Χρόνια πολλά πατριώτες
Αστέρας!!!!
Ελεύθεροι οι δύο Ελληνες στρατιωτικοί
Ελεύθεροι αφέθησαν οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί που είχαν συλληφθεί την 1η Μαρτίου σε απαγορευμένη στρατιωτική περιοχή και κρατούνταν από τότε στις φυλακές της Αδριανούπολης.
Το δικαστήριο που εξέτασε το αίτημα για αποφυλάκιση, απεφάνθη ότι δεν συντρέχουν πλέον λόγοι να παραμείνουν προφυλακιστέοι.
Πρέπει να σημειωθεί ότι η απόφαση δεν προβλέπει περιοριστικά μέτρα, οπότε θα μπορούν να επιστρέψουν στην Ελλάδα.
Στη σημερινή συνεδρία οι δυο Έλληνες, που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο με τους δικηγόρους τους, ζήτησαν την άμεση αποφυλάκισή τους, αφού πλέον έχει ολοκληρωθεί η μελέτη των ψηφιακών αντικειμένων που βρέθηκαν πάνω στους και δεν προκύπτει η κατηγορία της κατασκοπείας, αλλά μόνο η είσοδος σε απαγορευμένη στρατιωτική περιοχή.
Οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί επανέλαβαν στην κατάθεσή τους πως μπήκαν στην περιοχή κατά λάθος, ακολουθώντας πατημασιές που είχαν εντοπίσει.
Μετά από αυτό, η εισαγγελία κατέθεσε την άποψη ότι ο χρόνος που παρέμειναν προφυλακιστέοι είναι εντός των πλαισίων μια πιθανής ποινής για είσοδο σε απαγορευμένη στρατιωτική περιοχή, και το δικαστήριο απεφάνθη ότι όντως δεν τεκμηριώνονται κατηγορίες για κατασκοπεία, οπότε λαμβάνοντας υπόψιν τον χρόνο που παρέμειναν προφυλακιστέοι, οι δύο στρατιωτικοί αφέθηκαν ελεύθεροι και θα δικαστούν μόνο με την κατηγορία της παράνομης εισόδου σε απαγορευμένη στρατιωτική περιοχή.
Μετά την ολοκλήρωση των γραφειοκρατικών διαδικασιών στην αρμόδια υπηρεσία προσφύγων οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί αναμένεται να επιστρέψουν άμεσα στην Ελλάδα.
Στην Αδριανούπολη αύριο το πρωθυπουργικό αεροσκάφος
Οπως έγινε γνωστό το πρωθυπουργικό αεροσκάφος μεταβαίνει αύριο στην Αδριανούπολη προκειμένου να παραλάβει τους δύο Έλληνες στρατιωτικούς.
Οπως έγινε γνωστό το πρωθυπουργικό αεροσκάφος μεταβαίνει αύριο στην Αδριανούπολη προκειμένου να παραλάβει τους δύο Έλληνες στρατιωτικούς.
Σύμφωνα με το ΑΠΕ, σε επικοινωνία που είχε ο διπλωματικός σύμβουλος του πρωθυπουργού με τον διπλωματικό σύμβουλο του προέδρου Ερντογάν, ο δεύτερος τον διαβεβαίωσε ότι εάν θα γίνει δίκη των δύο στρατιωτικών, αυτή θα γίνει ερήμην και εάν επιβληθεί ποινή δεν θα υπερβαίνει το διάστημα που κρατήθηκαν στις φυλακές Αδριανούπολης.
Απίστευτες εικόνες στο χωριό Ευπάλιο Φωκίδας για
τον Γιώργο Βελισσάρη.
Η είσοδος του τραγουδιστή στην εκδήλωση του
Απόλλωνα Ευπαλίου ήταν όπως πάντα εντυπωσιακή.
Φέτος όμως ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, με τις
σαμπάνιες να έχουν κρύψει την πίστα και τον Γιώργο Βελισσάρη να εμφανίζεται ανάμεσα από τα κιβώτια ξεσηκώνοντας τον κόσμο!
Στη συνέχεια το λόγο πήραν τα «φλεγόμενα»
μπουκάλια που κυριολεκτικά έβαλαν φωτιά στην
πίστα. Φωτιά από… ουίσκι !!! σκι!
|
|
|
|
Κείμενο
Τον Μάιο του 1940, λιγότερο από έναν χρόνο από την εισβολή στην Πολωνία που σηματοδότησε την έναρξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, οι ναζιστικές δυνάμεις βρίσκονταν ήδη στην Τσεχοσλοβακία, την Ουγγαρία, την Αυστρία, τη Δανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, τη Νορβηγία και τη Γαλλία. Τώρα η Μεγάλη Βρετανία ήταν ο τελευταίος στόχος του Χίτλερ. Οι αεροπορικές επιδρομές της Luftwaffe στο Λονδίνο ήταν συνεχείς, όπως και η βύθιση βρετανικών πλοίων στον Ατλαντικό.
Ο πρωθυπουργός Γουίνστον Τσέρτσιλ, που μέχρι να ανέλθει στο αξίωμα στις 10 Μαΐου 1940 ήταν ο μοναδικός που από τα πίσω έδρανα του Κοινοβουλίου υποστήριζε μια σκληρή γραμμή αντίστασης ενάντια στον Χίτλερ, στεκόταν ουσιαστικά μόνος απέναντι στη ναζιστική απειλή. Μόνη του ελπίδα, η αρωγή των Ηνωμένων Πολιτειών. «Δώστε μας εργαλεία και θα τελειώσουμε τη δουλειά», έγραφε στον Αμερικανό πρόεδρο.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Φράνκλιν Ρούσβελτ καταλάβαινε την ανάγκη της Ευρώπης, ήξερε όμως ότι το Κογκρέσο προτιμούσε να διατηρήσει η χώρα ουδέτερη στάση. Και του ίδιου η θέση ήταν δύσκολη. Όταν το 1940 εκλέχτηκε για τρίτη τετραετία, κάτι που γινόταν για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας (θα ορκιζόταν και τέταρτη φορά), είχε υποσχεθεί στον αμερικάνικο λαό ότι θα κρατούσε τις ΗΠΑ μακριά από τον πόλεμο. «Το έχω πει ήδη, αλλά το λέω πάλι, ξανά και ξανά, τα παιδιά σας δε θα σταλούν σε ξένους πολέμους», διακήρυττε προεκλογικά.
Η επική φιλία των δύο ανδρών ήταν ήδη στα σκαριά. Ήταν και οι δύο ηγέτες χωρών που βρίσκονταν σε κρίσιμη καμπή. Ο Ρούσβελτ, που είχε καταφέρει να βγάλει τις ΗΠΑ από την οικονομική κρίση του 1937, έβλεπε ορατή την απειλή της Ιαπωνίας καθώς ο πόλεμος στην Ευρώπη εξαπλωνόταν. Οι Αμερικανοί είχαν ήδη μαλακώσει τη στάση τους περί απομονωτισμού, σοκαρισμένοι από την κατάκτηση της Γαλλίας. Απέναντι στην επέκταση της πολεμικής απειλής σε ολόκληρο το δυτικό ημισφαίριο, ο Ρούσβελτ πρότεινε στο Κογκρέσο την υλική μόνο ενίσχυση των Βρετανών. Παρά τις αρχικές αντιδράσεις, στις 11 Μαρτίου του 1941 υπογράφτηκε η Συνθήκη Εκχώρησης Όπλων προς τους Βρετανούς, σύμφωνα με την οποία οι ΗΠΑ θα παρείχαν το απαραίτητο πολεμικό υλικό, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων, πετρελαίου, πλοίων και αεροσκαφών, ώστε να μπορέσει η Βρετανία να αντισταθεί στη γερμανική απειλή.
Ο Ρούσβελτ είχε ζήσει τη μεταπολεμική περίοδο του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου και έχοντας την εμπειρία των εντάσεων και της αποσταθεροποίησης που δημιούργησαν τα διασυμμαχικά πολεμικά δάνεια την περίοδο 1920-1930, κατανοούσε ότι θα ήταν αδύνατον για τις χώρες της μεταπολεμικής Ευρώπης να αναλάβουν την αποπληρωμή χρέους προς τις ΗΠΑ. Αυτό που ζήτησε ως αντάλλαγμα, ήταν η συμμετοχή των ΗΠΑ στη διαμόρφωση της διεθνούς οικονομικής τάξης μετά τη λήξη του πολέμου.
