Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό στάλθηκε η πιο κάτω ανάρτηση ,

Προς επικαλουμένους τον εμπρηστή και τιμωρό Θεό…

Αδελφέ που βλέπεις τον Θεό να τιμωρεί και να καίει τους ανθρώπους, «πάντα για το καλό και την παιδαγωγία τους». Αναρωτήθηκες ποτέ ότι ίσως να μην είναι αυτός ο Θεός του Χριστού που λες ότι πιστεύεις; Σκέφτηκες άραγε ποτέ να έχεις κάνει τελείως λάθος, και ο Θεός να είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που οι ψυχικές σου ανάγκες σου υπαγορεύουν και επιβάλουν;
Το ότι δεν  εκφράζεις την χριστιανική εκκλησία και τον λόγο του Χριστού, νομίζω ότι δεν πρέπει καν να στο πούμε γιατί το γνωρίζεις κι από μόνος σου. Άλλωστε ειλικρινά δε πιστεύω ότι ποτέ σε απασχόλησε ο Χριστός. Ουτε αισθάνομαι, ότι πάλεψες ποτέ με τον Θεό. Για σένα όλα αυτά ήταν μια ιδεολογία, μέσα από την οποία δόξα τω Θεώ καλά έζησες, αφού σκέπασες όλα εκείνα που σε τρόμαζαν.  Γι αυτό και βλέπεις παντού αντιπάλους. Είναι χαρακτηριστικό της ιδεολογίας να μυρίζει αίμα. Ξέρεις ο Χριστός δεν εχει αντιπάλους. Έτσι το αναφέρω πληροφοριακά. Όπως επίσης να θυμίσω ότι όταν οι μαθητές του Κυρίου μπήκαν σε μια πόλη και δυσαρεστήθηκαν από τους κατοίκους αυτής, παραπονέθηκαν στο Χριστό ζητώντας του, να ρίξει φωτιά και να τους κάψει, και εκείνος ξέρετε τι είπε; Ότι λυπάμαι αλλά δεν ξέρετε ποιο είναι το πνεύμα μου. Δεν ήρθα για να κρίνω τον κόσμο, αλλα να το σώσω. Αλλα εδώ είναι και η ουσία νομίζω του όλου θέματος, ότι για να σώσει κανείς το κόσμο πρέπει να τον αγαπήσεις, και δυστυχώς πολλοί από εσας δεν αγαπήσατε ποτέ. Αυτό είναι και το πρόβλημα σας. Ότι αρνηθήκατε την αγάπη στο όνομα μιας “θρησκευτικής”  ιδεολογίας. Ελα όμως που ο Θεός είναι σχεση, βίωμα και εμπειρία. Ο Θεός είναι η Αγάπη, κι αυτό μεταξύ μας, ποτέ δεν το αντέξατε. Και τι δεν κάνατε για να βγάλετε το ακάνθινο στεφάνι Του, δεν το αντέχατε να σας θυμίζει το πόσο αγάπησε τον κόσμο.

Χαράλαμπος Λυβιος Παπαδόπουλος 

Δημοσιεύτηκε στισ

Μέλανας καιρός

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2018 09:20

 

