Ροδίτες από τα ορεινά Δερβενοχώρια
Η ζωή είναι τώρα. Ζήσ’ την. Ασχολήσου καταρχήν με πράγματα που εξαρτώνται από εσένα και κάνε τα εύκολα πολύ καλά. Μάθε να ακούς τα σωστά άτομα και να δέχεσαι ότι δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους. Κάποιες από τις συμβουλές ζωής που προτείνει ο Μάκης Χαμαλίδης, Έλληνας που ζει στο Παρίσι σχεδόν 30 χρόνια και ασχολείται ως ψυχολόγος με ειδίκευση στους πρωταθλητές. Έχουν περάσει από τα χέρια του και έχουν ακούσει τις συμβουλές του πάνω από 500 πρωταθλητές από όλα τα αθλήματα, μεταξύ των οποίων κορυφαίοι παίκτες του γκολφ, ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας της Γαλλίας και εκατοντάδες άλλοι, χορευτές και ηθοποιοί, αλλά και καθημερινοί άνθρωποι. Πρόσφατα του πρότεινε η Γαλλική Ομοσπονδία Τένις να διευθύνει και να οργανώσει το τμήμα ψυχολογικής υποστήριξης αθλητών, ενώ πριν μερικά χρόνια έγραψε μαζί με τον François Ducasse ένα από τα πιο γνωστά best sellers που έχουν κυκλοφορήσει στο χώρο των βιβλίων ψυχολογίας, με τίτλο Champion Dans la Tête(“Πρωταθλητής στο Μυαλό”), για όσους θέλουν να εφαρμόσουν τις αρχές των πρωταθλητών στη ζωή τους.
Ολόκληρη η συνέντευξη, εδώ.
Σάββατο πρωί στο καφενείο στα Σκούρτα
1 Εταίρες και Πόρνες στην Εξουσία, στον αρχαίο ελληνικό κόσμο
by antiklidi
Ασπασία, η Εταίρα-Σύζυγος
Αναμφίβολα, η πιο ένδοξη και φημισμένη εταίρα της αρχαίας Ελλάδας ήταν η Ασπασία. Κι όχι βέβαια μόνον επειδή ήταν ιδιαίτερα όμορφη και καλλιεργημένη, αλλά κι επειδή υπήρξε σύντροφος του μεγαλύτερου στην εποχή του Αθηναίου άνδρα, του Περικλή. Η Ασπασία δεν επηρέαζε απλώς τον Περικλή. Μερικοί φτάνουν να λένε ότι ασκούσαν την εξουσία από κοινού και ότι όλες οι αποφάσεις που παίρνονταν για τα κοινά της πόλεως αποτελούσαν συμφωνία και των δύο.
Οι Έλληνες της εποχής τής χρεώνουν, μεταξύ άλλων, και τη σύγκρουση των Αθηναίων με τους Μεγαρείς, αιτία της οποίας υπήρξε -όπως λένε- η αρπαγή μιας παρθένας από τα Μέγαρα, της Σιμαίθης, από τον Αλκιβιάδη.
Όταν είδε την κοπέλα η Ασπασία, τη θαύμασε για την ομορφιά της και την πήρε στη «Σχολή» της (η οποία βρισκόταν μέσα στο σπίτι της, όπου ζούσε με τον Περικλή), για να τη μορφώσει και να την καταστήσει τέλεια εταίρα, μαζί με τις άλλες τρεις κοπέλες που ήδη εκπαίδευε.
Είναι χαρακτηριστική, κατά τη γνώμη μου, και ιδιαίτερα ενδεικτική για την ιερότητα με την οποία περιέβαλλε τον έρωτα, η απάντηση της Ασπασίας προς τον Αλκιβιάδη: «Μην την κάνεις δική σου τώρα, γιατί έτσι θα σβήσει πολύ σύντομα ο έρωτάς σου γι’ αυτήν, αφού είναι ακόμη αμόρφωτη. Άφησέ με να την εκπαιδεύσω, να την κάνω αντάξιό σου, και τότε θα μπορείς να την έχεις δική σου». Ο Αλκιβιάδης φυσικά δέχτηκε κι έτσι η κοπέλα έμεινε με την Ασπασία.