H Χάρτα του Ατλαντικού
Τον Αύγουστο του 1941 ο Ρούσβελτ και ο Τσέρτσιλ είχαν την πρώτη από τις συνολικά εννέα συναντήσεις τους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Έγιναν εν πλω, στο αμερικανικό καταδρομικό «Αυγούστα» και στο βρετανικό θωρηκτό «Πρίγκιπας της Ουαλίας», κοντά στα παράλια της Νέας Γης του Καναδά, που αποτελούσε μέρος της Κοινοπολιτείας. Και οι δύο ηγέτες ήξεραν καλά ότι για να συναινέσει ο αμερικανικός λαός στην εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο, έπρεπε να του δώσουν μια πραγματική αιτία, κάτι που δεν υπήρχε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Αμερικανός στρατιώτης έπρεπε να νιώθει ότι πολεμά για κάτι ανώτερο, για τον καλύτερο και πιο ασφαλή κόσμο που θα αναδυόταν μετά την ήττα των Δυνάμεων του Άξονα. Εξάλλου, η γερμανική επίθεση τον Ιούνιο του 1941 στη Σοβιετική Ένωση, μέχρι τότε αδρανή σύμμαχο της Γερμανίας, έφερε και τον Στάλιν στο πλευρό των Συμμάχων (o Ρούσβελτ τότε επέκτεινε και προς τους Σοβιετικούς τη Συνθήκη Εκχώρησης Όπλων). Ο πόλεμος δεν ήταν πια μεταξύ κομμουνιστών και αντικομμουνιστών, αλλά ανάμεσα στην ελευθερία και τον φασισμό.
Αποτέλεσμα εκείνης της πρώτης συνάντησης ήταν η Χάρτα του Ατλαντικού, μια κοινή διακήρυξη της πολεμικής πολιτικής και του μεταπολεμικού τους οράματος, που Ρούσβελτ και Τσέρτσιλ υπέγραψαν στις 14 Αυγούστου. Παρόλο που δεν ήταν επίσημο έγγραφο αλλά μια κοινή δήλωση δύο χωρών, μίας σε εμπόλεμη κατάσταση και μίας ουδέτερης, θεωρείται ότι αποτέλεσε τη βάση για τη μετέπειτα δημιουργία των Ηνωμένων Εθνών.
Τα κυριότερα σημεία της Χάρτας αναφέρονταν στο δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση και στο να ζουν απαλλαγμένοι από φόβο, στην ελευθερία των θαλασσών, όπως και στην πεποίθηση ότι όλα τα κράτη πρέπει να εγκαταλείψουν τη χρήση βίας και να εργαστούν συλλογικά στους τομείς της οικονομίας και της ασφάλειας.
Χαρακτηριστικά ανέφερε: «Μετά την οριστική διάλυση της ναζιστικής τυραννίας, ελπίζουμε να εδραιωθεί σε όλα τα κράτη μια τέτοια ειρήνη που θα τους επιτρέπει να ζουν με ασφάλεια μέσα στα σύνορά τους και θα διασφαλίζει ότι όλοι οι λαοί σε όλες τις χώρες θα ζουν μια ζωή απαλλαγμένη από φόβο… Μια τέτοια ειρήνη θα δίνει τη δυνατότητα σε όλους τους ανθρώπους να ταξιδεύουν στις θάλασσες και τους ωκεανούς ανεμπόδιστοι».
Μετά τον πόλεμο, ο Τσέρτσιλ περιέγραψε αυτή την ιστορική συνάντηση με έντονο συναισθηματισμό: «Την Κυριακή 10 Αυγούστου, ο πρόεδρος Ρούσβελτ επιβιβάστηκε στο “Πρίγκιπας της Ουαλίας” και με τους αξιωματικούς του και εκατοντάδες εκπροσώπους όλων των βαθμίδων του Ναυτικού και των Πεζοναυτών, παρακολούθησαν θρησκευτική δέηση στο κατάστρωμα.
Αυτή η δέηση αποτέλεσε για όλους μας μια βαθιά συναισθηματική έκφραση της ενότητας της πίστης των δύο λαών, και κανείς μας δε θα ξεχάσει το θέαμα εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό στο κατάμεστο κατάστρωμα: τον συμβολισμό των σημαιών των δύο χωρών να ανεμίζουν πλάι πλάι. Οι Αμερικάνοι και οι Βρετανοί κληρικοί να διαβάζουν από κοινού προσευχές. Τα υψηλόβαθμα στελέχη του Ναυτικού, του Στρατού και της Αεροπορίας και των δύο χωρών να στέκονται σαν ένα σώμα πίσω από τον Πρόεδρο και εμένα. Οι Βρετανοί και Αμερικάνοι ναύτες, όλοι μαζί, να μοιράζονται τις ίδιες βίβλους και να τραγουδούν και αυτοί προσευχές και ύμνους. Εγώ προσωπικά επέλεξα τους ύμνους “Για Αυτούς που Κινδυνεύουν στη Θάλασσα” και “Προχωρήστε, Χριστιανοί Στρατιώτες”… Κάθε λέξη έκανε την καρδιά μας να αναπηδά. Ήταν μια υπέροχη στιγμή για όλους. Περίπου οι μισοί από αυτούς που τραγούδησαν εκείνη τη μέρα θα πέθαιναν σύντομα».
Η εμπλοκή των ΗΠΑ στον Πόλεμο: Συνέδριο Αρκάντια
Η αναπάντεχη επίθεση της Ιαπωνίας στη ναυτική, στρατιωτική και αεροπορική βάση των ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ, στις 7 Δεκεμβρίου 1941, άλλαξε άρδην το σκηνικό. Οι ΗΠΑ, μετρώντας 2.400 νεκρούς, χιλιάδες τραυματίες και τεράστιες ζημιές στα πολεμικά τους πλοία, μπήκαν στον πόλεμο κατά της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας, της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας. Ο λόγος του Ρούσβελτ στο Κογκρέσο στις 8 Δεκεμβρίου θεωρείται ιστορικός. Λίγο μετά έστειλε μήνυμα στον Τσέρτσιλ: «Από σήμερα όλοι μας βρισκόμαστε στο ίδιο πλοίο… και είναι ένα πλοίο που δεν θα επιτρέψουμε να βουλιάξει».
Στις 22 Δεκεμβρίου ο Τσέρτσιλ φτάνει στην Ουάσιγκτον, όπου οι δύο ηγέτες συζητούν θέματα στρατιωτικής πολιτικής και ορίζουν τη μεταπολεμική στρατηγική, σε αυτό που είναι γνωστό ως «Πρώτο Συνέδριο της Ουάσινγκτον» ή «Συνέδριο Αρκάντια». Στη διάρκειά του ελήφθησαν πολύ σημαντικές αποφάσεις, που διαμόρφωσαν την πολεμική σκηνή την περίοδο 1942-1943. Αποφασίστηκε η εισβολή στη Βόρειο Αφρική το 1942, η ενίσχυση των βρετανικών δυνάμεων στον Ειρηνικό Ωκεανό και η αποστολή αμερικανικών βομβαρδιστικών που θα επιχειρούσαν από βρετανικές βάσεις. Επίσης, δημιουργήθηκε ένα Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων με έδρα την Ουάσιγκτον, που ενέκρινε και οριστικοποιούσε όλες τις στρατιωτικές αποφάσεις.
Λίγες μέρες αργότερα, παραμονή Χριστουγέννων, ο Ρούσβελτ και ο Τσέρτσιλ στάθηκαν πλάι ο ένας στον άλλον στο κατώφλι του Λευκού Οίκου για να απευθύνουν ευχές στον αμερικάνικο λαό.
Ο Τσέρτσιλ έμεινε στην Ουάσιγκτον μέχρι τις 17 Ιανουαρίου 1942. Μέχρι το 1945 θα επισκεπτόταν άλλες τρεις φορές τον Λευκό Οίκο, ενώ είχε την ευκαιρία να ταξιδέψει στη θερινή προεδρική κατοικία στο Μέριλαντ (σημερινό Καμπ Ντέιβιντ) αλλά και στο αγαπημένο σπίτι του Ρούσβελτ στο Χάιντ Παρκ της Νέας Υόρκης.
