρίσκεσαι συνεχώς μέσα στα γεγονότα, στη γραμμή του πυρός, να μετέχεις στην κοινωνία, να έχεις πλήρη συναίσθηση του τι γίνεται στη χώρα σου και στον κόσμο και φυσικά να έχεις ένα ευρύτερο όραμα.
Μακριά από τις σκοτεινές διαδρομές, τα μικροσυμφέροντα και τις φθηνές ιδεολογίες, διότι τότε χάνεις τον προορισμό και το μεγάλο παιχνίδι.
• Η συμβουλή που θα έδινα σήμερα στους νέους δημοσιογράφους είναι να διαβάζουν τις αληθινές πηγές, να εγκύπτουν δηλαδή στις πηγές των υδάτων, να μην περιορίζονται στην ενημέρωση του Διαδικτύου, να μην αφήνουν βιβλίο, ταινία ή μουσική χωρίς να εισχωρούν σε αυτά.
Με σοβαρότητα και δυσπιστία και δίχως να παρασύρονται από το lifestyle και την προκατάληψη. Κυρίως, να μη γίνονται ευκαιριακοί κλεφτοκοτάδες.
Ο Τύπος, όπως και η τέχνη, έχει μέσα του κάτι το ιερό. Όταν χαθεί αυτή η ιερότητα, τότε ξεπέφτεις σε μια πολεμική ιδιοτελούς διαδρομής. Χάνεται η βαθιά ανάσα και σβήνει το ευανάπνευστο.
• Για την οικονομική κρίση ευθύνες έχουμε όλοι, σε μεγαλύτερο βαθμό όμως οι πολιτικοί. Έλειψαν οι πολιτικές ηγεσίες, αλλά και όπου υπήρχαν κάποιοι ξεχωριστοί άνθρωποι με άλλες ποιότητες παραγκωνίστηκαν.
Να θυμίσω τι συνέβη στον Ράλλη και τι επέλεξαν οι πολίτες στην ψηφοφορία ανάμεσα σε Βενιζέλο και Παπανδρέου. Ήταν μια ψηφοφορία κρίσιμη για το μέλλον της χώρας και από σύμπλεγμα κατωτερότητας επέλεξαν τον Γιώργο Παπανδρέου. Από τότε άρχισε να διολισθαίνει η χώρα.
• Αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα. Γι’ αυτό και δεν συναντάμε μια επαγγελία που να μπορεί να αναλύσει τη σύγχρονη δομή του κράτους αλλά και να μπορεί να προβλέψει το επερχόμενο. Δεν υπάρχει, λοιπόν, αριστερά, παρά μόνο κομμουνισμός και σοσιαλδημοκρατία. Ο όρος «αριστερά» κακοποιήθηκε, τον καταχράστηκαν πολλοί. Και τον οικειοποιήθηκαν με έναν ύποπτο τρόπο.
• Το χειρότερο χαρακτηριστικό του Έλληνα είναι ο διχασμός. Μας γοητεύουν τα δίπολα γιατί είμαστε γεννημένοι αναρχικοί. Ο Έλληνας είναι ατομιστής κι έχει μια προσωποκεντρική και εγωιστική αντίληψη του κόσμου.
Ποτέ μια κοινωνία δεν μπορεί να είναι σε αδιέξοδο. Δυσκολίες και περικυκλώσεις θα βρούμε αρκετές μπροστά μας, αλλά ιστορικά οι κοινωνίες πάντοτε επιβίωναν.
• Ένα τεράστιο ποσοστό των Ελλήνων ασχολείται κατ’ ελάχιστον με τις τέχνες και τα υψηλά, τα οποία θεωρεί ασήμαντα. Και επιλέγει να ξοδεύει τον χρόνο του στο Facebook, στο κινητό και στην τηλεόραση, τα οποία κρίνει πιο σημαντικά.
Στην ίδια λογική κινείται και η εκάστοτε νεότητα. Κάποιοι, λοιπόν, θα αγωνίζονται για να επιβιώσουν, έχοντας μια βαθύτατη αδιαφορία για την «υπαρξιακή παραμυθία» όπως είναι το διάβασμα, ο συλλογισμός, η φιλοσοφία, η φωτογραφία.
Και μερικοί θα εξακολουθούν να συνεχίζουν την παράδοση των ολίγων. Πιστεύω ότι σε κάθε γενιά γεννιούνται υπέροχα παιδιά, μεγάλοι συγγραφείς και σπουδαίοι ζωγράφοι, διανοούμενοι, σκηνοθέτες.
