ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΩΝ ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ
ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΤΣΙΓΚΟΥΡΑΤΙΟΥ
Τι δε σου λείπει από την Ελλάδα: 15 Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό απαντούν
«Να φύγουμε, να πάμε σε μια άλλη χώρα που θα ‘ναι καλύτερα, να μπορούμε να βγάλουμε τον μήνα οικονομικά, να μη μαχαιρώνουν ανθρώπους στο δρόμο, να μη ζούμε άλλο αυτή την παράνοια». Ακούω συχνά, τον τελευταίο καιρό, τους ανθρώπους γύρω μου να συζητούν και να σκέφτονται να φύγουν από την Ελλάδα είτε για λόγους οικονομικούς, είτε γιατί δεν αντέχουν άλλο την κατάσταση. Για πολύ καιρό «χρησιμοποιούσα» τη σκέψη του να φύγω στο εξωτερικό σαν την μόνη διέξοδο στην συνεχή απελπισία που αντιμετωπίζουμε εδώ.
Με αυτό σαν αφορμή, ρώτησα 15 ανθρώπους που ζουν στο εξωτερικό να μου απαντήσουν στην ερώτηση «Τι δε σου λείπει από την Ελλάδα;». Παίρνοντας ως δεδομένο ότι αυτό που λείπει σε όλους μας όταν είμαστε μακριά είναι οι δικοί μας άνθρωποι ή ίσως ο ήλιος και η θάλασσα, αποφάσισα να μάθω με μια αντίθετη ερώτηση τι είναι αυτό πους τους κρατάει μακριά.
Μανόλης (Αγγλία) Από την Ελλάδα δεν μου λείπουν τα δύο λάμδα. Οι σκυφτοί άνθρωποι στους δρόμους, στις αναμονές, στις ουρές, στις στάσεις των λεωφορείων. Οι άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί γιατί κάποιος τους πήρε την αξιοπρέπεια ή δεν έχουν την αξιοπρέπεια να σε κοιτάξουν στα μάτια. Είναι δυο διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων για αυτό άλλωστε μοιάζουν με τα δυο σκυφτά λάμδα της Ελλάδας.
Μάγδα (Αμερική) Η γκρίνια.
Στέλλα (Αγγλία) Δε μου λείπει η μιζέρια, η κακογουστιά, η διχόνοια, το βόλεμα, η κουτοπονηριά, η λαμογιά. Δε μου λείπει η μεγάλη μερίδα φασιστών που πάντα υπήρχαν απλά τώρα οργανώθηκαν. Αλλά κυρίως δε μου λείπει το τεράστιο ποσοστό νέων ανθρώπων χωρίς κανένα ουσιαστικό όνειρο και με μοναδικό στόχο ζωής το πού θα βγει, τι θα φορέσει και πώς θα επιδειχτεί μέσω της αφαίμαξης των γονιών του που δυστυχώς τους έκαναν έτσι. Κι ακόμα περισσότερο δε μου λείπει ο Ελληνάρας που δε φταίει για τίποτα απ’ όλα τα παραπάνω αφού για όλα αυτά φταίνε οι “άλλοι”.
Παναγιώτης (Βέλγιο) Σε αυτή τη φάση δεν είναι πολλά εκείνα που δε μου λείπουν. Αν απαντήσω “τα γεμιστά της μάνας μου” πιστεύεις θα πιάσουν τη λεπτή ειρωνεία οι αναγνώστες;
Ζωή (Αγγλία) Δεν μου λείπει ένα κράτος που είναι τελείως ανοργάνωτο στους περισσότερους τομείς. Δεν μου λείπουν οι ατελείωτες ουρές στις δημόσιες υπηρεσίες που για να κάνεις μια δουλειά χάνεις όλη σου τη μέρα, ενώ σε όλες χώρες οι δουλειές γίνονται online ή με ένα τηλεφώνημα. Δεν μου λείπουν τα νοσοκομεία και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Το ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας (πληρώνουμε τόσους φόρους χωρίς να βλέπουμε τίποτα πίσω). Δεν μου λείπουν οι δρόμοι και τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια. Οι μαμάδες με τα καρότσια, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και οι ηλικιωμένοι να περιορίζουν τις μετακινήσεις τους γιατί δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στα πεζοδρόμια. Δεν μου λείπει η αναξιοκρατία, η κοροϊδία και η πονηριά. Δε μου λείπει ο ρατσισμός, που ειδικά τα τελευταία χρόνια μεγαλώνει και επικρατεί. Δε μου λείπει η ανασφάλεια, οι βρώμικοι δρόμοι.
Μαργαρίτα (Αγγλία) Δεν μου λείπει από την Ελλάδα η αγένεια και η έλλειψη χαμόγελου. Πας στο περίπτερο για παράδειγμα να πάρεις κάτι λες καλημέρα παρακαλώ ευχαριστώ και ο περιπτεράς απλά μουγκρίζει. Λες και του χρωστάς. Δεν μου λείπει να μην αναγνωρίζονται το μυαλό μου, οι ιδέες μου, οι ικανότητες μου, τα πτυχία μου στη δουλειά μου. Να νιώθω ανεπαρκής, ανασφαλής, ανίκανη εξαιτίας του χαμηλού μισθού, των απάνθρωπων ωρών δουλειάς (10ωρο καθημερινά, πολλές φορές 12ωρο). Και να μην έχεις ζωή και να προσπαθείς να τα χωρέσεις όλα σε ένα παρασκευοσαββατοκύριακο. Την έξοδο, το γυμναστήριο, τον καφέ, τους γονείς, το καθάρισμα, τα ψώνια, ΤΟΝ ΥΠΝΟ, μια κανονική μέρα που όλα γίνονται σε κανονικό ρυθμό κι όχι σε fast forward χωρίς καμία, μα καμία αναγνώριση. Δεν μου λείπει να μην έχω προοπτικές και να αναρωτιέμαι αν ποτέ θα πάρω τη ζωή μου στα χέρια μου. Δεν μου λείπει το να μην έχω χρόνο για ΜΕΝΑ. Και όταν έχω να το θεωρώ πολυτέλεια. Κι όταν βρίσκω να τον ζω σε fast forward. (Έφυγα, μου λείπουν οι γονείς μου, ο αδελφός μου, το αγόρι μου, οι κολλητές μου. Η μυρωδιά του αέρα και η θάλασσα. Εκεί όμως που είμαι κάτι γίνεται. Κάτι σημαντικό. Δεν ήταν εύκολο ποτέ δεν είναι αλλά τουλάχιστον εκεί όποιος προσπαθεί και θέλει μπορεί. Εδώ όχι).
Όλγα (Αμερική) Η κακόβουλη κριτική και ο φόβος του διαφορετικού.
Chris (Αγγλία) Στην Αγγλία νιώθω πως οι φόροι που πληρώνω μου επιστρέφονται μέσα από την ιατρική περίθαλψη και πως κάποιος θα είναι εκεί για μένα όταν χρειαστεί. Στην Ελλάδα δεν το νιώθω αυτό και γι’ αυτό δε μου λείπει το ανύπαρκτο κοινωνικό κράτος. Επειδή ανήκω σε μια μειοψηφία, στην Αγγλία μπορώ να εκφράζομαι πιο εύκολα και να μη δέχομαι κριτική για τα ρούχα που φοράω ή για τη συμπεριφορά μου. Δε μου λείπει η κακόβουλη κριτική.
Ελένη (Σκωτία) Ο κόσμος γεμάτος παράπονο και απορία, οι μεγάλοι άνθρωποι απογοητευμένοι και κουρασμένοι, το σημερινό κέντρο της Αθήνας, οι άστεγοι, η κίνηση στους δρόμους, οι κόρνες των αυτοκινήτων, τα νεύρα, η εφορία, η ετήσια φορολογική δήλωση, οι νέοι που βρίσκονται σε αδιέξοδο, τα αδέσποτα ζώα, τα σκουπίδια, η τηλεόραση, οι πλημμύρες, η απάθεια προς τον συνάνθρωπο, η κάπνα στα μαγαζιά, το μόνιμο άγχος, οι ταξιτζήδες, οι αστυνομικοί, η ακρίβεια, τα άδεια πορτοφόλια, οι άνεργοι φίλοι μου.
Ζωή Π. (Αγγλία) Δυστυχώς είναι πιο πολλά αυτά που δε μου λείπουν παρά αυτά που μου λείπουν. Όταν είμαι μακριά για καιρό νιώθω μια μικρή νοσταλγία και κάθε φορά που επισκέπτομαι την Ελλάδα (κυρίως Αθήνα) θυμάμαι γιατί δεν μετανιώνω που δεν μένω πια εκεί.
Δε μου λείπει η αγένεια, η άγνοια, η λεκτική και όχι μόνο βία, η αναμονή οπουδήποτε (είναι πάντα διαδικασία επίπονη, υπάρχει μια τρομερή κουτοπονηριά στην ουρά), η απόλυτη ασέβεια του κοινού χώρου αλλά και του προσωπικού (μπορώ να γράφω για πολύ ώρα, είναι τόσα πολλά αλλά και ταυτόχρονα τίποτα. Λέω, τίποτα, γιατί έχω σταματήσει να ελπίζω ότι κάτι θα αλλάξει. Κάτι αρκετά σημαντικό που να με κάνει να πω “αχ, πόσο μου έλειψε η Ελλάδα”).