Το να έχεις τον Τσέρτσιλ καλεσμένο στη Ροζ Κρεβατοκάμαρα του Λευκού Οίκου σήμαινε ότι έπρεπε να προσαρμοστείς στις συνήθειές του. Μια ολόκληρη αίθουσα στον δεύτερο όροφο μετατράπηκε σε χάρτη, προκειμένου να παρακολουθούνται οι κινήσεις των χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων. Ο πρωθυπουργός εργαζόταν με το επιτελείο του μετά το δείπνο και μέχρι τα ξημερώματα. Δεν ξυπνούσε νωρίς και προτιμούσε να περνά το πρωί στο κρεβάτι διαβάζοντας εφημερίδες. Εμφανιζόταν στις 11 και μετά το μεσημεριανό έπαιρνε πάλι έναν υπνάκο. Όμως όταν ο ήλιος έδυε, ο Τσέρτσιλ ζωντάνευε. Μπορούσε να κάνει ατελείωτες συζητήσεις ή να γράψει κάποιο από τα πάμπολλα κείμενα που άφησε. Πολλές φορές ο Ρούσβελτ χρειαζόταν λίγο χρόνο για να συνέλθει μετά τις επισκέψεις του Τσέρτσιλ.
153280e62.jpg
Ο Τσέρτσιλ και ο Ρούσβελτ για ψάρεμα στο Μέριλαντ, 1943, λίγο μετά τη Διάσκεψη Τρίαινα όπου αποφασίστηκε η απόβαση στη Νορμανδία.
Το Συνέδριο της Καζαμπλάνκα: Παράδοση άνευ όρων
Aπό το 1942 έως τo 1944 ένα θέμα κυριαρχούσε στις συζητήσεις των Συμμαχικών Δυνάμεων: η δημιουργία δεύτερου μετώπου στην Ευρώπη. Αυτό το φλέγον ζήτημα δημιούργησε τριβή ανάμεσα στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Σοβιετική Ένωση, ενώ ήταν στην κορυφή της ατζέντας στη συνάντηση του Ρούσβελτ με τον Τσέρτσιλ από τις 14 έως τις 24 Ιανουαρίου του 1943 στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκο, λίγο μετά την εισβολή των συμμαχικών δυνάμεων στη βόρειο Αφρική.
Στο Συνέδριο της Καζαμπλάνκα παρευρέθησαν όλοι οι αρχηγοί των χωρών των Συμμαχικών Δυνάμεων εκτός από τον Στάλιν, ο οποίος λόγω της Μάχης του Στάλινγκραντ δεν μπορούσε να αφήσει τη χώρα του. Παρόλο που δεν παρευρέθηκε, η επιθυμία του ήταν ξεκάθαρη. Για 18 μήνες, οι Σοβιετικοί είχαν αντισταθεί μονομερώς στην τεράστια γερμανική εισβολή. Ο Στάλιν ζητούσε από τους Συμμάχους να επιτεθούν άμεσα στην καρδιά της χιτλερικής αυτοκρατορίας στη βόρεια Ευρώπη, ώστε να δημιουργηθεί ένα δεύτερο μέτωπο που θα ανάγκαζε μέρος των γερμανικών δυνάμεων που πολεμούσαν στη Σοβιετική Ένωση να απομακρυνθούν από εκεί.
Οι σύμβουλοι του Ρούσβελτ έβλεπαν θετικά την άμεση επίθεση στη βορειοδυτική Ευρώπη. Ο Τσέρτσιλ όμως επέμενε ότι για να είναι επιτυχής μια τέτοια επιχείρηση θα έπρεπε να εξασφαλίσουν τον μεγαλύτερο δυνατό όγκο στρατιωτικών δυνάμεων. Καθώς αυτό ήταν δύσκολο το 1943, προέτρεψε να προβούν σε μια πιο περιορισμένη επίθεση, περιμετρικά των δυνάμεων του Άξονα, ξεκινώντας από τη Σικελία. Εντωμεταξύ, θα είχαν τον χρόνο να συσπειρώσουν δυνάμεις στη Βρετανία για μια επίθεση στη βορειοδυτική Ευρώπη. Ο Ρούσβελτ συμφώνησε, με σκοπό να κρατήσει το ενδιαφέρον του αμερικάνικου λαού επικεντρωμένο στον πόλεμο της Ευρώπης. Για να ικανοποιήσει όμως και το αίτημα του Στάλιν, ανακοίνωσε ότι οι Σύμμαχοι θα δέχονταν ως λύση μόνο την άνευ όρων παράδοση των Δυνάμεων του Άξονα.
Το Συνέδριο διήρκεσε δέκα μέρες, και ο Ρούσβελτ βιαζόταν να επιστρέψει στην Ουάσιγκτον. «Δεν μπορεί να έχεις έρθει στη Βόρειο Αφρική και να μην έχεις δει το Μαρακές», του είπε τότε ο Τσέρτσιλ.
Ο Τσέρτσιλ θεωρούσε ότι το Μαρακές ήταν το ωραιότερο μέρος όπου μπορούσες να περάσεις ένα απόγευμα. Το 1935, απογοητευμένος που η κυβέρνηση Μπάλντουιν δεν τον είχε υπουργοποιήσει, είχε περάσει τον χειμώνα στην πόλη που αποκαλούσε «Παρίσι της Σαχάρας» κάνοντας μερικές από τις ωραιότερες υδατογραφίες του. «Ας περάσουμε δύο μέρες εκεί, θέλω να είμαι μαζί σου όταν θα δεις το ηλιοβασίλεμα στην οροσειρά του Άτλαντα», είπε στον Ρούσβελτ. Στις 23 Ιανουαρίου 1943, οι δύο ηγέτες ξεκίνησαν οδικώς να κάνουν τις 5 ώρες από την Καζαμπλάνκα έως το Μαρακές σταματώντας για πικ-νικ, όπου κολάτσισαν με βραστά αυγά, σάντουιτς και ουίσκι.
Στο Μαρακές έμειναν στη βίλα Τέιλορ, η οποία ανήκε σε μια ευκατάστατη οικογένεια της Νέας Υόρκης (οι οποίοι θύμωσαν πολύ που ο Τσέρτσιλ προσκάλεσε έναν Δημοκρατικό πρόεδρο να κοιμηθεί στο κρεβάτι τους!) και βρισκόταν λίγα μέτρα από τους περίφημους κήπους Mαζορέλ, που σήμερα ανήκουν στο Moυσείο Yves Saint Laurent. Όταν έφτασαν, ο Τσέρτσιλ επέμενε να ανέβουν στον πυργίσκο της βίλας για να θαυμάσουν την πανοραμική θέα στην πόλη. Δύο αξιωματικοί σταύρωσαν τα χέρια τους σε κάθισμα και ανέβασαν αγκαλιά τον Ρούσβελτ, που κινείτο με αναπηρική καρέκλα λόγω των προβλημάτων της υγείας του. Όταν τελικά έφτασε, είπε στον Τσέρτσιλ: «Νιώθω σαν σουλτάνος. Μπορείς να φιλήσεις το χέρι μου, αγαπητέ μου».
44e48cd0.jpg
Ο Ρούσβελτ και ο Τσέρτσιλ στο Μαρακές μετά το συνέδριο της Καζαμπλάνκα.
Την επομένη, στις 25 Ιανουαρίου, ο Ρούσβελτ θα έφευγε ξημερώματα για την Ουάσιγκτον, ενώ ο Βρετανός πρωθυπουργός θα έμενε άλλη μια μέρα για να ζωγραφίσει. Παρόλο που είχαν αποχαιρετιστεί το προηγούμενο βράδυ, ο Τσέρτσιλ ξύπνησε ξημερώματα για να κατευοδώσει τον φίλο του. «Δεν μπορούσα να τον αφήσω να πάει στον χώρο απογείωσης μόνος του. Σηκώθηκα βιαστικά, φόρεσα μια πρόχειρη στολή και τις παντόφλες μου και πήγα μαζί του μέχρι το αεροσκάφος, ώστε να βεβαιωθώ ότι τακτοποιήθηκε και ήταν άνετα. Θαύμαζα το κουράγιο που έδειχνε παρά τη σωματική του αδυναμία και ανησυχούσα για τους κινδύνους που διέτρεχε. Τα αεροπορικά ταξίδια είναι αναπόφευκτα κατά τη διάρκεια του πολέμου, όμως τα θεωρούσα πολύ επικίνδυνα. Ευτυχώς, όλα πήγαν καλά. Εγώ επέστρεψα στη βίλα, όπου έμεινα ακόμη δύο μέρες αλληλογραφώντας με το πολεμικό επιτελείο σχετικά με τις επόμενες κινήσεις μας και ζωγραφίζοντας από την κορυφή του πύργου το μοναδικό έργο που έκανα κατά τη διάρκεια του πολέμου».