UPD:09:21

REUTERS/ALKIS KONSTANTINIDIS
Από την έντυπη έκδοση
της Κατερίνας Τζωρτζινάκη
ktzor@naftemporiki.gr
Η εικόνα ήταν «πόλεμος εν ειρήνη». 77 νεκροί, ανάμεσά τους δύο πιλότοι πυροσβεστικών αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας και εννέα πυροσβέστες, εκατόν εξήντα χωριά κατεστραμμένα, χίλια επτακόσια δέκα κτήρια αχρηστευμένα, κοινωνικές υποδομές εξαφανισμένες, εκατομμύρια στρέμματα φυσικού κάλλους σακατεμένα, τεράστιες οικονομικές ζημιές και το κόστος επιχειρήσεων να ξεπερνάει τα 600 εκατ. ευρώ.
Έντεκα χρόνια μετά, ουδείς μπορεί να πει με σιγουριά τι συνέβη το 2007. Οι Γιάννης Σταμούλης και Νίκος Διαμαντής, πρόεδρος και επίτιμος πρόεδρος της Ένωσης Αξιωματικών του Πυροσβεστικού Σώματος αντιστοίχως, στο βιβλίο τους «Οι ασύμμετρες πυρκαγιές του 2007 στην Ελλάδα» προσπαθούν να φωτίσουν τον μέλανα καιρό.
Έντεκα χρόνια μετά, η ιστορία επαναλαμβάνεται. «Ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν παρά να μιμείται πάντοτε κάτι που ήδη συνέβη». Αυτό, βέβαια, δεν είναι δικαιολογία, όπως και η «ασυμμετρία» δεν φτάνει για να εξηγήσει την τραγωδία. Όσο δε για τους πύρινους λόγους για αναζήτηση ευθυνών, είναι άκαιροι.
Τώρα, μετράμε ζωές, που θέρισαν οι δρεπανηφόρες φλόγες, μισή ώρα από την Αθήνα. «Οι φλόγες έτρεχαν πίσω μας μέχρι το νερό». «Μπήκαμε στη θάλασσα. Εκεί καιγόσουν, δηλαδή κάηκαν νομίζω παιδάκια εκεί… Κολυμπούσα πέντε ώρες».
Τώρα, δηλώνουμε αγνοούμενους στο 199, δίνοντας τα πλήρη στοιχεία τους και από ποιο σημείο χάθηκαν τα ίχνη τους.
Τώρα, αφήνουμε τις μάχες από τις οθόνες και αν δεν μπορούμε να βοηθήσουμε έστω έναν, δίνοντας αίμα ή προσφέροντας τρόφιμα, νερά και ήδη πρώτης ανάγκης, ας σιωπήσουμε.
Τώρα, πενθούμε. Χωρίς οιμωγές και αντιδικίες. «Η Ελλάδα θρηνεί μια καταστροφή, ας μην τρώει και τις σάρκες της».
Σήμερα, ας μετρηθούμε. Από αύριο, ας αναμετρηθούμε με ανεπάρκειες και αδυναμίες, ανεμοδαρμένα ήθη, λειψά σχέδια, μετέωρες κινήσεις και υποθέσεις σαν παλιές στέρνες, χωρίς τους πίδακές τους σε λειτουργία.
Από αύριο. Σήμερα, έχουμε το μέγεθος αυτού που βλέπουμε και όχι το μέγεθος του ύψους μας. Σήμερα, είμαστε μικροί και λιγότεροι. Ακόμη δεν ξέρουμε πόσοι, μα δεν αλλάζει η δόση. Πονάει και βαραίνει.    
 