Οι Μεγαρείς, ύστερα από λίγο καιρό, έκλεψαν αιφνιδιαστικά, σε μια ανέμελη εκδρομή, δύο από τις εκπαιδευόμενες κοπέλες της Ασπασίας, τη Δροσίδα και την Πράξιλλα, σχεδόν μπροστά στα μάτια του Αλκιβιάδη και της Ασπασίας, οι οποίοι δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν.
Από τότε, ο Περικλής, καθοδηγούμενος φυσικά από τη γυναίκα του, άρχισε την επιθετική πολιτική του απέναντι στους Μεγαρείς, για τους οποίους, ούτως ή άλλως, οι Αθηναίοι έτρεφαν μεγάλο μίσος.
Τους ζήτησε πίσω τις δύο κοπέλες. Οι Μεγαρείς δέχτηκαν με την προϋπόθεση να τους επιστρέφουν τη Σιμαίθη. Η Ασπασία αρνούνταν κατηγορηματικά κάτι τέτοιο (η ίδια η απαχθείσα μάλιστα δεν ήθελε να επιστρέφει στην πατρίδα της, αλλά επέλεξε να παραμείνει κοντά στην Ασπασία) κι έτσι ο Περικλής απέκλεισε τους Μεγαρείς από τα λιμάνια της αθηναϊκής επικράτειας και την αγορά των Αθηνών, μέχρις ότου να επιστρέφουν τις δύο εκπαιδευόμενες της Ασπασίας.
Λέγεται μάλιστα -και είναι πάρα πολύ πιθανό- ότι το μέτρο αυτό κατά των Μεγαρέων αποτελούσε έμπνευση της Ασπασίας και κοινή απόφαση του ζευγαριού. Τότε όμως άρχισε να συζητιέται και η βοήθεια των Σπαρτιατών προς τους Μεγαρείς, που θορύβησε ιδιαίτερα τους Αθηναίους.
Έτσι, βρήκαν την ευκαιρία οι εχθροί του Περικλή να ασκήσουν τη δική τους προπαγάνδα ενάντια σ’ αυτόν και τη σύντροφό του. Κυρίως ο μονόφθαλμος θεατρικός συγγραφέας Έρμιππος μισούσε θανάσιμα τον Περικλή και συχνά τον σατίριζε και καυτηρίαζε δημοσίως, όχι μόνον την πολιτική του, αλλά και την προσωπική του ζωή.
Τότε λοιπόν, έκρινε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να επιτεθεί στην Ασπασία και μάλιστα να ζητήσει το θάνατό της με μήνυση που κατέθεσε. Το κείμενο της μήνυσης έχει, περιεκτικά, ως εξής:
…Η Ασπασία αδικεί, διότι δεν παραδέχεται τους θεούς τους υπό της πόλεως λατρευομένους, διότι εξεφράσθη ασεβώς περί των ιερών εθίμων των Αθηναίων και διότι παραδέχεται τας ερευνάς και τας γνώμας αθέων φιλοσόφων. Αδικεί επίσης διότι διαφθείρει την νεολαίαν με κινδυνώδεις λόγους και διότι διατηρεί παρ’ αυτή όχι μόνον νεάνιδας εταιριζούσας, αλλά και ελευθέρας γυναίκας, τας οποίας ωθεί εις την ακολασίαν και την διαφθοράν. Ποινή θάνατος.
Η δίκη έγινε και μάλιστα ο Έρμιππος κατάφερε να πείσει το δικαστήριο. Το γενικό κλίμα και η αίσθηση ήταν σαφώς εναντίον της Ασπασίας και η καταδίκη της θεωρούνταν βέβαιη, μέχρι που, ξαφνικά, ο Περικλής (ο οποίος καθόταν διαρκώς στο πλάι της και δεν την εγκατέλειψε ούτε στιγμή) ζήτησε από τους δικαστές να μιλήσει για την Ασπασία ως απλός άνθρωπος.