Τον πίνακα αυτόν, με τίτλο The Tower of Katoubia Mosque, o Τσέρτσιλ τον χάρισε στον Ρούσβελτ, σε ανάμνηση του ταξιδιού τους.
the-tower-.jpg
Ο πίνακας The Tower of Katoubia Mosque που ζωγράφισε ο Τσώρτσιλ στη διάρκεια του Συνεδρίου της Καζαμπλάνκα και χάρισε στον Ρούσβελτ. Μετά τον θάνατο του Αμερικανού προέδρου, το έργο άλλαξε πολλά χέρια και πουλήθηκε το 2011 αντί 3 εκατ. δολαρίων.
Διάσκεψη του Καΐρου
Στα τέλη Νοεμβρίου του 1943 οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν στο Κάιρο, αυτή τη φορά με τον Κινέζο στρατηγό Τσανγκ Κάι-Σεκ για να συζητήσουν τη στάση των Συμμάχων ενάντια στην Ιαπωνία και να πάρουν αποφάσεις σχετικά με την Ασία.
Ο Στάλιν δεν παρευρέθηκε ούτε αυτή τη φορά, καθώς η θέση του ήταν πολύ λεπτή: η Σοβιετική Ένωση είχε πενταετή συμφωνία ουδετερότητας με την Ιαπωνία, οπότε δεν βρισκόταν σε πόλεμο με τους Ιάπωνες, όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία. Κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης του Καΐρου, οι Σύμμαχοι δήλωσαν την πρόθεσή τους να συνεχίσουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ιαπωνία μέχρι την άνευ όρων παράδοσή της. Επίσης ξεκαθάρισαν ότι η επιχείρηση αυτή δεν είχε επεκτατικό σκοπό από την πλευρά τους, όμως θα ανάγκαζαν την Ιαπωνία να επιστρέψει στην Κίνα όλα τα νησιά του Ειρηνικού που της είχε καταλάβει κατά τoν Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εν καιρώ θα ζητούσαν και την απελευθέρωση και ανεξαρτητοποίηση της Κορέας.
Καθώς η συνάντηση συνέπεσε με τον εορτασμό της Μέρας των Ευχαριστιών, στις 25 Νοεμβρίου, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ετοίμασε εορταστικό τραπέζι με δύο γαλοπούλες που είχε φέρει από τη χώρα του.
Οι συναντήσεις των «Τριών»
Δύο μέρες αργότερα οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν στην Τεχεράνη, αυτή τη φορά με τον Στάλιν, στην πρώτη συνάντηση των «Μεγάλων Τριών». Ένα από τα θέματα που συζήτησαν ήταν η δημιουργία δεύτερου πολεμικού μετώπου και η απόβαση στη Νορμανδία.
Η επόμενη συνάντηση των «Τριών» έγινε στη Γιάλτα της Κριμαίας, τον Φεβρουάριο του 1945. Σκοπός πλέον ήταν να αποφασίσουν τη μεταπολεμική πολιτική και την αναδιαμόρφωση των χωρών μετά το τέλος του ναζισμού. Αυτή ήταν και η τελευταία μεγάλη επίσημη συνάντηση των Τσέρτσιλ και Ρούσβελτ, καθώς ο τελευταίος θα πέθαινε δύο μήνες αργότερα από εγκεφαλική αιμορραγία.
Ο Ρούσβελτ του είπε κάποτε, «είναι πολύ διασκεδαστικό να ζω στην ίδια δεκαετία μαζί σου», ενώ ο Τσέρτσιλ έγραψε γι’ αυτόν: «ένιωθα ότι συναναστρεφόμουν έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο, έναν εγκάρδιο φίλο και τον σημαντικότερο υποστηρικτή των υψηλών ιδανικών που υπηρετούμε».
Καθώς ο πόλεμος πλησίαζε στο τέλος του, ο Φράνκλιν Ρούσβελτ αναρωτιόταν ποια θα ήταν η συνέχεια για τις ΗΠΑ. Επηρεασμένος από την αναπάντεχη φιλία του με τον Τσέρτσιλ, κατέθεσε ότι «στις μέρες μας, αν θέλουμε να επιζήσει ο πολιτισμός, πρέπει να καλλιεργήσουμε την τέχνη των ανθρώπινων σχέσεων».
Ο Ρούσβελτ πέθανε στις 12 Απριλίου του 1945. Στον επικήδειο, ο Τσέρτσιλ είπε: «Με τον Ρούσβελτ πέθανε ο σπουδαιότερος Αμερικάνος φίλος που είχαμε ποτέ».
Έχει σπουδάσει Επιχειρησιακή Έρευνα και Διοικητικές Επιστήμες και έχει εργαστεί σε πολυεθνικές, στον τραπεζικό τομέα και σε εμπορικές εταιρίες. Τα τελευταία χρόνια ταξιδεύει αρκετά και γράφει μικρά διηγήματα και άρθρα ειδικού ενδιαφέροντος.
Κλήμα Δωριδας για προκύνημα και περισσυλογή
Προσκυνηματική επίσκεψη στο Κλίμα Δωριδας 
ΤΕΛΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΕΛΑΣ – ΔΙΑΛΥΣΙΣ ΤΟΥ 5/42 – ΣΦΑΓΑΙ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ – ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΨΑΡΡΟΥ.-
13. Μετά την αποτυχίαν των διεξαχθεισών μεταξύ ΕΑΜ – ΕΔΕΣ – ΨΑΡΡΟΥ διαπραγματεύσεων προς ενοποίησιν του Ανταρτικού Αγώνος, το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ ήρχισε να δημιουργή νέα επεισόδια και προστριβάς με το 5/42, με τον σκοπόν όπως φέρει εις δύσκολον θέσιν το Συν/μα και δώση τούτο την αφορμήν της ρήξεως και του εμφυλίου σπαραγμού. Επειδή όμως ο Συν/ρχης Ψαρρός, διά της ελαστικής πολιτικής και των σχετικών υποχωρήσεών του, κατώρθωνε να αποφεύγη τας προκλήσεις και αφορμάς της ρήξεως, το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ προέβη εις σωρείαν επιθετικών ενεργειών κατά του 5/42, αι οποίαι απέβλεπον εις το καταστρωθέν υπό της ηγεσίας αυτού σχέδιον της ολοκληρωτικης διαλύσεως και εξοντώσεως του 5/42, όπερ απετέλει εμπόδιον εις την πολιτικήν επικράτησίν του και την πραγματοποίησιν των προδοτικών του σκοπών.-
14.- Τα γεγονότα εξελείχθησαν χρονικώς ως κάτωθι:
α. Τμήμα του Τάγματος Νικηφόρου του ΕΛΑΣ, την νύκτα της 3-4 Μαρτίου 1944 εκύκλωσε το χωρίον Σερνικάκι και αφήρεσε τα στρατιωτικά είδη αδειούχων ανταρτών του Συν/τος, έδειρε οπαδούς τούτου, αφήρεσε τρόφιμα και απήγαγε 11 οπαδούς του Συν/τος, μεταξύ των οποίων και τον Υπολ/γόν Βλάϊκον Σπ.
β. Μετά διήμερον τμήμα του Τάγματος Κρόνου του ΕΛΑΣ, αφώπλισε αντάρτας του Υπολ/γού Κοκόρη Σ. εις Ερατεινήν.