• Τα social media πράγματι άλλαξαν την καθημερινότητά μας. Αλλά το άγγιγμα ή τον προορισμό δεν μπορεί να τον σταματήσει κανένα Facebook. Το πάθος, η όραση, ο στόχος, ο ίλιγγος της δημιουργίας, ο σπινθήρας, θα εξακολουθούν να εφευρίσκονται μέσα από την ανοιχτή βεντάλια πιθανοτήτων της ζωής. Οι μέτριοι ή οι χαλαροί θα περιπλανηθούν ή θα χαθούν.
Για την οικονομική κρίση ευθύνες έχουμε όλοι, σε μεγαλύτερο βαθμό όμως οι πολιτικοί. Έλειψαν οι πολιτικές ηγεσίες, αλλά και όπου υπήρχαν κάποιοι ξεχωριστοί άνθρωποι με άλλες ποιότητες παραγκωνίστηκαν.
• Η λογοτεχνία λειτουργεί ως μια βαθύτερη ανάγκη να βυθιστείς, να κατανοήσεις και να αποδόσεις με νέους τρόπους την ανθρώπινη κατάσταση: τη φαιδρότητα, το μεγαλείο, την τραγωδία, την χαμαλότητα, το θεϊκό στοιχείο και την ποταπότητα, το κωμικό, το απρόβλεπτο, την ποίηση, το θάμβος.
Όλα εκείνα που σε κάνουν να νιώθεις ότι υπάρχουν κόσμοι και σύμπαντα πέραν του καθημερινού και στα οποία όταν καταφύγεις αισθάνεσαι ανάερος, ευτυχής και ισορροπημένος. Εκεί όπου το μυαλό ανακαλύπτει την υπεραξία των πραγμάτων.
• Μέσα από τη συγγραφή βρήκα νέα χαρακτηριστικά του εαυτού μου αλλά και των άλλων. Οι άλλοι είμαι εγώ κι εγώ είμαι οι άλλοι. Γι’ αυτό πρέπει να ταξιδεύεις συνεχώς, για να συναντάς τον σπινθηρισμό και την έμπνευση της νέας αφήγησης.
Με αυτό τον τρόπο βιώνεις την ανύψωση και τη διεύρυνση της αυτοσυνείδησης. Όλα αυτά τα επιτυγχάνεις με την απόλαυση του διαβάσματος και της συγγραφής.
• Ζούμε εν ροή και μέσα στη φθορά. Με συγκινούν τα απρόβλεπτα. Μια χειρονομία, μια φράση, ένα πρόσωπο, ένα ζώο, ένα τοπίο, ένας συσχετισμός πραγμάτων που θα λαμπυρίσει και ο φωσφορισμός αυτός θα μου προκαλέσει την πυροδότηση της έμπνευσης.
Εκεί είναι όπου ενυπάρχει η ανέλιξη της αφήγησης. Αποφεύγω τα κεκτημένα πεδία και πάντα επιλέγω τις μεταβλητές και όχι τις σταθερές της ζωής.
• Γράφοντας το σενάριο της ταινίας Όλα είναι δρόμος, διέκρινα ότι όλα στη ζωή μας είναι δρόμοι που διανοίγονται μπροστά μας.
Ο καθένας έχει το δικό του μυστικό μονοπάτι και λειτουργούμε ως παγοθραυστικά σε πορείες μη διασφαλισμένες.
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι θα συμβεί αύριο. Μια αέναη περιπέτεια χωρίς τελειωμό, όπου κατοικεί ο συγκλονισμός.
• Η μαγκιά, η αλητεία και ο υπόκοσμος είναι μια γκρίζα περιοχή. Μια διασύνδεση που κινείται στο περιθώριο, το οποίο δεν μπορεί να επιζήσει αν δεν στηρίζεται στο καθωσπρέπει.
Καμία ισχυρή συμμορία δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν στηρίζεται στην αστυνομία και στο κράτος. Εκεί διακρίνεις το αυθεντικό αλλά και τα Ημισκούμπρια.
Βέβαια, η έννοια του μυθικού και θρυλικού παλικαρά έχει παρέλθει. Οι σύγχρονες μαφίες είναι πολύ πιο φονικές, αλλά ακόμη κι εκεί υπάρχουν άτομα με τιμή. Ο υπόγειος κόσμος είναι εκείνος που βιώνει με βιαιότητα τα συμβαίνοντα και ζει την περιπέτεια της ζωής με έναν πιο οδυνηρό τρόπο.