Δε μου λείπει η αγένεια, η άγνοια, η λεκτική και όχι μόνο βία, η αναμονή οπουδήποτε (είναι πάντα διαδικασία επίπονη, υπάρχει μια τρομερή κουτοπονηριά στην ουρά), η απόλυτη ασέβεια του κοινού χώρου αλλά και του προσωπικού (μπορώ να γράφω για πολύ ώρα, είναι τόσα πολλά αλλά και ταυτόχρονα τίποτα. Λέω, τίποτα, γιατί έχω σταματήσει να ελπίζω ότι κάτι θα αλλάξει. Κάτι αρκετά σημαντικό που να με κάνει να πω “αχ, πόσο μου έλειψε η Ελλάδα”).
S (Αμερική) Δε μου λείπουν οι αμόρφωτοι, ψευτοπατριώτες τραμπούκοι. Η έλλειψη παιδείας και η ημιμάθεια. Χωρίς να θέλω να πω πως οι αστυνομικοί είναι άγιοι σε άλλες χώρες, εκεί όταν συμβαίνει ένα επεισόδιο θα μεσολαβήσουν για να το σταματήσουν, ενώ στην Ελλάδα αισθάνομαι ότι θα στέκονται απλά σαν μάρτυρες ή και σε άλλες περιπτώσεις θα το προκαλέσουν κιόλας. Η κουτοπονηριά τύπου «να φάω τη σειρά του άλλου». Η έλλειψη αίσθησης προσφοράς προς το κοινό καλό και η σκέψη του «μόνο οι δικοί μου άνθρωποι να ωφελούνται με κάθε τρόπο και εις βάρος του συνόλου». Η λογική του κατηγορώ τους πάντες και ποτέ δεν φταίω εγώ. Η απίστευτη ανοχή για το τι συμβαίνει γύρω και το κεφάλι κάτω «έτσι είναι, δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα». Η ηττοπάθεια είναι κάτι που δε μου λείπει (θυμάμαι όταν έλεγα σε φίλους και συμφοιτητές το όνειρο μου, που ήταν να δουλέψω κάποτε για τη Weta, την εταιρεία που έκανε το Lord of the Rings, γελούσαν και τους φαινόμουν φαντασμένη. Μετά από 7 χρόνια μακριά από τη Ελλάδα το έκανα πραγματικότητα. Δεν έχω κρατήσει επαφές με κανέναν γιατί η αλήθεια είναι πως δεν με ένοιαζε να δω αν ακόμα θα το πίστευαν). Το κόμπλεξ και ο ρατσισμός, που σε αυτό το βαθμό δεν το έχω συναντήσει σε καμία άλλη χώρα, ζώντας 11 χρόνια στο εξωτερικό.
Αντρέας (Αγγλία) Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία 14 χρόνια βρίσκομαι στο εξωτερικό και αυτά που θα πω είναι περισσότερο βασισμένα σε αυτά που ακούω από φίλους και οικογένεια παρά στην προσωπική μου εμπειρία. Δε μου λείπουν οι λιγοστές ευκαιρίες για ανθρώπους που θέλουν να κάνουν τη διαφορά, για όλους αυτούς που έχουν φιλοδοξίες. Δε μου λείπει το γεγονός ότι οι παρόλο που οι Έλληνες είναι ένας μορφωμένος και προοδευτικός λαός, τους λείπει η επιχειρηματική πρωτοβουλία και η νοοτροπία του «can do, will do». Δεν μου λείπει το γεγονός ότι πολλά εξαιρετικά μυαλά διαλέγουν να ασπαστούν μια πιο συντηρητική ζωή αντί να επιλέξουν να πιέσουν τα προσωπικά και επαγγελματικά τους όρια και δυνατότητες. Με άλλα λόγια αισθάνομαι πως το να συμβιβάζεσαι (settling down) πρoωθείται περισότερο στην Ελλάδα. Φυσικά και αυτό δεν είναι ολοκληρωτικά φταίξιμο των πολιτών καθότι το ίδιο το σύστημα κάνει ότι μπορεί για να βάλει εμπόδια στο δρόμο σου και τις όποιες φιλοδοξίες σου (ένας άνθρωπος με 700 ευρώ καθαρό μισθό είναι δύσκολο να κάνει μεγαλεπήβολα πλάνα). Δεν μου λείπουν οι πολιτικές και κυβερνητικές διαδικασίες που κατά τη γνώμη μου είναι πρωτόγονες σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Δεν μου λείπουν οι δυσλειτουργικές δημόσιες υπηρεσίες και το σύστημα υγείας. Δεν μου λείπει η νοοτροπία ότι οι Έλληνες δικαιούνται μια “high class” ζωή γιατί έτσι.
Μύριαμ (Γερμανία) Δεν μου λείπουν οι ουρές στην εφορία, το αλαζονικό ύφος ορισμένων υπαλλήλων στις δημόσιες υπηρεσίες, δεν μου λείπουν οι λακούβες στην Εθνική Οδό και η παράνοια του “δεν με νοιάζει πόσο ικανός είσαι, αλλά ποιου είσαι κουμπάρος”. Επίσης δεν μου λείπει το “δε βαριέσαι μωρέ”, γιατί εδώ έχω βρει το “πάμε να στύψουμε την πέτρα κι ό,τι γίνει”.
Στάθης (Βέλγιο) Η ελληνική γραφειοκρατία και το να συναναστρέφεσαι με το ελληνικό δημόσιο. (Υπάλληλοι που δεν γνωρίζουν επακριβώς τις διαδικασίες, συνεχώς ζητούν επιπλέον έγγραφα και σε στέλνουν από όροφο σε όροφο και από υπηρεσία σε υπηρεσία και εσύ καλή τη πίστη πηγαίνεις μήπως και τελειώσεις κάποια στιγμή. Λάθος ταμπέλες, κόσμος που περιμένει άσκοπα σε ουρές, που φωνάζει που καυγαδίζει με τους υπαλλήλους, ένα αλαλούμ. Οι ώρες περνούν βασανιστικά, και ενώ έχεις κλείσει σχεδόν οκτάωρο δεν έχεις τελειώσει ακόμα). Η ελληνική τηλεόραση, δημόσια και ιδιωτική, και τα δελτία ειδήσεων σκουπίδια που προβάλουν. Έκτος από τα αμέτρητα παράθυρα με σχολιαστές, πολιτικούς και κάθε λογής ειδήμονα, στις ειδήσεις στην Ελλάδα έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει πραγματική παράθεση γεγονότων και πραγματικό ρεπορτάζ. Η Χρυσή Αυγή. Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός. Οι κακοτράχαλοι δρόμοι που είναι γεμάτοι λακκούβες και όταν βρέχει μετατρέπονται τις περισσότερες φορές σε ατελείωτα ποτάμια. Τα πολύ υψηλά επιτόκια των τραπεζών σε δάνεια και πιστωτικές κάρτες (κοινώς η κλεψιά) και η πολύ κακή εξυπηρέτηση στα καταστήματα.
Σταύρος (Αγγλία) Τι δεν μου λείπει απο την Ελλάδα; Ο φόβος και η μιζέρια.
_______________________
Πηγή:
by Αντικλείδι , https://antikleidi.com
Ισχυρό καταγράφεται την τρέχουσα περίοδο -περίοδο συγκομιδής- το ενδιαφέρον εμπόρων της Ιταλίας, της Γερμανίας και των ΗΠΑ για την ελληνική παραγωγή κάστανου.
Με τους αγρότες της χώρας μας ωστόσο, να μην μπορούν ακόμη να ανταποκριθούν όπως θα ήθελαν, ελλείψει κυρίως επενδύσεων στην μεταποίηση, γεγονός που τους στερεί τη δυνατότητα να απολαύσουν οι ίδιοι την υψηλή προστιθέμενη αξία του προς πώληση προϊόντος, όπως είπαν χαρακτηριστικά μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Βέβαια, όπως τόνισαν, η φετινή παραγωγή κάστανου στην χώρα μας προοιωνίζεται σημαντικά μειωμένη, συγκριτικά με πέρυσι, κυρίως λόγω των βροχοπτώσεων στη διάρκεια του καλοκαιριού, αλλά και λόγω ακαρπίας και σκισίματος του καρπού, παράγοντες που πλήττουν σημαντικά και την τιμή παραγωγού που θα απολαύσουν.
Σκασμένα τα φετινά κάστανα
Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού, αλλά και της τοπικής κοινότητας Μελιβοίας νομού Λαρίσης, Αθανάσιος Μπελιάς, τόνισε ότι η φετινή παραγωγή αναμένεται μειωμένη σε ποσοστό ίσως και άνω του 30%, λόγω των βροχοπτώσεων, ενώ πρόσθεσε ότι ακαρπία και σκίσιμο του καρπού (σκασμένα), «δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας σχετικά με τα ποσά που θα βάλουμε στην τσέπη μας εμείς οι παραγωγοί».
Από 1 ευρώ μέχρι 3,50 ευρώ/κιλό
Αναφέροντας ότι και φέτος παραμένει αμείωτη η ζήτηση από τους Ιταλούς εμπόρους, οι οποίοι και αγοράζουν απευθείας από το χωράφι και στη συνέχεια “μεταπωλούν μεταποιημένο προϊόν”, ο κ.Μπελιάς τόνισε ότι η τιμή παραγωγού κυμαίνεται από 1 ευρώ μέχρι 3,50 ευρώ/κιλό, με τα σκασμένα κάστανα ωστόσο να αγοράζονται σε χαμηλότερες τιμές.