γ. Ο λοχαγός Δεδούσης, ευρισκόμενος με τον Λόχον του εις Πεναγιούς και πληροφορηθείς δι’ αγγελιοφόρου τα ανωτέρω, έλαβεν έκτακτα μέτρα ασφαλείας, ήτοι συνέλαβε τα μέλη της Περιφερειακής Επιτροπής του ΕΑΜ Φωκίδος, αφώπλισε τας μαχητικάς ομάδας του ΕΛΑΣ των γειτονικών χωρίων και παραλαβών τους ομήρους και τα όπλα μετέβη εις την περιοχή Ν. Μόρνου, ένθα ευρίσκετο το Τάγμα Καπετζώνη.-
δ. Ο Συν/ρχης Ψαρρός πληροφορηθείς τα ανωτέρω διέταξε και αφέθησαν ελεύθεροι οι συλληφθέντες όμηροι.-
ε. Ο Ε Λ Α Σ απέστειλε τελεσίγραφον προς τον Συν/ρχην Ψαρρόν και ηξίωσε την παράδοσιν των Δεδούση και Καπετζώνη, πλην όμως ο Ψαρρός ηρνήθη να κάμη μίαν τοιαύτην ατιμίαν, δηλώσας ότι θα δικάση το 5/42 τον Δεδούσην, εφ’ όσον ο ΕΛΑΣ θα έπραττε το αυτό διά τον Νικηφόρον. Παραλλήλως δε εζήτησε την επέμβασιν της Αγγλικής Αποστολής προς διευθέτησιν των διαφορών και αποφυγήν γενικωτέρας συγκρούσεως.-
στ. Την νύκτα της 30 Μαρτίου ο Λόχος Δεδούση ευρισκόμενος εις το Ευπάλιον Δωρίδος και διασκεδάζων μετά των οπαδών του Συν/τος εντός του κτιρίου του Γυμνασίου, εδέχθη αιφνιδιαστικήν επίθεσιν εκ μέρους του Τάγματος Κρόνου του ΕΛΑΣ. Ο ως άνω Λόχος απέκρουσε τους επιτεθέντας Ελασίτας και τους έτρεψεν εις φυγήν συλλαβών πολλούς αιχμαλώτους.-
ζ. Ο Συν/ρχης Ψαρρός, αντιληφθείς ότι ευρίσκετο ενώπιον γενικής επιθέσεως του ΕΛΑΣ, έλαβε μέτρα ασφαλείας και αμύνης και έκαμε νέας προτάσεις προς τον ΕΛΑΣ διά την άμεσον έναρξιν διαπραγματεύσεων προς ειρηνικήν διευθέτησιν των διαφορών και αποφυγήν γενικής συρράξεως, ζητήσας συγχρόνως και την επέμβασιν της Συμμαχικής Αποστολής. Εις την πρόσκλησίν του ταύτην ο ΕΛΑΣ ουδεμίαν απάντησιν έδωσε. Αφ΄ετέρου συνέχισε τας επιθετικάς του ενεργείας εναντίον τμημάτων του 5/42 εις τας επαρχίας Δωρίδος και Παρνασσίδος. Κατόπιν αυτού ο Συν/ρχης Ψαρρός ηναγκάσθη να διατάξη την ανάκλησιν των αδειούχων ανταρτών και την συγκέντρωσιν του Συν/τος εις την περιοχήν ΤΡΙΚΟΡΦΟΝ ΚΛΗΜΑΤΑ και διά τον φόβον επικειμένων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων εκ μέρους των Γερμανών.-
η. Ο Αντ/ρχης Λαγγουράνης Κ., Υποδιοικητής του 5/42, μεταβάς εις ΠΑΛΑΙΟΞΑΡΙΟΝ Δωρίδος όπως επικοινωνήση τηλεφωνικώς μετά των αντιπροσώπων της V Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ και επιτύχη συνάντησιν προς ειρηνικήν διευθέτησιν των δημιουργηθεισών προστριβών, συνελήφθη από τμήμα του ΕΛΑΣ την νύκτα της 5 Απριλίου και προσεχώρησεν εις τον ΕΛΑΣ. Ούτος εν συνεχεία εξέδωσεν προκήρυξιν, δι’ ης παρώτρυνε τους αντάρτας του 5/42 όπως αποκηρύξουν τον Ψαρρόν και τους Αξ/κούς του και προσχωρήσουν εις τον ΕΛΑΣ. Η προδοτική αύτη ενέργεια του εν λόγω Αξ/κού υπήρξεν βαρύ πλήγμα διά τον Ψαρρόν και το 5/42.-
θ. Ο Συν/ρχης Ψαρρός και η Αγγλική Αποστολή συνέχισαν με δραστηριότητα τας προσπαθείας των προς αποφυγήν γενικής συρράξεως, πλην προσέκρουσαν εις την αδιαλλαξίαν των ηγετών του ΕΛΑΣ και της ιδρυθείσης ήδη Π Ε Ε Α (Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσις του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ). Ούτοι ηξίωσαν όπως διαλυθή το 5/42, παραδόση τούτο τον οπλισμόν του εις τον ΕΛΑΣ και παραδοθούν επίσης οι Αξ/κοί και άνδρες τούτου εις τον ΕΛΑΣ.-
ι. Ο ΕΛΑΣ εκινητοποίησεν εξ όλης της Ελλάδος μεγάλας δυνάμεις (δεκαπλασίας του 5/42) και εξαπέστειλε ταύτας εις την περιοχήν Δωρίδος με αποκλειστικόν σκοπόν όπως διαλύσουν το ταχύτερον το 5/42, ίνα ο ΕΛΑΣ, κατά την επικειμένην διάσκεψιν του Καίρου παρουσιασθεί ως ο μόνος Εθνικός Στρατός εν Ελλάδι.-
Η διεύρυνσις της εν λόγω επιχειρήσεως ανετέθη εις τον αιμοβόρον ΄Αρην Βελουχιώτην.
Τα τμήματα του ΕΛΑΣ, μεταξύ των οποίων ήσαν η Σωματοφυλακή του ΄Αρη Βελουχιώτη αποτελουμένη από τους ανθρωποσφαγείς μαυροσκούφηδες και η Διεθνής Ταξιαρχία, συνολικής δυνάμεως 6000 ανδρών, άριστα εξωπλισμένων και εφωδιασμένων με οπλισμόν και πυρομαχικά Γερμανικής κατασκευής, εκινήθησαν από διαφόρους κατευθύνσεις συγκλινούσας προς την αμυντικήν τοποθεσίαν ΤΡΙΚΟΡΦΟΝ – υψ. Ν. ΜΟΡΝΟΥ, την οποίαν είχε καταλάβει το 5/42.-
15. Μάχαι Τρικόρφου (12-15/4/1944) υπό Αρχ. Βορ. Γκιώνας.-
Από 12-15 Απριλίου 1944 οι λόχοι Καϊμάρα και Κούτρα με τον Ταγ/ρχην Μαϊζάνον Ηλ. επικεφαλής, παρά την μειωμένην δύναμίν των, απέκρουσαν επί του ΤΡΙΚΟΡΦΟΥ λυσσώδεις επιθέσεις των Ταγμάτων Κρόνου και Νικηφόρου του ΕΛΑΣ υποστηριζομένας από βαρείς όλμους και πολυβόλα και έτρεψαν ταύτα επανειλημμένως εις φυγήν με βαρείας απωλείας εις άνδρας και υλικόν διά τον ΕΛΑΣ.-
Οι γενναίοι αντάρται του Λόχου Καϊμάρα, αν και ευρίσκοντο εις μειονεκτικήν μοίραν από απόψεως τοποθεσίας αριθμητικής δυνάμεως και οπλισμού, ημύνθησαν ηρωϊκώτατα δι’ όλων των όπλων και ιδίως των χειροβομβίδων και διέσωσαν την τιμήν του 5/42.-
Οι Λόχοι Κούτρα και Καϊμάρα συνεπτύχθησαν την νύκτα της 15/16 Απριλίου εις ΜΑΡΑΘΙΑΝ, κατόπιν εντολής του Συν/τος και ανέλαβον την ασφάλειαν τούτου από Ανατολών.