• Η Θεσσαλονίκη είναι μια υπέροχη πόλη. Αυτό που τη διαχωρίζει είναι το πλούσιο παρελθόν της σε εποχές όπως η μακεδονική, η ρωμαϊκή, η βυζαντινή, η οθωμανική και η νεότερη. Έχει πολλά μνημεία, εκκλησίες και αρχιτεκτονικά κτίρια. Έχει ένα βάθος κι ένα βάρος.
Είναι περίπλοκη, πολυπρόσωπη, μυστηριώδης και αινιγματική, με συντηρητικά χαρακτηριστικά αλλά και στοιχεία πρωτοπορίας. Όμως, χωρίς τη συντήρηση, δεν εμφανίζονται οι πρωτοπορίες.
Όπως συνέβη και με τους Beatles, που πέτυχαν στο Λίβερπουλ και όχι στο Λονδίνο. Όσο πιέζεις το καπάκι, τόσο θα υπάρχουν από κάτω άνθρωποι που θα το σπρώχνουν προς τα πάνω.
• Τη μοναξιά τη βρίσκει κανείς και τη δημιουργεί. Αν την επιλέξεις, όπως και τη μοναχικότητα, είσαι ευτυχισμένος. Ευτυχής είναι αυτός που μπορεί να μείνει μόνος. Βέβαια, υπάρχουν και στιγμές που η μοναξιά γίνεται αφόρητη. Ο έρωτας έχει άπειρες εκδοχές, είτε είναι σωματικός, είτε εγκεφαλικός, είτε πνευματικός.
Η ομορφιά έχει πολλές ποικιλίες και υπακούει στις προδιαγραφές του κάλλους. Αλλά υπάρχουν και ποικιλίες που βρίσκονται εκτός αυτού του τυπικού κάλλους κι έχουν μια μοναδική προσωπικότητα, ανεξαγόραστη και ξεχωριστή.
Η διάρκεια του έρωτα κρατά περίπου δύο χρόνια και στη συνέχεια είτε χωρίζεις είτε πηγαίνεις σε άλλα επίπεδα, αγάπης, αλληλεγγύης και ευγενικής συνύπαρξης. Ο έρωτας είναι ατάσθαλος. Η αγάπη είναι η δυναμική και όμορφη ισορροπία μέσα στη συγκατάβαση.
• Δεν φοβήθηκα ποτέ στη ζωή μου. Όμως φόβο νιώθω μόνο ως προς την απώλεια του άλλου, ως προς το σωματικού τέλους όσων αγαπώ. Φοβάμαι για τα ζώα που έχω, τα σκυλιά και τις γάτες μου. Πριν από δώδεκα χρόνια έχασα μια γάτα στο εξοχικό μου στη Χαλκιδική και πηγαίνω ακόμη και την ψάχνω. Ξέρω ότι έχει πεθάνει, αλλά δεν μπορώ να την ξεχάσω.
Τα ζώα έχουν κάτι πολύ περίεργο μέσα τους, κάτι το αδιαμεσολάβητο. Στοιχεία που μας υπερβαίνουν και δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε. Δεν συλλογιούνται και οι μόνες τους ιδιοτέλειες είναι το φαγητό και η προστασία τους. Οι γάτες έχουν κάτι το μεγαλειώδες και τα σκυλιά διακρίνονται για την πίστη τους. Διδάσκομαι από τα ζώα.
Μένω έκθαμβος από μια κίνηση, όπως όταν βάζω στο σκυλί μου φαγητό και δεν τρώει, αν πρώτα δεν το χαϊδέψεις. Παρόλο που πεινάει, δεν τρώει αν δεν του προσφέρεις το χάδι. Ακόμη και το πώς τρέμει μερικές φορές είναι ένας τρόπος για να συνειδητοποιήσεις ότι εκεί κατοικεί το ανερμήνευτο.
• Η φθορά του σώματος είναι αναπόφευκτη. Το μυαλό είναι μια εκδοχή της σάρκας. Χωρίς τη σωματική ακεραιότητα δεν μπορείς να υπάρξεις ως πνεύμα. Αν δεν έχεις την αίσθηση της φθοράς και του τέλους, οδηγείσαι στην ύβρη.