«Γερμανοί και Αμερικανοί κάνουν κρούσεις για να αγοράσουν προϊόντα μας, αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε ακόμη να ανταπεξέλθουμε στη ζήτηση αυτή, ελλείψει κυρίως των αναγκαίων επενδύσεων στη μεταποίηση”, είπε χαρακτηριστικά και απαντώντας σε σχετική ερώτηση τόνισε “ο συνεταιρισμός μας, παρά το γεγονός ότι είναι μικρός, ήδη βρίσκεται σε έρευνα για να εξασφαλίσει χρηματοδότηση και να μπορέσει να προχωρήσει σε επενδύσεις».
«Γερμανοί και Αμερικανοί κάνουν κρούσεις για να αγοράσουν προϊόντα μας, αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε ακόμη να ανταπεξέλθουμε στη ζήτηση αυτή, ελλείψει κυρίως των αναγκαίων επενδύσεων στη μεταποίηση”, είπε χαρακτηριστικά και απαντώντας σε σχετική ερώτηση τόνισε “ο συνεταιρισμός μας, παρά το γεγονός ότι είναι μικρός, ήδη βρίσκεται σε έρευνα για να εξασφαλίσει χρηματοδότηση και να μπορέσει να προχωρήσει σε επενδύσεις».
Η φετινή παραγωγή κάστανου προοιωνίζεται σημαντικά μειωμένη συγκριτικά με πέρυσι, κυρίως λόγω των βροχοπτώσεων
Αναφορικά με τη διαδικασία καταχώρησης των κάστανων Μελιβοίας ως προϊόν ΠΟΠ, ο κ. Μπελιάς σημείωσε ότι «ο σχετικός φάκελος βρίσκεται ήδη στην ΕΕ και στο προσεχές διάστημα δεν αποκλείεται να υπάρξουν εξελίξεις». ‘
Οπως επανέλαβε, με την κατοχύρωση των κάστανων Μελίβοιας ως προϊόν ΠΟΠ, αυξάνεται η αναγνωρισιμότητα του προϊόντος και η ιχνηλασιμότητά του έναντι ομοειδών προϊόντων και έτσι “θα μπορεί πλέον να γίνει ανταγωνιστικό, τόσο στις εγχώριες, όσο και στις ευρωπαϊκές αγορές”. Τονίζεται ότι τα μέλη του Αγροτικού Συνεταιρισμού παράγουν περίπου 350 τόνους κάστανου από 750 στρέμματα, με μια μέση απόδοση 600 κιλώνστρέμμα, 350 τόνους κερασιών από 250 στρέμματα και 1000-1200 τόνους μήλων από 350 στρέμματα.
Οπως επανέλαβε, με την κατοχύρωση των κάστανων Μελίβοιας ως προϊόν ΠΟΠ, αυξάνεται η αναγνωρισιμότητα του προϊόντος και η ιχνηλασιμότητά του έναντι ομοειδών προϊόντων και έτσι “θα μπορεί πλέον να γίνει ανταγωνιστικό, τόσο στις εγχώριες, όσο και στις ευρωπαϊκές αγορές”. Τονίζεται ότι τα μέλη του Αγροτικού Συνεταιρισμού παράγουν περίπου 350 τόνους κάστανου από 750 στρέμματα, με μια μέση απόδοση 600 κιλώνστρέμμα, 350 τόνους κερασιών από 250 στρέμματα και 1000-1200 τόνους μήλων από 350 στρέμματα.
Στους κόλπους του Συνεταιρισμού λειτουργεί και Ομάδα Παραγωγών, οι οποίοι εφαρμόζουν και το πρόγραμμα ολοκληρωμένης διαχείρισης, με φιλικές προς το περιβάλλον καλλιεργητικές πρακτικές.
Αρχαία υπόθεση η παραγωγή και διακίνηση κάστανου
Η ιστορία της παραγωγής και διακίνησης του κάστανου στην περιοχή ξεκινά από τα αρχαία χρόνια και ταυτίζεται με την ιστορία της πόλης της Κασθαναίας, η οποία τοποθετείται σε φυσικά οχυρωμένη θέση κοντά στο χωριό Σκλήθρο.
Σήμερα καστανεώνες μπορούμε να βρούμε σε όλο τον Κίσσαβο και το Μαυροβούνι, ενώ η παραγωγή κάστανου στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Αγιάς παρουσιάζει αυξητικές τάσεις, αποτέλεσμα της ανανέωσης των καστανεώνων που πραγματοποιήθηκε τα τελευταία χρόνια.
Σήμερα καστανεώνες μπορούμε να βρούμε σε όλο τον Κίσσαβο και το Μαυροβούνι, ενώ η παραγωγή κάστανου στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Αγιάς παρουσιάζει αυξητικές τάσεις, αποτέλεσμα της ανανέωσης των καστανεώνων που πραγματοποιήθηκε τα τελευταία χρόνια.
Η εντατικοποίηση της καλλιέργειας, η βιολογική καταπολέμηση της ασθένειας του έλκους στο κάστανο, η βιολογική καταπολέμηση της καρπόκαψας με εγκατάσταση δικτύου φερομονικών παγίδων, το μεράκι και η εμπειρία των αγροτών, αφενός αύξησαν την παραγόμενη ποσότητα και αφετέρου κράτησαν στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο την ποιότητα. Τα κάστανα Μελιβοίας είναι πασίγνωστα για την ποιότητα, την λάμψη, το μέγεθος, και τη γεύση τους.
Υπογραμμίζεται ότι για την προώθηση του προϊόντος και την ενημέρωση του κόσμου, την τρίτη εβδομάδα του Οκτώβρη κάθε χρόνου πραγματοποιείται στο γραφικό χωριό της Καρίτσας, η Γιορτή του Κάστανου.
Υπογραμμίζεται ότι για την προώθηση του προϊόντος και την ενημέρωση του κόσμου, την τρίτη εβδομάδα του Οκτώβρη κάθε χρόνου πραγματοποιείται στο γραφικό χωριό της Καρίτσας, η Γιορτή του Κάστανου.
Τηλεφώνημα μέχρι και από το Σικάγο
«Τηλεφώνησαν από το Σικάγο και ενδιαφέρθηκαν για κάστανα από την περιοχή μας, αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε ακόμη. Είμαστε νέος συνεταιρισμός και δεν έχουμε κάνει και τις επενδύσεις που απαιτούνται. Τον Απρίλιο καταθέσαμε τον φάκελο στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας για να πάρουμε μέσω ΕΣΠΑ χρηματοδότηση ύψους 300.000 ευρώ και να κάνουμε τα έργα που απαιτούνται. Ακόμη περιμένουμε», είπε μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Πενταλόφου, Κώστας Χονδροκώστας, αλλά και ο πρόεδρος του νεοσύτατου συνεταιρισμού Κάστανου και άλλων Βιολογικών Προϊόντων, Δημήτρης Καπετανόπουλος.
Οπως επισήμαναν οι δύο άντρες, όπως και η αντιπρόεδρος του συνεταιρισμού, Ιφιγένεια Μαγιάννη, η συγκομιδή των κάστανων στην περιοχή ξεκινά εντός των επόμενων ημερών. Οι ίδιοι τόνισαν ότι “λόγω βροχοπτώσεων από τον Μάϊο μέχρι και τον Ιούλιο, η παραγωγή φέτος αναμένεται μειωμένη σε ποσοστό άνω του 50%”. Σύμφωνα με τον κ. Χονδροκώστα, η φετινή παραγωγή αναμένεται στους 150 τόνους, όταν πριν χρόνια αυτή ξεπερνούσε ακόμη και τους 400 τόνους.
Από ξερά κάστανα παράγεται ειδικός καφές για τους …νευρικούς, ενώ στις θεραπευτικές χρήσεις του προϊόντος εντάσσονται τα φύλλα της καστανιάς, που χρησιμοποιούνται σε αρρώστιες των βρόγχων και κατά του κοκίτη και για τους ρευματισμούς
Σε αφθονία στην Κοζάνη
Το κάστανο βρίσκεται σε αφθονία εδώ και πολλά χρόνια στο Δημοτικό Διαμέρισμα του Πενταλόφου του Δήμου Βοΐου Κοζάνης και στο πλαίσιο αυτό, 21 άτομα, ηλικίας από 25 έως και 45 ετών ενώθηκαν και δημιούργησαν τον Αγροτουριστικό Συνεταιρισμό Κάστανου και άλλων Βιολογικών Προϊόντων, με στόχο τη συγκέντρωση, την παραγωγή και τη μεταποίηση του άγριου κάστανου και άλλων αγροτικών προϊόντων, όπως άγρια φουντούκια, καρύδια, μανιτάρια, κράνα, τσάι του βουνού, άγριου μαϊντανού και δυόσμου.
Η ιδέα της ίδρυσης του συνεταιρισμού προέκυψε μέσα από μια ημερίδα για το κάστανο, καθώς στην περιοχή υπάρχει καστανόδασος, που καταλαμβάνει έκταση άνω των 10.000 στρεμμάτων και το οποίο παραμένει ανεκμετάλλευτο. Υπενθυμίζεται ότι παλαιότερα, η συλλογή του κάστανου βασιζόταν στην ανταλλακτική οικονομία, αφού, όπως εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Χονδροκώστας, έμποροι από την Ελλάδα επισκέπτονταν κάθε Νοέμβριο την περιοχή, στο λεγόμενο καστανοπάζαρο, και οι κάτοικοι αντάλλασσαν κάστανα με άλλα προϊόντα. Υπογραμμίζεται ότι το κατστανοπάζαρο έχει οριστεί να πραγματοποιηθεί φέτος στις 21/10.