16. Ο Λοχαγός Δεδούσης επιστρέφων με αντάρτας του λόχου του την 14ην Απριλίου εκ Γαλαξειδίου διά βενζινοπλοίου εις ΚΛΗΜΑΤΑ, εδέχθη δολοφονικήν επίθεσιν από τμήμα του ΕΛΑΣ εις ΤΡΟΙΖΟΝΙΑ και απέκρουσε ταύτην.-
17. Μάχη Μαραθιά (16/4/44)
Κατά τας πρώτας πρωϊνάς ώρας του Πάσχα (16.4.44) και ενώ οι κώδωνες των εκκλησιών του Μόρνου εκάλουν τους κατοίκους των χωρίων διά το «Χριστός Ανέστη», σφοδροτάτη αιφνιδιαστική επίθεσις δι’ όλμων και πολ/λων εξετοξεύθη υπό των ανδρών του Τάγ/τος Νικηφόρου – Παπαζήση από το χωρίον Μαραθιά προς την σκάλαν Καραίσκου, ένθα είχον συγκεντρωθή οι Λόχοι Κούτρα – Καϊμάρα.-
Οι Λόχοι ούτοι υποστηριζόμενοι από τα πυρά των ανδρών Κοκορέλη και Πετυχάκη όχι μόνον απέκρουσαν τας λυσσώδεις επιθέσεις των Ελασιτών αλλά διά σφοδράς αντεπιθέσεως έτρεψαν τούτους εις άτακτον φυγήν πέραν του χωρίου Μαραθιά.-
Ο ΕΛΑΣ είχε σοβαράς απωλείας εις νεκρούς, τραυματίας και αιχμαλώτους. Οι συλληφθέντες 60 αιχμάλωτοι υπό του 5/42 απεστάλησαν εις τον Σ.Δ. του Συν/τος, ένθα ο Συν/ρχης Ψαρρός αφήκε τούτους ελευθέρους. Ούτοι μεταβάντες εις τα απέναντι τμήματα του ΕΛΑΣ μετέσχον της γενικής επιθέσεως της επομένης νυκτός τούτου κατά του 5/42.-
Εκ του 5/42 ετραυματίσθησαν σοβαρώτατα, ο Ανθ/γός Κοκορέλλης Κωνστ. υποστάς πλήρη παράλυσιν των κάτω άκρων και ο Εφ. Ανθ/γός Πριγγής, όστις εσφάγη επί της κλίνης του την επομένην διά μαχαίρας υπό ανταρτών του ΕΛΑΣ.-
18. Τας εσπερινάς ώρας του Πάσχα του 1944 ο Συν/ρχης Ψαρρός εξέδωκεν ιστορικήν διακήρυξιν διαβιβασθείσαν εις ΕΛΑΣ και Στρατηγείον Μέσης Ανατολής και απευθυνομένην προς τον Ελληνικόν λαόν, διά της οποίας διεμαρτύρετο εντόνως διά την απρόκλητον και δολοφονικήν επίθεσιν του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ εναντίον του 5/42.-
19. Την 3ην πρωϊνήν της 17ης Απριλίου 1944 το 5/42 εδέχθη σφοδροτάτην γενικήν είθεσιν από όλας τας δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Ο Λόχος Δεδούση δεχθείς το μεγαλύτερον βάρος της επιθέσεως ανετράπη και παρέσυρε και τα υπόλοιπα τμήματα του 5/42 προς την κατεύθυνσιν του ΜΑΡΑΘΙΑ. Ούτω το αμυντικόν συγκρότημα των ΚΛΗΜΑΤΩΝ κατέρρευσε και η αμυντική διάταξις του 5/42 εξηρθρώθη. Ο Λόχος Καϊμάρα και πάλιν έσωσε την κατάστασιν. Επετέθη διά της ξιφολόγχης και διέσπασε τον κλοιόν προς Λ. και συνέλαβε αρκετούς αιχμαλώτους ελασίτας.-
Οι Αξ-κοί και αντάρται του 5/42, οι οποίοι ηκολούθησαν τον Λόχον Καϊμάρα διέφυγον την αιχμαλωσίαν και την βεβαίαν σφαγήν εκ μέρους του ΕΛΑΣ.-
Ο Συν/ρχης Ψαρρός παρέμεινε εις την ΣΚΑΛΑΝ ΚΑΡΑΪΣΚΟΥ, μαζύ με αρκετούς Αξ/κούς και αντάρτας (πλέον των 200). ΄Ολοι ούτοι, εκτός ελαχίστων, εύρον μαρτυρικόν θάνατον από τους ανθρωποσφαγείς του ΕΛΑΣ, αφού προηγουμένως υπέστησαν μεσαιωνικά βασανιστήρια (αποκοπή άκρων διά μαχαίρας, εξόρυξις οφθαλμών, δαρμοί μέχρις αίματος διά συρματίνων μαστιγίων, χάραξις δέρματος διά μαχαίρας, χρήσις άλατος και βρασμένου ελαίου επί των πληγών των αιχμαλώτων κ.λ.π.).-
Ο Συν/ρχης Ψαρρός εξετελέσθη δι’ αυτομάτου όπλου κατόπιν εντολής του Συν/ρχου του ΕΛΑΣ Ζούλα, το δε πτώμα του παρέμεινε άταφον επί ημέρας.-
Μετά το τραγικόν τέλος του 5/42 εις τα ΚΛΗΜΑΤΑ, το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ εξαπέλυσε πρωτοφανή τρομοκρατίαν κατά των οπαδών τούτου εις ολόκληρον την Ρούμελην (εκτελέσεις και σφαγαί αγνών Ελλήνων πατριωτών, πυρπολήσεις, διαρπαγαί, βιασμοί κ.λ.π.).-
20. Τοιούτον υπήρξε το δραματικόν τέλος του θρυλικού 5/42 Συν/τος Ευζώνων, το οποίον, οργανωθέν εις τα βουνά της Ρούμελης με μοναδικόν σκοπόν να αγωνισθή εναντίον του βαρβάρου κατακτητού διά την απελευθέρωσιν της Ελλάδος εδέχθη επτά (7) τελεσίγραφα εκ μέρους του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και τρεις (3) δολοφονικάς επιθέσεις, διότι απετέλεσε εμπόδιον εις την επιτυχίαν των προδοτικών και καταχθονίων επιδιώξεων του Κ.Κ.Ε.-
21. Οι ηρωϊκοί αγώνες του 5/42 και η θυσία πολλών εκατοντάδων θυμάτων του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ δεν απέβησαν επί ματαίω. ΄Επεσαν εκείνοι ως άγιοι μάρτυρες της Χριστιανικής πίστεως και ως σταυροφόροι της Εθνικής Ιδέας, συντελέσαντες διά της θυσίας των εις την διάσωσιν της Ελληνικής Φυλής από τον μαύρον και τον ερυθρόν φασισμόν.-
13. Μετά την αποτυχίαν των διεξαχθεισών μεταξύ ΕΑΜ – ΕΔΕΣ – ΨΑΡΡΟΥ διαπραγματεύσεων προς ενοποίησιν του Ανταρτικού Αγώνος, το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ ήρχισε να δημιουργή νέα επεισόδια και προστριβάς με το 5/42, με τον σκοπόν όπως φέρει εις δύσκολον θέσιν το Συν/μα και δώση τούτο την αφορμήν της ρήξεως και του εμφυλίου σπαραγμού. Επειδή όμως ο Συν/ρχης Ψαρρός, διά της ελαστικής πολιτικής και των σχετικών υποχωρήσεών του, κατώρθωνε να αποφεύγη τας προκλήσεις και αφορμάς της ρήξεως, το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ προέβη εις σωρείαν επιθετικών ενεργειών κατά του 5/42, αι οποίαι απέβλεπον εις το καταστρωθέν υπό της ηγεσίας αυτού σχέδιον της ολοκληρωτικης διαλύσεως και εξοντώσεως του 5/42, όπερ απετέλει εμπόδιον εις την πολιτικήν επικράτησίν του και την πραγματοποίησιν των προδοτικών του σκοπών.-
14.- Τα γεγονότα εξελείχθησαν χρονικώς ως κάτωθι:
α. Τμήμα του Τάγματος Νικηφόρου του ΕΛΑΣ, την νύκτα της 3-4 Μαρτίου 1944 εκύκλωσε το χωρίον Σερνικάκι και αφήρεσε τα στρατιωτικά είδη αδειούχων ανταρτών του Συν/τος, έδειρε οπαδούς τούτου, αφήρεσε τρόφιμα και απήγαγε 11 οπαδούς του Συν/τος, μεταξύ των οποίων και τον Υπολ/γόν Βλάϊκον Σπ.
β. Μετά διήμερον τμήμα του Τάγματος Κρόνου του ΕΛΑΣ, αφώπλισε αντάρτας του Υπολ/γού Κοκόρη Σ. εις Ερατεινήν.