ΑΠΟΨΕΙΣ
Δημοσιεύτηκε στισ

ΑΠΟΨΗ› Δ. Καμπουράκης

Παχύδερμα και λίγα λέω

Τετάρτη 25 Ιουλίου 2018, 
Print Friendly and PDF
-A +A
Όσοι έχουμε τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό μικρόφωνο στα χέρια μας, την χθεσινή τραγική μέρα αντιμετωπίσαμε ένα φοβερό δίλημμα: Με το ξημέρωμα της μέρας και ενώ καταμετρούνταν ακόμα νεκροί και τραυματίες, ήταν σωστό να κάνουμε λόγο για ευθύνες; Να ψάξουμε πίσω από τα δραματικά γεγονότα όσα έγιναν ή δεν έγιναν, να ζητήσουμε –ίσως- παραιτήσεις υπευθύνων ή δεν ήταν η ώρα;
Υπάρχουν δυο δημοσιογραφικές σχολές: Η μια λέει «να ορμάς την ώρα της κρίσης, τότε είναι που σε ακούνε». Η άλλη σχολή λέει «την ώρα που συμβαίνουν τα γεγονότα, η κρίση σου δεν είναι αντικειμενική, θα αδικήσεις ανθρώπους. Περίμενε». Περιττό να πω ότι η συντριπτική πλειοψηφία του κοινού συντάσσεται με την πρώτη άποψη, απαιτώντας καταγγελία και αναζήτηση ευθυνών την ίδια την ώρα του συμβάντος. Υπάρχει φυσικά και μια σκεπτόμενη μειοψηφία που αρνείται να ακούσει για ευθύνες ενόσω οι νεκροί δεν έχουν ακόμα ταφεί. Το θεωρεί ανεπίτρεπτο.
Κατανοώ και τις δυο σχολές μετάδοσης και ανάλυσης των γεγονότων. Προσωπικά προτιμώ την δεύτερη, αν και ειδικά χθες, όσο περνούσε η ώρα και το βουνό των νεκρών συνανθρώπων μας ψήλωνε φρικτά, γινόταν δυσκολότερη και η διαχείριση του θυμού. Του προσωπικού αλλά και του θυμού των ακροατών. Διότι άλλο είναι να μιλάμε για μια φωτιά που έκαψε δάση ή περιουσίες κι άλλο να αναμεταδίδουμε ζωντανά μια καταστροφή εθνικών διαστάσεων που προσθέτει κάθε ώρα νεκρούς.
Όλα μπορώ να καταλάβω και μερικώς να τα κατανοήσω. Και το «ασύμμετρο» των συνθηκών και την ανοργανωσιά ενός μηχανισμού που ποτέ δεν διακρίθηκε για τον άψογο σχεδιασμό του και τον πανικό των υπευθύνων μπροστά στο μέγεθος της καταστροφής που δεν κατάφεραν να αποτρέψουν. Αυτό που μου είναι αδύνατο να χωνέψω είναι ο παχυδερμισμός. Ξέρετε που φαίνεται ο παχυδερμισμός του ανθρώπου ή των ομάδων; Στην πρώτη τους σκέψη μετά την συνειδητοποίηση της τραγωδίας.

Αν η πρώτη τους σκέψη είναι «πως θα αποτρέψουμε να ακουστεί η λέξη παραίτηση», τότε –λυπάμαι που το λέω- έχουμε να κάνουμε με παχύδερμα. Αν την ώρα που ακόμα καταμετρούνται απανθρακωμένοι άνθρωποι και ο καθένας εκ’ των υπευθύνων αποκτά -ατομικά και συλλογικά- πλήρη συνείδηση των έμμεσων ή άμεσων ευθυνών του, αν εκείνη την οριακή στιγμή δεν καταρρεύσουν εσωτερικά αλλά φουντώσει μέσα τους το ένστικτο της πολιτικής τους αυτοσυντήρησης, τότε έχουμε να κάνουμε με στυγνούς επαγγελματίες της πολιτικής και τίποτα άλλο.

Γιατί τα γράφω αυτά; Διότι από την Τρίτη το πρωί, σύσσωμη η κυβέρνηση και οι περί αυτήν αξιωματούχοι, μία μόνο αγωνία είχαν: Μην τυχόν και ακουστεί από τηλεόραση ή μεγάλο ραδιόφωνο, η λέξη «παραίτηση». Το γράφω στηριγμένος σε γεγονότα και δεν σηκώνω διάψευση επ’ αυτού. Ανεξαρτήτως αν ήταν η ώρα ν’ ακουστεί κάτι τέτοιο, ανεξαρτήτως αν οι παραιτήσεις αποτελούν λύση ή όχι, το γεγονός ότι ένας ολόκληρος κρατικός προπαγανδιστικός μηχανισμός ήταν προσανατολισμένος στο να αποτραπεί το άκουσμα αυτής της λεξούλας, τα λέει όλα για το ποιόν τους. Τίποτα άλλο προς το παρόν. Τα υπόλοιπα μετά τον θρήνο.