Υπάρχουν πάνω από 100 καστανοχώρια στη χώρα μας
Το κάστανο, σύμφωνα με τον τακτικό ερευνητή του ΕΛΓΟ-Δήμητρα, δρα Κώστα Σπανό, συνεχίζει να έχει μεγάλες δυνατότητες και προοπτικές, παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότεροι παραγωγοί στρέφονται στην καλλιέργεια της καστανιάς, αναζητώντας μια διέξοδο που να τους εξασφαλίζει σημαντικά εισοδήματα.
Κατά τον ίδιο, σήμερα, υπάρχουν πάνω από 100 καστανοχώρια στη χώρα μας, με τη συνολική καλλιεργούμενη έκταση να υπολογίζεται ίσως και σε άνω των 450.000 στρεμμάτων και με την παραγωγή να υπερβαίνει τους 19.000 τόνους, έναντι των 12.000 τόνων το 2012. Οι καστανοπαραγωγοί υπερβαίνουν σήμερα τους 10.000 σε όλη τη χώρα, ενώ καστανιές θα βρει κάποιος σε 28 νομούς -μεταξύ άλλων σε Ξάνθη, Σέρρες, Ημαθία, Τρίκαλα, Ηλεία και Χανιά.
Η αύξηση της παραγωγής, σε συνδυασμό με την έλλειψη ρευστότητας τα τελευταία χρόνια, έχουν οδηγήσει σε σημαντικό περιορισμό των εισαγωγών από χώρες όπως η Τουρκία, η Πορτογαλία, η Κίνα και η Ν. Κορέα.
Κατά τον ίδιο, σήμερα, υπάρχουν πάνω από 100 καστανοχώρια στη χώρα μας, με τη συνολική καλλιεργούμενη έκταση να υπολογίζεται ίσως και σε άνω των 450.000 στρεμμάτων και με την παραγωγή να υπερβαίνει τους 19.000 τόνους, έναντι των 12.000 τόνων το 2012. Οι καστανοπαραγωγοί υπερβαίνουν σήμερα τους 10.000 σε όλη τη χώρα, ενώ καστανιές θα βρει κάποιος σε 28 νομούς -μεταξύ άλλων σε Ξάνθη, Σέρρες, Ημαθία, Τρίκαλα, Ηλεία και Χανιά.
Η αύξηση της παραγωγής, σε συνδυασμό με την έλλειψη ρευστότητας τα τελευταία χρόνια, έχουν οδηγήσει σε σημαντικό περιορισμό των εισαγωγών από χώρες όπως η Τουρκία, η Πορτογαλία, η Κίνα και η Ν. Κορέα.
Κατά τον κ. Σπανό, “καλό θα ήταν να υπάρχει μια ενιαία πολιτική για το κάστανο και αυτή θα πρέπει να επικεντρωθεί -μεταξύ άλλων- στα εξής σημεία: πιστοποίηση του ελληνικού γενετικού υλικού καστανιάς και παραγωγή και διάθεση άριστου εντόπιου φυτευτικού υλικού σε προσιτές τιμές, καθιέρωση κινήτρων για την αντικατάσταση των υπέργηρων δένδρων με νέα δένδρα, φύτευση πιο αποδοτικών ποικιλιών ή προελεύσεων και σε διάστημα μίας 10ετίας, ίδρυση νέων σύγχρονων καστανεώνων, όπου οι κλιματοεδαφολογικές συνθήκες το επιτρέπουν, χρήση της καστανιάς σε αναδασωτικά προγράμματα και δασώσεις αγρών, καθόσον αποτελεί πολύτιμο, αυτόχθονο, δασοπονικό είδος κ.ά”.
Επανέλαβε δε ότι η πολιτική που θα πρέπει να υιοθετηθεί, οφείλει να είναι επικεντρωμένη στην ίδρυση, ανά ευρύτερη καστανοπαραγωγό περιοχή, κατάλληλης υποδομής για την ποιοτική ταξινόμηση (διαλογητήρια) και συντήρηση του προϊόντος (ψυγεία), έκδοση Προεδρικού Διατάγματος για την καθιέρωση προδιαγραφών ποιοτικής ταξινόμησης του ελληνικού κάστανου και ίδρυση ιδιωτικών ή συνεταιριστικών βιομηχανιών τυποποίησης, μεταποίησης και συντήρησης του κάστανου, ώστε να αυξηθεί η απορρόφησή του στην αγορά και να καταστεί διαθέσιμο όλο τον χρόνο.
Το κάστανο γιορτάζεται τον Οκτώβριο σε όλη την Ελλάδα
Tην “τιμητική” του έχει κάθε Οκτώβριο του έτους, κυρίως δε προς το τέλος του, σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, το κάστανο, το οποίο, μπορεί στα δύσκολα χρόνια του πολέμου και της Κατοχής ν” αποτέλεσε βασική τροφή για τους Έλληνες, σήμερα όμως καταναλώνεται από τους περισσότερους μόνο δύο μήνες ετησίως κι ως συμπλήρωμα στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι… Ωστόσο, υπάρχουν ακόμα οι “φανατικοί” λάτρεις του αυτοφυούς αυτού προϊόντος, οι οποίοι και διοργανώνουν γιορτές και εκδηλώσεις, με στόχο να αναδείξουν τη μεγάλη θρεπτική του αξία και τις τεράστιες δυνατότητες εμπορικής εκμετάλλευσής του.
Θεραπευτικές ιδιότητες
Στην αρχαία Ελλάδα, οι ξηροί καρποί ονομάζονταν «τρωγάλια» και από τα πλέον εκλεκτά ήταν τα «καστανεϊκά κάρυα», οι καρποί της καστανιάς, που τη θεωρούσαν και δέντρο του Δία. Τονίζεται δε ότι από ξερά κάστανα παράγεται ειδικός καφές για τους …νευρικούς, ενώ στις θεραπευτικές χρήσεις του προϊόντος εντάσσονται τα φύλλα της καστανιάς, που χρησιμοποιούνται σε αρρώστιες των βρόγχων και κατά του κοκίτη και για τους ρευματισμούς.
Επισημαίνεται ότι, γιορτές του κάστανου διοργανώνονται και σε άλλες περιοχές, όπως: Παλαιοχώρι Καβάλας,Δαμασκηνιά Βοΐου, Δήμος Αγιάσου Λέσβου, Καρίτσα Ευρυμενών Ν. Λάρισας και Άρνα Φάριδος του Ν. Λακωνίας, Πήλιο, Πάικο, Καρπενήσι, Πάρνωνα, Χανιά και Άρτα.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
«Ο Υπο-Κοσμικός»
Πρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου
*** Φίλες και Φίλοι,
θα σάς πω τη φράση που μού προκαλεί αποτροπιασμό
όταν την ακούω να ειπώνεται στους τηλεοπτικούς σταθμούς.
* Η νέα τηλεοπτική σεζόν έχει πλέον ξεκινήσει,
οι περισσότερες εκπομπές έκαναν ήδη πρεμιέρα
και το πλέον υποκριτικό κλισέ τής Τηλεόρασης
έχει τούτες τις μέρες την τιμητική του..:
«Η οικογένεια τού “ΑΝΤ1”»,
«Η οικογένεια τού “Alpha”»,
«Η οικογένεια τού “Σκάϊ”»,
και πάει λέγοντας.
* Μα καλά, όσοι κάνουν τηλεόραση, είναι ορφανοί;
Δεν έχουν μάνα; Δεν έχουν πατέρα; Δεν έχουν αδέλφια;
Τα ρητορικά ερωτήματα που θέτω,
χρησιμοποιούν την Ειρωνεία
για να κινητοποιήσουν τον Σεβασμό προς Αξίες,
τις οποίες η Τηλεόραση διαφθείρει
στην απέλπιδα ανάγκη της να περιαυτολογήσει με ανυπόστατο τρόπο.
* Από πού κι ως πού μία εταιρεία, μία επιχείρηση,
που λειτουργεί με στυγνούς όρους ανταγωνισμού,
θεωρείται «οικογένεια»;
Μού εκπέμπει αφόρητη κακομοιριά και δυστυχία όλη ετούτη η σύμβαση.
*** Θα χρησιμοποιήσω ένα στιγμιότυπο για να εικονογραφήσω το Φαινόμενο·
πρόκειται για μία φωτογραφία
από την πρόσφατη παρουσίαση τού προγράμματος τού «Alpha»,
που όταν την είδα μού έκανε τρομακτική εντύπωση.
* Δηλώνω προκαταβολικώς ότι θα εκφράσω απολύτως προσωπική προσέγγιση
και ούτε έχω την παραμικρή διάθεση να στοχοποιήσω τον «Alpha»
(ο οποίος κάνει εδώ και πολλά χρόνια την πιο αξιοπρεπή προσπάθεια
σε επίπεδο ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών).
Όμως, αυτή η φωτογραφία,
εκεί που θα μπορούσε να εκπέμπει Αλήθεια,
από μία και μοναδική λεπτομέρεια
(μού) εκπέμπει απύθμενη υποκρισία, ματαιοδοξία, ματαιότητα
και (μού) παράγει θλίψη.
* Ποια είναι αυτή η λεπτομέρεια..;
Οκτώ άνθρωποι έχουν απαθανατιστεί·
οι επτά χαμογελούν πλατιά και ο ένας είναι σχεδόν ανέκφραστος
(έχοντας υποψία μειδιάματος).