γ. Ο λοχαγός Δεδούσης, ευρισκόμενος με τον Λόχον του εις Πεναγιούς και πληροφορηθείς δι’ αγγελιοφόρου τα ανωτέρω, έλαβεν έκτακτα μέτρα ασφαλείας, ήτοι συνέλαβε τα μέλη της Περιφερειακής Επιτροπής του ΕΑΜ Φωκίδος, αφώπλισε τας μαχητικάς ομάδας του ΕΛΑΣ των γειτονικών χωρίων και παραλαβών τους ομήρους και τα όπλα μετέβη εις την περιοχή Ν. Μόρνου, ένθα ευρίσκετο το Τάγμα Καπετζώνη.-
δ. Ο Συν/ρχης Ψαρρός πληροφορηθείς τα ανωτέρω διέταξε και αφέθησαν ελεύθεροι οι συλληφθέντες όμηροι.-
ε. Ο Ε Λ Α Σ απέστειλε τελεσίγραφον προς τον Συν/ρχην Ψαρρόν και ηξίωσε την παράδοσιν των Δεδούση και Καπετζώνη, πλην όμως ο Ψαρρός ηρνήθη να κάμη μίαν τοιαύτην ατιμίαν, δηλώσας ότι θα δικάση το 5/42 τον Δεδούσην, εφ’ όσον ο ΕΛΑΣ θα έπραττε το αυτό διά τον Νικηφόρον. Παραλλήλως δε εζήτησε την επέμβασιν της Αγγλικής Αποστολής προς διευθέτησιν των διαφορών και αποφυγήν γενικωτέρας συγκρούσεως.-
στ. Την νύκτα της 30 Μαρτίου ο Λόχος Δεδούση ευρισκόμενος εις το Ευπάλιον Δωρίδος και διασκεδάζων μετά των οπαδών του Συν/τος εντός του κτιρίου του Γυμνασίου, εδέχθη αιφνιδιαστικήν επίθεσιν εκ μέρους του Τάγματος Κρόνου του ΕΛΑΣ. Ο ως άνω Λόχος απέκρουσε τους επιτεθέντας Ελασίτας και τους έτρεψεν εις φυγήν συλλαβών πολλούς αιχμαλώτους.-
ζ. Ο Συν/ρχης Ψαρρός, αντιληφθείς ότι ευρίσκετο ενώπιον γενικής επιθέσεως του ΕΛΑΣ, έλαβε μέτρα ασφαλείας και αμύνης και έκαμε νέας προτάσεις προς τον ΕΛΑΣ διά την άμεσον έναρξιν διαπραγματεύσεων προς ειρηνικήν διευθέτησιν των διαφορών και αποφυγήν γενικής συρράξεως, ζητήσας συγχρόνως και την επέμβασιν της Συμμαχικής Αποστολής. Εις την πρόσκλησίν του ταύτην ο ΕΛΑΣ ουδεμίαν απάντησιν έδωσε. Αφ΄ετέρου συνέχισε τας επιθετικάς του ενεργείας εναντίον τμημάτων του 5/42 εις τας επαρχίας Δωρίδος και Παρνασσίδος. Κατόπιν αυτού ο Συν/ρχης Ψαρρός ηναγκάσθη να διατάξη την ανάκλησιν των αδειούχων ανταρτών και την συγκέντρωσιν του Συν/τος εις την περιοχήν ΤΡΙΚΟΡΦΟΝ ΚΛΗΜΑΤΑ και διά τον φόβον επικειμένων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων εκ μέρους των Γερμανών.-
η. Ο Αντ/ρχης Λαγγουράνης Κ., Υποδιοικητής του 5/42, μεταβάς εις ΠΑΛΑΙΟΞΑΡΙΟΝ Δωρίδος όπως επικοινωνήση τηλεφωνικώς μετά των αντιπροσώπων της V Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ και επιτύχη συνάντησιν προς ειρηνικήν διευθέτησιν των δημιουργηθεισών προστριβών, συνελήφθη από τμήμα του ΕΛΑΣ την νύκτα της 5 Απριλίου και προσεχώρησεν εις τον ΕΛΑΣ. Ούτος εν συνεχεία εξέδωσεν προκήρυξιν, δι’ ης παρώτρυνε τους αντάρτας του 5/42 όπως αποκηρύξουν τον Ψαρρόν και τους Αξ/κούς του και προσχωρήσουν εις τον ΕΛΑΣ. Η προδοτική αύτη ενέργεια του εν λόγω Αξ/κού υπήρξεν βαρύ πλήγμα διά τον Ψαρρόν και το 5/42.-
θ. Ο Συν/ρχης Ψαρρός και η Αγγλική Αποστολή συνέχισαν με δραστηριότητα τας προσπαθείας των προς αποφυγήν γενικής συρράξεως, πλην προσέκρουσαν εις την αδιαλλαξίαν των ηγετών του ΕΛΑΣ και της ιδρυθείσης ήδη Π Ε Ε Α (Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσις του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ). Ούτοι ηξίωσαν όπως διαλυθή το 5/42, παραδόση τούτο τον οπλισμόν του εις τον ΕΛΑΣ και παραδοθούν επίσης οι Αξ/κοί και άνδρες τούτου εις τον ΕΛΑΣ.-
ι. Ο ΕΛΑΣ εκινητοποίησεν εξ όλης της Ελλάδος μεγάλας δυνάμεις (δεκαπλασίας του 5/42) και εξαπέστειλε ταύτας εις την περιοχήν Δωρίδος με αποκλειστικόν σκοπόν όπως διαλύσουν το ταχύτερον το 5/42, ίνα ο ΕΛΑΣ, κατά την επικειμένην διάσκεψιν του Καίρου παρουσιασθεί ως ο μόνος Εθνικός Στρατός εν Ελλάδι.-
Η διεύρυνσις της εν λόγω επιχειρήσεως ανετέθη εις τον αιμοβόρον ΄Αρην Βελουχιώτην.
Τα τμήματα του ΕΛΑΣ, μεταξύ των οποίων ήσαν η Σωματοφυλακή του ΄Αρη Βελουχιώτη αποτελουμένη από τους ανθρωποσφαγείς μαυροσκούφηδες και η Διεθνής Ταξιαρχία, συνολικής δυνάμεως 6000 ανδρών, άριστα εξωπλισμένων και εφωδιασμένων με οπλισμόν και πυρομαχικά Γερμανικής κατασκευής, εκινήθησαν από διαφόρους κατευθύνσεις συγκλινούσας προς την αμυντικήν τοποθεσίαν ΤΡΙΚΟΡΦΟΝ – υψ. Ν. ΜΟΡΝΟΥ, την οποίαν είχε καταλάβει το 5/42.-
15. Μάχαι Τρικόρφου (12-15/4/1944) υπό Αρχ. Βορ. Γκιώνας.-
Από 12-15 Απριλίου 1944 οι λόχοι Καϊμάρα και Κούτρα με τον Ταγ/ρχην Μαϊζάνον Ηλ. επικεφαλής, παρά την μειωμένην δύναμίν των, απέκρουσαν επί του ΤΡΙΚΟΡΦΟΥ λυσσώδεις επιθέσεις των Ταγμάτων Κρόνου και Νικηφόρου του ΕΛΑΣ υποστηριζομένας από βαρείς όλμους και πολυβόλα και έτρεψαν ταύτα επανειλημμένως εις φυγήν με βαρείας απωλείας εις άνδρας και υλικόν διά τον ΕΛΑΣ.-
Οι γενναίοι αντάρται του Λόχου Καϊμάρα, αν και ευρίσκοντο εις μειονεκτικήν μοίραν από απόψεως τοποθεσίας αριθμητικής δυνάμεως και οπλισμού, ημύνθησαν ηρωϊκώτατα δι’ όλων των όπλων και ιδίως των χειροβομβίδων και διέσωσαν την τιμήν του 5/42.-
Οι Λόχοι Κούτρα και Καϊμάρα συνεπτύχθησαν την νύκτα της 15/16 Απριλίου εις ΜΑΡΑΘΙΑΝ, κατόπιν εντολής του Συν/τος και ανέλαβον την ασφάλειαν τούτου από Ανατολών.