Δημοσιεύτηκε στισ
  • The Sunday Times  
    Γιατί είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι στη σπηλιά του Τραμπ
    «Είμαστε όλοι παιδιά της Ταϊλάνδης, παγιδευμένοι μέσα σε μια σπηλιά που λέγεται Τραμπ. Με τη διαφορά ότι για εμάς δεν υπάρχουν διασώστες δύτες», υποστηρίζει ο γνωστός βρετανοαμερικανός ακαδημαϊκός Νάιαλ Φέργκιουσον, αποδεικνύοντας πως όταν οι ιστορικοί αφιερώνουν λόγο από τον χρόνο τους ώστε να προσφέρουν στους αναγνώστες ένα σύντομο σχόλιο πάνω στην επικαιρότητα, το αποτέλεσμα είναι σίγουρα διαφωτιστικό. Στο εν λόγω κείμενό του που δημοσιεύτηκε στους Sunday Times, ο Φέργκιουσον γράφει για τους πολλούς επικριτές του Ντόναλντ Τραμπ.
    Αναφέροντας πως έχει πολλούς φίλους οι οποίοι μισούν τον Ντόναλντ, προσδιορίζει πως «η πλειονότητα αυτών είναι φιλελεύθεροι διανοούμενοι που τον μισούν, όπως οι γονείς και οι παππούδες τους μισούσαν τον Νίξον». Πρόκειται, όμως, για ένα μίσος που μετριάζεται από το γεγονός ότι, προς το παρόν, ο Τραμπ δεν βομβαρδίζει κανέναν και ούτε σκοπεύει να εισβάλει σε κάποιο κράτος. Αλλά αυτοί που πραγματικά μισούν τον πρόεδρο τους είναι οι αποκαλούμενοι «Never Trumpers» των Ρεπουμπλικανών. «Πολλοί από αυτούς ήταν ή είναι νεο-συντηρητικοί, οπότε ο πασιφισμός δεν αποτελεί ένα από τα στοιχεία που τους χαρακτηρίζουν. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι εάν ο Τραμπ κήρυττε τον πόλεμο -κατά προτίμηση στη Ρωσία, αλλά θα συμβιβάζονταν και με το Ιράν ή η Συρία- θα του συγχωρούσαν τα πάντα».
    Οι Δημοκρατικοί μισούν τον Τραμπ επειδή τον θεωρούν «σεξιστή, ρατσιστή, λωποδύτη και καραγκιόζη» ενώ οι «Never-Trumpers» λόγω της εξωτερικής του πολιτικής, καθώς εκείνοι «τάσσονται υπέρ του ελεύθερου εμπορίου ενώ εκείνος υπέρ του προστατευτισμού, εκείνοι επιδιώκουν τη διάδοση της δημοκρατίας ενώ εκείνος θαυμάζει τους αυταρχικούς ηγέτες». Κανένα από τα δύο στρατόπεδα που αντιτίθεται στις βουλές του αμερικανού προέδρου δεν μπορεί να αποδεχτεί τα συναισθήματα που τρέφει για τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Ειδικά μετά την πρόσφατη συνάντηση των δύο ηγετών, την προηγούμενη εβδομάδα, στο Ελσίνκι, με τον Τραμπ να διαψεύδει κάποια από τα λεγόμενά του, διαψεύδοντας στη συνέχεια εκ νέου, τις όποιες αρχικές διαψεύσεις του.
    «Το να μην έχεις ντροπή σημαίνει πως δεν σε απασχολεί το να λες άσχημα πράγματα και μετά να τα αναιρείς και στη συνέχεια να τα αναιρείς ξανά. Είναι μια από τις δοκιμασμένες τεχνικές του Τραμπ με στόχο να διατηρήσει υπό τον απόλυτο έλεγχό του το παγκόσμιο μιντιακό δίκτυο», σημειώνει ο Φέργκιουσον. Μισώντας, ωστόσο, τον Τραμπ, πολλοί στην Αμερική δεν αντιλαμβάνονται πως ο Ντόναλντ μεταλλάσσει τη χώρα. «Το ανώτατο δικαστήριο μετατοπίζεται όλο και δεξιότερα, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα αποπειράται να παγώσει μια καλπάζουσα οικονομία, το Πεντάγωνο αναδιαρθρώνεται συθέμελα». Αλλά εμείς είμαστε εγκλωβισμένοι στη σπηλιά του Τραμπ.
Δημοσιεύτηκε στισ