Αυτοί οι επτά χαμογελούντες είναι υφιστάμενοι τού μη χαμογελούντος·
οι έξι πληρώνονται από αυτόν, είναι ο εργοδότης τους,
ενώ η έβδομη,
η ξανθιά γυναίκα που βρίσκεται -όπως κοιτάμε τη φωτό-
εξ’ ευωνύμων τού κυρίου Κοντομηνά,
είναι η σύντροφός του·
έχουμε, λοιπόν, επτά άτομα,
που γελούν πλατιά
επειδή έχουν την τιμή να φωτογραφίζονται με κάποιον
που είναι ανώτερός τους στην Ιεραρχία·
είτε μιλάμε για Οικονομική, είτε για Κοινωνική Ιεραρχία.
* Αυτή είναι και η Τεράστια Διαφορά,
που καθιστά απαγορευτικόν
ακόμη και τον ελάχιστο παραλληλισμό ενός Μέσου Μαζικής Ενημέρωσης
με την Οικογένεια.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση,
η Οικειότητα, δηλαδή το «Απόλυτο Οικογενειακό Γνώρισμα»,
έχει αντικατασταθεί από την Τιμή
(δώστε εσείς στη λέξη «Τιμή» οποιανδήποτε έννοια θέλετε).
* Όταν βγάζεις φωτογραφία με τον πατέρα σου, τη μητέρα σου, τα αδέλφια σου,
δεν το κορδώνεσαι, ούτε το θεωρείς επίτευγμα·
είναι αυτονόητο δικαίωμά σου να απαθανατίζεσαι με την οικογένειά σου
και δεν υποβαθμίζεις το «Αυτονόητο Δικαίωμα» σε «Επίτευγμα».
* Δικαιολογώ ότι κάποιοι θα πείτε (και είναι σεβαστή μία τέτοια ένσταση),
το εξής..:
«Μα καλά,
γιατί αντιμετωπίζεις με τέτοιαν αυστηρότητα έναν όρο που είναι μεταφορικός;
Στον “Alpha”, στον “ΑΝΤ1”, στον “Σκάϊ”, και σ’ όποιο άλλο κανάλι,
όταν χρησιμοποιούν τη λέξη “οικογένεια” δεν κυριολεκτούν.».
* Κατ’ αρχήν και κατ’ αρχάς,
ως δημοσιογράφος και ως λογοτέχνις
(η κατάληξη «-ις»
αποτελεί τον προσωπικό μου φόρο τιμής προς τον Μάνο Χατζιδάκι),
είμαι υπέρ τού Σχήματος, τής Μεταφοράς, τής Μη Κυριολεξίας.
Όμως, τίθεμαι κατάφωρα εναντίον,
όταν το Μάρκετινγκ μετατρέπεται σε Εκμαυλιστή Αξιών.
* Δεν είμαι αφοριστικός προς τις ανθρώπινες σχέσεις
που αναπτύσσονται σε ένα επαγγελματικό περιβάλλον·
και οικειότητα θα υπάρξει, και φιλίες θα αποκτηθούν·
ενίοτε θα δημιουργηθούν και οικογένειες.
Όμως, για να μιλήσω κι εγώ σχηματικά και όχι κυριολεκτικά,
η χειρότερη οικογένεια είναι καλύτερη από τον καλύτερο τηλεοπτικό σταθμό.
* Η Αλήθεια από το Ψέμα άλλοτε απέχει έτη φωτός
και άλλοτε αυτές οι δύο έννοιες χωρίζονται
από μία φαινομενικώς ασήμαντη λεπτομέρεια.
Ίσως να μην είναι και το στυλ τού κυρίου Δημήτρη Κοντομηνά
να χαμογελάει στις φωτογραφίες,
αλλά αυτό το επιχείρημα αποδυναμώνεται από την ίδια τη Στατιστική.
* Πώς γίνεται στα υπόλοιπα επτά άτομα
να μην υπάρχει άλλο ένα αγέλαστο πρόσωπο;
Εκτός αν δεχθούμε
ότι ο καναλάρχης Κοντομηνάς είναι το «Στατιστικό Λάθος»,
που λόγω αυτής τής μειονεξίας του επιβραβεύθηκε με Πλούτο.
Ή, ίσως ο Πλούτος να σού αφαιρεί χαμόγελα.
Ή, ίσως σού αφαιρούν χαμόγελα όλοι αυτοί,
που σπεύδουν να χαμογελάσουν
μόνο και μόνο επειδή έχουν την Τιμή και όχι την Οικειότητα
να φωτογραφίζονται μαζί σου.
* Συνελόντι ειπείν,
ας φροντίσουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί να καταφέρουν την Ανθρωπιά
και ας αφήσουν τις βαυκαλιστικές μπουρδολογίες περί Οικογένειας.
Και για να το πω και πιο πιπεράτα,
αν τα κανάλια ήταν οικογένειες,
θα έπρεπε πολλοί και πολλές από εκεί μέσα να διώκονται για… αιμομειξία.
*** Φεύγω για να σάς λείψω
και θα επιστρέψω για να μη σάς λείπω…
*** Ες σήμερον τα σπουδαία, ες αύριον τα σπουδαιότερα…
*** Τα λέμε αύριο…
Ο Υπο-Κοσμικός
θα σάς πω τη φράση που μού προκαλεί αποτροπιασμό
όταν την ακούω να ειπώνεται στους τηλεοπτικούς σταθμούς.
* Η νέα τηλεοπτική σεζόν έχει πλέον ξεκινήσει,
οι περισσότερες εκπομπές έκαναν ήδη πρεμιέρα
και το πλέον υποκριτικό κλισέ τής Τηλεόρασης
έχει τούτες τις μέρες την τιμητική του..:
«Η οικογένεια τού “ΑΝΤ1”»,
«Η οικογένεια τού “Alpha”»,
«Η οικογένεια τού “Σκάϊ”»,
και πάει λέγοντας.
* Μα καλά, όσοι κάνουν τηλεόραση, είναι ορφανοί;
Δεν έχουν μάνα; Δεν έχουν πατέρα; Δεν έχουν αδέλφια;
Τα ρητορικά ερωτήματα που θέτω,
χρησιμοποιούν την Ειρωνεία
για να κινητοποιήσουν τον Σεβασμό προς Αξίες,
τις οποίες η Τηλεόραση διαφθείρει
στην απέλπιδα ανάγκη της να περιαυτολογήσει με ανυπόστατο τρόπο.
* Από πού κι ως πού μία εταιρεία, μία επιχείρηση,
που λειτουργεί με στυγνούς όρους ανταγωνισμού,
θεωρείται «οικογένεια»;
Μού εκπέμπει αφόρητη κακομοιριά και δυστυχία όλη ετούτη η σύμβαση.
*** Θα χρησιμοποιήσω ένα στιγμιότυπο για να εικονογραφήσω το Φαινόμενο·
πρόκειται για μία φωτογραφία
από την πρόσφατη παρουσίαση τού προγράμματος τού «Alpha»,
που όταν την είδα μού έκανε τρομακτική εντύπωση.
* Δηλώνω προκαταβολικώς ότι θα εκφράσω απολύτως προσωπική προσέγγιση
και ούτε έχω την παραμικρή διάθεση να στοχοποιήσω τον «Alpha»
(ο οποίος κάνει εδώ και πολλά χρόνια την πιο αξιοπρεπή προσπάθεια
σε επίπεδο ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών).
Όμως, αυτή η φωτογραφία,
εκεί που θα μπορούσε να εκπέμπει Αλήθεια,
από μία και μοναδική λεπτομέρεια
(μού) εκπέμπει απύθμενη υποκρισία, ματαιοδοξία, ματαιότητα
και (μού) παράγει θλίψη.
* Ποια είναι αυτή η λεπτομέρεια..;
Οκτώ άνθρωποι έχουν απαθανατιστεί·
οι επτά χαμογελούν πλατιά και ο ένας είναι σχεδόν ανέκφραστος
(έχοντας υποψία μειδιάματος).
Αυτοί οι επτά χαμογελούντες είναι υφιστάμενοι τού μη χαμογελούντος·
οι έξι πληρώνονται από αυτόν, είναι ο εργοδότης τους,
ενώ η έβδομη,
η ξανθιά γυναίκα που βρίσκεται -όπως κοιτάμε τη φωτό-
εξ’ ευωνύμων τού κυρίου Κοντομηνά,
είναι η σύντροφός του·
έχουμε, λοιπόν, επτά άτομα,
που γελούν πλατιά
επειδή έχουν την τιμή να φωτογραφίζονται με κάποιον
που είναι ανώτερός τους στην Ιεραρχία·
είτε μιλάμε για Οικονομική, είτε για Κοινωνική Ιεραρχία.
* Αυτή είναι και η Τεράστια Διαφορά,
που καθιστά απαγορευτικόν
ακόμη και τον ελάχιστο παραλληλισμό ενός Μέσου Μαζικής Ενημέρωσης
με την Οικογένεια.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση,
η Οικειότητα, δηλαδή το «Απόλυτο Οικογενειακό Γνώρισμα»,
έχει αντικατασταθεί από την Τιμή
(δώστε εσείς στη λέξη «Τιμή» οποιανδήποτε έννοια θέλετε).
* Όταν βγάζεις φωτογραφία με τον πατέρα σου, τη μητέρα σου, τα αδέλφια σου,
δεν το κορδώνεσαι, ούτε το θεωρείς επίτευγμα·
είναι αυτονόητο δικαίωμά σου να απαθανατίζεσαι με την οικογένειά σου
και δεν υποβαθμίζεις το «Αυτονόητο Δικαίωμα» σε «Επίτευγμα».
* Δικαιολογώ ότι κάποιοι θα πείτε (και είναι σεβαστή μία τέτοια ένσταση),
το εξής..:
«Μα καλά,
γιατί αντιμετωπίζεις με τέτοιαν αυστηρότητα έναν όρο που είναι μεταφορικός;
Στον “Alpha”, στον “ΑΝΤ1”, στον “Σκάϊ”, και σ’ όποιο άλλο κανάλι,
όταν χρησιμοποιούν τη λέξη “οικογένεια” δεν κυριολεκτούν.».