Οι δικαστές τού το επέτρεψαν και τότε, μέσα σε απόλυτη σιγή που επικράτησε στο δικαστήριο, ο Περικλής είπε λόγια μοναδικά, τα οποία όχι μόνον αθώωσαν την Ασπασία, αλλά συγκίνησαν τους περισσότερους Αθηναίους μέχρι δακρύων. Αξίζει να αναφέρουμε κάποια αποσπάσματα από τον ιδιαίτερο και συναισθηματικά φορτισμένο λόγο του:
_ Η γυνή αυτή είναι σήμερον σύζυγός μου. Εάν λοιπόν είναι όντως ένοχος των εγκλημάτων δια τα οποία την κατηγορούν, είμαι και εγώ συνένοχος… Ω άνδρες Αθηναίοι, δύναμαι να καυχώμαι ότι μετέχω της υμετέρας δόξης δια τα κατορθώματά σας, διότι αντί να μειώσω τον προς τους θεούς σεβασμόν της χώρας, τουναντίον τον κατέστησα περίβλεπτον όσον ουδείς προ εμού… Την δε σεμνοτυφίαν και τα ήθη- προήγαγον, προσπαθήσας να σας καταστήσω θεράποντος του υψηλού και του καλού, εχθρών πάσης διαφθοράς.Εις τας τοιαύτας όμως προσπάθειας μου, η γυνή αύτη, η εκ Μιλήτου Ασπασία, όχι μόνον δεν με παρημπόδισεν, αλλά τουναντίον με υπεβοήθησε και με παρώρμησε… Η σημερινή λαμπρότης των Αθηνών είναι έργον της. Το δε όνομά της θα συνδέεται όχι με την παρακμήν των Αθηνών, αλλά με την πλέον υπέροχον αυτών ακμήν, ισχύν και λαμπρότητα. Κατόπιν όλων αυτών έρχεται ο’Ερμιππος και σας λέγει να αποσπάσετε την έγκριτον αυτήν γυναίκα -την σύζυγον του Περικλέους- από τους κόλπους του. Φρίκη.
Στο σημείο αυτό ο πάντα ήρεμος Περικλής δάκρυσε, γεγονός που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στους Αθηναίους και συζητήθηκε με ιδιαίτερη φόρτιση από στόμα σε στόμα. Η Ασπασία βέβαια, ύστερα από τέτοια μεγαλειώδη παρέμβαση, αθωώθηκε σκορπίζοντας χαρά στο μεγαλύτερο μέρος του λαού.
Πολλά έχουν γραφτεί για τη μεγάλη και σπουδαία αυτή εταίρα από τη Μίλητο, η οποία παρέμεινε στο πλάι του Περικλή μέχρι το θάνατό του, πιστή και με αυτοθυσία, με τον κίνδυνο μάλιστα να μολυνθεί κι εκείνη από την πανώλη που σκότωσε τον Περικλή.
Το όνομά της έσβησε μετά το θάνατο του μεγάλου άνδρα. Κάποιοι λένε ότι παντρεύτηκε κάποιον άξεστο άνδρα, αλλά αυτό μάλλον είναι ανακρίβεια που προέρχεται από το φθόνο των ανθρώπων.
Η Ασπασία χάθηκε, ταυτόχρονα με το θάνατο του Περικλή, μολονότι έζησε, φτωχή και άσημη, αρκετά ακόμη χρόνια.
Έτσι θα γίνει η υποθαλάσσια ζεύξη από το Πέραμα ως τη Σαλαμίνα
Share
twitter
Το όνειρο της ζεύξης όχι μόνο παραμένει “ζωντανό”, αλλά βρίσκεται σε φάση υλοποίησης.
Ένα πολύ μεγάλο έργο, η μεγαλύτερη υποθαλάσσια ζεύξη από το Πέραμα έως τη Σαλαμίνα, βρίσκεται σε φάση υλοποίησης. Μέχρι στιγμής η χώρα μας διαθέτει την υποθαλάσσια ζεύξη Πρέβεζας – Ακτιου, μήκους 725 μέτρων, ωστόσο με τη νέα ζεύξη, μόνο η υποθαλάσσια σήραγγα θα έχει μήκος 1.100 μέτρα.