Ελλάδα, η πατρίδα του «γιατί;» by Αντικλείδι


Φωτιά: Στα 40 μου είμαι πια πολύ μεγάλος για να έχω αρκετές αναμνήσεις και πολύ μικρός για να αφήσω τη ζωή να με πάει όπου θέλει. Πρέπει να θυμάμαι. Δεν πρέπει να ξεχνάω. Πρέπει να παλεύω. Δεν πρέπει να παραδίνομαι. Δεν ξεχνώ τις πυρκαγιές του 1995 και του 2007… Δεν ξεχνώ τις πλημμύρες. Δεν ξεχνώ το Σάμινα. Δεν ξεχνώ τα Τέμπη και τον Μαλιακό. Δεν ξεχνώ… Θυμάμαι.
Θυμάμαι τα «κροκοδείλια» δάκρυα όλων αυτών που θα έπρεπε να έχουν προλάβει το κακό. Να έχουν κάνει τη δουλειά τους.
Από χθες, δεν ξεχνώ και την Κινέτα, το Μάτι, τη Ραφήνα, το Νέο Βουτζά… Δεν ξεχνώ ότι ο κόσμος δεν ήξερε πού να πάει για να γλιτώσει. Κανείς δεν του είπε. Αβοήθητος.
Δεν ξεχνώ ότι για μια ακόμη φορά η Ελλάδα αντί να προστατεύσει, έκαψε τα παιδιά της. Τώρα τα έκαψε, πριν λίγο καιρό τα έπνιξε. Και θα τα κάψει ξανά. Και θα τα πνίξει ξανά. Μάθαμε πια. Να καιγόμαστε και να πνιγόμαστε.
Η Ελλάδα του 2018 είναι η χώρα που παίρνεις αγκαλιά το παιδί σου για να καείτε μαζί. Να πάτε παρέα στο θάνατο. Για να μην δει τη φωτιά που έρχεται.
Η Ελλάδα του 2018 είναι η χώρα που στηρίζεται στην αυτοθυσία των πυροσβεστών, των λιμενικών και των ψαράδων.
Η Ελλάδα του 2018 είναι η χώρα που αντί να απλώσει το χέρι, δείχνει με το δάχτυλο.
Η Ελλάδα του 2018 είναι η χώρα που θυσιάζει ακόμη Ιφιγένειες.
Ότι δεν μας πάρουν, θα το κάψουν. Για να το πάρουν μετά μπιρ παρά.
Εδώ είναι Αττική, φαιό νταμάρι.
Είναι η ζωή εν τάφω.
Είναι η γη του πυρός. Στην κυριολεξία.
Είμαστε πια η πατρίδα του «γιατί;». Ένα γιατί που ποτέ δεν έχει απάντηση.
Όταν τελειώνει ο κακός μας ο καιρός και η άδικη η μοίρα, μας φταίει ο θεός. Ο θεός κι ο διάολος.

Ποτέ δεν φταίμε εμείς. Κι αυτούς που φταίνε τους ψηφίζουμε για να γενούν πρωθυπουργοί. Να αποφασίζουν για τις ζωές και το θάνατό μας. Να μαλώνουν μεταξύ τους για το ποιος θα μας σκοτώσει. Όχι ποιος θα μας σώσει. Κανείς δεν σώνει τον Έλληνα. Μόνο η τύχη.
Μα είναι και μέρες που δεν έχουμε τύχη. Σαν αυτές. Και τότε απλά μετράμε θύματα. Νεκρούς. Αυτούς που αύριο θα είναι απλά αριθμοί. Μια κακή ανάμνηση. Που θα την ξεχάσεις. Μην ξεχνάς. Αυτό θέλουν. Θέλουν να ξεχάσεις τους νεκρούς ώστε αύριο εκεί που σήμερα, ο πατέρας πήρε τη γυναίκα και τα παιδιά του αγκαλιά για να καούν, να… φυτρώσει μια βίλα. Μια χώρα που πατάει επί πτωμάτων. Που χτίζει πάνω στα δάκρυα.
Ελλάδα 2018 μετά Χριστόν. Η χώρα που ξέχασε και ο Θεός…
_______________________
~ Νίκος Συρίγος
    Πηγή: newsbomb.gr