* Κατ’ αρχήν και κατ’ αρχάς,
ως δημοσιογράφος και ως λογοτέχνις
(η κατάληξη «-ις»
αποτελεί τον προσωπικό μου φόρο τιμής προς τον Μάνο Χατζιδάκι),
είμαι υπέρ τού Σχήματος, τής Μεταφοράς, τής Μη Κυριολεξίας.
Όμως, τίθεμαι κατάφωρα εναντίον,
όταν το Μάρκετινγκ μετατρέπεται σε Εκμαυλιστή Αξιών.
* Δεν είμαι αφοριστικός προς τις ανθρώπινες σχέσεις
που αναπτύσσονται σε ένα επαγγελματικό περιβάλλον·
και οικειότητα θα υπάρξει, και φιλίες θα αποκτηθούν·
ενίοτε θα δημιουργηθούν και οικογένειες.
Όμως, για να μιλήσω κι εγώ σχηματικά και όχι κυριολεκτικά,
η χειρότερη οικογένεια είναι καλύτερη από τον καλύτερο τηλεοπτικό σταθμό.
* Η Αλήθεια από το Ψέμα άλλοτε απέχει έτη φωτός
και άλλοτε αυτές οι δύο έννοιες χωρίζονται
από μία φαινομενικώς ασήμαντη λεπτομέρεια.
Ίσως να μην είναι και το στυλ τού κυρίου Δημήτρη Κοντομηνά
να χαμογελάει στις φωτογραφίες,
αλλά αυτό το επιχείρημα αποδυναμώνεται από την ίδια τη Στατιστική.
* Πώς γίνεται στα υπόλοιπα επτά άτομα
να μην υπάρχει άλλο ένα αγέλαστο πρόσωπο;
Εκτός αν δεχθούμε
ότι ο καναλάρχης Κοντομηνάς είναι το «Στατιστικό Λάθος»,
που λόγω αυτής τής μειονεξίας του επιβραβεύθηκε με Πλούτο.
Ή, ίσως ο Πλούτος να σού αφαιρεί χαμόγελα.
Ή, ίσως σού αφαιρούν χαμόγελα όλοι αυτοί,
που σπεύδουν να χαμογελάσουν
μόνο και μόνο επειδή έχουν την Τιμή και όχι την Οικειότητα
να φωτογραφίζονται μαζί σου.
* Συνελόντι ειπείν,
ας φροντίσουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί να καταφέρουν την Ανθρωπιά
και ας αφήσουν τις βαυκαλιστικές μπουρδολογίες περί Οικογένειας.
Και για να το πω και πιο πιπεράτα,
αν τα κανάλια ήταν οικογένειες,
θα έπρεπε πολλοί και πολλές από εκεί μέσα να διώκονται για… αιμομειξία.
*** Φεύγω για να σάς λείψω
και θα επιστρέψω για να μη σάς λείπω…
*** Ες σήμερον τα σπουδαία, ες αύριον τα σπουδαιότερα…
*** Τα λέμε αύριο…
Ο Υπο-Κοσμικός
Τελευταία ενημέρωση: Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018, 23:18
Καρλ Πόπερ: Πρέπει να ανεχόμαστε όσους δεν ανέχονται την ελευθερία;
O Karl Popper, το 1945, έχοντας κατά νου τα ολοκληρωτικά καθεστώτα με τα οποία βρισκόταν σε πόλεμο ο ελεύθερος κόσμος, διατύπωσε το περίφημο “παράδοξο της ανοχής”:
Η απεριόριστη διαλλακτικότητα θα πρέπει να οδηγήσει στην εξαφάνιση της ανοχής.Αν επεκτείνουμε την απεριόριστη ανοχή ακόμα και σ’ εκείνους που είναι αδιάλλακτοι, αν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να υπερασπιστούμε μια ανεκτική κοινωνία από την απειλή των αδιάλλακτων, τότε οι ανεκτικοί θα αφανιστούν μαζί μ’ αυτούς η ίδια η ανοχή.Διατυπώνοντας έτσι το παράδοξο δεν υπονοώ, λόγου χάρη, ότι θα πρέπει πάντα να ασκούμε κατασταλτικό έλεγχο στη λειτουργία των αδιάλλακτων φιλοσοφιών · ενόσω μπορούμε να τους αντιταχθούμε με λογικά επιχειρήματα και να τις κρατήσουμε σε έλεγχο με την κοινή γνώμη, η απαγόρευση λειτουργίας τους θα ήταν πράξη μεγάλης αφροσύνης.Θα έπρεπε, ωστόσο, να αξιώσουμε το δικαίωμα να τις καταστέλλουμε, αν είναι ανάγκη, ακόμα και με δυναμικά μέτρα · γιατί εύκολα μπορεί να αποδειχθεί τελικά ότι δεν ήταν διατεθειμένες να επικοινωνήσουν μαζί μας στο επίπεδο του ορθολογικού επιχειρήματος».
Karl Popper (1945) The Open Society and Its Enemies. Ελλ. μετάφρ. Ειρήνης Παπαδάκη. Η ανοιχτή κοινωνία και οι εχθροί της. Εκδ. Παπαζήση
Ας δούμε και μια πολύ όμορφη γραφική απεικόνιση του παραδόξου από το site pictoline και μετάφραση από το info-war
Πηγή: pictoline.com
Το παράδοξο της ανοχής – από το φιλόσοφο Καρλ Πόπερ:
Θα έπρεπε μια ανεκτική κοινωνία να ανέχεται τη μισαλλοδοξία;
«Θέλετε περισσότερη ανοχή; Σεβαστείτε τις απόψεις μου!»
Η απάντηση είναι όχι.
Είναι παράδοξο, αλλά η απεριόριστη ανοχή μπορεί να οδηγήσει στην εξαφάνιση της ανοχής.
Όταν επεκτείνουμε την ανοχή σε εκείνους που είναι φανερά μισαλλόδοξοι…
«Ας τους δώσουμε μια ευκαιρία!»
…οι ανεκτικοί τελικά καταστρέφονται. Και μαζί τους και η ανοχή.
Κάθε κίνημα που διακηρύττει τη μισαλλοδοξία και το διωγμό πρέπει να τίθεται εκτός νόμου.
Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, το να υπερασπίζεσαι την ανεκτικότητα απαιτεί να μην ανέχεσαι τους μισαλλόδοξους.
***
Αντικλείδι , https://antikleidi.com
Ο ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ Ο ΣΑΜΙΟΣ
Υπολόγισε τα σχετικά μεγέθη και τις σχετικές αποστάσεις της Γης, της Σελήνης και
του ‘Ηλιου κι έκανε τη διαπίστωση ότι δεν υπάρχει ουράνια σφαίρα, αλλά ένα
σύμπαν που είναι σχεδόν άπειρο
Ο πρώτος που ισχυρίστηκε ότι η Γη γυρίζει γύρω από τον Ήλιο ήταν ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, ο οποίος γεννήθηκε το 310 π.Χ., περίπου 1.200 χρόνια πριν από τον Κοπέρνικο.
Όσο ζούσε, ο Αρίσταρχος ήταν πιο γνωστός ως μαθηματικός παρά ως αστρονόμος. Ο Αρίσταρχος δεν υποστήριξε μόνο οτι η Γη και οι πλανήτες κινούνται γύρω από τον Ήλιο.
Υπολόγισε τα σχετικά μεγέθη και τις σχετικές αποστάσεις της Γης, της Σελήνης και του ‘Ηλιου κι έκανε τη διαπίστωση ότι δεν υπάρχει ουράνια σφαίρα, αλλά ένα σύμπαν που είναι σχεδόν άπειρο. Κανείς ωστόσο δεν του έδωσε μεγάλη σημασία.
Όσο ζούσε, ο Αρίσταρχος ήταν πιο γνωστός ως μαθηματικός παρά ως αστρονόμος. Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή του εκτός του ότι σπούδασε στο Λύκειο της Αλεξάνδρειας.
Ο Ρωμαίος αρχιτέκτονας Βιτρούβιος αναφέρθηκε κάποτε στον Αρίσταρχο χαρακτηρίζοντάς τον άνθρωπο που είχε «βαθιά γνώση όλων των κλάδων της επιστήμης». Ο Αρίσταρχος εφηύρε επίσης ένα ημισφαιρικό ηλιακό ρολόι.
Το έργο του «Περί των μεγεθών και των αποστημάτων ηλίου και σελήνης», είναι το μοναδικό που έχει διασωθεί. Δυστυχώς σε αυτό δεν περιλαμβάνεται η ηλιοκεντρική του θεωρία. Σε εμάς έγινε γνωστή μέσω του Αρχιμήδη, ο οποίος σε ένα κείμενό του αναφέρεται στις θεωρίες του Αρίσταρχου, εκφράζοντας της διαφωνία του με αυτές.
Ο Κοπέρνικος γνώριζε τις θεωρίες του Αρίσταρχου όπως αποδεικνύεται από το χειρόγραφο του μνημειώδους βιβλίου του, «Σχετικά με τις περιστροφικές κινήσεις των ουράνιων σωμάτων», στο οποίο ο Κοπέρνικος μνημόνευε τον διορατικό Έλληνα επιστήμονα.
Όσο ζούσε, ο Αρίσταρχος ήταν πιο γνωστός ως μαθηματικός παρά ως αστρονόμος.