Πρόκειται για ένα τεράστιο έργο, ο σχεδιασμός του οποίου χρονολογείται από δεκαετίες. Τώρα, όλα δείχνουν ότι θα γίνει πραγματικότητα, καθώς οι εξελίξεις προχωρούν με ταχύτερους ρυθμούς.
Οι υποθαλάσσιες έρευνες έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί, μαζί με τις αρχαιολογικές έρευνες υπό την ευθύνη του Πανεπιστημίου Πατρών, σε μια περιοχή ιδιαίτερα σημαντική, καθώς έχουμε τη ναυμαχία της Σαλαμίνας και βέβαια την ίδια τη Σαλαμίνα ως μια από τις πλέον σημαντικές περιοχές της αρχαίας Ελλάδας και τώρα της νεότερης.
Ο βασικός σχεδιασμός του έργου έχει τελειώσει, λοιπόν και έχουμε περάσει στη σύνθεση προτάσεων από μια μελετητική εταιρεία συμβούλων. Ηδη έχει υπογραφεί η απόφαση ανάθεσης περιβαλλοντικής μελέτης, που αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός εξαμήνου. Βέβαια, θα υπάρξουν και προσφυγές, που κι αυτές θα συζητηθούν, ελπίζουμε σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Η επόμενη φάση του έργου είναι οι οικονομικές προσφορές, με τρεις εταιρείες – κοινοπραξίες να συμμετέχουν στη διαδικασία του “ανταγωνιστικού διαλόγου”, που εφαρμόζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα: ΜΕΤΚΑ, ΤΕΡΝΑ και VINCI CONCESSIONS – VINCI HIGHWAYS – ΑΚΤΩΡ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙΣ.
Αμέσως μετά, θα έχουμε την ανάδειξη του αναδόχου και θα ακολουθήσει η γνωστή διαδικασία με το Ελεγκτικό Συνέδριο και τη Βουλή, για ψήφιση του έργου. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσουν οι εργασίες, το έργο θα ολοκληρωθεί σε 4 χρόνια.
Η χάραξη του έργου
Το έργο θα ξεκινά τη Λεωφόρο Σχιστού, θα περνά μέσα από το Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά με υπαίθρια όδευση και σήραγγα 1.700 μέτρων, θα ακολουθήσει ο ανισόπεδος κόμβος Περάματος, ώστε να υπάρχει άμεση πρόσβαση στο Πέραμα, χωρίς διαμπερή κυκλοφορία και θα καταλήγει στη Λεωφόρο Δημοκρατίας. Μετά θα συνεχίζει υποθαλάσσια σήραγγα μήκους 1.100 μ., που θα καταλήγει πάνω στη νησίδα του Αγίου Γεωργίου (ανατολικά της Σαλαμίνας) και ύστερα με επίχωμα θα καταλήγει στη Σαλαμίνα, με δύο εξόδους: μια προς την πόλη της Σαλαμίνας και μια που θα παρακάμπτει τον αστικό ιστό και θα πηγαίνει στον δρόμο προς Φανερωμένη, με σήραγγα 600 μ.
Η αναμενόμενη κίνηση
Σε τους υπολογισμούς που έχουν γίνει, αναμένεται φόρτος κίνησης 3-4 εκατ. οχήματα ετησίως. Στη σήραγγα θα μπορούν να μπουν φορτηγά, όχι όμως με επικίνδυνα υλικά, για λόγους ασφάλειας, όπως συμβαίνει και σε άλλες σήραγγες. Πάντως, τα καύσιμα μεταφέρονται από τη Φανερωμένη, με το φέρυ, διότι εκείνη η πλευρά είναι πολύ κοντά στα διυλιστήρια, κι αυτό θα συνεχίσει να γίνεται.
Το κόστος του έργου δεν έχει ακόμα υπολογιστεί συνολικά (ίσως να ξεπεράσει τα 400 εκατ. ευρώ), καθώς αναμένονται επί των τελικών σχεδίων οι προσφορές των εταιρειών. Ενδεχομένως να υπάρξει και συμβολή του Ελληνικού Δημοσίου, μέσω ΕΣΠΑ, ενώ προβλέπονται διόδια, διότι θα κατασκευαστεί ως έργο παραχώρησης με διάρκεια 30 – 35 χρόνια.