Τόσο οι νίκες όσο και οι ήττες είναι σημαντικές. Απλώς ο άνθρωπος θέλει πάντα τη νίκη, η ήττα όμως είναι διδακτική. Το χρήσιμο είναι να μπορείς να μετατρέψεις την ήττα σε συγκριτικό πλεονέκτημα, μακριά από την αυταρέσκεια και τις ιδέες μεγαλείου.
• Έχω μετανιώσει για πολλά πράγματα, όπως για το ότι δεν εκτίμησα ορισμένους ανθρώπους όσο θα έπρεπε. Δεν αντιλήφθηκα πόσο σημαντικοί μπορεί να ήταν. Είχα την αλαζονεία της ευμορφίας και της νεότητας και μου έλειπαν η σοβαρότητα, η διάθεση και τα κριτήρια. Όταν είσαι νέος παρασύρεσαι από την αποδοχή που έχεις από τους άλλους και το βίαιο πάθος να ζήσεις.
Προτιμάς να γλεντήσεις από το να σταθμεύσεις σε μια γνωριμία με έναν ωραίο άνθρωπο. Ακόμα μετανιώνω για το ότι πολλές φορές δεν ήμουν τόσο αδιάλλακτος όσο θα έπρεπε. Δεν μπορείς να λειτουργείς πάντα με τα ίδια ρεφλέξ. Λάθη θα κάνεις, αρκεί να μην πράξεις παραπάνω από τρία μεγάλα κατά τη διάρκεια της ζωής σου.
• Τα σημαντικά κρύβονται σε αυτά που χάθηκαν αλλά και σε αυτά που έμειναν δίπλα μας. Θεωρώ όμως ότι αυτά που χάθηκαν σε κινητοποιούν. Μπορείς να χάσεις κάτι και από πείσμα να φτιάξεις κάτι άλλο, για να το αντιρροπίσεις. Κι αυτό είναι μια νίκη.
Πιστεύω ότι είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος γιατί δεν μου έτυχαν μεγάλες ασθένειες, μεγάλα τροχαία και η χώρα μου ζει ειρηνικά εδώ και πολλές δεκαετίες.
• Η πληρότητα είναι η ισορροπία. Η ευτυχία είναι έξαρση μικρού χρόνου. Αν και η λέξη «ευτυχία» μου φαίνεται «ψευδομεσοαστική», ελαφρώς Άρλεκιν, πιστεύω ότι η φωτεινή ισορροπία που εμπεριέχει μικρές εξάρσεις είναι η απόλυτη ευτυχία. Την ίδια στιγμή μια βαθιά πληγή μπορεί να αποδειχτεί και αυταπάτη.
Η ζωή με έχει μάθει ότι πρέπει να πιστεύεις στις μεγάλες ιδέες και στα μεγάλα οράματα. Να αγαπάς τη γλώσσα και τη χώρα σου. Να είσαι αφοσιωμένος σε ό,τι κι αν κάνεις.
Να βυθίζεσαι με έναν πυρετικό τρόπο σε πράγματα που έχεις επιλέξει κι αγαπάς. Τότε κάπου θα φτάσεις. Αντίθετα, αν αλλάζεις ρότα και κατευθύνεσαι στην επιπολαιότητα, είναι βέβαιο ότι δεν θα πας πουθενά.
Επομένως, μόνο αφοσίωση. Διότι η λέξη ελπίδα δεν σημαίνει για μένα τίποτα. Είναι ένας συνδυασμός παραγόντων και ενεργειών που έχει σχέση με τη βουλησιαρχία. Η βούληση αντλεί από τα δεδομένα και το πάθος συνδυάζει αυτά τα δεδομένα και δημιουργεί το ρήγμα της ελπίδας.
Παλιά γλέντια
Ο βετεράνος …
Αλμπέρ Καμύ – Ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα που αρνείται να είναι αυτό που είναι.by Αντικλείδι |
Αν θεωρήσουμε, λοιπόν, το παράλογο ως κανόνα ζωής, είναι αντιφατικό. Τότε, γιατί απορούμε που δεν μας διαθέτει τις αξίες εκείνες οι οποίες θα αποφάσιζαν για μας ως προς τη νομιμότητα του εγκλήματος; Δεν είναι δυνατό, άλλωστε, να στηρίξουμε μια στάση πάνω σε μια προνομιούχα συγκίνηση.