Ωστόσο, όταν το βιβλίο εκδόθηκε το 1514, δεν περιείχε καμία αναφορά στον Αρίσταρχο. Κατά πάσα πιθανότητα ο εκδότης φοβήθηκε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να υπονόμευε το κύρος του βιβλίου ως πρωτότυπου έργου.
Τα πανηγύρια είναι η απόδειξη ότι η ζωή είναι ωραία. Με λίγο, νόστιμο φαγητό, μουσική και χορό και μία υποχρεωτική, λόγω έλλειψης χώρου, συνάθροιση ανθρώπων, όλα γίνονται μαγικά και τρυφερά. Το καλοκαίρι που μας πέρασε, στο πλαίσιο της διοργάνωσης Tinos Running Experience στο χωριό Κέχρος, οι διοργανωτές με τη βοήθεια των γνωστών σεφ, Αλέξανδρου Παπανδρέου και Ηλία Μαμαλάκη, έστησαν ένα πανηγύρι που προώθησε τα τοπικά προϊόντα της Τήνου όπως ζυμαρικά, τυριά και κρασί, αλλά και παστέλι, ενώ ανέδειξε το κέφι των κατοίκων. Οι εκατοντάδες που πέρασαν από την πλατεία του χωριού απήλαυσαν πραγματική φιλοξενία κι ένα πάρτι που κράτησε μέχρι αργά.
Η συνέχεια του άρθρου, εδώ.
Το γάνωμα των χαλκωμάτων. Οι καλαντζήδες
Από το βιβλίο του Κώστα Λένη “Παραδοσιακά Επαγγέλματα” στα χωριά της Μουργκάνας.
Οι καλαντζήδες ξεκινούσαν κατά ομάδες την Άνοιξη, και επέστρεφαν πέρα του Άι Δημήτρη. Το μαρτυρικό ταξίδι τους άρχιζε από την Ήπειρο. Φορτωμένοι και πεινασμένοι έφθαναν μέχρι τη Θεσσαλία, διέσχιζαν τη Μακεδονία και όλη τη Στερεά και Πελοπόννησο.
Σύμφωνα με μαρτυρίες παλιών, οι πρώτοι καλαντζήδες εμφανίζονται γύρω στο 1910 στο Μπαμπούρι των Φιλιατών γι’ αυτό και ονομάστηκε «καλατζομάνα» άλλοι ωστόσο υποστηρίζουν ότι πρώτα εμφανίστηκαν στην Πόβλα ή σε κάποιο άλλο χωριό της Μουργκάνας.
Η διαδικασία καλαίσματος των σκευών γίνοταν με πολλούς τρόπους. Τα παλιά χρόνια όλοι οι καλαντζήδες σαν πρακτικοί που ήταν σοφίζονταν διάφορους τρόπους για το καλύτερο, και όταν είχε καλό αποτέλεσμα κρατούσαν κρυφό το μυστικο της δουλειά τους.
Πολλοί τρίβανε το χάλκωμα, πρώτα με τομάρι (δέρμα) χοντρό και μετά ρίχνανε μέσα άμμο και νερό και τα έτριβαν με μια συρματόβουρτσα να καθαρίσει καλά.
Στα μεγάλα σκεύη (καζάνια, ταψιά κλπ) για να φύγει η σκουριά έμπαινε με τα πόδια ο γανωτής και τ’ άσπριζε με τριμμένη στουρνανόπετρα και άμμο μαζί.
Άλλοι ζέσταιναν νερό σε ένα μεγάλο καζάνι με στάχτη μέσα και έβαζαν τα σκεύη να βράσουν για να μαλακώσουν τα χαλκώματα και να καθαρίσει πιο εύκολα η βρωμιά.
Άλλοι πάλι, για να καθαρίσουν ακόμα καλύτερα τα έτριβαν με καρβουνόσκονη, άμμο και λίγο νερό και το αποτέλεσμα τους δικαίωνε.
Αργότερα η διαδικασία καθαρισμού των χαλκωμάτων άρχισε να γίνεται και με άλλους τρόπους. Χρησιμοποιούσαν το σπίρτο (υδροχλωρικό οξύ) με το οποίο αλείφανε τις εσωτερικές επιφάνειες των χαλκωμάτων, και μετά τα έτριβαν με άμμο. Η διαδικασία αυτή ήταν λιγότερο κουραστική και περισσότερο αποτελεσματική.
Μετά τον καθαρισμό ζέσταιναν το σκεύος στη φωτιά και αμέσως έριχναν μέσα το νησατήρι (χλωριούχο αμμώνιο) για να λιώσει και να στρώσει καλύτερα το καλάι.
Μετά με ένα κομμάτι βαμβακερό ύφασμα άπλωναν το λιωμένο καλάι σε όλη την επιφάνεια του σκεύους και στη συνέχεια, για να παγώσει το καλάι γρήγορα του έριχναν νερό.
Στο τέλος με ένα καθαρό βαμβάκι το σκούπιζαν για να γυαλίσει, και αν διαπίστωναν ότι κάποιο σημείο έμεινε αγάνωτο το περνούσαν δεύτερο χέρι
.………………………………………..
Από το βιβλίο Μαθήματα Επιλογής Ανόργανης Χημείας για τη Β Λυκείου (Gutenberg 1979) Κ. Γεώργιζα Β. Καρώνη
Για τις χρήσεις του κασσίτερου ιδιαίτερη σημασία έχουν οι πιο κάτω ιδιότητες του: Στον αέρα μένει σχεδόν αμετάβλητος (ανοξείδωτος). Ο Sn καιτα κράματά του έχουν χαμηλό σημείο τήξεως. Είναι πολύ ελατός. Δεν είναι τοξικός
Χρησιμοποιείται
Για την επικάλυψη άλλων μετάλλων που τα προστατεύει από οξειδώσεις. Ο τενεκές (λευκοσίδηρος) είναι φύλλο σιδήρου επικασσιτερωμένα.
Για συγκολλητικά κράματα ( καλάι), κράματα τυπογραφικά ( ) και εύτηκτα κράματα.
Για μπρούτζους ( και για προσθήκες σε ορείχαλκους (
Για διάφορες άλλες χρήσεις σε αμαλγάματα για καθρέφτες ως σταθεροποιητής πολυμερών, σε φύλλα περιτυλίξεως κ.α.
Ο είναι το ακριβότερο από τα συνηθισμένα μέταλλα γι’ αυτό και συμφέρει η βιομηχανική παραλαβή του από παλαιούς τενεκέδες (κατεργασία με NaOH)
……………………………………………………………….
Από το βιβλίο Παραδοσιακά Επαγγέλματα του Κώστα Φ. Λένη
Γράμμα του καλαντζόπουλου Κώστα Γιώρη στη μάνα του
(Καρπενήσι – Καλοκαίρι 1923)
Μανούλα μου γλυκιά σου φιλώ το χέρι με πόνο της καρδιάς μου.
Αφόντις έφυγα από το χωριό, μονάχα ένα γράμμα έλαβα. Ακόμα δεν μπόρεσα να το διαβάσω, γιατί άσε, που δεν αδειάζω από τη δουλειά, αλλά δεν μπορώ ούτε μια αράδα να βγάλω. Αυτό είναι ζεβλές και σκεδούκλια. (κακογραμμένο)
Την άλλη φορά να πεις του Γιάννη της Σωτήραινας, που τον έχω βλάμη και φουλέτσι (αδελφός, φίλος αγαπητός) να ΄ρθει να σου γράψει γράμμα ξάστερο. Και να του δίνεις να τρώει σκομαίδα και κάχτες.
Και πες του Γιάννη να πηγαίνει πέρα στην ιτιά και στου Μπαλή, να στήνει τις πλάκες μου και να πιάνει πουλιά. Και μην αφήσει το Γιωρή της Σοφιάς, γιατί με βάρεσε στο κεφάλι μ’ ένα λιθάρι.
Μανούλα, μη σκιάζεσαι τίποτας για μένα. Είμαι γερό και ψήλωσα, και του χρόνου θα με βάλει Μαχαλατζή, και όχι Γιαλακτζή, γιατί με βλέπει ξιουράφι. Μια μέρα με φώναξε «φωστήρα» και το άκουσαν όλοι στο μαγαζί.
Και είπε στο αφεντικό να μου βγάλει και μιστό δύο μήνες γληγορότερα.
Πε του Γιάννη, το γλωσσίδι της καμπάνας, αν δεν το βρήκανε τόχω κρυμμένο στο πεζούλι κοντά στο πουρνάρι.
Όταν έφυγα το Μάη απ’ αυτού, η τριανταφυλλιά στον κήπο είχε αμέτρητα μπουμπούκια. Γράψε μου αν άνοιξαν για να ξέρω.
Η καταβολάδα που την πήγες στην κουτσουπιά έπιασε;
Και να πεις του παππού Τσιάβου, όταν πάρω το μιστό μου θα του στείλω το κομπολόι, που του έταξα.
Αν έρθει κανά παιδί πέρα το χινόπωρο, να μου στείλεις μια σκομαίδα και μια αρμάθα σύκα περδικούλια. Τι άλλο να σου γράψω;
Σε φιλώ με πόνο της καρδιάς μου.
Εγώ το παιδί σου γράφω και καλιαντάμωση του χρόνου την Πασκαλιά.
Εγώ ο Κώστα Γιώρης.
Η σύστασή μου είναι αυτή (Ιωάννη Αρμάγο – έμπορο Καρπενήσι —Για Κώστα Γιώρη και το παίρνω στα χέρια μου)
Η απάντηση της μάνας του
Παιδάκι μου Κώστα, καμάρι μου σου φιλώ τα μάτια με πόνο της καρδιάς μου.