16. Ο Λοχαγός Δεδούσης επιστρέφων με αντάρτας του λόχου του την 14ην Απριλίου εκ Γαλαξειδίου διά βενζινοπλοίου εις ΚΛΗΜΑΤΑ, εδέχθη δολοφονικήν επίθεσιν από τμήμα του ΕΛΑΣ εις ΤΡΟΙΖΟΝΙΑ και απέκρουσε ταύτην.-
17. Μάχη Μαραθιά (16/4/44)
Κατά τας πρώτας πρωϊνάς ώρας του Πάσχα (16.4.44) και ενώ οι κώδωνες των εκκλησιών του Μόρνου εκάλουν τους κατοίκους των χωρίων διά το «Χριστός Ανέστη», σφοδροτάτη αιφνιδιαστική επίθεσις δι’ όλμων και πολ/λων εξετοξεύθη υπό των ανδρών του Τάγ/τος Νικηφόρου – Παπαζήση από το χωρίον Μαραθιά προς την σκάλαν Καραίσκου, ένθα είχον συγκεντρωθή οι Λόχοι Κούτρα – Καϊμάρα.-
Οι Λόχοι ούτοι υποστηριζόμενοι από τα πυρά των ανδρών Κοκορέλη και Πετυχάκη όχι μόνον απέκρουσαν τας λυσσώδεις επιθέσεις των Ελασιτών αλλά διά σφοδράς αντεπιθέσεως έτρεψαν τούτους εις άτακτον φυγήν πέραν του χωρίου Μαραθιά.-
Ο ΕΛΑΣ είχε σοβαράς απωλείας εις νεκρούς, τραυματίας και αιχμαλώτους. Οι συλληφθέντες 60 αιχμάλωτοι υπό του 5/42 απεστάλησαν εις τον Σ.Δ. του Συν/τος, ένθα ο Συν/ρχης Ψαρρός αφήκε τούτους ελευθέρους. Ούτοι μεταβάντες εις τα απέναντι τμήματα του ΕΛΑΣ μετέσχον της γενικής επιθέσεως της επομένης νυκτός τούτου κατά του 5/42.-
Εκ του 5/42 ετραυματίσθησαν σοβαρώτατα, ο Ανθ/γός Κοκορέλλης Κωνστ. υποστάς πλήρη παράλυσιν των κάτω άκρων και ο Εφ. Ανθ/γός Πριγγής, όστις εσφάγη επί της κλίνης του την επομένην διά μαχαίρας υπό ανταρτών του ΕΛΑΣ.-
18. Τας εσπερινάς ώρας του Πάσχα του 1944 ο Συν/ρχης Ψαρρός εξέδωκεν ιστορικήν διακήρυξιν διαβιβασθείσαν εις ΕΛΑΣ και Στρατηγείον Μέσης Ανατολής και απευθυνομένην προς τον Ελληνικόν λαόν, διά της οποίας διεμαρτύρετο εντόνως διά την απρόκλητον και δολοφονικήν επίθεσιν του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ εναντίον του 5/42.-
19. Την 3ην πρωϊνήν της 17ης Απριλίου 1944 το 5/42 εδέχθη σφοδροτάτην γενικήν είθεσιν από όλας τας δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Ο Λόχος Δεδούση δεχθείς το μεγαλύτερον βάρος της επιθέσεως ανετράπη και παρέσυρε και τα υπόλοιπα τμήματα του 5/42 προς την κατεύθυνσιν του ΜΑΡΑΘΙΑ. Ούτω το αμυντικόν συγκρότημα των ΚΛΗΜΑΤΩΝ κατέρρευσε και η αμυντική διάταξις του 5/42 εξηρθρώθη. Ο Λόχος Καϊμάρα και πάλιν έσωσε την κατάστασιν. Επετέθη διά της ξιφολόγχης και διέσπασε τον κλοιόν προς Λ. και συνέλαβε αρκετούς αιχμαλώτους ελασίτας.-
Οι Αξ-κοί και αντάρται του 5/42, οι οποίοι ηκολούθησαν τον Λόχον Καϊμάρα διέφυγον την αιχμαλωσίαν και την βεβαίαν σφαγήν εκ μέρους του ΕΛΑΣ.-
Ο Συν/ρχης Ψαρρός παρέμεινε εις την ΣΚΑΛΑΝ ΚΑΡΑΪΣΚΟΥ, μαζύ με αρκετούς Αξ/κούς και αντάρτας (πλέον των 200). ΄Ολοι ούτοι, εκτός ελαχίστων, εύρον μαρτυρικόν θάνατον από τους ανθρωποσφαγείς του ΕΛΑΣ, αφού προηγουμένως υπέστησαν μεσαιωνικά βασανιστήρια (αποκοπή άκρων διά μαχαίρας, εξόρυξις οφθαλμών, δαρμοί μέχρις αίματος διά συρματίνων μαστιγίων, χάραξις δέρματος διά μαχαίρας, χρήσις άλατος και βρασμένου ελαίου επί των πληγών των αιχμαλώτων κ.λ.π.).-
Ο Συν/ρχης Ψαρρός εξετελέσθη δι’ αυτομάτου όπλου κατόπιν εντολής του Συν/ρχου του ΕΛΑΣ Ζούλα, το δε πτώμα του παρέμεινε άταφον επί ημέρας.-
Μετά το τραγικόν τέλος του 5/42 εις τα ΚΛΗΜΑΤΑ, το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ εξαπέλυσε πρωτοφανή τρομοκρατίαν κατά των οπαδών τούτου εις ολόκληρον την Ρούμελην (εκτελέσεις και σφαγαί αγνών Ελλήνων πατριωτών, πυρπολήσεις, διαρπαγαί, βιασμοί κ.λ.π.).-
20. Τοιούτον υπήρξε το δραματικόν τέλος του θρυλικού 5/42 Συν/τος Ευζώνων, το οποίον, οργανωθέν εις τα βουνά της Ρούμελης με μοναδικόν σκοπόν να αγωνισθή εναντίον του βαρβάρου κατακτητού διά την απελευθέρωσιν της Ελλάδος εδέχθη επτά (7) τελεσίγραφα εκ μέρους του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και τρεις (3) δολοφονικάς επιθέσεις, διότι απετέλεσε εμπόδιον εις την επιτυχίαν των προδοτικών και καταχθονίων επιδιώξεων του Κ.Κ.Ε.-
21. Οι ηρωϊκοί αγώνες του 5/42 και η θυσία πολλών εκατοντάδων θυμάτων του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ δεν απέβησαν επί ματαίω. ΄Επεσαν εκείνοι ως άγιοι μάρτυρες της Χριστιανικής πίστεως και ως σταυροφόροι της Εθνικής Ιδέας, συντελέσαντες διά της θυσίας των εις την διάσωσιν της Ελληνικής Φυλής από τον μαύρον και τον ερυθρόν φασισμόν.-
Εν Αθήναις τη 22/7/1972
Τ.Υ.
Γ.Δ.ΚΑΪΜΑΡΑΣ
Αντ/γος ε.α.
Γ.Δ.ΚΑΪΜΑΡΑΣ
Αντ/γος ε.α.
“Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο.
Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο.
Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο”.
Στις 13 Αυγούστου 1968, ο Αλέκος Παναγούλης αποπειράται να δολοφονήσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο.
…..
Είχε προηγηθεί η λιποταξία του από το στράτευμα και η ίδρυση της αντιδικτατορικής οργάνωσης “Εθνική Αντίσταση”, ενώ αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης.
Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο.
Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο”.
Στις 13 Αυγούστου 1968, ο Αλέκος Παναγούλης αποπειράται να δολοφονήσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο.
…..
Είχε προηγηθεί η λιποταξία του από το στράτευμα και η ίδρυση της αντιδικτατορικής οργάνωσης “Εθνική Αντίσταση”, ενώ αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης.
Η απόπειρα δολοφονίας αποτυγχάνει, ο ίδιος συλλαμβάνεται και κλείνεται στη φυλακή. Ακολουθούν φρικτά βασανηστήρια από τους ανθρώπους της χούντας.
Χαρακτηριστικό είναι ότι στις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου, από όπου προσπάθησε να δραπετεύσει πολλές φορές, είχε φτιαχτεί ένα κελί ειδικά για τον Παναγούλη που ήταν σαν αντίγραφο τάφου!
Η μόνη του διέξοδος του Αλέκου Πναγούλη είναι η ποίηση. Ακόμα κι όταν του κατάσχεσαν κάθε γραφική ύλη, εκείνος χρησιμοποίησε για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του!
Τον Αύγουστο του 1973, κι αφού είχε αποτραπεί η εκτέλεση του στο Γουδί από τον ίδιο τον Παπαδόπουλο, απελευθερώθηκε βάσει της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατουμένους.
Ο Παναγούλης αυτοεξορίζεται στη Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση.
Εκλέγεται μεταδικτατορικά βουλευτής με την Ένωση Κέντρου και πάλεψε κατά των πολιτικών προσώπων που συνεργάστηκαν με τη χούντα.
Συνέχισε με επιμονή τον αγώνα του για απομόνωση των συνεργατών της επταετίας, μέχρι το μοιραίο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, την 1η Μαΐου 1976, στο οποίο έχασε τη ζωή του, λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας.
Τελικά, η αποκάλυψη του φακέλου δεν έγινε τελικά ποτέ.
http://www.alfavita.gr/