Κωστάκη μου, καρδούλα μου, αφάντις έφυγες για τη μαυροξενητιά, που να σκάσω γω, σε νειριάζομαι, που να με φαν τα φίδια. Και κατόπι δεν με κολλάει ο ύπνος τη μαύρη. Συλλογίζομαι το ένα και το άλλο. Μη μου παθεις τίποτα. Μη μου κρυγιώσεις βλαστάρι μου, μη σε πιάσει η θερμασιά, μανούσι μου γραμμένο.
Μου γράφεις που δεν μπόρεσες να διαβάσεις, ούτε μια αράδα από το γράμμα μου και πολύ στενοχωρήθηκα. Ήτανε το παιδί της Ζήσαινας. Το ‘δα που βιάζονταν το σκασμένο. Μήνα δεν τώδωκα κι σκομαίδα και κάχτες;
Ο Γιάννης της Σωτήραινας ο βλάμης σου μου γράφει σήμερα και του είπα να στήνει τις πλάκες σου στην Ιτιά και στου Μπαλή, όπως μου το γράφεις.
Τον Γιώρη της Σοφιάς πους σε βάρεσε, δεν τον αφήνει να πάει τσεκεί, και τον φοβέρισε.
Μου γράφεις πως ψήλωσες, και ίδρωσε το μουστάκι σου. Απέδω και πέρα, λεβέντη μου, όλο θα ψηλώνεις, κι όλο θα αυξάνεις και θα πλαταίνεις, ώσπου να σου βρω μια όμορφη και άξια κοπέλα, για νάχω κι εγώ η μαύρη ψια τρίμμα νύφη, και να ‘δω αγγόνια στη σαρμανίτσα και στην αγκαλιά μου.
Μου γράφεις καμάρι μου, πως ο μάστορας σε παινεύει και σου λέει ξιουράφι και φωστήρα. Μήνα δεν είσαι, και ξιουράφι και σαίνι και φωστήρας. Ας είναι καλά που δεν αλησμόνησε τον μακαρίτη τον πατέρα σου, που τον έκανε μάστορα! Μη του λες τίποτας.
Για το γλωσσίδι της καμπάνας μη χολιάζεις. Το βρήκε ο Γιάννης την ίδια μέρα.
Μούγραψες για την τριανταφυλλιά. Όλα ανοίξανε κι ακόμα ανοίγουνε. Σου διπλώνω στο γράμμα πεντέξι φύλλα να τα μυριστείς.
Για την καταβολάδα, που μου γράφεις κόλλησε κιόλας στην κουτσουπιά γιομάτη σταφύλια, σαν τα παιδάκια μεγάλα.
Για το κομπολόι του παππού σου μην έχεις έγνοια. Έφτιαξε μοναχός του με τις μπουσιουλίγκες (αγριοβέλανα) του τσέρου (ένα από τα πέντε είδη βελανιδιάς)
Διάλεξε τις μικρότερες, τις τρύπησε με πρόκα και τις αρμάθιασε στο ράμμα.
Μεθαύριο που θάρθει ο Μιχάλης της Γληγόραινας θα σου στείλω και σκομαίδα και αρμάθα με μαραγκούλες από τη συκιά τη περδικούλα.
Πέρα το χινόπωρο, που θ’ αδειάσω, θα σου πλέξω φανέλλες και τσουράπια. Να τάχεις του χειμώνα.
Να κους τον μάστορά σου και μη του γυρίζεις λόγο, όσο να γένεις και συ μάστουρας. Κι’ απέκει και πέρα έχει ο Θεός.
Εγώ η μάνα σου γράφω και σου φιλώ τα μάτια και περιμένω γράμμα σου γλήγορα.
Πόβλα – 29 Αυγούστου 1923
(Κι από μένα τον Γιάννη έχεις χαιρετήματα πολλά. Μη σε μέλει τίποτα. Όσο είμαι στην Πόβλα, θα γράφω εγώ της μάνας σου. Άμα πάω στα ξένα τι να σου κάμω εγώ;
Εγώ ο βλάμης σου ο Γιάννης.
«Οὐρανός πολύφωτος ἡἘκκλησία, ἀνεδείχθη ἅπαντας φωταγωγοῦσα τούς πιστούς ἐν ú ἑστῶτες κραυγάζομεν. Τοῦτον τόν οἶκον στερέωσον Κύριε».
Στο Ηρώδειο ασφαλείς πληροφορίες φέρουν τέως πρόεδρο να διασκέδαζε ….
Σαν σήμερα πέθανε τυφλός και ο πάμφτωχος ο Νικηταράς
Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς o ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ γεννήθηκε το 1772 στο χωριό Αναστασίτσα και μεγάλωσε στο χωριό Τουρκολέκα της Επαρχίας Μεγαλοπόλεως
.Πέθανε στον Πειραιά στις 25 Σεπτεμβρίου 1849 και ετάφη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, δίπλα στο μεγάλο θείο του,Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Το δημοτικό τραγούδι θέλει τον Νικηταρά Τουρκλεκιώτη: Ποιος είν’ αυτός όπου ’ρχεται στης Μαρμαριάς τον κάμπο; Αυτός είν’ ο Νικηταράς από το Τουρκολέκα».
Ο Νικηταράς ήταν ανιψιός του Κολοκοτρώνη και κατείχε επάξια την δεύτερη θέση στην ιεραρχία μετά τον Κολοκοτρώνη.
Επίσης, χρημάτισε αρχιστράτηγος, γενικός αρχηγός, αντιπρόεδρος του εκτελεστικού κλπ. Η ζωή του Νικηταρά, όπως ο ίδιος την διηγείται αρχίζει από 11 χρονών, όταν για πρώτη φορά τουφέκισε έναν Τούρκο στο Λεοντάρι Μεγαλοπόλεως.
Ο Νικηταράς μαθήτευσε κοντά στα δυο ξεφτέρια του κλεφτοπόλεμου, τον Ζαχαριά και τον Κολοκοτρώνη.
Ο Νικηταράς πήρε γυναίκα του την κόρη του πρωτοκλέφτη Ζαχαριά, την Αγγελίνα, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, την Σοφία, την Ρεγγίνα και τον Γιάννη.
Το 1805 πέρασε στη Ζάκυνθο, όπου κατετάγη στο Ρωσικό στρατό που πολεμούσε το Ναπολέοντα.
Ο Ναπολέων νίκησε τους Ρώσους στο Αούστερλιτς και ο Νικηταράς επέστρεψε στα Επτάνησα, τα οποία παραδόθηκαν στο Ναπολέοντα και μπήκε στη δούλεψη των Γάλλων, μαζί με τον θείο του Κολοκοτρώνη, που εκείνη την εποχή ασκούσε το επάγγελμα του ζωέμπορου και χασάπη.
Στη συνέχεια τα Επτάνησα πέρασαν στους Άγγλους και έτσι ο Νικηταράς κατετάγη στον Αγγλικό στρατό σαν εθελοντής αξιωματικός, υπό τις διαταγές του κατοπινού αρχιστράτηγου του ελληνικού στρατού Ριχάρδου Τσουρτς.
Το 1816 οι Τούρκοι πιάνουν στα Βάτικα της Λακωνίας τον πατέρα του Σταματέλο, τον αδελφό του και τον κουνιάδο του, τους κόβουν τα κεφάλια και τα στέλνουν στην Τρίπολη στον Τούρκο διοικητή.
Μαθαίνοντας τα άσχημα μαντάτα ο Νικηταράς ορκίζεται ότι όσο ζει θα σκοτώνει Τούρκους, έως ότου απαλλαγεί ο τόπος από δαύτους. Το 1818 ορκίζεται από τον Φιλικό Χρυσοσπάθη και γίνεται μέλος της Φιλικής Εταιρείας.
Τον Φλεβάρη του 1821 ξεμπαρκάρει στη Μάνη. Λίγο πιο πριν είχαν βγει Κολοκοτρώνης, Παπαφλέσσας και Αναγνωσταράς και προετοίμαζαν τον ξεσηκωμό του γένους.
Στις 22-23 του Μάρτη μπήκαν στην Καλαμάτα με δυο χιλιάδες στρατό, Κολοκοτρώνης, Νικηταράς, Παπαφλέσσας, Πετρόμπεης, Μούρτζινος κλπ. και ξεκίνησαν την Επανάσταση. Στρατολογώντας ο Νικηταράς στα χωριά του Λεονταρίου στην περιοχή Σκορτσινού, βρήκε ένα τσοπανόπουλο με τ’ όνομα Θανάσης Τσοτσολάς.
Αφού τον πλησίασε και πιάσαν τη συζήτηση, του είπε: – Τέτοιο παλικάρι σαν εσένα τούτη την ώρα δεν είναι να φυλάει πρόβατα. – Και τι να κάνω, του είπε ο Θανάσης. – Να ’ρθεις κοντά μας να πολεμήσεις, να ελευθερώσουμε το γένος μας. – Ρώτα τον πατέρα μου, του λέει. – Μπάρμπα, του λέει ο Νικηταράς, δώσ’ μου το παλικάρι σου να ’ρθει μαζι μου να πολεμήσει την Τουρκιά. – Και ποιος είσαι συ που μου ζητάς το γιο μου;
– Εγώ είμαι ο Νικηταράς. – Ε, τότες παρ’ τον και να γυρίσετε νικητές…
Διαβάστε περισσότερα www.elkosmos.gr/san-simera-pethane-tiflos-kai-o-pamftochos-o-nikitaras/ © www.elkosmos.gr